ايوب‌ 33 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

اليهو ايوب را توبيخ میكند

1 ای ايوب، خواهش میكنم به حرفهای من گوش بده، 2 چون میخواهم با تو صحبت كنم. 3 من با اخلاص و صداقت كامل، حقيقت را خواهم گفت، 4 زيرا روح خدا مرا آفريده است و نفس قادر مطلق به من زندگی بخشيده است. 5 اگر توانستی جوابم را بدهی درنگ نكن. 6 من هم مثل تو از گل سرشته شدهام و هر دو ما مخلوق خدا هستيم، 7 پس لزومی ندارد از من بترسی. من تو را نخواهم ترساند و در تنگنا قرار نخواهم داد. 8 من خود، اين حرف را از دهان تو شنيدهام كه گفتهای: 9 «پاک و بیتقصيرم و مرتكب هيچ گناهی نشدهام. 10 خدا پی بهانه میگردد تا در من خطايی بيابد و مرا دشمن خود محسوب كند. 11 خدا پای مرا در كنده میگذارد و كوچكترين حركت مرا زير نظر میگيرد.» 12 اما ايوب تو اشتباه میكنی. خدا از انسان بزرگتر است. 13 چرا شكايت میكنی كه خدا برای كارهايی كه میكند توضيحی به انسان نمیدهد؟ 14 خدا به شیوههای گوناگون با انسان سخن میگويد، اما انسان توجه نمیکند. 15 هنگامی كه خواب عميق انسان را در بسترش فرو میگيرد، خدا بوسيلهٔ خوابها و رؤياهای شب با او حرف میزند. 16 گوشهای او را باز میكند و به او هشداری میدهد تا 17 او را از گناه و تكبر باز دارد. 18 او انسان را از هلاكت و مرگ میرهاند. 19 خدا با درد و مرض، انسان را تأديب میكند 20 به طوری که او اشتهايش را از دست داده، حتی از لذيذترين خوراكها نيز بيزار میشود. 21 به قدری لاغر و ضعيف میشود كه جز پوست و استخوان چيزی از او باقی نمیماند 22 و پايش به لب گور میرسد. 23-24 اما هرگاه فرستادهای از آسمان^[1] در آنجا حاضر شود تا برايش شفاعت نموده، آنچه را كه درست است به وی نشان بدهد، آنگاه خدا^[2] بر او ترحم نموده، میفرمايد: «آزادش سازيد! نگذاريد بميرد! چون برای او فديهای يافتهام.» 25 آنگاه بدن او مثل بدن يک طفل، سالم شده، دوباره جوان و قوی میگردد. 26 هر وقت به حضور خدا دعا كند، خدا دعايش را شنيده، او را اجابت میكند و او با شادی خدا را پرستش مینمايد و خدا او را به وضع خوب گذشتهاش بر میگرداند. 27 سپس او به مردم خواهد گفت: «من گناه كردم و به راستی عمل ننمودم ولی خدا از سر تقصيرم گذشت. 28 او نگذاشت بميرم و از نور زندگی محروم گردم.» 29 خدا بارها اين كار را برای انسان انجام میدهد 30 و جان او را از مرگ میرهاند تا نور زندگی بر او بتابد. 31 ای ايوب، به آنچه كه گفتم خوب توجه كن و بگذار به سخنانم ادامه دهم؛ 32 ولی اگر چيزی برای گفتن داری، بگو؛ میخواهم آن را بشنوم، چون به هيچ وجه مايل نيستم كه ابهامی برايت باقی بماند. 33 اما اگر حرفی برای گفتن نداری به من گوش بده و خاموش باش تا به تو حكمت بياموزم!

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft

1 Höre doch, Hiob, meine Rede und merke auf alle meine Worte! 2 Siehe, ich tue meinen Mund auf, und meine Zunge redet in meinem Munde. 3 Mein Herz spricht aufrichtige Worte, und meine Lippen reden lautere Erkenntnis. 4 Der Geist Gottes hat mich gemacht, und der Odem des Allmächtigen hat mir das Leben gegeben. 5 Kannst du, so antworte mir; rüste dich gegen mich und stelle dich. 6 Siehe, vor Gott bin ich wie du, und aus Lehm bin auch ich gemacht. (ايوب‌ 10:9) 7 Siehe, du brauchst vor mir nicht zu erschrecken, und mein Drängen soll nicht auf dir lasten. 8 Du hast geredet vor meinen Ohren, den Ton deiner Reden höre ich noch: 9 »Ich bin rein, ohne Missetat, unschuldig und habe keine Sünde. (ايوب‌ 16:17; ايوب‌ 27:6; ايوب‌ 31:1) 10 Siehe, Gott erfindet Vorwürfe wider mich, er betrachtet mich als seinen Feind; (ايوب‌ 13:24; ايوب‌ 19:11) 11 er hat meine Füße in den Block gelegt und hat acht auf alle meine Wege.« (ايوب‌ 13:27) 12 Siehe, darin hast du nicht recht, muss ich dir antworten; denn Gott ist mehr als ein Mensch. 13 Warum willst du mit ihm hadern, weil er auf Menschenworte nicht Antwort gibt? 14 Denn auf eine Weise redet Gott und auf eine zweite; nur beachtet man’s nicht. 15 Im Traum, im Nachtgesicht, wenn der Schlaf auf die Menschen fällt, wenn sie schlafen auf dem Bett, (ايوب‌ 4:12) 16 da öffnet er das Ohr der Menschen und schreckt sie auf und warnt sie, (ايوب‌ 36:10) 17 damit er den Menschen von seinem Vorhaben abwende und von ihm die Hoffart tilge 18 und bewahre seine Seele vor dem Verderben und sein Leben vor des Todes Geschoss. 19 Auch warnt er ihn durch Schmerzen auf seinem Bett und durch heftigen Kampf in seinen Gliedern, 20 dieses Leben verleidet ihm das Brot, seiner Kehle die Lieblingsspeise. 21 Sein Fleisch schwindet dahin, dass man’s nicht ansehen kann, und seine Knochen stehen heraus, dass man lieber wegsieht; 22 so nähert er sich der Grube und sein Leben den Toten. 23 Kommt dann zu ihm ein Engel, ein Mittler, einer aus tausend, kundzutun dem Menschen, was für ihn recht ist, 24 so wird er ihm gnädig sein und sagen: »Erlöse ihn, dass er nicht hinunterfahre zu den Toten; denn ich habe ein Lösegeld gefunden. (مزامير 49:8) 25 Sein Fleisch blühe wieder wie in der Jugend, und er soll wieder jung werden.« (مزامير 103:5) 26 Er wird Gott bitten und der wird ihm Gnade erweisen und wird ihn sein Antlitz sehen lassen mit Freuden und wird dem Menschen seine Gerechtigkeit zurückgeben. 27 Er wird vor den Leuten lobsingen und sagen: »Ich hatte gesündigt und das Recht verkehrt, aber es ist mir nicht vergolten worden. 28 Gott hat mich erlöst, dass ich nicht hinfahre zu den Toten, sondern mein Leben das Licht sieht.« 29 Siehe, das alles tut Gott zwei- oder dreimal mit einem jeden, 30 dass er sein Leben zurückhole von den Toten und erleuchte ihn mit dem Licht der Lebendigen. (مزامير 56:14; مزامير 103:4; مزامير 116:9)

مزامير 56:14مزامير 103:4مزامير 116:9

31 Merk auf, Hiob, und höre mir zu und schweige, damit ich reden kann! 32 Hast du aber etwas zu sagen, so antworte mir. Sage an, ich will dir gern recht geben! 33 Hast du aber nichts, so höre mir zu und schweige; ich will dich Weisheit lehren.