1«زمانی مردم بابل بتهای خود، ”بل“ و ”نبو“ را میپرستيدند، اما اينک اين دو بت روی گاری گذاشته شده و چارپايانِ خسته آنها را میكشند.2خدايان بابل اسير شدهاند و به جای ديگری برده میشوند؛ آنها قادر نيستند خود را نجات دهند.3«ای بازماندگان بنیاسرائيل، به من گوش دهيد. من شما را آفريدهام و از بدو تولد تاكنون از شما نگه داری كردهام.4من خدای شما هستم و تا وقتی پير شويد و موهايتان سفيد شود از شما مراقبت خواهم كرد. من شما را آفريدهام و از شما نگه داری خواهم نمود. شما را با خود خواهم برد و نجات دهندهٔ شما خواهم بود.»5خداوند میگويد: «مرا با چه كسی مقايسه میكنيد؟ آيا كسی را میتوانيد پيدا كنيد كه با من برابری كند؟6آيا مرا به بتها تشبيه میكنيد كه مردم با طلا و نقرهٔ خود آن را میسازند؟ آنها زرگر را اجير میكنند تا ثروتشان را بگيرد و از آن خدايی بسازد؛ سپس زانو میزنند و آن را سجده میكنند!7بت را بر دوش میگيرند و به اين طرف و آن طرف میبرند. هنگامی كه آن را بر زمين میگذارند همانجا میماند، چون نمیتواند حركت كند! وقتی كسی نزدش دعا میكند، جوابی نمیدهد، چون بت نمیتواند ناراحتی او را برطرف سازد.8«ای گناهكاران اين را فراموش نكنيد،9و به ياد داشته باشيد كه من بارها شما را از رويدادهای آينده آگاه ساختهام. زيرا تنها من خدا هستم و كسی ديگر مانند من نيست كه10بتواند به شما بگويد در آينده چه رخ خواهد داد. آنچه بگويم واقع خواهد شد و هر چه اراده كنم به انجام خواهد رسيد.11مردی[1] را از مشرق، از آن سرزمين دور دست فرا میخوانم. او مانند يک پرندهٔ شكاری فرود خواهد آمد و آنچه را اراده نمودهام انجام خواهد داد. آنچه گفتهام واقع خواهد شد.12ای مردم دير باور كه فكر میكنيد آزادی شما دور است. به من گوش دهيد.13من روز آزاديتان را نزديک آوردهام. من تأخير نخواهم كرد و اورشليم را نجات خواهم داد و اسرائيل را سرافراز خواهم ساخت.»
1Gott Bel geht in die Knie, Gott Nebo sinkt um;[1] ihre Bilder werden weggeschleppt auf dem Rücken des Lastviehs. Ihr Leute von Babylon,[2] eure Götter sind aufgeladen, das Vieh schleppt sich müde daran! (اشعيا 21:9; اِرميا 50:2)2Die Götter sind umgesunken, sind in die Knie gegangen; sie können die eigene Last nicht retten, müssen selber in die Gefangenschaft!3»Hört, Volk Israel, der ganze Rest, der von den Nachkommen Jakobs übrig geblieben ist«, sagt der HERR. »Ich habe euch getragen, seit es euch gibt; ihr seid mir aufgeladen, seit ihr aus dem Mutterleib kamt. (تثنيه 1:31; مزامير 71:17; هوشع 11:3)4Und ich bleibe derselbe in alle Zukunft! Bis ihr alt und grau werdet, bin ich es, der euch schleppt. Ich habe es bisher getan und ich werde es auch künftig tun. Ich bin es, der euch trägt und schleppt und rettet!5Mit wem wollt ihr mich vergleichen? Gibt es irgendjemand, den ihr mit mir auf eine Stufe stellen könnt? (اشعيا 40:18; اشعيا 44:9)6Da schütten sie Gold und Silber aus ihrem Beutel, sie wiegen es ab und beauftragen den Goldschmied, dass er ihnen einen Gott daraus macht. Vor dem werfen sie sich nieder,7sie heben ihn auf ihre Schultern, sie tragen ihn feierlich umher, sie setzen ihn wieder auf seinen Platz – und da steht er dann und rührt sich nicht. Wenn jemand um Hilfe zu ihm ruft, antwortet er nicht; er rettet keinen aus der Not.8Macht euch das einmal klar und nehmt es euch zu Herzen! Kommt endlich zur Besinnung!«
Die Hilfe ist nahe
9»Denkt an das, was ich früher getan habe!«, sagt der HERR. »Ich allein bin Gott und sonst keiner, niemand ist mir gleich. (اشعيا 43:16; اشعيا 44:6)10Ich kündige an, was geschehen wird, lange bevor es eintrifft. Und das sage ich euch: Wenn ich etwas plane, dann wird es auch ausgeführt. Alles, was ich mir vornehme, das tue ich auch. (مزامير 115:3; اشعيا 41:21)11Ich rufe jetzt den Adler aus dem Osten, den Mann aus fernem Land, der meinen Plan ausführen wird. Ich habe es angekündigt und es wird eintreffen; es ist schon im Gang, ich führe es herbei. (اشعيا 45:1)12Hört her, ihr Starrsinnigen! Ihr habt alle Hoffnung aufgegeben, weil ihr weit und breit keine Hilfe seht. (اشعيا 40:27)13Aber von mir kommt eure Rettung, sie ist ganz nahe; meine Hilfe lässt nicht auf sich warten. Auf dem Zionsberg gebe ich euch einen neuen Anfang und Israel mache ich zu meinem Schmuckstück!«