Psalm 18 | Neue Genfer Übersetzung

Neue Genfer Übersetzung

König David dankt Gott für seine Rettung

1 Für den Dirigenten^[1]. Von David, dem Diener des HERRN. David richtete die Worte dieses Liedes an den HERRN an dem Tag, als der HERR ihn aus der Gewalt all seiner Feinde und auch aus der Hand Sauls errettete.^[2] (2Sam 22,1; Ps 4,1) 2 Er sprach: Ich liebe dich, HERR! Du bist meine Stärke! 3 Der HERR ist mein Fels, meine Festung und mein Befreier. Mein Gott ist meine Zuflucht, mein Schild und mein starker Retter^[3], meine Burg in sicherer Höhe. 4 »Gepriesen sei der HERR!«, rufe ich, und so werde ich vor meinen Feinden gerettet. 5 Der Tod hatte seine Arme schon nach mir ausgestreckt, Sturzbäche der Vernichtung erschreckten mich. 6 Die Fangarme des Totenreichs griffen nach mir, Stricke des Todes drohten mich zu fesseln. 7 In meiner tiefen Not rief ich zum HERRN, laut schrie ich um Hilfe zu meinem Gott. In seinem heiligen Tempel hörte er meine Stimme, dort erreichte ihn mein Hilfeschrei. 8 Da ging ein Grollen und Beben durch die Erde, Erdstöße erschütterten die Fundamente der Berge; sie erzitterten und erbebten, denn ´der HERR` geriet in Zorn. 9 Rauch quoll aus seiner Nase, verzehrendes Feuer loderte aus seinem Mund, glühende Kohlen brachen hervor. 10 Dann neigte ´der HERR` den Himmel und fuhr herab, unter seinen Füßen waren dunkle Wolken. 11 Er kam auf einem Kerub-Engel^[4], auf ihm flog er daher, schwebte herab auf Flügeln des Windes. (1Mo 3,24; 2Mo 25,18; 1Kön 6,23) 12 Er machte Dunkelheit zu ´seiner` Decke, die ihn verbarg, zu seinem Zelt, das ihn ringsum verhüllte, und darunter legte er dichte Wolken, die schwer waren von Wasser.^[5] 13 Strahlender Glanz umgab ihn, Wolken gingen daraus hervor, Hagel und glühende Kohlen prasselten nieder. 14 Dann ließ der HERR den Donner am Himmel erdröhnen, er, der Höchste, ließ seine Stimme erschallen. Und wieder folgten Hagel und glühende Kohlen.^[6] (2Sam 22,14) 15 Er schoss seine Pfeile ab und zerstreute die Feinde – seine Blitze brachten sie in Verwirrung. 16 Da wurde der Grund der Gewässer sichtbar, die Fundamente des Erdkreises enthüllten sich – durch dein Schelten und Drohen, HERR, durch dein zorniges Schnauben. 17 Er streckte aus der Höhe seine Hand aus, ergriff mich und zog mich heraus aus den Wasserfluten. 18 Er rettete mich vor der Gewalt meiner Feinde, vor denen, die mich hassten, denn sie waren mächtiger als ich. 19 Sie stürmten auf mich los, damals, als mein Unglück begann.^[7] Doch der HERR gab mir Halt und Sicherheit. 20 Er führte mich aus der Not in den weiten Raum der Freiheit, riss mich aus aller Gefahr heraus, weil er Gefallen an mir hatte. 21 So handelte der HERR an mir, denn ich hatte nach seinem Willen gelebt.^[8] Weil meine Hände rein waren von aller Schuld, hat er mir Gutes vergolten. 22 Denn ich achtete auf die Wege des HERRN und hielt mich an sie; ich habe mich nicht von meinem Gott losgesagt^[9]. 23 Alle seine Rechtsbestimmungen standen mir vor Augen, seine Vorschriften habe ich nicht verworfen. 24 Ich hielt mich mit ungeteiltem Herzen an ihn, ich hütete mich davor, schuldig zu werden. 25 Da belohnte der HERR mich dafür, dass ich nach seinem Willen lebte.^[10] Denn in seinen Augen waren meine Hände rein von aller Schuld. 26 Wer dir treu ist, dem bist auch du treu. Wer sich ganz zu dir hält, dem bleibst du zugewandt. 27 Dem, der sich rein hält von Schuld, begegnest du aufrichtig. Wer jedoch hinterhältig ist, dem stellst du dich quer.^[11] 28 Denn du rettest ein von Not gebeugtes Volk, aber Menschen mit hochmütigem Blick erniedrigst du. 29 Du, HERR, du lässt mein Licht erstrahlen, du, mein Gott, erleuchtest meine Finsternis. 30 Denn mit dir kann ich meinen Feinden entgegenstürmen, mit meinem Gott kann ich über Mauern springen. 31 Was für ein wunderbarer Gott!^[12] Vollkommen ist sein Weg. Das Wort des HERRN ist rein. Ein schützender Schild ist er für alle, die sich bei ihm bergen. 32 Wer ist denn Gott außer dem HERRN? Und wer könnte ein Fels sein als allein unser Gott? 33 Gott ist es, der mich mit Kraft ausrüstet, der mir hilft, auf dem richtigen Weg zu bleiben. 34 Er macht mich schnell und gewandt wie ein Hirsch, er hilft mir, auf sicheren Höhen zu stehen^[13]. 35 Gleichzeitig lehrt er meine Hände, Krieg zu führen; mit meinen Armen spanne ich den Bogen aus Erz. 36 Auch gabst du mir dein Heil als Schild zur Deckung, deine rechte Hand verlieh mir Halt und Sicherheit. Weil du dich zu mir herabneigtest, wurde ich siegreich und groß. 37 Du hast vor mir freien Raum geschaffen, deshalb konnte ich vorwärtsgehen, ohne zu Fall zu kommen.^[14] 38 Ich jagte meinen Feinden nach und holte sie ein, und ich kehrte nicht um, bis ich sie vernichtet hatte. 39 Ich schlug sie zu Boden, sodass sie sich nicht mehr erheben konnten. Sie stürzten vor mir nieder und lagen besiegt zu meinen Füßen. 40 Du hast mich für den Kampf ausgerüstet und stark gemacht.^[15] Meine Gegner hast du vor mir in die Knie gezwungen. 41 Du schlugst meine Feinde in die Flucht.^[16] Alle, die mich hassten, konnte ich vernichten. 42 Jetzt waren sie es, die um Hilfe schrien, aber es war kein Retter für sie da. Sie riefen zum HERRN, aber er antwortete ihnen nicht. 43 So zermalmte ich sie und machte sie zu Staub, den der Wind fortweht, wie den Schmutz der Gassen habe ich sie weggefegt. 44 Du hast mich den Krieg im eigenen Land siegreich überwinden lassen und mich zum Herrscher über Nationen gemacht; Völker, die ich zuvor nicht kannte, unterwarfen sich mir. 45 Wenn sie nur die Nachricht von meinen Siegen hörten, erwiesen sie mir schon Gehorsam.^[17] Menschen aus anderen Ländern zeigten mir Ergebenheit^[18]. 46 Die fremden Völker hatte aller Mut verlassen, zitternd kamen sie aus ihren Festungen. 47 Der HERR lebt! Gepriesen sei mein Fels! Hoch erhoben sei der Gott meines Heils! 48 Dieser wunderbare Gott^[19] – er ließ mich Vergeltung üben. Er zwang Völker unter meine Herrschaft 49 und rettete mich vor meinen Feinden. Du hast mich über alle erhöht, die sich gegen mich stellten. Vor gewalttätigen Menschen hast du mich beschützt. 50 Darum will ich dich preisen vor den Völkern, HERR; zum Ruhm deines Namens will ich dir Loblieder singen. 51 Welch mächtige Taten vollbringt Gott zur Rettung und zum Wohl seines Königs! Wie groß ist die Liebe, die er seinem gesalbten König David^[20] und dessen Nachkommen in Ewigkeit erweist! (Ps 2,2)

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

von Biblica

سرود پيروزی داوود

(پس از رهايی از دست شائول، داوود اين مزمور را سراييد.)

1 ای خداوند، ای قوت من، تو را دوست دارم! 2 خداوند، جان پناه من است. او صخرهٔ من است و مرا نجات میبخشد. خدايم صخرهٔ محكمی است كه به آن پناه میبرم. او همچون سپر از من محافظت میكند، به من پناه میدهد و با قدرتش مرا میرهاند. 3 او را به كمک خواهم طلبيد و از چنگ دشمنان رهايی خواهم يافت. ای خداوند تو شايستهٔ پرستش هستی! 4 مرگ، مرا در چنگال خود گرفتار كرده بود و موجهای ويرانگرش مرا فرو گرفته بود. 5 مرگ برای من دام نهاده بود تا مرا به كام خود بكشد. 6 اما من در اين پريشانی به سوی خداوند فرياد برآوردم و از خدايم كمک خواستم. فرياد من به گوش او رسيد و او از خانهٔ مقدسش نالهٔ مرا شنيد. 7 آنگاه زمين تكان خورد و لرزيد و بنياد کوهها مرتعش شد و به لرزه درآمد؛ زيرا خداوند به خشم آمده بود. 8 دود از بينی او برآمد و شعلههای سوزانندهٔ آتش، از دهانش زبانه كشيد! 9 او آسمان را شكافت و نزول كرد و زير پايش ابرهای سياه قرار داشت. 10 بر فرشتهای سوار شد و بر بالهای باد پرواز نمود. 11 او خود را با تاريكی پوشاند و ابرهای غليظ پر آب، او را احاطه كردند. 12 درخشندگی حضور او، ابرهای تيره را كنار زد و تگرگ و شعلههای آتش پديد آورد. 13 آنگاه خداوند، خدای متعال، از آسمان و از ميان تگرگ و شعلههای آتش با صدای رعدآسا سخن گفت. 14 او با تيرهای آتشين خود، دشمنانم را پراكنده و پريشان ساخت. 15 آنگاه فرمان داد و آب دريا عقب رفت، دميد و خشكی پديد آمد. 16 خداوند از آسمان دست خود را دراز كرد و مرا از اعماق آبهای بسيار بيرون كشيد. 17 مرا از چنگ دشمنان نيرومندی كه از من بسی تواناتر بودند رهانيد. 18 وقتی در سختی و پريشانی بودم، آنها بر من هجوم آوردند، اما خداوند مرا حفظ كرد. 19 او مرا به جای امنی برد و نجاتم داد زيرا مرا دوست میداشت. 20 خداوند پاداش درستكاری و پاكی مرا داده است، 21 زيرا از دستورات او اطاعت نمودهام و نسبت به خدای خود گناه نورزيدهام. 22 همهٔ احكامش را بجا آوردهام و از فرمان او سرپيچی نكردهام. 23 در نظر خداوند بیعيب بودهام و خود را از گناه دور نگاه داشتهام. 24 خداوند به من پاداش داده است زيرا در نظر او پاک و درستكار بودهام. 25 خدايا، تو نسبت به كسانی كه به تو وفادارند، امين هستی و كسانی را كه كاملند محبت میكنی. 26 اشخاص پاک را بركت میدهی و آدمهای فاسد را مجازات میكنی. 27 تو افتادگان را نجات میدهی اما متكبران را سرنگون میكنی. 28 خداوندا، تو چراغ مرا روشن نگه دار و تاريكی مرا به روشنايی تبديل كن. 29 با كمک تو بر صفوف دشمن حمله خواهم برد و قلعههای آنها را در هم خواهم كوبيد. 30 اعمال خداوند كامل و بینقص است و وعدههای او پاک و قابل اعتماد! خداوند از كسانی كه به او پناه میبرند مانند سپر محافظت میكند. 31 كيست خدا غير از خداوند و كيست صخرهٔ نجات غير از خدای ما؟ 32 خدا به من قوت میبخشد و در راههايی كه میروم مرا حفظ میكند. 33 پاهايم را چون پاهای آهو میگرداند تا بتوانم بر بلنديها بايستم. 34 او دستهای مرا برای جنگ تقويت میكند تا بتوانم كمان برنجين را خم كنم. 35 خداوندا، تو با سپرت مرا نجات دادهای، با قدرتت مرا حفظ كردهای و از لطف تو است كه به اين عظمت رسيدهام. 36 زمينِ زير پايم را وسيع ساختهای تا نلغزم. 37 دشمنانم را تعقيب میكنم و به ايشان میرسم و تا آنها را از بين نبرم برنمیگردم. 38 آنها را چنان بر زمين میكوبم كه زير پايم بيفتند و برنخيزند. 39 تو برای جنگيدن به من قوت بخشيدهای و دشمنانم را زير پای من انداختهای. 40 تو آنها را وادار به عقبنشينی و فرار مینمايی و من آنها را نابود میكنم. 41 فرياد برمیآورند ولی كسی نيست كه آنها را برهاند. از خداوند كمک میخواهند، اما او نيز به داد ايشان نمیرسد. 42 من آنها را خرد كرده، به صورت غبار درمیآورم و به دست باد میسپارم. آنها را مانند گل كوچهها لگدمال میكنم. 43 تو مرا از چنگ قومی شورشگر نجات دادی و مرا رئيس قومها ساختی. مردمی كه قبلاً نمیشناختم، اكنون مرا خدمت میكنند. 44 بيگانهها در حضور من سر تعظيم فرود میآورند و به محض شنيدن دستوراتم، آنها را اجرا میكنند. 45 آنها روحيهٔ خود را باختهاند و با ترس و لرز از قلعههای خود بيرون میآيند. 46 خداوند زنده است! شكر و سپاس بر خدای متعال باد كه صخرهٔ نجات من است! 47 او خدايی است كه انتقام مرا میگيرد، قومها را مغلوب من میگرداند، 48 و مرا از چنگ دشمنان میرهاند. خداوندا، تو مرا بر دشمنانم پيروز گردانيدی و از دست ظالمان رهايی دادی. 49 ای خداوند، تو را در ميان قومها خواهم ستود و در وصف تو خواهم سرائيد. 50 خدا پيروزيهای بزرگی نصيب پادشاه برگزيدهٔ خود داوود میسازد و بر او و نسلش هميشه رحمت میفرمايد.