1Der HERR sagte zu Mose: »Ich will dem Pharao und dem Land Ägypten noch einen letzten Schlag versetzen. Danach wird er euch ziehen lassen. Ja, er wird euch nicht einfach gehen lassen, sondern regelrecht aus dem Land jagen, und zwar ein für allemal.2Sag dem Volk, dass ´alle`, Männer wie Frauen, ihre Nachbarn um Wertgegenstände aus Silber und Gold bitten sollen.«3Der HERR hatte nämlich dafür gesorgt, dass die Israeliten Gunst bei den Ägyptern fanden. Auch Mose war bei den Hofbeamten des Pharaos und beim ganzen ägyptischen Volk ein hoch angesehener Mann.4´Bevor Mose den Pharao verließ`, kündigte er ihm noch an:[1] »So spricht der HERR: ›Um Mitternacht werde ich durch Ägypten gehen. (2Mo 10,24)5Dann werden alle ´männlichen` Erstgeborenen Ägyptens sterben - vom ältesten Sohn des Pharaos, der auf dem Thron sitzt, bis hin zum ältesten Sohn der Magd, die an der Handmühle kniet. Selbst für euer Vieh ´gilt das`: Alle erstgeborenen ´männlichen` Jungtiere ´werden sterben`.6Im ganzen Land Ägypten wird es ein so großes Klagegeschrei geben, wie man es noch nie gehört hat und auch nie wieder hören wird.7Aber den Israeliten und ihren Tieren wird kein Haar gekrümmt werden.[2] Daran sollt ihr erkennen, dass der HERR zwischen den Ägyptern und den Israeliten einen Unterschied macht.‹8Dann werden alle deine Hofbeamten zu mir kommen und mich auf Knien anflehen: ›Zieh endlich fort und nimm das Volk mit, das du anführst!‹[3] Und dann werde ich ´aus deinem Land` wegziehen!« ´Nach diesen Worten` verließ Mose voller Zorn den Pharao.9Der HERR hatte ihm vorausgesagt: »Der Pharao wird nicht auf euch hören, damit ich in Ägypten zahlreiche Wunder vollbringen kann.«10Alle diese Wunder hatten Mose und Aaron vor den Augen des Pharaos getan. Aber der HERR ließ den Pharao starrsinnig bleiben[4], sodass er die Israeliten ´noch immer` nicht aus seinem Land wegziehen ließ.
1آنگاه خداوند به موسی فرمود: «يک بلای ديگر بر پادشاه مصر و قومش نازل میكنم تا شما را رها سازد. اين بار او خود از شما خواهد خواست تا مصر را ترک گوييد.2به تمام مردان و زنان قوم اسرائيل بگو كه پيش از رفتن بايد از همسايگان مصری خود طلا و نقره بخواهند.» (3خداوند قوم اسرائيل را در نظر مصریها محترم ساخته بود و درباريان و تمام مردم مصر موسی را مردی بزرگ میدانستند.)4پس موسی به فرعون گفت: «خداوند میفرمايد: حدود نيمه شب از ميان مصر عبور خواهم كرد.5همهٔ پسران ارشد خانوادههای مصری خواهند مرد از پسر ارشد فرعون كه جانشين اوست گرفته، تا پسر ارشد كنيزی كه كارش دستاس كردن گندم است. حتی تمام نخستزادههای چارپايان مصر نيز نابود خواهند شد.6آنچنان شيونی در سراسر مصر خواهد بود كه نظير آن تا به حال شنيده نشده و نخواهد شد.7اما به قوم اسرائيل و حيواناتشان حتی يک سگ هم پارس نخواهد كرد. آنگاه خواهی دانست كه خداوند ميان قوم اسرائيل و قوم تو تفاوت قايل است.8تمام درباريان تو پيش من به زانو افتاده، التماس خواهند كرد تا هر چه زودتر بنیاسرائيل را از مصر بيرون ببرم. آنگاه من مصر را ترک خواهم گفت.» سپس موسی با عصبانيت از كاخ فرعون بيرون رفت.9خداوند به موسی فرموده بود: «فرعون به حرفهای تو اعتنا نخواهد كرد و اين به من فرصتی خواهد داد تا معجزات بيشتری در سرزمين مصر انجام دهم.»10با اينكه موسی و هارون در حضور فرعون آن همه معجزه انجام دادند، اما او بنیاسرائيل را رها نساخت تا از مصر خارج شوند، زيرا خداوند دل فرعون را سخت ساخته بود.