مزامير 44 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

دعا برای محافظت

1 ای خدا، ما به گوشهای خود شنيدهايم و اجدادمان برای ما تعريف كردهاند كه تو در گذشته چه كارهای شگفتانگيزی برای آنان انجام دادهای. 2 تو به دست خود قومهای بتپرست را از اين سرزمين بيرون راندی و اجداد ما را به جای آنها مستقر نمودی. قومهای خدانشناس را از بين بردی، اما بنیاسرائيل را در سرزمين موعود تثبيت نمودی. 3 قوم تو به زور شمشير اين سرزمين را تسخير ننمودند و به بازوی خويش نجات نيافتند، بلكه قدرت و توانايی تو و اطمينان به حضور تو آنان را رهانيد، زيرا از ايشان خرسند بودی. 4 ای خدا، تو پادشاه من هستی؛ اكنون نيز قوم خود اسرائيل را پيروز گردان. 5 ما با كمک تو دشمنان خود را شكست خواهيم داد و به نام تو كسانی را كه بر ضد ما برخاستهاند، پايمال خواهيم كرد. 6 اميد من به تير و كمانم نيست، و نه به شمشيرم كه مرا نجات دهد، 7 زيرا اين تو بودی كه ما را از دست دشمنان نجات دادی، و آنانی را كه از ما متنفر بودند شكست دادی. 8 برای هميشه تو را ستايش خواهيم كرد، و تا ابد از تو سپاسگزار خواهيم بود. 9 اما در حال حاضر تو ما را دور انداختهای و رسوا ساختهای؛ ديگر لشکرهای ما را در جنگ كمک نمیكنی. 10 تو ما را در مقابل دشمنان شكست دادهای و آنها اكنون ما را غارت میكنند. 11 ما را همچون گوسفندان به كشتارگاه فرستادهای و در ميان قومهای خدانشناس پراكنده ساختهای تا ما را بكشند و بخورند. 12 تو قوم برگزيدهات را ارزان فروختهای و از فروش آنها سودی نبردهای. 13 ما را نزد همسايگان خوار ساختهای و ما مورد تمسخر و توهين اطرافيان قرار گرفتهايم. 14 ما را در ميان قومهای خدانشناس انگشتنما ساختهای و آنها ما را به باد ريشخند گرفتهاند. 15-16 هر روز به سبب تهمتها و دشنامهای مخالفان و دشمنان، رسوا و سرافكنده میشوم. 17 اين همه بر ما واقع شده است، ولی تو را فراموش نكردهايم و پيمانی را كه با ما بستهای نشكستهايم. 18 نسبت به تو دلسرد نشدهايم و از راه تو منحرف نگشتهايم. 19 با وجود اين، تو ما را در ميان حيوانات وحشی رها نمودهای و با مرگ روبرو ساختهای. 20 اگر ما تو را فراموش میكرديم و دستهای خود را به سوی بتها دراز میكرديم، 21 آيا تو كه اسرار دل هر کس را میدانی، اين را نمیدانستی؟ 22 تو میدانی كه ما به خاطر تو هر روز با مرگ روبرو میشويم و با ما همچون گوسفندانی كه میبايد قربانی شوند رفتار میكنند. 23 ای خداوند، بيدار شو! چرا خوابيدهای؟ بيدار شو و ما را تا ابد دور نيانداز! 24 چرا روی خود را از ما برمیگردانی و ذلت و خواری ما را ناديده میگيری؟ 25 اينک به خاک افتاده و مغلوب شدهايم. 26 برخيز و به كمک ما بشتاب و ما را نجات ده زيرا تو سراسر، رحمت و محبتی!

Hoffnung für alle

از Biblica

Herr, hast du uns vergessen?

1 Von den Nachkommen Korachs, zum Nachdenken. 2 Gott, mit unseren eigenen Ohren haben wir’s gehört; unsere Väter haben uns davon erzählt, was für große Taten du zu ihrer Zeit vollbracht hast – doch das liegt schon lange zurück! 3 Du selbst hast fremde Völker aus dem Land vertrieben und es zur Heimat unserer Vorfahren gemacht. Die Völker, die dort wohnten, hast du zerschlagen, damit unser Volk aufblühen und sich entfalten konnte. 4 Unsere Vorväter haben das Land in Besitz genommen. Aber nicht ihre Schwerter, nicht ihre eigene Kraft verhalf ihnen zum Sieg. Nein, du hast machtvoll eingegriffen und für sie gekämpft. Du hast sie durch deine Gegenwart gestärkt, denn du hattest sie lieb. 5 Du bist mein Gott und mein König. Auf deinen Befehl erringt Israel den Sieg.^[1] 6 Mit deiner Hilfe unterwerfen wir die Feinde; in deinem Namen bezwingen wir die Gegner. 7 Ich verlasse mich nicht auf meinen Bogen, mein Schwert garantiert mir nicht den Sieg. 8 Du allein befreist uns aus der Gewalt unserer Feinde; du lässt alle scheitern, die uns mit ihrem Hass verfolgen. 9 Wir sind stolz auf unseren Gott. Darum hören wir nicht auf, dir zu danken, Herr. 10 Und dennoch hast du uns jetzt verstoßen: Mit einer Niederlage hast du Schande über uns gebracht. Als unsere Truppen zum Kampf ausrückten, zogst du nicht mit. 11 Du sorgtest dafür, dass unsere Feinde uns in die Flucht schlugen – ohne jeden Widerstand plünderten sie uns in ihrem Hass aus. 12 Du selbst hast uns ans Messer geliefert; sie haben uns abgeschlachtet wie Schafe. Wer mit dem Leben davonkam, wurde unter fremde Völker zerstreut. 13 Du hast dein Volk zu einem Spottpreis verkauft, und was hast du nun davon? Nichts! 14 Du lässt unsere Nachbarvölker uns verhöhnen, nur noch Verachtung haben sie für uns übrig. 15 Unter den fremden Völkern ist unsere Niederlage schon sprichwörtlich, sie schütteln den Kopf über uns. 16 Täglich habe ich meine Schande vor Augen. Die Schamröte steigt mir ins Gesicht, 17 wenn ich höre, wie uns die Feinde demütigen, ja, wie diese Rachgierigen über uns lästern. 18 Das Unglück ist über uns gekommen, obwohl wir dich nicht vergessen haben, nie haben wir deinen Bund mit uns gebrochen! 19 Niemals sind wir dir untreu geworden, auch deine Gebote haben wir befolgt. 20 Und doch hast du uns zerschlagen, wie Schakale hausen wir in Ruinen, in tiefer Dunkelheit hältst du uns gefangen. 21 Hätten wir dich, unseren Gott, vergessen und fremde Götter angebetet, 22 dann hättest du es ja sofort bemerkt. Denn du kennst unsere geheimsten Gedanken! 23 Aber unser Unglück hat einen anderen Grund: Weil wir zu dir gehören, werden wir überall verfolgt und getötet – wie Schafe, die zum Schlachten bestimmt sind! 24 Wach auf, Herr! Warum schläfst du? Wach auf und verstoße uns nicht für immer! 25 Warum verbirgst du dich vor uns? Hast du unsere Not und unser Elend vergessen? 26 Die Schande drückt uns zu Boden, besiegt liegen wir im Staub. 27 Greif ein und komm uns zu Hilfe! Erlöse uns, weil du uns doch liebst!