دوم سموئيل 22 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

سرود رهايی داوود

1 وقتی كه خداوند داوود را از دست شائول و دشمنان ديگرش رهانيد، او اين سرود را برای خداوند سراييد: 2 خداوند قلعهٔ من است. او صخرهٔ من است و مرا نجات میبخشد. 3 خدايم صخرهٔ محكمی است كه به آن پناه میبرم. او همچون سپر از من محافظت میكند، به من پناه میدهد و با قدرتش مرا میرهاند. نجات دهندهٔ من، مرا از ظلم میرهاند. 4 او را به كمک خواهم طلبيد و از چنگ دشمنان رهايی خواهم يافت. ای خداوند تو شايستهٔ پرستش هستی! 5 مرگ، مرا در چنگال خود گرفتار كرده بود و موجهای ويرانگرش مرا در بر گرفته بود. 6 مرگ برای من دام نهاده بود تا مرا به كام خود بكشد. 7 اما من در اين پريشانی به سوی خداوند فرياد برآوردم و از خدايم كمک خواستم. فرياد من به گوش او رسيد و او از خانهٔ مقدسش نالهٔ مرا شنيد. 8 آنگاه زمين تكان خورد و لرزيد و بنياد آسمان مرتعش شد و به لرزه درآمد، زيرا خداوند به خشم آمده بود. 9 دود از بينی او برآمد و شعلههای سوزانندهٔ آتش از دهانش زبانه كشيد. 10 او آسمان را شكافت و نزول كرد، زير پايش ابرهای سياه قرار داشت. 11 بر عرابهٔ آسمانی خويش سوار شد و با سرعت باد پرواز نمود. 12 او خود را با تاريكی پوشاند و ابرهای غليظ و پر آب او را احاطه كردند. 13 درخشندگی حضور او، شعلههای آتش پديد آورد. 14 آنگاه خداوند، خدای متعال، با صدای رعدآسا از آسمان سخن گفت. 15 او با تيرهای آتشين خود، دشمنانم را پراكنده و پريشان ساخت. 16 آنگاه به فرمان او آب دريا به عقب رفت و با دميدن نفس او خشكی پديد آمد. 17 خداوند از آسمان دست خود را دراز كرد و مرا از اعماق آبهای بسيار بيرون كشيد. 18 مرا از چنگ دشمنان نيرومندی كه از من تواناتر بودند، رهانيد 19 وقتی در سختی و پريشانی بودم، دشمنان بر من هجوم آوردند، اما خداوند مرا حفظ كرد. 20 او مرا به جای امنی برد، او مرا نجات داد، زيرا مرا دوست میداشت. 21 خداوند پاداش درستكاری و پاكی مرا داده است، 22 زيرا از دستورات او اطاعت نمودهام و به خدای خود گناه نورزيدهام. 23 همهٔ احكامش را بجا آوردهام و از فرمان او سرپيچی نكردهام. 24 در نظر خداوند بیعيب بودهام، خود را از گناه دور نگاه داشتهام. 25 خداوند به من پاداش داده است، زيرا در نظر او پاک و درستكار بودهام. 26 خدايا، تو نسبت به كسانی كه به تو وفادارند، امين هستی و كسانی را كه كاملند محبت میكنی. 27 اشخاص پاک را بركت میدهی و افراد فاسد را مجازات میكنی. 28 تو افتادگان را نجات میدهی، اما متكبران را سرنگون میكنی. 29 ای خداوند، تو نور من هستی، تو تاريكی مرا به روشنايی تبديل میكنی. 30 با كمک تو به صفوف دشمن حمله خواهم برد و قلعههای آنها را در هم خواهم كوبيد. 31 اعمال خداوند كامل و بینقص است و وعدههای او پاک و قابل اعتماد! خداوند از كسانی كه به او پناه میبرند مانند سپر محافظت میكند. 32 كيست خدا غير از خداوند و كيست صخرهٔ نجات غير از خدای ما؟ 33 خدا به من قوت میبخشد و در راههايی كه میروم مرا حفظ میكند. 34 پاهايم را چون پاهای آهو میگرداند تا بتوانم بر بلنديها بايستم. 35 او دستهای مرا برای جنگ تقويت میكند تا بتوانم كمان برنجين را خم كنم. 36 خداوندا، تو با سپرت مرا نجات دادهای، و از لطف توست كه به اين عظمت رسيدهام. 37 زمين زير پايم را وسيع ساختهای تا نلغزم. 38 دشمنانم را تعقيب میكنم و آنها را شكست میدهم و تا آنها را از بين نبرم، باز نمیگردم. 39 آنها را چنان بر زمين میكوبم كه زير پاهايم بيفتند و برنخيزند. 40 تو برای جنگيدن مرا قوت بخشيدهای و دشمنانم را زير پاهای من انداختهای. 41 تو آنها را وادار به عقبنشينی و فرار مینمايی و من آنها را نابود میكنم. 42 فرياد برمیآورند، ولی كسی نيست كه آنها را برهاند. از خداوند كمک میخواهند، اما او نيز به داد ايشان نمیرسد. 43 من آنها را خرد كرده، به صورت غبار درمیآورم، و آنها را مانند گل كوچهها لگدمال میكنم. 44 تو مرا از شورش قومم نجات دادهای و مرا رهبر قومها ساختهای. مردمی كه قبلاً آنها را نمیشناختم اكنون مرا خدمت میكنند. 45 بيگانهها در حضور من سر تعظيم فرود میآورند و به محض شنيدن دستوراتم، آنها را اجرا میكنند. 46 آنها روحيهٔ خود را باختهاند و با ترس و لرز از قلعههای خود بيرون میآيند. 47 خداوند زنده است! شكر و سپاس بر خدای متعال باد كه صخرهٔ نجات من است! 48 خدايی كه انتقام مرا میگيرد، قومها را مغلوب من میگرداند، 49 و مرا از چنگ دشمنان میرهاند. خداوندا، تو مرا بر دشمنانم پيروز گردانيدی و از دست ظالمان رهايی دادی. 50 ای خداوند، تو را در ميان قومها خواهم ستود و در وصف تو خواهم سراييد. 51 خدا پيروزيهای بزرگی نصيب پادشاه برگزيدهٔ خود، داوود، میسازد، و بر او و نسلش هميشه رحمت میفرمايد.

Hoffnung für alle

از Biblica

Davids Danklied

1 David sang das folgende Danklied, nachdem der HERR ihn aus der Gewalt aller Feinde und auch aus der Hand von Saul befreit hatte: (مزامير 18:1) 2 Der HERR ist mein Fels, meine Festung und mein Erretter, 3 mein Gott, meine Zuflucht, mein sicherer Ort. Er ist mein Schild, mein starker Helfer,^[1] meine Burg auf unbezwingbarer Höhe. Du, Gott, bewahrst mich vor den Angriffen meiner Feinde. 4 Gepriesen seist du, HERR! Wenn ich zu dir um Hilfe rufe, dann werde ich vor meinen Feinden gerettet. 5 Ich war schon umgeben von den Fluten des Todes, er drohte mich zu verschlingen wie eine mächtige Woge. 6 Hilflos musste ich zusehen, wie die tödliche Falle zuschnappte. 7 In äußerster Bedrängnis schrie ich zum HERRN. Ja, zu meinem Gott rief ich um Hilfe. Da hörte er mich in seinem Tempel, mein Schreien drang durch bis an sein Ohr. 8 Plötzlich erbebte die Erde, selbst der Himmel geriet ins Wanken, denn glühender Zorn hatte Gott gepackt. 9 Schwarzer Rauch quoll aus seiner Nase, aus seinem Mund loderten Flammen, und glühende Kohlen wurden herausgeschleudert. 10 Er riss den Himmel auf und kam auf dunklen Wolken zur Erde herunter. 11 Auf einem Kerub flog er daher und schwebte herab, vom Sturm getragen. 12 Er hüllte sich in Finsternis, verbarg sich in dichten, dunklen Regenwolken. 13 Dann ging ein Lichtglanz von ihm aus, und glühende Kohlen prasselten nieder. 14 Der HERR ließ einen Donnerschlag auf den anderen folgen, vom Himmel dröhnte die Stimme des höchsten Gottes. 15 Er schoss seine Pfeile ab, und die Feinde stoben auseinander. Grelle Blitze zuckten und verwirrten das feindliche Heer. 16 Sogar den Meeresboden konnte man sehen; offen lagen die Fundamente der Erde da, als der HERR meine Feinde bedrohte und vor Entrüstung schnaubte. 17 Er streckte mir seine Hand von oben entgegen und riss mich aus den tosenden Fluten. 18 Er befreite mich von der Übermacht meiner Feinde, von allen, die mich hassten und so viel stärker waren als ich. 19 Sie hatten mich überfallen, als ich schon im Unglück steckte. Aber der HERR gab mir sicheren Halt 20 und führte mich aus der Not hinaus in die Freiheit. Er rettete mich. So viel bedeute ich ihm! 21 Der HERR tat mir Gutes für meine Treue, meine Rechtschaffenheit hat er belohnt. 22 Denn stets bin ich dem HERRN gefolgt und habe meinem Gott nie den Rücken gekehrt. 23 Seine Gebote hielt ich mir immer vor Augen, und seine Befehle schlug ich nicht in den Wind. 24 Ich lebte vollkommen nach seinem Willen und ging jedem Unrecht aus dem Weg. 25 Ja, der HERR belohnte meine Treue, meine Rechtschaffenheit übersah er nicht. 26 Wer zu dir steht, HERR, dem stehst auch du zur Seite; wer nach deinem Willen lebt, den enttäuschst du nicht. 27 Wer ein reines Herz hat, kann sich ganz auf dich verlassen, doch falsche Menschen führst du hinters Licht. 28 Du hilfst denen, die sich selbst nicht überschätzen^[2]. Die Überheblichen aber stößt du von ihrem Thron. 29 HERR, du machst die Finsternis um mich hell, du bist mein Licht. 30 Mit dir kann ich die Feinde angreifen; mit dir, mein Gott, kann ich über Mauern springen. 31 Was für ein Gott! Sein Handeln ist vollkommen, und was er sagt, ist durch und durch wahr. Er beschützt alle, die zu ihm flüchten. 32 Der HERR allein ist Gott! Wer außer ihm ist so stark und unerschütterlich wie ein Fels? 33 Gott allein ist meine Burg, in der ich Zuflucht finde. Er ebnet mir meinen Weg. 34 Er beflügelt meine Schritte, lässt mich laufen und springen wie ein Hirsch. Selbst auf steilen Felsen gibt er mir festen Halt. 35 Er lehrt mich, die Waffen zu gebrauchen, und zeigt mir, wie ich auch den stärksten Bogen spannen kann. 36 Herr, deine Hilfe war für mich wie ein schützender Schild. Du beugst dich zu mir herab und machst mich groß. 37 Du räumst mir alle Hindernisse aus dem Weg, noch nie bin ich beim Laufen gestürzt. 38 Ich jagte meinen Feinden nach und überwältigte sie, ich kehrte erst um, als auch der Letzte von ihnen gefallen war. 39 Mit Wucht schlug ich sie nieder, bis sie nicht mehr aufstehen konnten und tot zu meinen Füßen lagen. 40 Du, Herr, hast mich mit Kraft für diesen Kampf ausgerüstet, du hast mir zum Sieg über meine Gegner verholfen. 41 Dass sie fliehen mussten, verdanke ich dir; alle, die mich hassten, konnte ich umbringen. 42 Sie suchten nach Hilfe, doch weit und breit war kein Retter. Sie schrien zum HERRN, aber er hörte nicht auf sie. 43 Ich rieb sie auf, zermalmte sie zu Staub, ich zertrat sie wie Dreck auf der Straße. 44 Als ein Aufstand meines Volkes mich bedrohte, hast du mir geholfen, und mich zum Herrscher über viele Nationen gemacht. Sogar Völker, die ich nicht kannte, haben sich mir unterworfen. 45 Fremde ergaben sich, sobald sie nur von mir hörten, und gingen gehorsam vor mir auf die Knie. 46 Zitternd kamen sie aus ihren Festungen heraus und hatten keine Kraft mehr zum Widerstand. 47 Der HERR lebt! Er ist mein schützender Fels – ich preise ihn! Ihn allein will ich rühmen, denn er ist mein Gott, mein Fels, bei dem ich Rettung fand. 48 Er ist es, der sich an meinen Feinden gerächt hat; ganze Völker hat er mir unterworfen 49 und mich der Gewalt meiner grausamen Gegner entrissen. Du, Gott, gabst mir den Sieg über meine Feinde, von diesen brutalen Menschen hast du mich befreit. 50 Darum will ich dich loben, HERR. Alle Völker sollen es hören! Deinen Namen will ich preisen mit meinem Lied. 51 Du hast deinen auserwählten König aus großen Gefahren errettet. Ja, du erweist mir, David, deine Liebe, und auch meine Nachkommen dürfen für alle Zeit darauf zählen.