مزامير 31 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

دعای توكل به خداوند

1 ای خداوند، به تو پناه آوردهام، نگذار هرگز سرافكنده شوم. تو خدايی عادل هستی، پس مرا نجات ده. 2 به دعای من گوش ده و مرا نجات ببخش. پناهگاهی مطمئن و خانهای حصاردار برای من باش و مرا برهان. 3 تو جان پناه و سنگر من هستی؛ به خاطر نام خود مرا رهبری و هدايت فرما. 4 مرا از دامی كه برايم نهادهاند حفظ نما و مرا از خطر برهان. 5 به تو پناه میآورم؛ روح خود را به دست تو میسپارم؛ ای خداوند، خدای حق، تو بهای آزادی مرا پرداختهای. 6 از آنانی كه به بت اعتماد میكنند، متنفرم؛ من بر تو، ای خداوند، توكل كردهام. 7 به رحمت تو شادی میكنم، زيرا به مصيبت من توجه نمودی و از مشكلات من آگاه شدی. 8 مرا به دست دشمن نسپردی، بلكه راه نجات پيش پايم نهادی. 9 خداوندا، بر من رحم كن، زيرا در تنگنا و سختی هستم. از شدت گريه چشمانم تار شده است. ديگر تاب تحمل ندارم. 10 عمرم با آه و ناله به سر میرود. بر اثر گناه، قوتم را از دست دادهام و استخوانهايم میپوسند. 11 نزد همهٔ دشمنان سرافكنده و رسوا شدهام و پيش همسايگان نمیتوانم سرم را بلند كنم. آشنايان از من میترسند؛ هر كه مرا در كوچه و بازار میبيند، میگريزد. 12 همچون مردهای هستم كه به دست فراموشی سپرده شده است؛ مانند ظرفی هستم كه به دور انداخته باشند. 13 شنيدهام كه بسياری پشت سر من بدگويی میكنند. وحشت مرا احاطه كرده است، زيرا آنان نقشهٔ قتل مرا میكشند؛ بر ضد من برخاستهاند و قصد جانم را دارند. 14 اما من بر تو، ای خداوند، توكل كردهام و میگويم كه خدای من تو هستی. 15 زندگی من در دست تو است؛ مرا از دست دشمنان و آزاردهندگانم برهان. 16 نظر لطف بر بندهات بيفكن و به رحمت خود مرا نجات ده. 17 ای خداوند، به تو متوسل شدهام، نگذار سرافكنده شوم. بگذار بدكاران شرمنده شوند و خاموش به قبرهايشان فرو روند. 18 بگذار زبان دروغگو كه بر ضد درستكاران سخن میگويد لال شود. 19 خداوندا، نيكويی تو در حق مطيعانت چه عظيم است! تو به موقع، در حضور مردم، رحمت خود را به آنها نشان خواهی داد. 20 دوستدارانت را از دام توطئه و زخم زبان در امان میداری و آنها را در سايهٔ حضورت پناه میدهی. 21 خداوند را سپاس باد! وقتی من در محاصره بودم، او محبتش را به طرز شگفتانگيزی به من نشان داد! 22 من ترسيده بودم و فكر میكردم كه ديگر از نظر خداوند افتادهام؛ اما وقتی نزد او فرياد برآوردم، او دعای مرا شنيد و مرا اجابت فرمود. 23 ای قوم خداوند، او را دوست بداريد! خداوند افراد وفادار و امين را حفظ میكند، اما متكبران را به سزای اعمالشان میرساند. 24 ای همهٔ كسانی كه به خداوند اميد بستهايد، شجاع و قوی دل باشيد!

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft

In Gottes Händen geborgen

1 Ein Psalm Davids, vorzusingen. 2 HERR, auf dich traue ich, / lass mich nimmermehr zuschanden werden, errette mich durch deine Gerechtigkeit! 3 Neige deine Ohren zu mir, hilf mir eilends! Sei mir ein starker Fels und eine Burg, dass du mir helfest! (مزامير 71:3) 4 Denn du bist mein Fels und meine Burg, und um deines Namens willen wollest du mich leiten und führen. 5 Du wollest mich aus dem Netze ziehen, / das sie mir heimlich stellten; denn du bist meine Stärke. 6 In deine Hände befehle ich meinen Geist; du hast mich erlöst, HERR, du treuer Gott. (نوشته‌ء لوقا 23:46) 7 Ich hasse, die sich halten an nichtige Götzen; ich aber vertraue auf den HERRN. 8 Ich freue mich und bin fröhlich über deine Güte, dass du mein Elend ansiehst und kennst die Not meiner Seele 9 und übergibst mich nicht in die Hände des Feindes; du stellst meine Füße auf weiten Raum. 10 HERR, sei mir gnädig, denn mir ist angst! Mein Auge ist trübe geworden vor Gram, matt meine Seele und mein Leib. 11 Denn mein Leben ist hingeschwunden in Kummer und meine Jahre in Seufzen. Meine Kraft ist verfallen durch meine Missetat, und meine Gebeine sind verschmachtet. 12 Allen meinen Bedrängern bin ich ein Spott geworden, eine Last meinen Nachbarn und ein Schrecken meinen Freunden. Die mich sehen auf der Gasse, fliehen vor mir. 13 Ich bin vergessen im Herzen wie ein Toter; ich bin geworden wie ein zerbrochenes Gefäß. 14 Denn ich höre, wie viele mich verleumden: Schrecken ist um und um! Sie halten Rat miteinander über mich und trachten danach, mir das Leben zu nehmen. (اِرميا 20:3) 15 Ich aber, HERR, hoffe auf dich und spreche: Du bist mein Gott! 16 Meine Zeit steht in deinen Händen. Errette mich von der Hand meiner Feinde und von denen, die mich verfolgen. (مزامير 139:16; جامعه 3:1) 17 Lass leuchten dein Antlitz über deinem Knecht; hilf mir durch deine Güte! (اعداد 6:25; مزامير 80:4) 18 HERR, lass mich nicht zuschanden werden; denn ich rufe dich an. Die Frevler sollen zuschanden werden und verstummen im Totenreich. 19 Verstummen sollen die Lügenmäuler, die da reden wider den Gerechten frech, stolz und höhnisch. 20 Wie groß ist deine Güte, HERR, die du bewahrt hast denen, die dich fürchten, und erweisest vor den Menschen denen, die auf dich trauen! 21 Du birgst sie im Schutz deines Angesichts vor den Rotten der Leute, du verbirgst sie in der Hütte vor den zänkischen Zungen. (مزامير 27:5) 22 Gelobt sei der HERR; denn er hat seine wunderbare Güte mir erwiesen in einer festen Stadt. 23 Ich sprach wohl in meinem Zagen: Ich bin von deinen Augen verstoßen. Doch du hörtest die Stimme meines Flehens, als ich zu dir schrie. 24 Liebet den HERRN, alle seine Heiligen! Die Gläubigen behütet der HERR und vergilt reichlich dem, der Hochmut übt. 25 Seid getrost und unverzagt alle, die ihr des HERRN harret!