von Genfer Bibelgesellschaft1Die Männer von Kirjat-Jearim kamen ´nach Bet-Schemesch` und holten die Lade des HERRN. Sie brachten sie in das Haus Abinadabs, das auf einer Anhöhe stand. Seinen Sohn Eleasar weihten sie zum Aufseher über die Bundeslade.
Samuel führt Israel zur Umkehr
2Seit dem Tag, an dem die Lade in Kirjat-Jearim ihren Platz gefunden hatte, war eine lange Zeit vergangen. Mittlerweile waren es zwanzig Jahre. Das ganze Volk Israel trauerte darüber, dass der HERR sich wegen ihrer Schuld von ihnen abgewandt hatte.[1]3Da forderte Samuel alle Israeliten auf: »Wenn ihr von ganzem Herzen wieder zum HERRN zurückkehren wollt, dann entfernt die Figuren der fremden Götter und Göttinnen aus eurer Mitte[2]! Wendet euch ohne Wenn und Aber dem HERRN zu und dient ihm allein. Dann wird er euch aus der Gewalt der Philister befreien.«4Da warfen die Israeliten die Götterfiguren von Baal und Astarte weg und verehrten den HERRN allein.5Samuel rief alle Männer Israels nach Mizpa. »Dort will ich für euch zum HERRN beten«, sagte er.6Die Männer Israels kamen in Mizpa zusammen. Sie schöpften Wasser und gossen es vor dem HERRN ´als Trankopfer` aus, fasteten den ganzen Tag und bekannten: »Wir haben ´mit unserem Götzendienst` gegen den HERRN gesündigt.« Dort in Mizpa schlichtete Samuel auch die Streitfälle der Israeliten.[3]
Die Philister werden besiegt
7Die Philister hörten, dass die Israeliten sich in Mizpa versammelt hatten. ´Sofort` rückten ihre fünf Fürsten mit ihrem Heer gegen Israel aus. Als die Israeliten das erfuhren, bekamen sie es mit der Angst zu tun.8Sie drängten Samuel: »Hör nicht auf, für uns zum HERRN, unserem Gott, ´um Hilfe` zu rufen, damit er uns aus der Gewalt der Philister befreit!«9Da nahm Samuel ein Lamm, das noch gesäugt wurde, und brachte es vollständig als Brandopfer für den HERRN dar. Dabei rief er zu ihm ´um Hilfe` für Israel, und der HERR erhörte ihn.10Während Samuel noch das Opfer verbrannte, rückten die Philister zum Kampf gegen Israel heran. Der HERR aber ließ es über den Philistern so heftig donnern, dass sie in Panik gerieten und von den Israeliten geschlagen wurden.11Die Männer Israels verfolgten sie von Mizpa bis hinter Bet-Kar und töteten viele von ihnen.12Zwischen Mizpa und Jeschana stellte Samuel ein Steinmal auf. Er gab ihm den Namen Eben-Eser (»Stein der Hilfe«) und sagte: »Bis hierher hat der HERR uns geholfen.«13Nachdem die Philister so gedemütigt worden waren, kamen sie ´lange Zeit` nicht mehr in das Gebiet Israels. Solange Samuel lebte, ließ der HERR sie nicht mehr die Oberhand gewinnen[4].14Alle Städte zwischen Ekron und Gat, die die Philister den Israeliten weggenommen hatten, fielen an Israel zurück. Auch die dazugehörigen Gebiete befreiten die Israeliten aus der Gewalt der Philister. Mit den Amoritern ´im Land` lebte Israel ebenfalls in Frieden.
Samuel spricht Recht in Israel
15Samuel führte Israel als Richter, solange er lebte.16Einmal im Jahr zog er umher und besuchte ´die Heiligtümer in` Bet-El, Gilgal und Mizpa, um dort Streitfälle zu schlichten.17Dann kehrte er wieder in seine Heimatstadt Rama zurück und sprach dort Recht. In Rama baute er einen Altar für den HERRN.
1.Samuel 7
کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر
von Biblica1مردم قريهٔ يعاريم آمده، صندوق عهد خداوند را به خانهٔ كوهستانی ابيناداب بردند و پسرش العازار را برای نگهداری آن تعيين كردند.2صندوق عهد، مدت بيست سال در آنجا باقی ماند. طی آن مدت، بنیاسرائيل در تنگی بودند، زيرا خداوند ايشان را ترک گفته بود.
پيروزی سموئيل بر فلسطینیها
3سموئيل به بنیاسرائيل گفت: «اگر با تمام دل به سوی خداوند بازگشت نماييد و خدايان بيگانه و عشتاروت را از ميان خود دور كنيد و تصميم بگيريد كه فقط خداوند را اطاعت و عبادت نماييد، آنگاه خدا هم شما را از دست فلسطینیها نجات خواهد داد.»4پس آنها بتهای بعل و عشتاروت را نابود كردند و فقط خداوند را پرستش نمودند.5سپس، سموئيل به ايشان گفت: «همهٔ شما به مصفه بياييد و من برای شما در حضور خداوند دعا خواهم كرد.»6بنابراين همهٔ آنها در مصفه جمع شدند. سپس از چاه آب كشيدند و به حضور خداوند ريختند و تمام روز را روزه گرفته، به گناهان خود اعتراف كردند. در اين روز، سموئيل در مصفه به رهبری بنیاسرائيل تعيين شد.7وقتی رهبران فلسطينی شنيدند كه بنیاسرائيل در مصفه گرد آمدهاند، سپاه خود را آمادهٔ جنگ كرده، عازم مصفه شدند. هنگامی كه قوم اسرائيل متوجه شدند كه فلسطينیها نزديک میشوند، بسيار ترسيدند.8آنها از سموئيل خواهش نموده، گفتند: «از دعا كردن به درگاه خداوند دست نكش تا او ما را از دست فلسطينیها نجات دهد.»9سموئيل برهٔ شيرخوارهای را به عنوان قربانی سوختنی به خداوند تقديم كرد و از او درخواست نمود تا اسرائيلیها را برهاند. خداوند دعای او را اجابت فرمود.10درست در همان لحظهای كه سموئيل مشغول قربانی كردن بود، فلسطينیها وارد جنگ شدند. اما خداوند از آسمان مانند رعد بانگ برآورد و فلسطينیها پريشان شده، از اسرائيلیها شكست خوردند.11اسرائيلیها آنها را از مصفه تا بيتكار تعقيب نموده، در طول راه همه را هلاک كردند.12آنگاه سموئيل سنگی گرفته، آن را بين مصفه و شن بر پا داشت و گفت: «تا به حال خداوند ما را كمک كرده است.» و آن سنگ را ابنعزر (يعنی«سنگ كمک») ناميد.13پس فلسطينیها مغلوب شدند و تا زمانی كه سموئيل زنده بود ديگر به اسرائيلیها حمله نكردند، زيرا خداوند بر ضد فلسطينیها عمل میكرد.14شهرهای اسرائيلی، واقع در بين عقرون و جت كه به دست فلسطينیها افتاده بود، دوباره به تصرف اسرائيل درآمد. در ميان اسرائيلیها و اموریها نيز در آن روزها صلح برقرار بود.15سموئيل تا پايان عمرش رهبر بنیاسرائيل باقی ماند.16او هر سال به بيتئيل، جلجال، و مصفه میرفت و در آنجا به شكايات مردم رسيدگی میكرد.17بعد به خانهٔ خود در رامه برمیگشت و در آنجا نيز به حل مشكلات بنیاسرائيل میپرداخت. سموئيل در رامه يک قربانگاه برای خداوند بنا كرد.