ايوب‌ 16 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

ايوب بر بیگناهی خود باز تأكيد میكند

1 آنگاه ايوب پاسخ داد: 2 من از اين حرفها زياد شنيدهام. همهٔ شما تسلیدهندگان مزاحم هستيد. 3 آيا اين سخنان بيهودهٔ شما پايانی ندارد؟ چه كسی شما را مجبور كرده اين همه بحث كنيد؟ 4 اگر به جای شما بودم من هم میتوانستم همين حرفها را بزنم و سرم را تكان داده، شما را به باد انتقاد و ريشخند بگيرم. 5 اما اين كار را نمیكردم، بلكه طوری صحبت میكردم كه حرفهايم به شما كمكی بكند. سعی میكردم شما را تسلی داده، غمتان را برطرف سازم. 6 هر چه سخن میگويم ناراحتی و غصهام كاهش نمیيابد. اگر هم سكوت كنم و هيچ حرف نزنم، اين نيز درد مرا دوا نخواهد كرد؛ 7 زيرا خدا مرا از زندگی خسته كرده و خانوادهام را از من گرفته است. 8 ای خدا، تو آنچنان مرا در سختيها قرار دادهای كه از من پوست و استخوانی بيش نمانده است و دوستانم اين را دليل گناهان من میدانند. 9 خدا مرا به چشم يک دشمن نگاه میكند و در خشم خود گوشت بدنم را میدرد. 10 مردم مرا مسخره میكنند و دور من جمع شده، به صورتم سيلی میزنند. 11 خدا مرا به دست گناهكاران سپرده است، به دست آنانی كه شرور و بدكارند. 12 من در كمال آرامش زندگی میكردم كه ناگاه خدا گلوی مرا گرفت و مرا پارهپاره كرد. اكنون نيز مرا هدف تيرهای خود قرار داده است. 13 با بیرحمی از هر سو تيرهای خود را به سوی من رها میكند و بدن مرا زخمی میسازد. 14 او مانند يک جنگجو پیدرپی به من حمله میكند. 15 لباس ماتم پوشيده، به خاک ذلت نشستهام. 16 از بس گريه كردهام چشمانم سرخ شده و تاريكی بر ديدگانم سايه افكنده است. 17 ولی من بیگناهم و دعايم بیرياست. 18 ای زمين، خون مرا پنهان نكن؛ بگذار خونم از جانب من بانگ اعتراض برآورد. 19 من شاهدی در آسمان دارم كه از من حمايت میكند. 20 دوستانم مرا مسخره میكنند، ولی من اشكهای خود را در حضور خدا میريزم 21 و به او التماس میكنم تا مثل شخصی كه به حرفهای دوستش گوش میدهد، به سخنانم توجه كند. 22 زيرا بزودی بايد به راهی بروم كه از آن بازگشتی نيست.

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft

Hiobs zweite Antwort an Elifas

1 Hiob antwortete und sprach: 2 Ich habe solches oft gehört. Ihr seid allzumal leidige Tröster! 3 Wollen die leeren Worte kein Ende haben? Oder was reizt dich, so zu reden? 4 Auch ich könnte wohl reden wie ihr, wärt ihr an meiner Stelle. Auch ich könnte Worte gegen euch zusammenbringen und mein Haupt über euch schütteln. (مزامير 22:8) 5 Ich würde euch stärken mit dem Munde und mit meinen Lippen trösten. 6 Aber wenn ich schon redete, so würde mich mein Schmerz nicht verschonen; hörte ich auf zu reden, so bliebe er dennoch bei mir. 7 Nun aber hat er mich müde gemacht. Du hast alles verstört, was um mich ist. 8 Du hast mich runzlig gemacht, das zeugt wider mich, und mein Siechtum steht wider mich auf und verklagt mich ins Angesicht. 9 Sein Grimm hat mich zerrissen, und er war mir feind; er knirschte mit den Zähnen gegen mich; mein Widersacher funkelt mich mit seinen Augen an. 10 Sie haben ihren Mund aufgesperrt wider mich und haben mich schmählich auf meine Backen geschlagen. Sie rotten sich zusammen gegen mich. 11 Gott hat mich den Übeltätern übergeben und hat mich in die Hände der Frevler kommen lassen. 12 Ich war in Frieden, aber er hat mich zunichtegemacht; er hat mich beim Genick genommen und zerschmettert. Er hat mich als seine Zielscheibe aufgerichtet; (مراثی 3:12) 13 seine Pfeile schwirren um mich her. Er hat meine Nieren durchbohrt und nicht verschont; er hat meine Galle auf die Erde geschüttet. 14 Er schlägt in mich eine Bresche nach der andern; er läuft gegen mich an wie ein Kriegsmann. 15 Ich habe einen Sack um meinen Leib gelegt und mein Haupt in den Staub gebeugt. (پيدايش 37:34) 16 Mein Antlitz ist gerötet vom Weinen, auf meinen Wimpern liegt Dunkelheit, 17 obwohl kein Frevel in meiner Hand und mein Gebet rein ist. 18 Ach, Erde, bedecke mein Blut nicht, und mein Schreien finde keine Ruhestatt! (پيدايش 4:10; حزقيال‌ نبی‌ 24:7) 19 Siehe, auch jetzt noch ist mein Zeuge im Himmel, und mein Fürsprecher ist in der Höhe. (ايوب‌ 17:3) 20 Meine Freunde verspotten mich; unter Tränen blickt mein Auge zu Gott auf, (1سموئيل 2:25) 21 dass er Recht verschaffe dem Mann bei Gott, dem Menschen vor seinem Freund. 22 Denn meine Tage sind gezählt und ich gehe den Weg, den ich nicht wiederkommen werde. (ايوب‌ 10:21)