1Für den Dirigenten[1]. Auf die gleiche Weise zu begleiten wie das Lied ´Der Sohn muss sterben`.[2] Ein Psalm Davids.[3] (Ps 4,1)2Dich, HERR, will ich loben von ganzem Herzen, von all deinen Wundern will ich erzählen.3Über dich will ich mich freuen und jubeln, zur Ehre deines Namens ein Lied singen, du Höchster!4Denn jetzt treten meine Feinde den Rückzug an, dein zorniger Blick wirft sie zu Boden und lässt sie umkommen.[4]5Du hast für meine Gerechtigkeit gesorgt und mir zu meinem Recht verholfen. Du hast dich auf den Richterstuhl gesetzt und gerecht geurteilt.6Du hast ganze Völker in ihre Schranken verwiesen[5], die Gottlosen hast du umkommen lassen und ihre Namen für immer und ewig ausgelöscht.7Der Feind ist völlig vernichtet, seine Macht für immer zerschlagen. Du hast seine Städte dem Erdboden gleichgemacht; nichts erinnert mehr an sie.8Der HERR aber regiert für immer und ewig, er hat seinen Thron zum Gericht aufgestellt.9Er selbst wird die Welt in Gerechtigkeit richten, wird den Völkern ein aufrichtiges und gerechtes Urteil sprechen.10Den Unterdrückten gewährt der HERR seinen Schutz, in Zeiten der Not ist er für sie eine Burg in sicherer Höhe.11Auf dich, HERR, werden alle vertrauen, die dich und deinen Namen kennen, denn wer deine Nähe sucht, den lässt du nie allein.12Singt dem HERRN, der auf dem Berg Zion wohnt, eure Lieder, verkündet unter allen Völkern seine großen Taten!13Denn er zieht all die zur Rechenschaft, die Blut vergießen, er kümmert sich um die Verfolgten und überhört nicht die Schreie der Unterdrückten.14Sei mir gnädig, HERR, sieh auch meine Not, in die mich der Hass meiner Feinde bringt, hol mich herauf aus dem Totenreich[6]!15Dann will ich deinen Ruhm verbreiten in den Toren der Stadt Zion, jubeln will ich über deine Rettung.16Da sind Völker in die Gruben gestürzt, die sie für andere gegraben hatten, sie sind mit ihren Füßen im eigenen Fangnetz hängen geblieben.17Der HERR hat sich zu erkennen gegeben, indem er Gericht übte: Wer Gott ablehnt, der verstrickt sich in seinen eigenen Machenschaften. //[7] (Ps 3,3)18Mögen alle Gottlosen im Totenreich enden, alle die Völker, denen Gott gleichgültig ist!19Der Unterdrückte aber ist nicht für immer vergessen, und die vom Leid gebeugt sind, müssen ihre Hoffnung nicht aufgeben.20Erhebe dich, HERR, lass nicht zu, dass Menschen sich dir widersetzen! Lass alle Völker vor dich treten und zieh sie zur Rechenschaft!21Versetze sie in Schrecken, HERR, lass alle Völker begreifen, dass sie nur Menschen sind! //
1ای خداوند، با تمام وجود تو را میستايم و از كارهای شگفتانگيز تو سخن میرانم.2تو شادی و خوشی من هستی و من در وصف تو، ای خدای متعال، میسرايم.3دشمنانم عقبنشينی كرده، در حضور تو بر زمين خواهند افتاد و هلاک خواهند شد،4زيرا تو ای داور عادل بر مسند خود نشستهای و از حق من دفاع میكنی.5تو قومهای شرور را محكوم و نابود كردهای و نام آنها را از صفحهٔ روزگار محو ساختهای.6دشمنان ما را به کلی ريشهكن نمودهای و شهرهای آنها را ويران كردهای به طوری كه حتی نامی از آنها نيز باقی نمانده است.7خداوند تا به ابد پادشاه است. او مسند داوری خود را برقرار كرده8تا بر قومهای دنيا با عدل و انصاف داوری نمايد.9خداوند پناهگاه رنجديدگان است و ايشان را در سختیها حفظ میكند.10خداوندا، كسانی كه تو را میشناسند، به تو پناه میآورند زيرا تو هرگز طالبان خود را ترک نكردهای.11در وصف خداوند كه در اورشليم سلطنت میكند، بسراييد! كارهای او را در ميان همهٔ قومها اعلام كنيد!12زيرا او قاتلان را بیسزا نخواهد گذاشت و فرياد ستمديدگان را فراموش نخواهد كرد.13ای خداوند، ببين دشمنانم چگونه به من ظلم میكنند. بر من رحم كن و مرا از چنگال مرگ رهايی دِه14تا تو را در حضور همهٔ مردم اورشليم ستايش كنم و به سبب اين رهايی شادی نمايم.15دشمنان در چاهی كه برای ديگران كنده بودند، افتادهاند و در دامهايی كه برای ديگران گذاشته بودند گرفتار شدهاند.16خداوند بدكاران را در دامهای خودشان گرفتار میكند و نشان میدهد كه خدای عادلی است.17همهٔ بدكاران و تمام قومهايی كه خدا را از ياد میبرند هلاک خواهند شد.18بيچارگان و ستمديدگان سرانجام به ياد آورده خواهند شد و اميدشان بر باد نخواهد رفت.19ای خداوند، برخيز و قومها را محاكمه كن! نگذار انسان پيروز شود.20آنها را به وحشت انداز تا بفهمند كه انسان فانیای بيش نيستند.