مزامير 35 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

طلب كمک از خداوند

1 ای خداوند، با دشمنانم دشمنی كن و با كسانی كه با من میجنگند، بجنگ. 2 سپر خود را بردار و به كمک من بيا. 3 نيزهٔ خود را به دست گير و راه را بر آنانی كه مرا تعقيب میكنند، ببند. به من اطمينان بده كه مرا نجات خواهی داد. 4 آنانی كه قصد جان مرا دارند، خجل و رسوا شوند؛ آنانی كه بدخواه من هستند شكست خورده، خوار و مغبون شوند. 5 همچون كاه در برابر باد پراكنده شوند و فرشتهٔ خداوند آنها را براند. 6 وقتی فرشته آنها را تعقيب میكند، راه آنها تاريک و لغزنده شود تا نتوانند فرار كنند. 7 زيرا بیجهت برای من دام نهادند و چاهی عميق كندند تا در آن گرفتار شوم. 8 باشد كه غفلتاً بلايی بر آنها نازل شود و در دامی كه نهادهاند و چاهی كه كندهاند، خود گرفتار شوند. 9 و اما جان من از وجود خداوند شادی خواهد كرد و به سبب نجاتی كه او میدهد خوشحال خواهد شد. 10 با تمام وجودم میگويم: «كيست مانند تو، ای خداوند؟ تو ضعيف را از دست زورگو نجات میدهی و مظلوم را از چنگ ظالم میرهانی.» 11 شاهدان بيرحم عليه من برخاستهاند و مرا به چيزهايی متهم میكنند كه روحم از آنها بیخبر است. 12 نيكی مرا با بدی پاسخ میگويند و جان مرا میرنجانند. 13 و اما من، وقتی آنها بيمار بودند لباس عزا پوشيدم، از غصه چيزی نخوردم و برايشان دعا كردم. 14 مانند يک دوست و برادر بر ايشان دل سوزاندم؛ چنان اندوهگين بودم كه گويی مادرم را از دست دادهام! 15-16 اما وقتی من در زحمت افتادم، آنها شاد و خندان دورم جمع شدند و مرا استهزا كردند؛ مانند آدمهای هرزه به من ناسزا گفتند. 17 خداوندا، تا به كی نظارهگر خواهی بود؟ جانم را از شرّ آنها رهايی ده؛ زندگی مرا از دست اين شيران درنده نجات ده. 18 آنگاه در ميان جماعت بزرگ، تو را ستايش خواهم نمود و در حضور مردم، تو را سپاس خواهم گفت. 19 نگذار كسانی كه بیجهت با من دشمنی میكنند به من بخندند و آنانی كه از من متنفرند، مسخرهام كنند. 20 سخنان آنان دوستانه نيست؛ آنها بر ضد كسانی كه صلحجو هستند و زندگی آرامی دارند افترا میزنند. 21 به من میگويند: «ما با چشمان خود ديديم كه چه كردی!» 22 اما تو، ای خداوند، از همه چيز آگاهی؛ پس اينچنين ساكت منشين؛ ای خداوند، از من دور مباش! 23 خداوندا، برخيز و به دادم برس و از حق من دفاع كن! 24 خدايا، خداوندا، بر طبق عدالت خود، در مورد من داوری كن و نگذار دشمنانم به من بخندند. 25 نگذار در دل خود بگويند: «ما به آرزوی خود رسيديم! او را شكست داديم!» 26 آنانی كه از ناكامی و بدبختی من شاد شدهاند، همگی خجل و شرمنده شوند؛ كسانی كه خود را از من برتر و بزرگتر میدانند، سرافكنده و رسوا گردند. 27 اما آنانی كه میخواهند حقم به من داده شود، شاد و خرم باشند و پيوسته بگويند: «خداوند بزرگ است و خواستار سلامتی و موفقيتِ خدمتگزار خود میباشد.» 28 آنگاه من عدالت تو را بيان خواهم كرد و تمام روز تو را سپاس خواهم گفت.

Hoffnung für alle

از Biblica

Rufmord und kein Ende?

1 Von David. HERR, widersetze dich denen, die sich mir widersetzen! Bekämpfe alle, die mich bekämpfen! 2 Greif zu den Waffen^[1] und eile mir zu Hilfe! 3 Nimm den Speer und stell dich meinen Verfolgern in den Weg! Versprich mir, dass du mir beistehst! 4 Schimpf und Schande soll über alle kommen, die mich umbringen wollen! Sie, die Böses gegen mich planen, sollen bloßgestellt werden und fliehen! 5 Wie Spreu sollen sie vom Wind verweht werden, wenn der Engel des HERRN sie fortjagt. 6 Ihr Weg sei finster und glatt, wenn der Engel des HERRN sie verfolgt! 7 Ohne Grund haben sie mir eine Falle gestellt, ich habe ihnen doch nichts getan! 8 Darum breche das Verderben ohne Vorwarnung über sie herein! In ihre eigene Falle sollen sie laufen und darin umkommen! 9 Ich aber werde jubeln und mich freuen, weil der HERR eingreift und mir hilft. 10 Alle meine Glieder werden in das Lob einstimmen und sagen: »HERR, niemand ist wie du!« Du beschützt den Schwachen vor dem Starken und rettest den Armen und Wehrlosen vor dem Räuber. 11 Falsche Zeugen treten gegen mich auf und werfen mir Verbrechen vor, die ich nie begangen habe! 12 Was ich ihnen Gutes getan habe, zahlen sie mir mit Bösem heim. Ich bin einsam und verlassen. 13 Wenn einer von ihnen schwer krank war, zog ich Trauerkleidung an, fastete für ihn und betete mit gesenktem Kopf. 14 Ich verhielt mich so, als wäre er mein Bruder oder Freund. In tiefer Trauer ging ich umher – wie jemand, der um seine Mutter weint. 15 Jetzt aber ist das Unglück über mich hereingebrochen, und voll Schadenfreude laufen sie zusammen. Auch Leute, die ich nicht kenne, hergelaufenes Gesindel, ziehen pausenlos über mich her. 16 Zynische Spötter sind es, wie Hunde fletschen sie ihre Zähne gegen mich. 17 Herr, wie lange willst du noch untätig zusehen? Wie gereizte Löwen gehen sie auf mich los! Rette mich! Ich habe doch nur dieses eine Leben! 18 Dann will ich dir danken vor der ganzen Gemeinde, vor allem Volk will ich dich loben. 19 Meine Feinde, die mich ohne Grund hassen, sollen nicht länger über mich triumphieren! Ohne die geringste Ursache hassen sie mich und zwinkern einander vielsagend zu. 20 Was sie sagen, dient nicht dem Frieden, und gegen die Menschen, die ruhig und friedlich in diesem Land leben, erfinden sie falsche Anschuldigungen. 21 Sie reißen das Maul weit auf und rufen mir zu: »Haha! Da haben wir’s! Wir haben genau gesehen, was du getan hast!« 22 HERR, du siehst, was hier gespielt wird! Schweige nicht länger und bleib nicht fern von mir! 23 Greif doch endlich ein und verschaffe mir Recht! Mein Herr und mein Gott, setze du dich für mich ein! 24 Du bist ein gerechter Richter, darum sprich mich frei, HERR, mein Gott! Dann können sie nicht länger schadenfroh über mich lachen. 25 Niemals mehr sollen sie sagen können: »Ha, wir haben’s geschafft! Den haben wir fertiggemacht!« 26 All denen, die sich über mein Unglück freuen, soll ihr böser Plan misslingen. Diese Großmäuler – Schimpf und Schande soll über sie kommen! 27 Doch alle, die meinen Freispruch wünschen, sollen vor Freude jubeln und immer wieder sagen: »Der HERR ist groß! Er will, dass sein Diener in Frieden leben kann.« 28 Ich will immer davon reden, wie gerecht du bist und handelst. Tag für Tag will ich dich loben!