1بار ديگر خداوند با من سخن گفت و فرمود:2«تو نبايد در چنين مكانی ازدواج كنی و صاحب فرزند شوی،3چون كودكانی كه در اينجا به دنیا بيايند همراه پدران و مادرانشان4در اثر بيماريهای كشنده خواهند مرد؛ كسی برای آنها ماتم نخواهد گرفت؛ جنازههايشان دفن نخواهد شد بلكه همچون فضله بر روی زمين باقی خواهد ماند. آنها در اثر جنگ و قحطی كشته خواهند شد و لاشههايشان را لاشخورها و جانوران خواهند خورد.5من بركت خود را از ايشان گرفتهام و از احسان و رحمت خود محرومشان كردهام؛ پس تو برای آنها نه ماتم بگير و نه گريه كن!6در اين سرزمين چه ثروتمند و چه فقير، همه خواهند مرد، ولی جنازههايشان دفن نخواهد شد؛ نه كسی برای آنها ماتم خواهد گرفت، نه خود را برای ايشان مجروح خواهد كرد و نه موهای سرش را خواهد تراشيد،[1]7و نه كسی برای تسلیشان با آنها بر سر سفره خواهد نشست؛ حتی در مرگ والدينشان نيز هيچكس با ايشان همدردی نخواهد كرد!8«پس تو از هم اكنون ديگر در مهمانيها و جشنهای آنها شركت نكن، و حتی با ايشان غذا هم نخور!9چون من، خداوند قادر متعال، خدای بنیاسرائيل در طول زندگیتان و در برابر چشمانتان، به تمام خندهها و خوشیها، به همه نغمههای شاد، و همهٔ جشنهای عروسی پايان خواهم داد.10«وقتی تمام اين چيزها را به مردم بازگو كنی، خواهند پرسيد: ”چرا خداوند چنين مجازات سختی برای ما در نظر گرفته است؟ مگر تقصيرمان چيست؟ به خداوند، خدایمان چه گناهی كردهايم؟“11آنگاه به ايشان بگو كه خداوند چنين پاسخ میدهد: ”علت اينست كه پدران شما مرا ترک كرده، از بتها پيروی نمودند و قوانين مرا اطاعت نكردند.12ولی شما از پدرانتان هم بدكارتر هستيد. شما در پی هوسهای گناهآلود خود میرويد و نمیخواهيد مرا پيروی كنيد؛13از اين رو شما را از اين سرزمين بيرون انداخته، به سرزمينی خواهم راند كه هرگز نه خود شما آنجا بودهايد و نه اجدادتان؛ در آنجا میتوانيد شبانه روز به بتپرستی بپردازيد و من هم ديگر بر شما رحم نخواهم نمود.“»
وعدهٔ بازگشت از تبعيد
14-15با اين حال خداوند میفرمايد: «زمانی میآيد كه مردم هرگاه بخواهند در مورد كارهای شگفتانگيز من گفتگو كنند، ديگر اعمال عجيب مرا به هنگام بيرون آوردن بنیاسرائيل از مصر، ذكر نخواهند نمود، بلكه در اين باره سخن خواهند گفت كه من چگونه بنیاسرائيل را از سرزمين شمال و همه سرزمينهايی كه ايشان را به آنها رانده بودم، باز آوردهام. بلی، من ايشان را به سرزمينی كه به پدرانشان دادهام باز خواهم گرداند!»
مجازات قريبالوقوع
16خداوند میفرمايد: «اكنون به دنبال ماهيگيران بسيار میفرستم تا بيايند و شما را از اعماق دريا كه در آنجا از ترس خشم من خود را پنهان كردهايد، صيد كنند! همچنين به دنبال شكارچيان بسيار خواهم فرستاد تا شما را شكار كنند، همانگونه كه گوزن را در کوهها و تپهها، و بز كوهی را در ميان صخرهها شكار میكنند.17من با دقت مراقب رفتار شما هستم و هيچ عمل شما از نظر من مخفی نيست؛ هرگز نمیتوانيد گناهانتان را از من پنهان كنيد؛18من به سبب همهٔ آنها شما را دو برابر مجازات میكنم، چون با بتهای نفرتانگيز خود، زمين مرا آلوده كردهايد و آن را با اعمال بدتان پر ساختهايد.»
دعای ارميا
19ای خداوند، ای قوت من، ای پشتيبان من، كه به هنگام سختی پناهگاهم هستی، قومها از سراسر جهان نزد تو آمده، خواهند گفت: «پدران ما چقدر نادان بودند كه خدايان پوچ و دروغين را پيروی میكردند!20آيا انسان میتواند برای خود خدا بسازد؟ بتی كه به دست انسان ساخته شود خدا نيست!»21خداوند میگويد: «قدرت و توانايی خود را به آنها نشان خواهم داد و سرانجام به ايشان خواهم فهماند كه تنها من خداوند هستم.»
1Und des HERRN Wort geschah zu mir:2Du sollst dir keine Frau nehmen und weder Söhne noch Töchter zeugen an diesem Ort.3Denn so spricht der HERR von den Söhnen und Töchtern, die an diesem Ort geboren werden, und von ihren Müttern, die sie gebären, und von ihren Vätern, die sie zeugen in diesem Lande:4Sie sollen an bösen Krankheiten sterben und nicht beklagt noch begraben werden, sondern sollen Dung werden auf dem Acker. Durch Schwert und Hunger sollen sie umkommen, und ihre Leichname sollen den Vögeln des Himmels und den Tieren des Feldes zum Fraß werden. (تثنيه 28:26; اِرميا 7:33; اِرميا 9:21; اِرميا 25:33)5So spricht der HERR: Du sollst in kein Trauerhaus gehen, weder um zu klagen noch um zu trösten; denn ich habe meinen Frieden von diesem Volk weggenommen, die Gnade und die Barmherzigkeit, spricht der HERR.6Große und Kleine sollen sterben in diesem Lande und nicht begraben noch beklagt werden, und niemand wird sich ihretwegen wund ritzen oder kahl scheren. (تثنيه 14:1; اِرميا 41:5; اِرميا 47:5; اِرميا 48:37)7Auch wird man keinem das Trauerbrot brechen, um ihn zu trösten wegen eines Toten, und auch nicht den Trostbecher zu trinken geben wegen seines Vaters oder seiner Mutter.8Du sollst auch in kein Festhaus gehen, um bei ihnen zu sitzen zum Essen und zum Trinken.9Denn so spricht der HERR Zebaoth, der Gott Israels: Siehe, ich will an diesem Ort vor euren Augen und zu euren Lebzeiten ein Ende machen dem Jubel der Freude und Wonne, der Stimme des Bräutigams und der Braut. (اِرميا 7:34)
Der Grund des Strafgerichts
10Und wenn du das alles diesem Volk gesagt hast und sie zu dir sprechen werden: »Warum kündigt uns der HERR all dies große Unheil an? Was ist die Missetat und Sünde, womit wir wider den HERRN, unsern Gott, gesündigt haben?«, (تثنيه 29:23; 1پادشاهان 9:8; اِرميا 5:19; اِرميا 22:8)11so sollst du ihnen sagen: Weil eure Väter mich verlassen haben, spricht der HERR, und andern Göttern nachgelaufen sind, ihnen gedient und sie angebetet, mich aber verlassen und mein Gesetz nicht gehalten haben,12ihr aber noch ärger tut als eure Väter; denn siehe, ein jeder wandelt im Starrsinn seines bösen Herzens, sodass er mir nicht gehorcht. (اِرميا 7:26)13Darum will ich euch aus diesem Land stoßen in ein Land, das weder ihr gekannt habt noch eure Väter. Dort werdet ihr andern Göttern dienen Tag und Nacht; denn ich will euch keine Gnade erweisen. (تثنيه 28:64)
Die Heimkehr
14Darum siehe, es kommt die Zeit, spricht der HERR, dass man nicht mehr sagen wird: »So wahr der HERR lebt, der die Israeliten aus Ägyptenland geführt hat«, (اِرميا 23:7)15sondern: »So wahr der HERR lebt, der die Israeliten geführt hat aus dem Lande des Nordens und aus allen Ländern, wohin er sie verstoßen hatte.« Denn ich will sie zurückbringen in ihr Land, das ich ihren Vätern gegeben habe.
Es gibt kein Entkommen
16Siehe, ich will viele Fischer aussenden, spricht der HERR, die sollen sie fischen; und danach will ich viele Jäger aussenden, die sollen sie fangen auf allen Bergen und auf allen Hügeln und in den Felsklüften.17Denn meine Augen sehen auf alle ihre Wege, dass sie sich nicht vor mir verstecken können, und ihre Missetat ist vor meinen Augen nicht verborgen. (ايوب 34:21)18Aber zuvor will ich ihre Missetat und Sünde zwiefach vergelten, weil sie mein Land mit ihren toten Götzen unrein gemacht und mein Erbland mit ihren Gräueln angefüllt haben. (اشعيا 40:2)
Die Völker werden Gott erkennen
19HERR, du bist meine Stärke und Kraft und meine Zuflucht in der Not! Die Völker werden zu dir kommen von den Enden der Erde und sagen: Nur Lüge haben unsere Väter gehabt, nichtige Götter, die nicht helfen können.20Wie kann ein Mensch sich Götter machen? Das sind doch keine Götter! (اِرميا 2:11)21Darum siehe, diesmal will ich sie lehren und meine Kraft und Gewalt ihnen kundtun, dass sie erfahren sollen: Ich heiße der HERR.