1Gott sagte zu Jakob: »Zieh von hier fort und lass dich in Bet-El nieder. Errichte mir dort einen Altar, denn als du auf der Flucht vor deinem Bruder Esau warst, bin ich dir dort erschienen.«2Jakob befahl seiner Familie und allen anderen, die zu ihm gehörten: »Werft alle Götterfiguren weg, die ihr noch bei euch habt, reinigt euch und zieht frische Kleidung an!3Wir werden aufbrechen und nach Bet-El ziehen. Dort will ich einen Altar für Gott errichten, denn er hat mich in schweren Zeiten erhört und auf meinem Weg begleitet.«4Da gaben sie Jakob all ihre Götterfiguren sowie die Ohrringe, ´die sie als Amulette trugen`. Jakob vergrub alles unter der Terebinthe, die bei Sichem steht.5Dann brachen sie auf. Gott versetzte die Einwohner der umliegenden Städte in Angst und Schrecken, darum wagte niemand, Jakob und seine Familie zu verfolgen.6Schließlich erreichte Jakob mit allen, die zu ihm gehörten, den Ort Lus, der auch Bet-El genannt wird. Auch Lus liegt im Land Kanaan.7Dort errichtete Jakob einen Altar und nannte die Opferstätte El-Bet-El (»Gott von Bet-El«). Denn hier hatte Gott sich ihm offenbart, als er vor seinem Bruder fliehen musste.8In dieser Zeit starb Rebekkas Dienerin Debora, die Rebekka gestillt und aufgezogen hatte. Sie wurde im Tal von Bet-El unter einer Eiche begraben, die seitdem »Träneneiche« heißt.9Gott erschien Jakob erneut und segnete ihn. Es war das zweite Mal, seit er Mesopotamien verlassen hatte.10»Man nennt dich Jakob«, sagte er, »aber man soll dich nicht mehr Jakob nennen, sondern Israel. Das ist dein neuer Name.[1]« (1Mo 25,26; 1Mo 32,29)11Weiter sagte Gott zu ihm: »Ich bin Gott, der Allmächtige. Du sollst fruchtbar sein und viele Nachkommen haben. Nicht nur ein Volk, sondern eine ganze Schar von Völkern sollen aus dir hervorgehen. Sogar Könige werden von dir abstammen.12Dir und deinen Nachkommen werde ich das Land geben, das ich Abraham und Isaak zugesagt habe.«13Dann verließ Gott den Ort, an dem er mit Jakob gesprochen hatte, und erhob sich ´zum Himmel` empor.14Jakob errichtete an dieser Stelle einen Gedenkstein. Er goss ´Wein als` Trankopfer darüber und besprengte ihn mit Öl, ´um ihn Gott zu weihen`.15Weil Gott dort mit ihm geredet hatte, nannte er den Ort Bet-El (»Haus Gottes«).
Benjamins Geburt und Rahels Tod
16Danach verließ Jakob mit allen, die zu ihm gehörten, Bet-El und zog weiter. Als sie nur noch ein kurzes Stück von Efrata entfernt waren, setzten bei Rahel die Wehen ein. Es wurde eine sehr schwere Geburt.17Als Rahels Schmerzen unerträglich wurden, sagte die Hebamme zu ihr: »Hab keine Angst, du bekommst wieder einen Sohn!«18Aber Rahel spürte, dass sie sterben würde. Darum nannte sie das Kind Ben-Oni (»Schmerzenskind«). Sein Vater aber nannte es Benjamin (»Glückskind«)[2]. (1Mo 48,13)19Rahel starb, und Jakob begrub sie an der Straße nach Efrata, das jetzt Betlehem heißt.20Auf ihrem Grab errichtete er einen Gedenkstein. Bis heute steht er dort als das Grabmal Rahels.21Dann zog Jakob[3] weiter und schlug seine Zelte hinter Migdal-Eder auf.
Jakobs Frauen und ihre Söhne
22Während Jakob sich in jener Gegend aufhielt, schlief Ruben mit Bilha, der Nebenfrau seines Vaters, und sein Vater erfuhr davon[4]. Jakob hatte zwölf Söhne:23Die Söhne Leas waren Ruben, der Erstgeborene, Simeon, Levi, Juda, Issachar und Sebulon.24Rahels Söhne waren Josef und Benjamin.25Die Söhne von Rahels Magd Bilha waren Dan und Naftali.26Die Söhne von Leas Magd Silpa waren Gad und Ascher. Das sind die Söhne Jakobs. Sie wurden in Mesopotamien geboren.
Isaaks Tod
27Jakob zog weiter und kam zu seinem Vater Isaak nach Mamre. Mamre liegt bei Kirjat Arba, dem heutigen Hebron. Dort hatte vor Isaak auch schon Abraham ´lange Zeit` als Fremder gelebt.28Isaak wurde 180 Jahre alt.29Er starb nach einem langen und erfüllten Leben und wurde ´im Tod` mit seinen Vorfahren vereint. Seine Söhne Esau und Jakob begruben ihn.
1خدا به يعقوب فرمود: «حال برخيز و به بيتئيل برو. در آنجا ساكن شو و قربانگاهی بساز و آن خدايی را كه وقتی از دست برادرت عيسو میگريختی بر تو ظاهر شد، عبادت نما.»2آنگاه يعقوب به تمامی اهل خانهٔ خود دستور داد كه بُتهايی را كه با خود آورده بودند، دور بيندازند و غسل بگيرند و لباسهايشان را عوض كنند.3او به ايشان گفت: «به بيتئيل میرويم و من در آنجا برای خدايی كه به هنگام سختی، دعاهايم را اجابت فرمود و هر جا میرفتم با من بود، قربانگاهی خواهم ساخت.»4پس همگی، بُتهای خود و گوشوارههايی را كه در گوش داشتند به يعقوب دادند و او آنها را زير درخت بلوطی در شكيم دفن كرد.5سپس آنها بار ديگر كوچ كردند. و ترس خدا بر تمامی شهرهايی كه يعقوب از آنها عبور میكرد قرار گرفت تا به وی حمله نكنند.6سرانجام به لوز كه همان بيتئيل باشد، واقع در سرزمين كنعان رسيدند.7يعقوب در آنجا قربانگاهی بنا كرد و آن را قربانگاه«خدای بيتئيل» ناميد (چون هنگام فرار از دست عيسو، در بيتئيل بود كه خدا بر او ظاهر شد.)8چند روز پس از آن، دبوره دايهٔ پير ربكا مُرد و او را زير درخت بلوطی در درهٔ پايين بيتئيل به خاک سپردند. از آن پس، درخت مذكور را«بلوط گريه» ناميدند.9پس از آنكه يعقوب از بينالنهرين وارد بيتئيل شد، خدا بار ديگر بر وی ظاهر شد و او را بركت داد10و به او فرمود: «بعد از اين ديگر نام تو يعقوب خوانده نشود، بلكه نام تو اسرائيل[1] خواهد بود. (1Mo 25,26; 1Mo 32,28)11من هستم خدای قادر مطلق. بارور و زياد شو! قومهای زياد و پادشاهان بسيار از نسل تو پديد خواهند آمد.12سرزمينی را كه به ابراهيم و اسحاق دادم، به تو و به نسل تو نيز خواهم داد.»13سپس خدا از نزد او به آسمان صعود كرد.14پس از آن، يعقوب در همان جايی كه خدا بر او ظاهر شده بود، ستونی از سنگ بنا كرد و هديهٔ نوشيدنی برای خداوند بر آن ريخت و آن را با روغن زيتون تدهين كرد.15يعقوب آن محل را بيتئيل (يعنی«خانه خدا») ناميد، زيرا خدا در آنجا با وی سخن گفته بود.
مرگ راحيل و اسحاق
16سپس او و خانوادهاش بيتئيل را ترک گفتند و به سوی افرات رهسپار شدند. اما هنوز به افرات نرسيده بودند كه دردِ زايمانِ راحيل شروع شد.17در حالی كه راحيل با سختی وضع حمل مینمود، قابلهاش گفت: «نترس، چون اين بار نيز پسر زاييدهای.»18ولی راحيل در حال مرگ بود. او در حين جان سپردن، پسرش را بن اونی (يعنی«پسر غم من») نام نهاد، ولی بعد پدرش او را بنيامين (يعنی«پسر دست راست من») ناميد.19پس راحيل وفات يافت و او را در نزديكی راه افرات كه بيتلحم هم ناميده میشد، دفن كردند.20يعقوب روی قبرش ستونی از سنگ بنا كرد كه تا به امروز باقی است.21آنگاه اسرائيل از آنجا كوچ كرد و در آن طرف برج عيدر خيمه زد.22در همینجا بود كه رئوبين با بلهه كنيز پدرش همبستر شد و اسرائيل از اين جريان آگاهی يافت.23يعقوب دوازده پسر داشت كه اسامی آنها از اين قرار است: پسران ليه: رئوبين (بزرگترين فرزند يعقوب)، شمعون، لاوی، يهودا، يساكار و زبولون.24پسران راحيل: يوسف و بنيامين.25پسران بلهه كنيز راحيل: دان و نفتالی.26جاد و اشير هم از زلفه، كنيز ليه بودند. همه پسران يعقوب در بينالنهرين متولد شدند.27سرانجام يعقوب نزد پدر خود اسحاق به قريهٔ اربع واقع در مِلک ممری آمد. (آن قريه را حبرون نيز میگويند و ابراهيم هم در آنجا زندگی كرده بود.)28-29اسحاق در سن صد و هشتاد سالگی در كمال پيری وفات يافت و به اجداد خويش پيوست و پسرانش عيسو و يعقوب او را دفن كردند.