1Für den Dirigenten[1]. Nach derselben Melodie zu begleiten wie das Lied »Lilie des Zeugnisses«[2]. Ein Lehrpsalm[3] Davids für den Unterricht. (Ps 4,1; Ps 16,1)2David schrieb ihn zur Erinnerung an den Krieg gegen die Aramäer von Mesopotamien und gegen die Aramäer von Zoba. Sein Feldherr Joab musste umkehren, um gegen die Edomiter zu kämpfen. Im Salztal schlug er 12.000 von ihnen.[4] (2Sam 8,13; 1Chr 18,12)3Gott, du hast uns verstoßen und unsere Truppen in alle Richtungen zerstreut[5], zornig bist du auf uns gewesen, richte uns nun wieder auf!4Du hast unser Land erbeben lassen und ihm tiefe Wunden geschlagen, heile seine Risse, denn es bricht auseinander!5Du hast dein Volk Schweres erleben lassen. Wein gabst du uns zu trinken, der uns betäubte und uns taumeln ließ.6Doch denen, die Ehrfurcht vor dir haben, hast du ein Signal gegeben, dass sie fliehen können vor den Bogenschützen des Feindes[6]. //[7] (Ps 3,3)7Damit alle gerettet werden, die du liebst, hilf uns mit deinem starken Arm[8] und erhöre mein Gebet[9]!8Darauf hat Gott in seinem Heiligtum geantwortet[10]: »Als Sieger will ich triumphieren, die Stadt Sichem werde ich meinem Volk zurückgeben und das Tal von Sukkot als mein Eigentum vermessen.9Mir gehört das Gebiet von Gilead und von Manasse, Efraïm ist mein starker, schützender Helm, und Juda ist mein Herrscherstab.10Moab aber ist mein Waschbecken, von Edom ergreife ich Besitz, indem ich meinen Schuh darauf werfe[11]. Und auch du, Land der Philister, musst mir zujubeln![12]«11Aber wer bringt mich in jene Stadt, die gut befestigt ist? Ja, wer geleitet mich nach Edom?[13]12Hast nicht du, o Gott, uns verstoßen? Weigerst du dich nicht bis jetzt, mit unseren Heeren in den Kampf zu ziehen?13Hilf uns doch gegen unsere Feinde! Was können Menschen alleine schon ausrichten?14Aber mit Gott werden wir den Sieg erringen[14], er wird alle, die uns jetzt bedrängen, schließlich zertreten![15] (Ps 108,7)
(اين مزمور را داوود هنگامی نوشت كه با لشکر سوری در جنگ بود و هنوز معلوم نبود كدام طرف برنده خواهد شد. اين همان جنگی است كه يوآب، سردار لشکر داوود، دوازده هزار ادومی را در«درهٔ نمک» از پای درآورد.)
1ای خدا، تو ما را طرد كردهای، ما را پراكنده ساخته و بر ما خشمگين بودهای؛ اما اينک به سوی ما بازگرد.2زمين را لرزان ساخته و آن را شكافتهای؛ شكافهايش را به هم آور، زيرا نزديک است متلاشی شود.3به قوم برگزيدهات سختیهای فراوان دادهای؛ ما را همچون افراد مست گيج و سرگردان نمودهای.4تو برای كسانی كه تو را گرامی میدارند پرچمی به اهتزاز درآوردهای تا آنان را در مقابل تيرهای دشمن در امان داری.5ای خدايی كه ما را دوست داری، با قدرت خويش ما را نجات ده و دعای ما را اجابت فرما.6خدا در خانهٔ مقدس خويش سخن گفته و فرموده است: «با پيروزی شهر شكيم و درهٔ سوكوت را بين قوم خود تقسيم خواهم كرد.7جلعاد و منسی از آن من است؛ افرايم كلاهخود من و يهودا عصای سلطنت من است.8اما قوم موآب را مانند لگن برای شستشو به کار خواهم برد، بر قوم ادوم كفشم را خواهم انداخت و بر فلسطين فرياد برخواهم آورد.»9-10كيست كه مرا برای گرفتن شهرهای حصاردار ادوم رهبری كند؟ ای خدا، تو ما را رهبری كن؛ بلی، تو كه اينک از ما روگردان شدهای، ما را رهبری كن!11تو ما را در جنگ با دشمن كمک كن، زيرا كمک انسان بیفايده است.12با كمک تو ای خدا، پيروز خواهيم شد، زيرا تو دشمنان ما را شكست خواهی داد!