1Señor, tú has sido nuestro refugio generación tras generación.2Desde antes que nacieran los montes y que crearas la tierra y el mundo, desde los tiempos antiguos y hasta los tiempos postreros, tú eres Dios.3Tú haces que los hombres vuelvan al polvo, cuando dices: «¡Volveos al polvo, mortales!»4Mil años, para ti, son como el día de ayer, que ya pasó; son como unas cuantas horas de la noche.5Arrasas a los mortales. Son como un sueño. Nacen por la mañana, como la hierba6que al amanecer brota lozana y por la noche ya está marchita y seca.7Tu ira en verdad nos consume, tu indignación nos aterra.8Ante ti has puesto nuestras iniquidades; a la luz de tu presencia, nuestros pecados secretos.9A causa de tu ira se nos va la vida entera; se esfuman nuestros años como un suspiro.10Algunos llegamos hasta los setenta años, quizás alcancemos hasta los ochenta, si las fuerzas nos acompañan. Tantos años de vida,[1] sin embargo, solo traen pesadas cargas y calamidades: pronto pasan, y con ellos pasamos nosotros.11¿Quién puede comprender el furor de tu enojo? ¡Tu ira es tan grande como el temor que se te debe!12Enséñanos a contar bien nuestros días, para que nuestro corazón adquiera sabiduría.13¿Cuándo, SEÑOR, te volverás hacia nosotros? ¡Compadécete ya de tus siervos!14Sácianos de tu amor por la mañana, y toda nuestra vida cantaremos de alegría.15Días y años nos has afligido, nos has hecho sufrir; ¡devuélvenos ahora ese tiempo en alegría!16¡Sean manifiestas tus obras a tus siervos, y tu esplendor a sus descendientes!17Que el favor[2] del Señor nuestro Dios esté sobre nosotros. Confirma en nosotros la obra de nuestras manos; sí, confirma la obra de nuestras manos.
Salmo 90
Верен
de Veren1Молитва на Божия човек Мойсей. Господи, Ти си ни бил прибежище във всички поколения.2Преди да се родят планините и да си създал земята и света, от вечността до вечността Ти си Бог.3Връщаш човека в пръстта и казваш: Върнете се, човешки синове!4Защото хиляда години в Твоите очи са като вчерашния ден, който премина, или като нощна стража.5Завличаш ги като порой, те са като сън, сутрин са като трева, която никне.6Сутрин цъфти и пониква, вечер се окосява и изсъхва,7защото изчезваме от Твоя гняв и ужасени сме от яростта Ти.8Поставил си безчестията ни пред Себе Си, тайните ни грехове – в светлината на лицето Си.9Защото всичките ни дни отминават в гнева Ти, прекарваме годините си като въздишка.10Дните на живота ни са седемдесет години или ако има сила – осемдесет години; но гордостта им е труд и мъка, защото бързо преминават и ние отлитаме.11Кой знае силата на гнева Ти и яростта Ти, според страха от Теб?12Научи ни така да броим дните си, че да придобием мъдро сърце.13Върни се, ГОСПОДИ! Докога? Смили се над слугите Си!14Насити ни рано с милостта Си, за да ликуваме и да се радваме през всичките си дни.15Развесели ни според дните, в които си ни наскърбявал, и годините, в които сме видели зло.16Нека се изяви делото Ти на слугите Ти и величието Ти – на синовете им.17И нека бъде върху нас благоволението на Господа, нашия Бог, и утвърждавай над нас делото на ръцете ни! Да, утвърждавай делото на нашите ръце!