1هنگامی كه خداوند ما را از اسارت به اورشليم باز آورد، فكر كرديم كه خواب میبينيم!2سپس دهان ما از خنده پر شد و سرود شادی سر داديم! آنگاه قومهای ديگر دربارهٔ ما گفتند: «خداوند برای بنیاسرائيل كارهای شگفتانگيز كرده است!»3آری خداوندا، تو برای ما كارهای شگفتانگيز كردهای و ما را آزاد ساختهای!4ای خداوند، آنچه را از دست دادهايم به ما بازگردان؛ چنانكه باران، آب را به زمين خشک باز میگرداند.5بگذار آنانی كه با اشک میكارند، با شادی درو كنند!6كسانی كه با اميد و انتظار بيرون رفته بذر میافشانند، با شادی محصول خود را باز خواهند آورد.
1Ein Lied für Festbesucher, die nach Jerusalem hinaufziehen. Als der HERR uns aus der Gefangenschaft nach Jerusalem zurückbrachte,[1] da kamen wir uns vor wie im Traum.2Wir lachten aus vollem Hals und jubelten laut vor Freude. Auch die anderen Völker mussten zugeben: »Was der HERR für sie getan hat, ist groß und gewaltig!«3Ja, der HERR hat große Taten für uns vollbracht! Wir waren außer uns vor Freude.4HERR, wende auch jetzt unser düsteres Geschick zum Guten,[2] so wie du ausgetrocknete Bäche wieder mit Wasser füllst!5Wer die Saat mit Tränen aussät, wird voller Freude die Ernte einbringen.6Weinend geht er hinaus und streut die Samen aufs Feld; doch wenn er zurückkommt, jubelt er über die reiche Ernte.