مزامير 142

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

از Biblica
1 با صدای بلند نزد خداوند فرياد میزنم و درخواست كمک مینمايم.2 تمام شكايات خود را به حضور او میآورم و مشكلات خود را برای او بازگو میكنم.3 وقتی جانم به لب میرسد او به كمكم میشتابد و راهی پيش پايم مینهد. دشمنانم بر سر راه من دام میگذارند.4 به اطراف خود نگاه میكنم و میبينم كسی نيست كه مرا كمک كند. پناهی ندارم و كسی به فكر من نيست.5 ای خداوند، تنها نزد تو فرياد برمیآورم و از تو ياری میجويم. در اين دنيا، يگانه پناهگاه من تو هستی. تنها تو میتوانی جانم را در امان بداری. در زندگی، تنها تو را آرزو دارم.6 فريادم را بشنو، زيرا بسيار درمانده هستم. مرا از دست دشمنانم برهان، زيرا آنها بسيار قويتر از من هستند.7 مرا از اين پريشانی و اسارت آزاد كن، تا تو را به سبب خوبیهایی كه برايم كردهای در جمع نيكان ستايش كنم.

مزامير 142

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft
1 Eine Unterweisung Davids, als er in der Höhle war, ein Gebet. (1سموئيل 24:4)2 Ich schreie zum HERRN mit meiner Stimme, ich flehe zum HERRN mit meiner Stimme.3 Ich schütte meine Klage vor ihm aus und zeige an vor ihm meine Not.4 Wenn mein Geist in Ängsten ist, so kennst du doch meinen Pfad. Sie legen mir Schlingen auf den Weg, den ich gehe.5 Schau zur Rechten und sieh: Da will mich niemand kennen. Ich kann nicht entfliehen, niemand nimmt sich meiner an.6 HERR, zu dir schreie ich und sage: / Du bist meine Zuversicht, mein Teil im Lande der Lebendigen. (مزامير 27:13)7 Höre auf meine Klage, denn ich werde sehr geplagt. Errette mich von meinen Verfolgern, denn sie sind mir zu mächtig.8 Führe mich aus dem Kerker, dass ich preise deinen Namen. Die Gerechten werden sich zu mir sammeln, wenn du mir wohltust.