اِرميا 12 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

گفتگوی ارميا با خداوند

1 ای خداوند، تو عادلتر از آن هستی كه من با تو بحث و جدل كنم؛ اما میخواهم بدانم كه چرا بدكاران موفقند؟ چرا اشخاص نادرست در رفاه و آسايشند؟ 2 تو ايشان را مانند درختی كه ريشه میدواند و ميوه میآورد، كامياب میسازی. به زبان تو را شكر میكنند، اما دلهايشان از تو دور است! 3 حال آنكه تو از دل من آگاهی و مرا خوب میشناسی. خداوندا، ايشان را مثل گوسفند به كشتارگاه بكشان و به سزای اعمالشان برسان! 4 تا به كی بايد اين سرزمين به سبب اعمال و رفتار آنها ماتم گيرد؟ حتی گياهان صحرا هم به علت گناهان آنها خشک شده و حيوانات و پرندگان از بين رفتهاند؛ با اين حال ايشان میگويند: «خدا ما را مجازات نخواهد كرد!» 5 خداوند فرمود: «اگر پيام مرا به مردم عادی رساندی و اين همه خسته شدی، پس چگونه آن را به پادشاه و بزرگان خواهی رساند؟ اگر در زمين صاف نمیتوانی بايستی و میلغزی، در جنگلهای انبوه اردن چه خواهی كرد؟ 6 حتی برادران و خانوادهٔ خودت، عليه تو هستند و برايت توطئه چيدهاند! پس اگرچه با تو دوستانه صحبت كنند، به آنها اعتماد نكن و سخنانشان را باور منما.»

اندوه خداوند به خاطر قومش

7 آنگاه خداوند فرمود: «من بنیاسرائيل را ترک گفته و قوم برگزيدهٔ خود را طرد كردهام! عزيزان خود را تسليم دشمن كردهام. 8 قوم من مانند شير جنگل بر من غريدهاند، پس من نيز از ايشان بيزار شدهام. 9 «قوم من همانند پرندهٔ رنگارنگی است كه از هر طرف مورد حملهٔ مرغان وحشی قرار گرفته است؛ پس حيوانات درنده را نيز فرا خوانيد تا به اين ضيافت بپيوندند! 10 «بسياری از حكام بيگانه، تاكستانم را غارت كردهاند و سرزمين محبوب مرا پايمال نمودهاند. آنها سرزمين حاصلخيز مرا به بيابان خشک تبديل كردهاند. 11 بلی، آن را ويران ساختهاند؛ اينک نالههای ماتم از آن به گوشم میرسد؛ همه جا ويران شده و كسی بدان توجه ندارد. 12 مهاجمين همهٔ گوشه و كنار سرزمين را غارت میكنند، زيرا من شمشير و جنگ را فرستادهام تا فرد فرد قوم را هلاک سازد، و هيچكس در امان نخواهد بود. 13 گندم كاشتهاند، ولی خار درو كردهاند؛ زحمت بسيار كشيدهاند، ولی چيزی عايدشان نشده است؛ از شدت خشم من، محصولشان از بين رفته است و به اين علت همه شرمسارند.»

وعدهٔ خدا به همسايگان اسرائيل

14 خداوند دربارهٔ همسايگان شرور قوم اسرائيل كه سرزمين او را مورد تهاجم قرار دادهاند سرزمينی كه خدا به او داده است چنين میفرمايد: «ايشان را مانند يهودا از سرزمينشان بيرون خواهم راند، 15 ولی بعد از آن، بار ديگر بر آنها ترحم خواهم نمود و هر يک را به زمين و مملكت خود باز خواهم گرداند. 16 اگر اين قومهای بتپرست، راه و رسم قوم مرا خوب بياموزند (همانگونه كه قبلاً به قوم من راه و روش بعل را آموخته بودند)، و به جای بعل مرا خدای خود بدانند، آنگاه جزو قوم من شده كامياب خواهند شد. 17 اما هر قومی كه نخواهد مرا اطاعت نمايد، او را به کلی ريشهكن كرده، از بين خواهم برد.» اين كلام خداوند است.

Верен

از Veren

1 Праведен си, ГОСПОДИ, когато споря с Теб. Но нека поговоря с Теб за присъдите Ти. Защо успява пътят на безбожните и благоденстват всички, които вършат коварства? 2 Насадил си ги и те даже се закорениха, растат и даже принасят плод. Ти си близо в устата им, но далеч от сърцата им. 3 Но Ти, ГОСПОДИ, ме познаваш, виждаш ме и изпитваш сърцето ми спрямо Теб. Отдели ги като овце за клане и ги приготви за деня, когато ще бъдат заклани. 4 Докога ще жалее страната и ще съхне тревата на цялото поле? Заради злината на жителите ѝ загинаха животните и птиците, защото казаха: Той няма да види края ни. 5 Ако тичаш с пешаците и те те изморят, то как ще се надпреварваш с конете? И ако се чувстваш сигурен само в мирна земя, какво ще правиш в прииждането на Йордан? 6 Защото и братята ти и бащиният ти дом, и те постъпиха невярно с теб, и те извикаха след теб с пълно гърло. Не им вярвай, когато ти говорят добро. 7 Напуснах дома Си, отхвърлих наследството Си, предадох любимото на душата Си в ръката на враговете му. 8 Наследството Ми стана за Мен като лъв в гора, надигна гласа си против Мен, затова го намразих. 9 Наследството Ми е за Мен като пъстра хищна птица, хищните птици отвред са против него. Идете, съберете всичките полски зверове, докарайте ги за ядене. 10 Много пастири развалиха лозето Ми, потъпкаха дела Ми, обърнаха скъпоценния Ми дял в пустинна степ. 11 Направиха го пустош; опустошен жалее пред Мен; цялата земя е опустошена, защото никой не взе присърце. 12 По всички голи височини на пустинята дойдоха разорители, защото мечът на ГОСПОДА пояжда от единия край на земята до другия край на земята. Няма мир за никоя плът. 13 Сяха жито, но пожънаха тръни; трудиха се, но няма да се ползват. И ще се посрамите от произведенията си пред пламенния гняв на ГОСПОДА. 14 Така казва ГОСПОД за всичките ми зли съседи, които посягат на наследството, което дадох за притежание на народа Си, на Израил: Ето, ще ги изтръгна от земята им и ще изтръгна юдовия дом отсред тях. 15 И след като ги изтръгна, отново ще им окажа милост и ще ги върна, всеки в наследството му и всеки в земята му. 16 И ако добре научат пътя на Моя народ, да се кълнат в Името Ми: Жив е ГОСПОД! – както те научиха Моя народ да се кълне във Ваал – тогава и те ще се съградят сред народа Ми. 17 Но ако не послушат, ще изтръгна онзи народ, ще изтръгна и изтребя, заявява ГОСПОД.