مزامير 44 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

دعا برای محافظت

1 ای خدا، ما به گوشهای خود شنيدهايم و اجدادمان برای ما تعريف كردهاند كه تو در گذشته چه كارهای شگفتانگيزی برای آنان انجام دادهای. 2 تو به دست خود قومهای بتپرست را از اين سرزمين بيرون راندی و اجداد ما را به جای آنها مستقر نمودی. قومهای خدانشناس را از بين بردی، اما بنیاسرائيل را در سرزمين موعود تثبيت نمودی. 3 قوم تو به زور شمشير اين سرزمين را تسخير ننمودند و به بازوی خويش نجات نيافتند، بلكه قدرت و توانايی تو و اطمينان به حضور تو آنان را رهانيد، زيرا از ايشان خرسند بودی. 4 ای خدا، تو پادشاه من هستی؛ اكنون نيز قوم خود اسرائيل را پيروز گردان. 5 ما با كمک تو دشمنان خود را شكست خواهيم داد و به نام تو كسانی را كه بر ضد ما برخاستهاند، پايمال خواهيم كرد. 6 اميد من به تير و كمانم نيست، و نه به شمشيرم كه مرا نجات دهد، 7 زيرا اين تو بودی كه ما را از دست دشمنان نجات دادی، و آنانی را كه از ما متنفر بودند شكست دادی. 8 برای هميشه تو را ستايش خواهيم كرد، و تا ابد از تو سپاسگزار خواهيم بود. 9 اما در حال حاضر تو ما را دور انداختهای و رسوا ساختهای؛ ديگر لشکرهای ما را در جنگ كمک نمیكنی. 10 تو ما را در مقابل دشمنان شكست دادهای و آنها اكنون ما را غارت میكنند. 11 ما را همچون گوسفندان به كشتارگاه فرستادهای و در ميان قومهای خدانشناس پراكنده ساختهای تا ما را بكشند و بخورند. 12 تو قوم برگزيدهات را ارزان فروختهای و از فروش آنها سودی نبردهای. 13 ما را نزد همسايگان خوار ساختهای و ما مورد تمسخر و توهين اطرافيان قرار گرفتهايم. 14 ما را در ميان قومهای خدانشناس انگشتنما ساختهای و آنها ما را به باد ريشخند گرفتهاند. 15-16 هر روز به سبب تهمتها و دشنامهای مخالفان و دشمنان، رسوا و سرافكنده میشوم. 17 اين همه بر ما واقع شده است، ولی تو را فراموش نكردهايم و پيمانی را كه با ما بستهای نشكستهايم. 18 نسبت به تو دلسرد نشدهايم و از راه تو منحرف نگشتهايم. 19 با وجود اين، تو ما را در ميان حيوانات وحشی رها نمودهای و با مرگ روبرو ساختهای. 20 اگر ما تو را فراموش میكرديم و دستهای خود را به سوی بتها دراز میكرديم، 21 آيا تو كه اسرار دل هر کس را میدانی، اين را نمیدانستی؟ 22 تو میدانی كه ما به خاطر تو هر روز با مرگ روبرو میشويم و با ما همچون گوسفندانی كه میبايد قربانی شوند رفتار میكنند. 23 ای خداوند، بيدار شو! چرا خوابيدهای؟ بيدار شو و ما را تا ابد دور نيانداز! 24 چرا روی خود را از ما برمیگردانی و ذلت و خواری ما را ناديده میگيری؟ 25 اينک به خاک افتاده و مغلوب شدهايم. 26 برخيز و به كمک ما بشتاب و ما را نجات ده زيرا تو سراسر، رحمت و محبتی!

Gute Nachricht Bibel 2018

از Deutsche Bibelgesellschaft

Von Gott verstoßen?

1 Ein Gedicht der Korachiter. 2 Gott, mit eigenen Ohren haben wir es gehört, unsere Väter und Vorväter haben es uns erzählt, was du vollbracht hast in ihren Tagen – damals, vor langer Zeit: (يوشع‌ 24:11) 3 Fremde Völker hast du aus dem Land vertrieben und unsere Väter darin wohnen lassen. Die Fremden hast du hart geschlagen, damit unsere Väter in Freiheit leben konnten. 4 Sie haben zwar das Land erobert, doch nicht durch ihre Schwerter kam der Sieg und nicht durch ihre eigene Kraft: Durch deine Hand und deine Macht und deine Gegenwart ist es geschehen, denn du liebtest sie! 5 Du, Gott, bist unser König, du gibst^[1] den Nachkommen Jakobs den Sieg. 6 Mit deiner Hilfe stoßen wir die Gegner nieder, durch deine Macht zertreten wir unsere Feinde. 7 Wir verlassen uns nicht auf unseren Bogen, wir erwarten nicht, dass unser Schwert uns rettet: (مزامير 20:8) 8 Nur du befreist uns von unseren Feinden und stürzt die in Schande, die uns hassen. 9 Alle Tage wollen wir dich rühmen und dir, unserem Gott, ohne Ende danken! 10 Nun aber hast du uns verstoßen und uns in Schmach und Schande gestürzt; du ziehst nicht mehr mit unseren Heeren in den Kampf. 11 Du lässt zu, dass wir fliehen müssen vor unseren Feinden, die uns hassen; hemmungslos dürfen sie Beute machen. 12 Wie Schlachtvieh lieferst du uns an sie aus, du zerstreust uns unter fremde Völker. 13 Du verkaufst dein Volk zu einem lächerlichen Preis, nicht den kleinsten Gewinn machst du dabei. 14 Du lässt uns von unseren Nachbarn verhöhnen, sie dürfen uns verlachen und beschimpfen. (مزامير 79:4; مزامير 80:7) 15 Du machst uns zur Spottfigur für die Völker, sie alle schütteln über uns den Kopf. 16 Den ganzen Tag empfinden wir die Schande, und das Gesicht brennt uns vor Scham, 17 wenn wir den Hohn der Feinde hören, wie sie in ihrer Rachsucht uns beleidigen. 18 Dies alles ist über uns hereingebrochen – doch wir hatten dich nicht vergessen und den Bund mit dir nicht aufgekündigt! 19 Wir haben uns nicht von dir abgewandt und sind keinen Schritt von deinem Weg gewichen. 20 Du aber hast uns zu Boden geschlagen, wir müssen in den Trümmern hausen wie Schakale, auch nicht die kleinste Hoffnung lässt du uns. 21 Hätten wir dich, unseren Gott, vergessen und zu anderen Göttern gebetet, 22 du hättest es sofort gewusst, du kennst doch die Tiefen unseres Herzens! (مزامير 139:1) 23 Weil wir zu dir gehören, sind wir täglich in Todesgefahr. Wir werden angesehen wie Schafe, die zum Schlachten bestimmt sind. (مزامير 34:20; مزامير 69:8; روم 8:36) 24 Wach auf, Herr! Warum schläfst du? Wach endlich auf, verstoß uns nicht für immer! (مزامير 121:4) 25 Warum blickst du nicht mehr auf uns? Warum fragst du nicht danach, wie man uns quält und unterdrückt? 26 Erniedrigt liegen wir am Boden, kraftlos hingestreckt in den Staub. 27 Greif ein und hilf uns, mach uns frei! Wir berufen uns auf deine Güte!