اِرميا 3 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

اسرائيل خيانتكار

1 خداوند میفرمايد: «اگر مردی زن خود را طلاق بدهد و زن برود شوهر كند، آن مرد نبايد دوباره او را به همسری بگيرد، چون ديگر فاسد و بیعفت شده است. ولی تو، هر چند مرا ترک كردی و به من خيانت ورزيدی، با وجود اين از تو میخواهم كه نزد من بازگردی. 2 آيا در سراسر اين سرزمين جايی پيدا میشود كه با زنای خود، يعنی پرستش بتها، آن را آلوده نكرده باشی؟ مانند فاحشه بر سر راه به انتظار فاسق مینشينی، درست مثل عرب باديهنشين كه در كمين رهگذر مینشيند. تو با كارهای شرمآور خود زمين را آلوده كردهای! 3 برای همين است كه نه رگبار میبارد و نه باران بهاری، چون تو مانند يک روسپی شرم و حيا را از خود دور كردهای. 4-5 با اين حال به من میگويی: ای پدر، از زمان كودكی تو مرا دوست داشتهای؛ پس تا ابد بر من خشمگين نخواهی ماند! اين را میگويی و هر كار زشتی كه از دستت برآيد، انجام میدهی.» 6 در زمان سلطنت يوشيای پادشاه، خداوند به من فرمود: «میبينی اسرائيل خيانتكار چه میكند؟ مثل يک زن هرزه كه در هر فرصتی خود را در اختيار مردان ديگر قرار میدهد، اسرائيل هم روی هر تپه و زير هر درخت سبز، بت میپرستد. 7 من فكر میكردم روزی نزد من باز خواهد گشت و بار ديگر از آن من خواهد شد، اما چنين نشد. خواهر خيانت پيشهٔ او، يهودا هم ياغيگریهای دائمی اسرائيل را ديد. 8 با اينكه يهودا ديد كه من اسرائيل بیوفا را طلاق دادهام، نترسيد و اينک او نيز مرا ترک كرده، تن به روسپیگری داده و به سوی بتپرستی رفته است. 9 او با بیپروايی بتهای سنگی و چوبی را پرستيده، زمين را آلوده میسازد؛ با اين حال اين گناهان در نظر او بیاهميت جلوه میكند. 10 يهودا، اين خواهر خائن هنگامی نيز كه نزد من بازگشت، توبهاش ظاهری بود نه از صميم قلب. 11 در واقع گناه اسرائيل بیوفا سبكتر از گناه يهودای خائن است!» 12 همچنين خداوند به من گفت كه بروم و به اسرائيل بگويم: «ای قوم گناهكار من، نزد من برگرد، چون من باگذشت و دلسوزم و تا ابد از تو خشمگين نمیمانم. 13 به گناهانت اقرار كن! بپذير كه نسبت به خداوند، خدای خود ياغی شدهای و با پرستش بتها در زير هر درختی، مرتكب زنا گشتهای؛ اعتراف كن كه نخواستی مرا پيروی كنی. 14 ای فرزندان خطاكار، به سوی من بازگرديد، چون من صاحب شما هستم و شما را در هر جا كه باشيد بار ديگر به سرزمين اسرائيل باز میگردانم 15 و رهبرانی بر شما میگمارم كه مورد پسند من باشند تا از روی فهم و حكمت، شما را رهبری كنند!» 16 خداوند میفرمايد: «وقتی بار ديگر سرزمين شما از جمعيت پر شود، ديگر حسرت دوران گذشته را نخواهيد خورد، دورانی كه صندوق عهد خداوند در اختيارتان بود؛ ديگر كسی از آن روزها ياد نخواهد كرد و صندوق عهد خداوند دوباره ساخته نخواهد شد. 17 در آن زمان شهر اورشليم به ”محل سلطنت خداوند“ مشهور خواهد شد و تمام قومها در آنجا به حضور خداوند خواهند آمد و ديگر سركشی نخواهند نمود و به دنبال خواستههای ناپاكشان نخواهند رفت. 18 در آن هنگام اهالی يهودا و اسرائيل با هم از تبعيد شمال بازگشته، به سرزمينی خواهند آمد كه من به اجدادشان به ارث دادم. 19 «مايل بودم در اينجا با فرزندانم ساكن شوم؛ در نظر داشتم اين سرزمين حاصلخيز را كه در دنيا بیهمتاست، به شما بدهم؛ انتظار داشتم مرا ”پدر“ صدا كنيد و هيچ فكر نمیكردم كه بار ديگر از من روی بگردانيد؛ 20 اما شما به من خيانت كرديد و از من دور شده، به بتهای بيگانه دل بستيد. شما مانند زن بیوفايی هستيد كه شوهرش را ترک كرده باشد.» 21 از کوهها صدای گريه و زاری شنيده میشود؛ اين صدای گريه بنیاسرائيل است كه از خدا روی گردانده و سرگردان شدهاند! 22 ای فرزندان ناخلف و سركش نزد خدا بازگرديد تا شما را از بیايمانی شفا دهد. ايشان میگويند: «البته كه میآييم، چون تو خداوند، خدای ما هستی. 23 ما از بتپرستی بر بالای تپهها و عياشی بر روی کوهها خسته شدهايم؛ اين كارها بيهوده است؛ بنیاسرائيل تنها در پناه خداوند، خدای ما میتواند نجات يابد. 24 از كودكی با چشمان خود ديدهايم كه چگونه پيروی شرمآور بتها باعث شده گلهها و رمهها، پسران و دختران قوم ما تلف شوند! 25 هم ما و هم پدرانمان از كودكی نسبت به خداوند، خدايمان گناه كردهايم و دستورات او را پيروی ننمودهايم؛ پس بگذار در شرمساریمان غرق شويم! بگذار رسوايی، ما را فرا گيرد!»

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft

Ist Umkehr möglich?

1 Und er sprach: Wenn sich ein Mann von seiner Frau scheidet und sie geht von ihm und gehört einem andern, darf er sie auch wieder annehmen? Ist’s nicht so, dass das Land unrein würde? Du aber hast mit vielen gehurt und solltest wieder zu mir kommen?, spricht der HERR. (تثنيه 24:1) 2 Hebe deine Augen auf zu den Höhen und sieh, wo du allenthalben dich hingegeben hast! An den Wegen hast du auf sie gewartet wie ein Araber in der Wüste und das Land unrein gemacht mit deiner Hurerei und Bosheit. (هوشع 4:13) 3 Darum blieb der Frühregen aus und kein Spätregen kam. Aber du hattest eine Hurenstirn, wolltest dich nicht mehr schämen 4 und schriest dann doch zu mir: Lieber Vater, du Vertrauter meiner Jugend! (اشعيا 63:16; اِرميا 19:1; اِرميا 31:9)

اشعيا 63:16اِرميا 19:1اِرميا 31:9

5 »Will er denn ewiglich zürnen und nicht vom Grimm lassen«, siehe, so hast du geredet und Böses getan und ließest dir nicht wehren. (مزامير 85:6) 6 Und der HERR sprach zu mir zur Zeit des Königs Josia: Hast du gesehen, was Israel, die Abtrünnige, tat? Sie ging hin auf alle hohen Berge und unter alle grünen Bäume und trieb dort Hurerei. (اِرميا 2:20) 7 Und ich dachte, nachdem sie das alles getan, würde sie zu mir zurückkehren. Aber sie kehrte nicht zurück. Und obwohl ihre Schwester Juda, die Treulose, gesehen hat, (2پادشاهان 17:18; حزقيال‌ نبی‌ 23:2) 8 wie ich Israel, die Abtrünnige, wegen ihres Ehebruchs gestraft und sie entlassen und ihr einen Scheidebrief gegeben habe, scheute sich dennoch ihre Schwester, das treulose Juda, nicht, sondern ging hin und trieb auch Hurerei. 9 Und ihre leichtfertige Hurerei hat das Land unrein gemacht; denn sie trieb Ehebruch mit Stein und Holz. 10 Und auch in diesem allen bekehrte sich das treulose Juda, ihre Schwester, nicht zu mir von ganzem Herzen, sondern nur mit Heuchelei, spricht der HERR. 11 Und der HERR sprach zu mir: Das abtrünnige Israel steht gerechter da als das treulose Juda. 12 Geh hin und rufe diese Worte nach Norden und sprich: Kehre zurück, du abtrünniges Israel, spricht der HERR, so will ich nicht zornig auf euch blicken. Denn ich bin gnädig, spricht der HERR, und will nicht ewiglich zürnen. (خروج‌ 34:6; مزامير 103:9) 13 Allein erkenne deine Schuld, dass du wider den HERRN, deinen Gott, gesündigt hast und bist hin und her gelaufen zu den fremden Göttern unter allen grünen Bäumen, und ihr habt meiner Stimme nicht gehorcht, spricht der HERR. 14 Kehrt um, ihr abtrünnigen Kinder, spricht der HERR, denn ich bin euer Herr! Und ich will euch holen, einen aus einer Stadt und zwei aus einem Geschlecht, und will euch bringen nach Zion. (اِرميا 29:14; اِرميا 31:32) 15 Und ich will euch Hirten geben nach meinem Herzen, die euch weiden sollen in Einsicht und Weisheit. (اِرميا 23:3; حزقيال‌ نبی‌ 34:23) 16 Und es soll geschehen, wenn ihr zahlreich geworden seid und euch ausgebreitet habt im Lande, so soll man, spricht der HERR, in jenen Tagen nicht mehr sagen: Die Bundeslade des HERRN. Man wird ihrer nicht mehr gedenken noch nach ihr fragen noch sie vermissen; und sie wird nicht wieder gemacht werden. (اعداد 10:33) 17 Sondern zu jener Zeit wird man Jerusalem nennen »Des HERRN Thron«, und es werden sich dahin sammeln alle Völker um des Namens des HERRN willen zu Jerusalem, und sie werden nicht mehr wandeln in dem, was ihr böses Herz will. (اشعيا 2:2; اِرميا 17:12; ميكاه‌ 4:1) 18 In jenen Tagen wird das Haus Juda zum Haus Israel gehen. Sie werden miteinander heimkommen von Norden her in das Land, das ich euren Vätern zum Erbe gegeben habe. (اشعيا 11:11; هوشع 2:2) 19 Und ich dachte: Wie gern will ich dich unter die Söhne aufnehmen und dir das liebe Land geben, das allerschönste Erbteil unter den Völkern! Und ich dachte, du würdest mich dann »Lieber Vater« nennen und nicht von mir weichen. (تثنيه 7:6; تثنيه 8:7; تثنيه 32:6; اِرميا 4:1)

تثنيه 7:6تثنيه 8:7تثنيه 32:6اِرميا 4:1

20 Aber das Haus Israel hat mir nicht die Treue gehalten, gleichwie eine Frau wegen ihres Liebhabers nicht die Treue hält, spricht der HERR. 21 Man hört ein klägliches Heulen und Weinen der Israeliten auf den Höhen, weil sie übel getan und den HERRN, ihren Gott, vergessen haben. (اِرميا 31:15) 22 Kehrt zurück, ihr abtrünnigen Kinder, so will ich euch heilen von eurem Ungehorsam. »Siehe, wir kommen zu dir; denn du bist der HERR, unser Gott. 23 Wahrlich, es ist ja nichts als Betrug mit den Hügeln und mit dem Lärm auf den Bergen. Wahrlich, es hat Israel keine andere Hilfe als am HERRN, unserm Gott. 24 Der schändliche Baal hat gefressen, was unsere Väter erworben hatten, von unsrer Jugend an, ihre Schafe und Rinder, Söhne und Töchter. 25 So müssen wir uns betten in unsere Schande, und unsre Schmach soll uns bedecken. Denn wir haben gesündigt wider den HERRN, unsern Gott, wir und unsere Väter, von unsrer Jugend an bis auf den heutigen Tag, und haben nicht gehorcht der Stimme des HERRN, unseres Gottes.« (اِرميا 14:7; اِرميا 14:20)