مزامير 31 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

دعای توكل به خداوند

1 ای خداوند، به تو پناه آوردهام، نگذار هرگز سرافكنده شوم. تو خدايی عادل هستی، پس مرا نجات ده. 2 به دعای من گوش ده و مرا نجات ببخش. پناهگاهی مطمئن و خانهای حصاردار برای من باش و مرا برهان. 3 تو جان پناه و سنگر من هستی؛ به خاطر نام خود مرا رهبری و هدايت فرما. 4 مرا از دامی كه برايم نهادهاند حفظ نما و مرا از خطر برهان. 5 به تو پناه میآورم؛ روح خود را به دست تو میسپارم؛ ای خداوند، خدای حق، تو بهای آزادی مرا پرداختهای. 6 از آنانی كه به بت اعتماد میكنند، متنفرم؛ من بر تو، ای خداوند، توكل كردهام. 7 به رحمت تو شادی میكنم، زيرا به مصيبت من توجه نمودی و از مشكلات من آگاه شدی. 8 مرا به دست دشمن نسپردی، بلكه راه نجات پيش پايم نهادی. 9 خداوندا، بر من رحم كن، زيرا در تنگنا و سختی هستم. از شدت گريه چشمانم تار شده است. ديگر تاب تحمل ندارم. 10 عمرم با آه و ناله به سر میرود. بر اثر گناه، قوتم را از دست دادهام و استخوانهايم میپوسند. 11 نزد همهٔ دشمنان سرافكنده و رسوا شدهام و پيش همسايگان نمیتوانم سرم را بلند كنم. آشنايان از من میترسند؛ هر كه مرا در كوچه و بازار میبيند، میگريزد. 12 همچون مردهای هستم كه به دست فراموشی سپرده شده است؛ مانند ظرفی هستم كه به دور انداخته باشند. 13 شنيدهام كه بسياری پشت سر من بدگويی میكنند. وحشت مرا احاطه كرده است، زيرا آنان نقشهٔ قتل مرا میكشند؛ بر ضد من برخاستهاند و قصد جانم را دارند. 14 اما من بر تو، ای خداوند، توكل كردهام و میگويم كه خدای من تو هستی. 15 زندگی من در دست تو است؛ مرا از دست دشمنان و آزاردهندگانم برهان. 16 نظر لطف بر بندهات بيفكن و به رحمت خود مرا نجات ده. 17 ای خداوند، به تو متوسل شدهام، نگذار سرافكنده شوم. بگذار بدكاران شرمنده شوند و خاموش به قبرهايشان فرو روند. 18 بگذار زبان دروغگو كه بر ضد درستكاران سخن میگويد لال شود. 19 خداوندا، نيكويی تو در حق مطيعانت چه عظيم است! تو به موقع، در حضور مردم، رحمت خود را به آنها نشان خواهی داد. 20 دوستدارانت را از دام توطئه و زخم زبان در امان میداری و آنها را در سايهٔ حضورت پناه میدهی. 21 خداوند را سپاس باد! وقتی من در محاصره بودم، او محبتش را به طرز شگفتانگيزی به من نشان داد! 22 من ترسيده بودم و فكر میكردم كه ديگر از نظر خداوند افتادهام؛ اما وقتی نزد او فرياد برآوردم، او دعای مرا شنيد و مرا اجابت فرمود. 23 ای قوم خداوند، او را دوست بداريد! خداوند افراد وفادار و امين را حفظ میكند، اما متكبران را به سزای اعمالشان میرساند. 24 ای همهٔ كسانی كه به خداوند اميد بستهايد، شجاع و قوی دل باشيد!

Hoffnung für alle

از Biblica

Bedrängt, bedrückt, aber nicht besiegt!

1 Ein Lied von David. 2 Bei dir, HERR, suche ich Schutz, lass meine Feinde nicht über mich triumphieren! Du bist ein gerechter Gott, darum hilf mir und rette mich! 3 Höre mein Gebet und komm mir schnell zu Hilfe! Bring mich in Sicherheit und beschütze mich wie in einer Burg, die hoch oben auf dem Felsen steht. 4 Ja, du bist mein schützender Fels, meine sichere Burg. Du wirst mich führen und leiten, um deinem Namen Ehre zu machen! 5 Du wirst mich aus der Schlinge ziehen, die meine Feinde mir heimlich gelegt haben! Ja, du bist meine einzige Zuflucht. 6 In deine Hände lege ich mein Leben^[1], denn du wirst mich erlösen, HERR, du treuer Gott! 7 Ich verabscheue Menschen, die anderen Göttern nachlaufen – Göttern, die ja doch nicht helfen können. Darum vertraue ich nur dir, dem HERRN. 8 Ich juble vor Freude, weil du mich liebst. Dir ist meine Not nicht entgangen; du hast erkannt, wie verzweifelt ich bin. 9 Du hast mich nicht meinen Feinden ausgeliefert; jetzt bin ich frei, zu gehen, wohin ich will. 10 Erbarme dich über mich, HERR, denn ich weiß weder aus noch ein! Meine Augen sind vom Weinen ganz verquollen, ich bin mit meiner Kraft am Ende. 11 Unter Kummer schwindet mein Leben dahin, unter Seufzen vergehen meine Jahre. Meine Schuld raubt mir alle Kraft und lähmt^[2] meine Glieder. 12 Zum Spott meiner Feinde bin ich geworden, selbst meine Nachbarn verhöhnen mich. Meine Bekannten erschrecken, wenn sie mich sehen, und wer mir auf der Straße begegnet, geht mir aus dem Weg. 13 Man hat mich vergessen wie einen, der schon lange tot ist; wie ein zerbrochenes Gefäß bin ich, das achtlos weggeworfen wurde. 14 Ich höre viele hinter meinem Rücken tuscheln. Von allen Seiten droht mir Gefahr! Meine Feinde tun sich zusammen, um mich aus dem Weg zu räumen. 15 Ich aber, HERR, vertraue dir. Du bist mein Gott, daran halte ich fest! 16 Was die Zeit auch bringen mag, es liegt in deiner Hand. Rette mich vor meinen Feinden und Verfolgern! 17 Blicke mich freundlich an, ich gehöre doch zu dir! Sei mir gnädig und rette mich! 18 HERR, ich rufe zu dir, lass mich nicht zum Gespött meiner Feinde werden. Diese Gottlosen aber sollen in Hohn und Spott enden und im Totenreich für immer verstummen. 19 Ja, diese Lügner sollen zum Schweigen gebracht werden! Überheblich und voller Verachtung verleumden sie den, der nach Gottes Willen lebt. 20 Doch groß ist deine Güte, HERR! Du hältst sie bereit für die Menschen, die dir mit Ehrfurcht begegnen. Vor aller Augen zeigst du sie denen, die bei dir Zuflucht suchen. 21 Du gibst ihnen Schutz in deiner Nähe, so kann ihnen keine Verschwörung etwas anhaben. Du bewahrst sie vor allem zänkischen Geschwätz. 22 Gepriesen sei der HERR! Ich war eingeschlossen in einer belagerten Stadt, doch auch dort habe ich^[3] deine wunderbare Liebe erfahren. 23 Entsetzt hatte ich schon gedacht: »HERR, du hast mich verstoßen!« Du aber hörtest mich, als ich zu dir um Hilfe schrie. 24 Liebt den HERRN, alle, die ihr zu ihm gehört! Wer treu zu ihm hält, steht unter seinem Schutz, doch wer selbstgerecht ist, dem zahlt er es doppelt heim. 25 Seid stark und mutig, alle, die ihr auf den HERRN hofft!