دوم سموئيل 22 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

سرود رهايی داوود

1 وقتی كه خداوند داوود را از دست شائول و دشمنان ديگرش رهانيد، او اين سرود را برای خداوند سراييد: 2 خداوند قلعهٔ من است. او صخرهٔ من است و مرا نجات میبخشد. 3 خدايم صخرهٔ محكمی است كه به آن پناه میبرم. او همچون سپر از من محافظت میكند، به من پناه میدهد و با قدرتش مرا میرهاند. نجات دهندهٔ من، مرا از ظلم میرهاند. 4 او را به كمک خواهم طلبيد و از چنگ دشمنان رهايی خواهم يافت. ای خداوند تو شايستهٔ پرستش هستی! 5 مرگ، مرا در چنگال خود گرفتار كرده بود و موجهای ويرانگرش مرا در بر گرفته بود. 6 مرگ برای من دام نهاده بود تا مرا به كام خود بكشد. 7 اما من در اين پريشانی به سوی خداوند فرياد برآوردم و از خدايم كمک خواستم. فرياد من به گوش او رسيد و او از خانهٔ مقدسش نالهٔ مرا شنيد. 8 آنگاه زمين تكان خورد و لرزيد و بنياد آسمان مرتعش شد و به لرزه درآمد، زيرا خداوند به خشم آمده بود. 9 دود از بينی او برآمد و شعلههای سوزانندهٔ آتش از دهانش زبانه كشيد. 10 او آسمان را شكافت و نزول كرد، زير پايش ابرهای سياه قرار داشت. 11 بر عرابهٔ آسمانی خويش سوار شد و با سرعت باد پرواز نمود. 12 او خود را با تاريكی پوشاند و ابرهای غليظ و پر آب او را احاطه كردند. 13 درخشندگی حضور او، شعلههای آتش پديد آورد. 14 آنگاه خداوند، خدای متعال، با صدای رعدآسا از آسمان سخن گفت. 15 او با تيرهای آتشين خود، دشمنانم را پراكنده و پريشان ساخت. 16 آنگاه به فرمان او آب دريا به عقب رفت و با دميدن نفس او خشكی پديد آمد. 17 خداوند از آسمان دست خود را دراز كرد و مرا از اعماق آبهای بسيار بيرون كشيد. 18 مرا از چنگ دشمنان نيرومندی كه از من تواناتر بودند، رهانيد 19 وقتی در سختی و پريشانی بودم، دشمنان بر من هجوم آوردند، اما خداوند مرا حفظ كرد. 20 او مرا به جای امنی برد، او مرا نجات داد، زيرا مرا دوست میداشت. 21 خداوند پاداش درستكاری و پاكی مرا داده است، 22 زيرا از دستورات او اطاعت نمودهام و به خدای خود گناه نورزيدهام. 23 همهٔ احكامش را بجا آوردهام و از فرمان او سرپيچی نكردهام. 24 در نظر خداوند بیعيب بودهام، خود را از گناه دور نگاه داشتهام. 25 خداوند به من پاداش داده است، زيرا در نظر او پاک و درستكار بودهام. 26 خدايا، تو نسبت به كسانی كه به تو وفادارند، امين هستی و كسانی را كه كاملند محبت میكنی. 27 اشخاص پاک را بركت میدهی و افراد فاسد را مجازات میكنی. 28 تو افتادگان را نجات میدهی، اما متكبران را سرنگون میكنی. 29 ای خداوند، تو نور من هستی، تو تاريكی مرا به روشنايی تبديل میكنی. 30 با كمک تو به صفوف دشمن حمله خواهم برد و قلعههای آنها را در هم خواهم كوبيد. 31 اعمال خداوند كامل و بینقص است و وعدههای او پاک و قابل اعتماد! خداوند از كسانی كه به او پناه میبرند مانند سپر محافظت میكند. 32 كيست خدا غير از خداوند و كيست صخرهٔ نجات غير از خدای ما؟ 33 خدا به من قوت میبخشد و در راههايی كه میروم مرا حفظ میكند. 34 پاهايم را چون پاهای آهو میگرداند تا بتوانم بر بلنديها بايستم. 35 او دستهای مرا برای جنگ تقويت میكند تا بتوانم كمان برنجين را خم كنم. 36 خداوندا، تو با سپرت مرا نجات دادهای، و از لطف توست كه به اين عظمت رسيدهام. 37 زمين زير پايم را وسيع ساختهای تا نلغزم. 38 دشمنانم را تعقيب میكنم و آنها را شكست میدهم و تا آنها را از بين نبرم، باز نمیگردم. 39 آنها را چنان بر زمين میكوبم كه زير پاهايم بيفتند و برنخيزند. 40 تو برای جنگيدن مرا قوت بخشيدهای و دشمنانم را زير پاهای من انداختهای. 41 تو آنها را وادار به عقبنشينی و فرار مینمايی و من آنها را نابود میكنم. 42 فرياد برمیآورند، ولی كسی نيست كه آنها را برهاند. از خداوند كمک میخواهند، اما او نيز به داد ايشان نمیرسد. 43 من آنها را خرد كرده، به صورت غبار درمیآورم، و آنها را مانند گل كوچهها لگدمال میكنم. 44 تو مرا از شورش قومم نجات دادهای و مرا رهبر قومها ساختهای. مردمی كه قبلاً آنها را نمیشناختم اكنون مرا خدمت میكنند. 45 بيگانهها در حضور من سر تعظيم فرود میآورند و به محض شنيدن دستوراتم، آنها را اجرا میكنند. 46 آنها روحيهٔ خود را باختهاند و با ترس و لرز از قلعههای خود بيرون میآيند. 47 خداوند زنده است! شكر و سپاس بر خدای متعال باد كه صخرهٔ نجات من است! 48 خدايی كه انتقام مرا میگيرد، قومها را مغلوب من میگرداند، 49 و مرا از چنگ دشمنان میرهاند. خداوندا، تو مرا بر دشمنانم پيروز گردانيدی و از دست ظالمان رهايی دادی. 50 ای خداوند، تو را در ميان قومها خواهم ستود و در وصف تو خواهم سراييد. 51 خدا پيروزيهای بزرگی نصيب پادشاه برگزيدهٔ خود، داوود، میسازد، و بر او و نسلش هميشه رحمت میفرمايد.

Gute Nachricht Bibel 2018

از Deutsche Bibelgesellschaft

Davids Danklied

1 Nachdem der HERR ihn vor Saul und vor allen anderen Feinden gerettet hatte, dichtete David das folgende Lied: (مزامير 18:1) 2 »Du, HERR, bist mein Fels, meine Burg, mein Retter, 3 du, Gott, bist meine sichere Zuflucht, mein Beschützer, mein starker Helfer, meine Festung auf steiler Höhe! Zu dir kann ich fliehen, du schützt mich vor aller Gewalt. 4 Wenn ich zu dir um Hilfe rufe, dann rettest du mich vor meinen Feinden. Ich preise dich, HERR! 5 Das Wasser ging mir bis an die Kehle, vernichtende Fluten stürzten auf mich ein, 6 die Totenwelt hielt mich mit Schlingen fest, die Falle des Todes schlug über mir zu. 7 In meiner Verzweiflung schrie ich zum HERRN, zu ihm, meinem Gott, rief ich um Hilfe. Er hörte mich in seinem Tempel, mein Hilferuf drang an sein Ohr. 8 Da wankte und schwankte die Erde, da bebten die Fundamente des Himmels, sie zitterten vor seinem Zorn. 9 Aus seiner Nase quoll dunkler Rauch, aus seinem Mund schossen helle Flammen, und glühende Kohlen sprühten hervor. 10 Er neigte den Himmel tief auf die Erde und fuhr hernieder auf dunklen Wolken. 11 Er ritt auf einem geflügelten Kerub und erschien auf den Flügeln des Sturmes. 12 Er hüllte sich ein in Finsternis, in Wassermassen und schwarzes Gewölk. 13 Sein strahlender Glanz war wie glühende Kohlen. 14 Dann ließ er vom Himmel den Donner grollen, laut dröhnte die Stimme des höchsten Gottes. 15 Er schoss seine Pfeile und verjagte meine Feinde; er schleuderte seinen Blitz und stürzte sie in Schrecken. 16 Da zeigte sich der Grund des Meeres, das Fundament der Erde wurde sichtbar, als du, HERR, deinen Feinden drohtest und ihnen deinen Zorn zu spüren gabst. 17 Vom Himmel her griff seine Hand nach mir, sie fasste mich und zog mich aus der Flut, 18 entriss mich meinem mächtigen Feind, den überstarken Gegnern, die mich hassten. 19 Sie überfielen mich am Tag meines Unglücks, jedoch der HERR beschützte mich vor ihnen. 20 Rings um mich machte er es weit und frei. Er liebt mich, darum half er mir. 21 Der HERR hat mir meine Treue vergolten; er hat mir Gutes getan, denn meine Hände sind rein. 22 Stets ging ich die Wege, die er mir zeigte; nie habe ich mich durch Schuld von ihm entfernt. 23 Seine Anordnungen standen mir immer vor Augen und seine Befehle wies ich nie zurück. 24 Ich tat genau, was er von mir verlangte, und ging dem Unrecht immer aus dem Weg. 25 Ja, der HERR hat meine Treue vergolten; er weiß es, ich bin ohne Schuld. 26 Den Treuen, HERR, hältst du die Treue; für vollen Gehorsam gibst du volle Güte; 27 den Reinen zeigst du dich in reiner Klarheit; doch den Falschen begegnest du als Gegner. 28 Die Erniedrigten rettest du aus Unterdrückung, aber den Hochmütigen bist du feind und holst sie vom hohen Ross. 29 Du, HERR, bist mein Licht, du selbst, mein Gott, machst alles Dunkel um mich hell. 30 Mit dir schlage ich feindliche Horden zurück, mit dir, meinem Gott, überspringe ich Mauern. 31 Alles, was dieser Gott tut, ist vollkommen, was der HERR sagt, ist unzweifelhaft wahr. Wer in Gefahr ist und zu ihm flieht, findet bei ihm immer sicheren Schutz. 32 Kein anderer als der HERR ist Gott! Nur er, unser Gott, ist ein schützender Fels! 33 Er gibt mir Kraft und Stärke und öffnet mir einen geraden, gut gebahnten Weg. 34 Er macht meine Füße gazellenflink und standfest auf allen steilen Gipfeln. 35 Er bringt meinen Händen das Fechten bei und lehrt meine Arme, den Bogen zu spannen. 36 HERR, du bist mein Schutz und meine Hilfe; dass du mir nahe bist, macht mich stark. 37 Du hast den Weg vor mir frei gemacht, nun kann ich ohne Straucheln vorwärtsgehen. 38 Ich verfolgte meine Feinde und bezwang sie; ich ließ nicht ab, bis sie vernichtet waren. 39 Ich schlug sie zu Boden und brachte sie zur Strecke; sie fielen vor meine Füße. 40 Du gabst mir die Kraft für diesen Kampf, du brachtest die Feinde in meine Gewalt. 41 Sie mussten vor mir die Flucht ergreifen, alle, die mich hassten, konnte ich vernichten. 42 Sie schauten nach Hilfe aus, doch da war kein Retter. Sie schrien zu dir, HERR, doch du gabst keine Antwort. 43 Ich zermalmte sie zu Staub, den der Wind aufwirbelt. Ich trat sie nieder wie den Schmutz auf der Straße. 44 Du hast mich gerettet vor den Aufrührern aus meinem Volk, du hieltst deine Hand über mich und machtest mich zum Herrscher ganzer Völker. Mir unbekannte Stämme unterwerfen sich, 45 Ausländer kommen und kriechen vor mir, sie hören, was ich sage, und gehorchen sofort. 46 Sie haben keine Kraft mehr zum Widerstand, zitternd kommen sie hervor aus ihren Burgen. 47 Der HERR lebt! Ihn will ich preisen, meinen schützenden Fels! Gott, meinen Fels und Retter, will ich rühmen! 48 Du hast mich Rache nehmen lassen und hast mir die Völker unterworfen. 49 Du hast mich mitten aus meinen Feinden gerettet, mich ihren grausamen Händen entrissen und mir den Sieg gegeben über meine Gegner. 50 Darum will ich dich preisen, HERR, und deinen Ruhm besingen unter den Völkern. 51 Du verleihst deinem König große Siege, du erweist deinem Erwählten deine Güte. Das tust du für David und seine Söhne in allen kommenden Generationen.«