1Glücklich zu preisen ist, wer nicht dem Rat gottloser Menschen folgt, wer nicht denselben Weg geht wie jene, die Gott ablehnen, wer keinen Umgang mit den Spöttern pflegt[1].2´Glücklich zu preisen ist`, wer Verlangen hat nach dem Gesetz des HERRN und darüber nachdenkt Tag und Nacht.3Er gleicht einem Baum, der zwischen Wasserläufen gepflanzt wurde: zur Erntezeit trägt er Früchte, und seine Blätter verwelken nicht. Was ein solcher Mensch unternimmt, das gelingt.4Ganz anders ist es bei den Gottlosen: Sie gleichen der Spreu, die der Wind wegweht.5Darum können sie auch nicht bestehen, wenn Gott Gericht hält. Wer Gott ablehnt, hat keinen Platz in der Gemeinde derer, die nach seinem Willen leben[2]!6Der HERR wacht schützend über dem Weg der Menschen, die seinen Willen tun.[3] Der Weg aber, den die Gottlosen gehen, führt ins Verderben.
1خوشا به حال كسی كه با بدكاران مشورت نمیكند و راه گناهكاران را در پيش نمیگيرد و با كسانی كه خدا را مسخره میكنند همنشين نمیشود،2بلكه مشتاقانه از دستورات خداوند پيروی میكند و شب و روز در آنها تفكر مینمايد.3او همچون درختی است كه در كنار نهرهای آب كاشته شده و به موقع ميوه میدهد و برگهايش هرگز پژمرده نمیشود؛ كارهای او هميشه ثمربخش است.4اما بدكاران چنين نيستند. آنها مانند كاهی هستند كه در برابر باد پراكنده میشود.5آنها در برابر مسند داوری خدا محكوم خواهند شد و به جماعت خداشناسان راه نخواهند يافت.6درستكاران توسط خداوند محافظت و هدايت میشوند، اما بدكاران به سوی نابودی پيش میروند.