اِرميا 3

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

از Biblica

اسرائيل خيانتكار

1 خداوند میفرمايد: «اگر مردی زن خود را طلاق بدهد و زن برود شوهر كند، آن مرد نبايد دوباره او را به همسری بگيرد، چون ديگر فاسد و بیعفت شده است. ولی تو، هر چند مرا ترک كردی و به من خيانت ورزيدی، با وجود اين از تو میخواهم كه نزد من بازگردی. 

2 آيا در سراسر اين سرزمين جايی پيدا میشود كه با زنای خود، يعنی پرستش بتها، آن را آلوده نكرده باشی؟ مانند فاحشه بر سر راه به انتظار فاسق مینشينی، درست مثل عرب باديهنشين كه در كمين رهگذر مینشيند. تو با كارهای شرمآور خود زمين را آلوده كردهای! 

3 برای همين است كه نه رگبار میبارد و نه باران بهاری، چون تو مانند يک روسپی شرم و حيا را از خود دور كردهای. 

4-5 با اين حال به من میگويی: ای پدر، از زمان كودكی تو مرا دوست داشتهای؛ پس تا ابد بر من خشمگين نخواهی ماند! اين را میگويی و هر كار زشتی كه از دستت برآيد، انجام میدهی.» 

6 در زمان سلطنت يوشيای پادشاه، خداوند به من فرمود: «میبينی اسرائيل خيانتكار چه میكند؟ مثل يک زن هرزه كه در هر فرصتی خود را در اختيار مردان ديگر قرار میدهد، اسرائيل هم روی هر تپه و زير هر درخت سبز، بت میپرستد. 

7 من فكر میكردم روزی نزد من باز خواهد گشت و بار ديگر از آن من خواهد شد، اما چنين نشد. خواهر خيانت پيشهٔ او، يهودا هم ياغيگریهای دائمی اسرائيل را ديد. 

8 با اينكه يهودا ديد كه من اسرائيل بیوفا را طلاق دادهام، نترسيد و اينک او نيز مرا ترک كرده، تن به روسپیگری داده و به سوی بتپرستی رفته است. 

9 او با بیپروايی بتهای سنگی و چوبی را پرستيده، زمين را آلوده میسازد؛ با اين حال اين گناهان در نظر او بیاهميت جلوه میكند. 

10 يهودا، اين خواهر خائن هنگامی نيز كه نزد من بازگشت، توبهاش ظاهری بود نه از صميم قلب. 

11 در واقع گناه اسرائيل بیوفا سبكتر از گناه يهودای خائن است!» 

12 همچنين خداوند به من گفت كه بروم و به اسرائيل بگويم: «ای قوم گناهكار من، نزد من برگرد، چون من باگذشت و دلسوزم و تا ابد از تو خشمگين نمیمانم. 

13 به گناهانت اقرار كن! بپذير كه نسبت به خداوند، خدای خود ياغی شدهای و با پرستش بتها در زير هر درختی، مرتكب زنا گشتهای؛ اعتراف كن كه نخواستی مرا پيروی كنی. 

14 ای فرزندان خطاكار، به سوی من بازگرديد، چون من صاحب شما هستم و شما را در هر جا كه باشيد بار ديگر به سرزمين اسرائيل باز میگردانم 

15 و رهبرانی بر شما میگمارم كه مورد پسند من باشند تا از روی فهم و حكمت، شما را رهبری كنند!» 

16 خداوند میفرمايد: «وقتی بار ديگر سرزمين شما از جمعيت پر شود، ديگر حسرت دوران گذشته را نخواهيد خورد، دورانی كه صندوق عهد خداوند در اختيارتان بود؛ ديگر كسی از آن روزها ياد نخواهد كرد و صندوق عهد خداوند دوباره ساخته نخواهد شد. 

17 در آن زمان شهر اورشليم به ”محل سلطنت خداوند“ مشهور خواهد شد و تمام قومها در آنجا به حضور خداوند خواهند آمد و ديگر سركشی نخواهند نمود و به دنبال خواستههای ناپاكشان نخواهند رفت. 

18 در آن هنگام اهالی يهودا و اسرائيل با هم از تبعيد شمال بازگشته، به سرزمينی خواهند آمد كه من به اجدادشان به ارث دادم. 

19 «مايل بودم در اينجا با فرزندانم ساكن شوم؛ در نظر داشتم اين سرزمين حاصلخيز را كه در دنيا بیهمتاست، به شما بدهم؛ انتظار داشتم مرا ”پدر“ صدا كنيد و هيچ فكر نمیكردم كه بار ديگر از من روی بگردانيد؛ 

20 اما شما به من خيانت كرديد و از من دور شده، به بتهای بيگانه دل بستيد. شما مانند زن بیوفايی هستيد كه شوهرش را ترک كرده باشد.» 

21 از کوهها صدای گريه و زاری شنيده میشود؛ اين صدای گريه بنیاسرائيل است كه از خدا روی گردانده و سرگردان شدهاند! 

22 ای فرزندان ناخلف و سركش نزد خدا بازگرديد تا شما را از بیايمانی شفا دهد. ايشان میگويند: «البته كه میآييم، چون تو خداوند، خدای ما هستی. 

23 ما از بتپرستی بر بالای تپهها و عياشی بر روی کوهها خسته شدهايم؛ اين كارها بيهوده است؛ بنیاسرائيل تنها در پناه خداوند، خدای ما میتواند نجات يابد. 

24 از كودكی با چشمان خود ديدهايم كه چگونه پيروی شرمآور بتها باعث شده گلهها و رمهها، پسران و دختران قوم ما تلف شوند! 

25 هم ما و هم پدرانمان از كودكی نسبت به خداوند، خدايمان گناه كردهايم و دستورات او را پيروی ننمودهايم؛ پس بگذار در شرمساریمان غرق شويم! بگذار رسوايی، ما را فرا گيرد!» 

Persian Contemporary Bible TM
Copyright © 1995, 2005, 2018 by Biblica, Inc.
Used with permission. All rights reserved worldwide.

“Biblica”, “International Bible Society” and the Biblica Logo are trademarks registered in the United States Patent and Trademark Office by Biblica, Inc. Used with permission.

اِرميا 3

Gute Nachricht Bibel 2018

از Deutsche Bibelgesellschaft

Juda begreift nicht die Schwere seines Vergehens

1 Der HERR sagt: »Wenn ein Mann seine Frau verstoßen hat und sie ist die Frau eines anderen geworden, dann darf er sie später nicht wieder als seine Frau annehmen. Das Land, in dem so etwas geschieht, würde dadurch entweiht. Du aber hast dich mit zahllosen Liebhabern abgegeben und willst zu mir zurück? (تثنيه 24:1; اِرميا 2:20) 

2 Auf welchem der Berge ringsum hast du nicht schon mit Männern gelegen? An den Wegen hast du gesessen und auf sie gewartet, wie die Araber an den Wüstenstraßen auf Beute lauern. Du hast das Land entweiht durch deine Hurerei. (اشعيا 24:5; اِرميا 2:7; اِرميا 3:9) 

3 Darum fiel auch kein Regen, im Herbst nicht und auch nicht im Frühjahr. Aber wie eine richtige Hure hast du dich geweigert, deine Schande einzugestehen. (تثنيه 28:23; اِرميا 5:24; اِرميا 14:4) 

4 Ja, du wagtest es sogar, mir zu sagen: ›Du bist mein Vater; solange ich lebe, liebst du mich schon; (اشعيا 63:16; اِرميا 2:27; اِرميا 3:19; اِرميا 31:9) 

5 du wirst mir doch nicht für immer böse sein?‹ Das sagtest du und bliebst bei deinem verkommenen Treiben und brachtest es darin zur Meisterschaft.« 

Die beiden ehebrecherischen Schwestern

6 Während der Zeit, als König Joschija regierte, sagte der HERR zu mir: »Hast du gesehen, was Israel, diese treulose Frau, getan hat? Sie hat sich von mir abgewandt, ist auf jede Anhöhe gestiegen und hat sich unter jeden grünen Baum gelegt, um Unzucht zu treiben. (اِرميا 1:2; اِرميا 2:20) 

7 Da dachte ich: ›Wenn sie genug davon hat, kehrt sie bestimmt wieder zu mir zurück.‹ Aber sie kehrte nicht zurück. Ihre treulose Schwester Juda sah das mit an 

8 und sie sah auch, wie ich ihrer Schwester Israel als Strafe für ihr ehebrecherisches Treiben die Scheidungsurkunde gab und sie wegschickte. Aber das schreckte sie nicht ab. Im Gegenteil, sie fing selber an, Unzucht zu treiben. (تثنيه 24:1; 2پادشاهان 17:5) 

9 Durch ihre schamlose Hurerei hat sie das Land entweiht. Steine und Holz hat sie angebetet und so Ehebruch getrieben. (اِرميا 2:27) 

10 Und nach all dem ist Juda, die treulose Schwester Israels, nicht wieder zu mir zurückgekehrt – mit dem Herzen nicht, nur mit leeren Worten.« Das sagt der HERR. 

Für die Verbannten aus dem Reich Israel steht die Rückkehr offen

11 Der HERR sagte zu mir: »Das abtrünnige Israel kann noch eher vor mir bestehen als das treulose Juda.« (اِرميا 23:13) 

12 Deshalb befahl er mir, in Richtung Norden zu rufen: »Der HERR sagt: ›Kehre wieder zurück, Israel, ich will nicht mehr zornig auf dich sein! Denn ich bin gütig und trage nicht ewig nach. (مزامير 103:9; مراثی 3:31) 

13 Doch sieh ein, dass du dich schuldig gemacht hast. Du bist mir untreu geworden, mir dem HERRN, deinem Gott, und bist den fremden Göttern nachgelaufen; unter jedem grünen Baum hast du dich ihnen hingegeben. Aber auf mich hast du nicht mehr gehört.‹« (1پادشاهان 14:23; 2پادشاهان 16:4; 2پادشاهان 17:10; اِرميا 2:20; اِرميا 17:2; حزقيال‌ نبی‌ 6:13) 

Hoffnung für Juda über die Katastrophe hinaus

14 Der HERR sagt: »Kommt zurück, ihr davongelaufenen Kinder, denn nach wie vor gehört ihr mir! Aus jeder eurer Städte und Sippen werde ich einen oder zwei nehmen und sie zum Zionsberg bringen. 

15 Da werde ich euch Hirten geben, wie ich sie haben will, die euch mit Einsicht und Verstand regieren.« (اِرميا 10:21) 

16 Und weiter sagt der HERR: »Wenn ihr euch dann wieder vermehrt und das ganze Land besiedelt, wird kein Mensch mehr fragen: ›Wo ist die Bundeslade des HERRN?‹ Keinem kommt sie mehr in den Sinn. Niemand denkt mehr an sie, niemand vermisst sie und niemand macht eine neue. (2Macc 2:5) 

17 Denn ganz Jerusalem ist dann mein Thron. Alle Völker kommen und versammeln sich dort bei mir. Sie werden nicht mehr tun, was ihr eigensinniges und böses Herz ihnen eingibt. (اشعيا 2:2; اِرميا 12:16; اِرميا 14:21; اِرميا 17:12; حزقيال‌ نبی‌ 43:7; مکاشفه 22:3) 

18 Ihr Leute von Juda werdet euch dann den Leuten von Israel anschließen und zusammen mit ihnen aus dem Land im Norden zurückkehren in das Land, das ich euren Vorfahren als bleibenden Besitz gegeben habe.« (اشعيا 11:11; اِرميا 16:15; اِرميا 50:4; حزقيال‌ نبی‌ 37:15; زكريا 10:6) 

Judas Undank und Untreue

19 Der HERR sagte: »Ich war entschlossen, dir eine Ehrenstellung unter den Völkern zu geben. Ein herrliches Land, das herrlichste, das die Völker kennen, sollte für immer dir gehören. Und ich dachte, du würdest mich Vater nennen und dich nie von mir abwenden. (اِرميا 3:4; حزقيال‌ نبی‌ 20:6) 

20 Aber wie eine Frau, die einen Liebhaber findet und ihrem Mann untreu wird, so hast du, Israel, mir die Treue gebrochen.« 

Klage Judas und Gottes Aufruf zur Umkehr

21 Auf den kahlen Höhen der Berge hört man klagende Stimmen. Die Leute von Israel weinen und flehen um Erbarmen. Sie haben den HERRN, ihren Gott, vergessen und sind vom rechten Weg abgeirrt. 

22 Der HERR aber sagt: »Kommt zu mir zurück, ihr davongelaufenen Kinder, ich bringe alles zwischen euch und mir wieder in Ordnung!« Ja, HERR, wir kommen zu dir zurück, denn du bist unser Gott! 

23 Das Rufen und Schreien zu den Götzen auf den Bergen und Hügeln kann uns nicht helfen; nur du, unser Gott, bringst Israel Hilfe. (اشعيا 43:3; اِرميا 14:8) 

24 Der schändliche Baal hat alles gefressen, was unsere Vorfahren erworben hatten. So weit wir zurückdenken können, frisst er unsere Schafe und Rinder und unsere Söhne und Töchter. (اِرميا 7:31) 

25 In Schande liegen wir da und Schmach bedeckt uns. Wir haben uns gegen dich, unseren Gott, vergangen. So war es von jeher und so ist es bis heute geblieben. Wir haben nicht auf dich gehört. (عزرا 9:6) 

Gute Nachricht Bibel, durchgesehene Neuausgabe, © 2018 Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart