Website too slow? Load as basic HTML.

Mark 11

Lutherbibel 2017

1 Und als sie in die Nähe von Jerusalem kamen, bei Betfage und Betanien am Ölberg, sandte er zwei seiner Jünger 2 und sprach zu ihnen: Geht hin in das Dorf, das vor euch liegt. Und alsbald wenn ihr hineinkommt, werdet ihr ein Füllen angebunden finden, auf dem noch nie ein Mensch gesessen hat; bindet es los und führt es her! 3 Und wenn jemand zu euch sagen wird: Was tut ihr da?, so sprecht: Der Herr bedarf seiner, und er sendet es alsbald wieder her. 4 Und sie gingen hin und fanden das Füllen angebunden an einer Tür draußen am Weg und banden's los. 5 Und einige, die da standen, sprachen zu ihnen: Was tut ihr da, dass ihr das Füllen losbindet? 6 Sie sagten aber zu ihnen, wie ihnen Jesus geboten hatte, und die ließen's zu. 7 Und sie führten das Füllen zu Jesus und legten ihre Kleider darauf, und er setzte sich darauf. 8 Und viele breiteten ihre Kleider auf den Weg, andere aber grüne Zweige, die sie auf den Feldern abgehauen hatten. 9 Und die vorangingen und die nachfolgten, schrien: Hosianna! Gelobt sei, der da kommt in dem Namen des Herrn! 10 Gelobt sei das Reich unseres Vaters David, das da kommt! Hosianna in der Höhe! 11 Und er ging hinein nach Jerusalem in den Tempel und er besah ringsum alles, und spät am Abend ging er hinaus nach Betanien mit den Zwölfen. 12 Und am nächsten Tag, als sie von Betanien weggingen, hungerte ihn. 13 Und er sah einen Feigenbaum von ferne, der Blätter hatte; da ging er hin, ob er etwas darauf fände. Und als er zu ihm kam, fand er nichts als Blätter; denn es war nicht die Zeit für Feigen. 14 Da antwortete Jesus und sprach zu ihm: Nun esse niemand mehr eine Frucht von dir in Ewigkeit! Und seine Jünger hörten das. 15 Und sie kamen nach Jerusalem. Und Jesus ging in den Tempel und fing an, hinauszutreiben die Verkäufer und Käufer im Tempel; und die Tische der Geldwechsler und die Stände der Taubenhändler stieß er um 16 und ließ nicht zu, dass jemand etwas durch den Tempel trüge. 17 Und er lehrte und sprach zu ihnen: Steht nicht geschrieben (Jesaja 56,7): »Mein Haus wird ein Bethaus heißen für alle Völker«? Ihr aber habt eine Räuberhöhle daraus gemacht. 18 Und es kam vor die Hohenpriester und Schriftgelehrten, und sie trachteten danach, wie sie ihn umbrächten. Sie fürchteten sich nämlich vor ihm; denn alles Volk verwunderte sich über seine Lehre. 19 Und am Abend gingen sie hinaus vor die Stadt. 20 Und als sie am Morgen an dem Feigenbaum vorbeigingen, sahen sie, dass er verdorrt war bis zur Wurzel. 21 Und Petrus erinnerte sich und sprach zu ihm: Rabbi, sieh, der Feigenbaum, den du verflucht hast, ist verdorrt. 22 Und Jesus antwortete und sprach zu ihnen: Habt Glauben an Gott! 23 Wahrlich, ich sage euch: Wer zu diesem Berge spräche: Heb dich und wirf dich ins Meer!, und zweifelte nicht in seinem Herzen, sondern glaubte, dass geschehen würde, was er sagt, so wird's ihm geschehen. 24 Darum sage ich euch: Alles, was ihr betet und bittet, glaubt nur, dass ihr's empfangt, so wird's euch zuteilwerden. 25-26 Und wenn ihr steht und betet, so vergebt, wenn ihr etwas gegen jemanden habt, damit auch euer Vater im Himmel euch vergebe eure Übertretungen. 27 Und sie kamen wieder nach Jerusalem. Und als er im Tempel umherging, kamen zu ihm die Hohenpriester, Schriftgelehrten und Ältesten 28 und sprachen zu ihm: Aus welcher Vollmacht tust du das? Oder wer hat dir diese Macht gegeben, dass du das tust? 29 Jesus aber sprach zu ihnen: Ich will euch eine Sache fragen; antwortet mir, so will ich euch sagen, aus welcher Vollmacht ich das tue. 30 Die Taufe des Johannes – war sie vom Himmel oder von Menschen? Antwortet mir! 31 Und sie bedachten es bei sich selbst und sprachen: Sagen wir, sie war vom Himmel, so wird er sagen: Warum habt ihr ihm dann nicht geglaubt? 32 Oder sollen wir sagen, sie war von Menschen? Doch sie fürchteten sich vor dem Volk; denn sie meinten alle, dass Johannes wirklich ein Prophet sei. 33 Und sie antworteten und sprachen zu Jesus: Wir wissen's nicht. Und Jesus sprach zu ihnen: So sage ich euch auch nicht, aus welcher Vollmacht ich das tue.

Mark 11

Ketab El Hayat

1 وَلَمَّا اقْتَرَبُوا مِنْ أُورُشَلِيمَ، إِذْ وَصَلُوا إِلَى قَرْيَةِ بَيْتِ فَاجِي وَقَرْيَةِ بَيْتِ عَنْيَا، عِنْدَ جَبَلِ الزَّيْتُونِ، أَرْسَلَ يَسُوعُ اثْنَيْنِ مِنْ تَلاَمِيذِهِ، 2 قَائِلاً لَهُمَا: «اذْهَبَا إِلَى الْقَرْيَةِ الْمُقَابِلَةِ لَكُمَا، وَإذْ تَدْخُلاَنِ إِلَيْهَا، تَجِدَانِ جَحْشاً مَرْبُوطاً لَمْ يَرْكَبْ عَلَيْهِ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ بَعْدُ: فَحُلاَّ رِبَاطَهُ وَأَحْضِرَاهُ إِلَى هُنَا. 3 وَإِنْ قَالَ لَكُمَا أَحَدٌ: لِمَاذَا تَفْعَلاَنِ هذَا؟ فَقُولاَ: الرَّبُّ مُحْتَاجٌ إِلَيْهِ، وَفِي الْحَالِ يُرْسِلُهُ إِلَى هُنَا». 4 وَانْطَلَقَا، فَوَجَدَا الْجَحْشَ مَرْبُوطاً عِنْدَ الْبَابِ خَارِجاً عَلَى الطَّرِيقِ، فَحَلاَّ رِبَاطَهُ. 5 فَقَالَ لَهُمَا بَعْضُ الْوَاقِفِينَ هُنَاكَ: «مَاذَا تَفْعَلاَنِ؟ لِمَاذَا تَحُلاَّنِ رِبَاطَ الْجَحْشِ؟» 6 فَأَجَابَاهُمْ كَمَا أَوْصَاهُمَا يَسُوعُ فَتَرَكُوهُمَا. 7 فَأَحْضَرَا الْجَحْشَ إِلَى يَسُوعَ، وَوَضَعَا ثِيَابَهُمَا عَلَيْهِ، فَرَكِبَ عَلَيْهِ. 8 وَفَرَشَ كَثِيرُونَ الطَّرِيقَ بِثِيَابِهِمْ وَآخَرُونَ بِأَغْصَانٍ قَطَعُوهَا مِنَ الْحُقُولِ. 9 وَأَخَذَ السَّائِرُونَ أَمَامَهُ وَالسَّائِرُونَ خَلْفَهُ يَهْتِفُونَ: «أُوصَنَّا! مُبَارَكٌ الآتِي بِاسْمِ الرَّبِّ! 10 مُبَارَكَةٌ مَمْلَكَةُ أَبِينَا دَاوُدَ الآتِيَةُ! أُوصَنَّا فِي الأَعَالِي!»  11 ثُمَّ دَخَلَ يَسُوعُ أُورُشَلِيمَ، حَتَّى وَصَلَ إِلَى الْهَيْكَلِ، وَرَاقَبَ كُلَّ مَا كَانَ يَجْرِي فِيهِ. وَإِذْ كَانَ الْمَسَاءُ قَدْ أَقْبَلَ، خَرَجَ إِلَى بَيْتِ عَنْيَا مَعَ الاِثْنَيْ عَشَرَ.  12 وَفِي الْغَدِ، بَعْدَمَا غَادَرُوا بَيْتَ عَنْيَا، جَاعَ. 13 وَإِذْ رَأَى مِنْ بَعِيدٍ شَجَرَةَ تِينٍ مُورِقَةً، تَوَجَّهَ إِلَيْهَا لَعَلَّهُ يَجِدُ فِيهَا بَعْضَ الثَّمَرِ. فَلَمَّا وَصَلَ إِلَيْهَا لَمْ يَجِدْ فِيهَا إِلاَّ الْوَرَقَ، لأَنَّهُ لَيْسَ أَوَانُ التِّينِ. 14 فَتَكَلَّمَ وَقَالَ لَهَا: «لاَ يَأْكُلَنَّ أَحَدٌ ثَمَراً مِنْكِ بَعْدُ إِلَى الأَبَدِ!» وَسَمِعَ تَلاَمِيذُهُ ذلِكَ.  15 وَوَصَلُوا إِلَى أُورُشَلِيمَ، فَدَخَلَ يَسُوعُ الْهَيْكَلَ وَأَخَذَ يَطْرُدُ الَّذِينَ كَانُوا يَبِيعُونَ والَّذِينَ كَانُوا يَشْتَرُونَ فِي الْهَيْكَلِ، وَقَلَّبَ مَوَائِدَ الصَّيَارِفَةِ وَمَقَاعِدَ بَاعَةِ الْحَمَامِ. 16 وَلَمْ يَدَعْ أَحَداً يَمُرُّ عَبْرَ الْهَيْكَلِ وَهُوَ يَحْمِلُ مَتَاعاً. 17 وَعَلَّمَهُمْ قَائِلاً: «أَمَا كُتِبَ: إِنَّ بَيْتِي بَيْتاً لِلصَّلاَةِ يُدْعَى عِنْدَ جَمِيعِ الأُمَمِ؟ أَمَّا أَنْتُمْ فَقَدْ جَعَلْتُمُوهُ مَغَارَةَ لُصُوصٍ!» 18 وَسَمِعَ بِذلِكَ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ، وَالْكَتَبَةُ، فَأَخَذُوا يَبْحَثُونَ كَيْفَ يَقْتُلُونَهُ: فَإِنَّهُمْ خَافُوهُ، لأَنَّ الْجَمْعَ كُلَّهُ كَانَ مَذْهُولاً مِنْ تَعْلِيمِهِ. 19 وَلَمَّا حَلَّ الْمَسَاءُ، انْطَلَقُوا إِلَى خَارِجِ الْمَدِينَةِ.  20 وَبَيْنَمَا كَانُوا عَابِرِينَ فِي صَبَاحِ الْغَدِ بَاكِراً، رَأَوْا شَجَرَةَ التِّينِ وَقَدْ يَبِسَتْ مِنْ أَصْلِهَا. 21 فَتَذَكَّرَ بُطْرُسُ وَقَالَ لَهُ: «يَامُعَلِّمُ، انْظُرْ! إِنَّ التِّينَةَ الَّتِي لَعَنْتَهَا قَدْ يَبِسَتْ!» 22 فَرَدَّ يَسُوعُ قَائِلاً لَهُمْ: «لِيَكُنْ لَكُمْ إِيْمَانٌ بِاللهِ! 23 فَالْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ أَيَّ مَنْ قَالَ لِهذَا الْجَبَلِ: انْقَلِعْ وَانْطَرِحْ فِي الْبَحْرِ! وَلاَ يَشُكُّ فِي قَلْبِهِ، بَلْ يُؤْمِنُ أَنَّ مَا يَقُولُهُ سَيَحْدُثُ، فَمَا يَقُولُهُ يَتِمُّ لَهُ. 24 لِهذَا السَّبَبِ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ مَا تَطْلُبُونَهُ وَتُصَلُّونَ لأَجْلِهِ، فَآمِنُوا أَنَّكُمْ قَدْ نِلْتُمُوهُ، فَيَتِمَّ لَكُمْ. 25 وَمَتَى وَقَفْتُمْ تُصَلُّونَ، وَكَانَ لَكُمْ عَلَى أَحَدٍ شَيْءٌ، فَاغْفِرُوا لَهُ، لِكَيْ يَغْفِرَ لَكُمْ أَبُوكُمُ الَّذِي فِي السَّمَاوَاتِ زَلاَتِكُمْ أَيْضاً. 26 وَلكِنْ، إِنْ لَمْ تَغْفِرُوا، لاَ يَغْفِرْ لَكُمْ أَيْضاً أَبُوكُمُ الَّذِي فِي السَّمَاوَاتِ زَلاَتِكُمْ».  27 ثُمَّ عَادُوا إِلَى أُورُشَلِيمَ مَرَّةً أُخْرَى. وَبَيْنَمَا كَانَ يَتَجَوَّلُ فِي الْهَيْكَلِ، تَقَدَّمَ إِلَيْهِ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ، وَالْكَتَبَةُ، وَالشُّيُوخُ، 28 وَسَأَلُوهُ: «بِأَيَّةِ سُلْطَةٍ تَفْعَلُ مَا فَعَلْتَهُ؟ وَمَنْ مَنَحَكَ هذِهِ السُّلْطَةَ لِتَفْعَلَ ذلِكَ؟» 29 فَأَجَابَهُمْ يَسُوعُ قَائِلاً: «وَأَنَا أَيْضاً أَسْأَلُكُمْ أَمْراً وَاحِداً. أَجِيبُونِي، فَأَقُولَ لَكُمْ بِأَيَّةِ سُلْطَةٍ أَفْعَلُ تِلْكَ الأُمُورَ: 30 أَمِنَ السَّمَاءِ كَانَتْ مَعْمُودِيَّةُ يُوحَنَّا أَمْ مِنَ النَّاسِ؟ أَجِيبُونِي!» 31 فَتَشَاوَرُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ، قَائِلِينَ: «إِنْ قُلْنَا: مِنَ السَّمَاءِ، يَقُولُ: إِذَنْ لِمَاذَا لَمْ تُؤْمِنُوا بِهِ؟ 32 فَهَلْ نَقُولُ: مِنَ النَّاسِ؟» فَإِنَّهُمْ كَانُوا يَخَافُونَ الشَّعْبَ لأَنَّهُمْ كَانُوا جَمِيعاً يَعْتَبِرُونَ أَنَّ يُوحَنَّا نَبِيٌّ حَقّاً. 33 فَأَجَابُوا يَسُوعَ قَائِلِينَ: «لاَ نَدْرِي!» فَقَالَ لَهُمْ يَسُوعُ: «وَلاَ أَنَا أَقُولُ لَكُمْ بِأَيَّةِ سُلْطَةٍ أَفْعَلُ تِلْكَ الأُمُورَ!»

Mark 11

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 هنگامی كه به حوالی اورشليم، به نزديكی بيت‌فاجی و بيت‌عنيا واقع در كوه زيتون رسيدند، عيسی دو نفر از شاگردان خود را جلوتر فرستاد و به ايشان فرمود: 2 «به دهكده‌ای كه در مقابل شماست برويد. هنگامی كه وارد شديد، كرّه‌ء الاغی را خواهيد ديد كه بسته‌اند. تابحال كسی بر آن سوار نشده است. آن را باز كنيد و به اينجا بياوريد. 3 و اگر كسی بپرسد چه می‌كنيد، فقط بگوييد: استادمان لازمش دارد و زود آن را پس خواهد فرستاد.» 4-5 آن دو شاگرد رفتند و كُرّه الاغ را يافتند كه در جاده‌ای، كنار درِ خانه‌ای بسته شده بود. وقتی كره را باز می‌كردند، عده‌ای كه در آن نزديكی ايستاده بودند، پرسيدند: «چه می‌كنيد؟ چرا كرّه را باز می‌كنيد؟» 6 پس آنچه عيسی فرموده بود، گفتند. آنان نيز اجازه دادند كه كُرّه را ببرند. 7 كُرّه را نزد عيسی آوردند و شاگردان ردای خود را بر پشت آن انداختند تا او سوار شود. 8 از ميان جمعيت نيز بسياری لباس خود را در راه پهن می‌كردند تا عيسی سوار بر كرّه از روی آنها عبور كند. بعضی نيز شاخه‌های درختان را بريده، سر راه او می‌گذاشتند. 9 مردم از هر سو او را احاطه كرده بودند و فرياد برمی‌آوردند: «خوش آمدی ای پادشاه! خدا را سپاس باد بخاطر او كه به نام خداوند می‌آيد… 10 خدا را سپاس باد كه سلطنت پدر ما داود بار ديگر برقرار می‌شود. خوش آمدی ای پادشاه.» 11 به اين ترتيب، عيسی وارد اورشليم شد و به خانه‌ء خدا رفت. او با دقت همه چيز را زير نظر گرفت و بيرون آمد. هنگام غروب، شهر را ترک گفت و همراه دوازده شاگرد خود به بيت‌عنيا رفت. 12 صبح روز بعد، هنگامی كه از بيت‌عنيا برمی‌گشتند، عيسی گرسنه شد. 13 كمی دورتر درخت انجير پربرگی ديد؛ پس به طرف آن رفت تا شايد انجيری پيدا كند. ولی روی آن جز برگ چيز ديگری نبود، چون هنوز فصل ميوه نرسيده بود. 14 عيسی به درخت فرمود: «از اين پس ديگر هرگز ميوه نخواهی داد.» و شاگردانش اين را شنيدند. 15 هنگامی كه بار ديگر وارد اورشليم شدند، عيسی به خانه‌ء خدا رفت و آنانی را كه در آنجا مشغول خريد و فروش بودند، بيرون راند و بساط صرافان و كبوترفروشان را واژگون ساخت، 16 و نگذاشت كسی با كالايی وارد محوطه‌ء خانه‌ء خدا شود. 17 سپس به مردم گفت: «خدا در كتاب آسمانی فرموده است: خانه‌ء من، مكان عبادت برای تمام قومهاست. ولی شما آن را ميعادگاه دزدان ساخته‌ايد.» 18 هنگامی كه كاهنان اعظم و سران قوم يهود از كار عيسی باخبر شدند، نقشه‌ء قتل او را كشيدند. ولی می‌ترسيدند كه مردم سر به شورش بگذارند، چون همه شيفته‌ء تعليمات عيسی بودند. 19 عصر آن روز، مانند روزهای ديگر از شهر بيرون رفتند. 20 صبح روز بعد، وقتی به اورشليم باز می‌گشتند، شاگردان درخت انجير را ديدند كه از ريشه خشک شده است. 21 پطرس بخاطر آورد كه عيسی روز قبل، درخت را نفرين كرده بود. پس با تعجب گفت: «استاد نگاه كنيد! درخت انجيری كه نفرين كرديد، خشک شده است!» 22-23 عيسی گفت: «اين كه می‌گويم عين حقيقت است: اگر به خدا ايمان داشته باشيد، می‌توانيد به اين كوه زيتون بگوييد كه برخيزد و در دريا بيفتد، و فرمان شما را بی‌چون و چرا اطاعت خواهد كرد. فقط كافی است كه به آنچه می‌گوييد واقعاً ايمان داشته باشيد و شک به خود راه ندهيد. 24 خوب گوش كنيد: اگر ايمان داشته باشيد، هر چه در دعا بخواهيد خدا به شما خواهد داد. 25 «ولی وقتی دعا می‌كنيد اگر نسبت به كسی كينه داريد، او را ببخشيد، تا پدر آسمانی شما نيز از سر تقصيرات شما بگذرد و شما را ببخشد.» 26-28 بار ديگر وارد اورشليم شدند. به محض اينكه عيسی قدم به خانه‌ء خدا گذاشت، كاهنان اعظم و سران قوم يهود دور او را گرفتند و پرسيدند: «به چه حقی فروشندگان را از معبد بيرون كردی؟ چه كسی اين اختيار را به تو داده است؟» 29 عيسی فرمود: «من بشرطی جواب شما را می‌دهم كه اول به سؤال من جواب دهيد. 30 يحيی كه بود؟ آيا فرستاده‌ء خدا بود يا نه؟ جواب مرا بدهيد.» 31 ايشان با يكديگر مشورت كردند و گفتند: «اگر بگوييم فرستاده‌ء خدا بود، خواهد گفت پس چرا به او ايمان نياورديد؟ 32 و اگر بگوييم فرستاده‌ء خدا نبود، ممكن است مردم عليه ما قيام كنند.» زيرا همه مردم يحيی را پيامبری راستين می‌دانستند. 33 پس گفتند: «نمی‌توانيم جواب بدهيم؛ نمی‌دانيم.» عيسی فرمود: «من نيز به پرسش شما جواب نمی‌دهم.»

Mark 11

New International Version

1 As they approached Jerusalem and came to Bethphage and Bethany at the Mount of Olives, Jesus sent two of his disciples, 2 saying to them, “Go to the village ahead of you, and just as you enter it, you will find a colt tied there, which no one has ever ridden. Untie it and bring it here. 3 If anyone asks you, ‘Why are you doing this?’ say, ‘The Lord needs it and will send it back here shortly.’ ” 4 They went and found a colt outside in the street, tied at a doorway. As they untied it, 5 some people standing there asked, “What are you doing, untying that colt?” 6 They answered as Jesus had told them to, and the people let them go. 7 When they brought the colt to Jesus and threw their cloaks over it, he sat on it. 8 Many people spread their cloaks on the road, while others spread branches they had cut in the fields. 9 Those who went ahead and those who followed shouted, “Hosanna![1]” “Blessed is he who comes in the name of the Lord!”[2] 10 “Blessed is the coming kingdom of our father David!” “Hosanna in the highest heaven!” 11 Jesus entered Jerusalem and went into the temple courts. He looked around at everything, but since it was already late, he went out to Bethany with the Twelve. 12 The next day as they were leaving Bethany, Jesus was hungry. 13 Seeing in the distance a fig tree in leaf, he went to find out if it had any fruit. When he reached it, he found nothing but leaves, because it was not the season for figs. 14 Then he said to the tree, “May no one ever eat fruit from you again.” And his disciples heard him say it. 15 On reaching Jerusalem, Jesus entered the temple courts and began driving out those who were buying and selling there. He overturned the tables of the money changers and the benches of those selling doves, 16 and would not allow anyone to carry merchandise through the temple courts. 17 And as he taught them, he said, “Is it not written: ‘My house will be called a house of prayer for all nations’[3]? But you have made it ‘a den of robbers.’[4] 18 The chief priests and the teachers of the law heard this and began looking for a way to kill him, for they feared him, because the whole crowd was amazed at his teaching. 19 When evening came, Jesus and his disciples[5] went out of the city. 20 In the morning, as they went along, they saw the fig tree withered from the roots. 21 Peter remembered and said to Jesus, “Rabbi, look! The fig tree you cursed has withered!” 22 “Have faith in God,” Jesus answered. 23 “Truly[6] I tell you, if anyone says to this mountain, ‘Go, throw yourself into the sea,’ and does not doubt in their heart but believes that what they say will happen, it will be done for them. 24 Therefore I tell you, whatever you ask for in prayer, believe that you have received it, and it will be yours. 25-26 And when you stand praying, if you hold anything against anyone, forgive them, so that your Father in heaven may forgive you your sins.[7] 27 They arrived again in Jerusalem, and while Jesus was walking in the temple courts, the chief priests, the teachers of the law and the elders came to him. 28 “By what authority are you doing these things?” they asked. “And who gave you authority to do this?” 29 Jesus replied, “I will ask you one question. Answer me, and I will tell you by what authority I am doing these things. 30 John’s baptism—was it from heaven, or of human origin? Tell me!” 31 They discussed it among themselves and said, “If we say, ‘From heaven,’ he will ask, ‘Then why didn’t you believe him?’ 32 But if we say, ‘Of human origin’ …” (They feared the people, for everyone held that John really was a prophet.) 33 So they answered Jesus, “We don’t know.” Jesus said, “Neither will I tell you by what authority I am doing these things.”

Mark 11

Священное Писание, Восточный перевод

1 Когда они подошли к Байт-Фаги и Байт-Ании – селениям, расположенным у Оливковой горы неподалеку от Иерусалима, – Иса послал вперёд двух учеников. 2 – Идите в селение, которое перед вами, – сказал Он им, – и сразу же как войдёте, вы найдёте привязанного ослёнка, на которого никто не садился. Отвяжите его и приведите сюда. 3 Если вас спросят: «Зачем вы это делаете?» – скажите, что ослёнок нужен Повелителю, и что Он сразу же вернёт его. 4 Ученики пошли и нашли ослёнка, привязанного на улице к наружной стороне двери. Они стали его отвязывать, 5 и стоявшие там люди спросили:– Что вы делаете? Зачем отвязываете ослёнка? 6 Ученики ответили, как велел Иса, и люди их отпустили. 7 Они привели ослёнка к Исе, набросили на него свои плащи, и Иса сел на него.[1] 8 Многие начали расстилать свои плащи на дороге, другие расстилали зелёные ветви, срезанные ими в поле. 9 Народ впереди и сзади Исы выкрикивал:– Хвала Царю![2] Благословен Тот, Кто приходит во имя Вечного! 10 Благословенно наступающее Царство предка нашего Давуда!Хвала Всевышнему в вышине небес! 11 Войдя в Иерусалим, Иса прошёл в храм. Он осмотрел всё, но было уже поздно, и Он вместе с двенадцатью учениками отправился в Байт-Анию. 12 На следующий день, когда они вышли из Байт-Ании, Иса почувствовал голод. 13 Увидев вдали покрытое листьями инжирное дерево, Он подошёл посмотреть, нет ли на нём плодов, но не нашёл ничего, кроме листьев. Время же для сбора инжира ещё не пришло.[3] 14 Тогда Иса сказал дереву:– Пусть же никто никогда больше не ест твоих плодов![4]И ученики слышали Его слова. 15 Когда они пришли в Иерусалим, Иса вошёл в храм и стал выгонять оттуда тех, кто там торговал и покупал. Он опрокинул столы менял и прилавки торговцев голубями 16 и не позволял ничего проносить через храмовые дворы. 17 – Разве не написано: «Дом Мой будет назван домом молитвы для всех народов»[5]? – учил Он их. – А вы превратили его в разбойничье логово. 18 Услышав это, главные священнослужители и учители Закона стали искать способ, как им убить Ису. Они боялись Его, потому что весь народ изумлялся Его учению. 19 Когда наступил вечер, Иса с учениками снова покинул город. 20 На следующее утро, проходя мимо, они увидели, что инжирное дерево засохло. 21 Петир вспомнил, что произошло накануне, и сказал:– Учитель! Смотри! Инжир, который Ты проклял, засох! 22 Иса ответил им:– Имейте веру во Всевышнего! 23 Говорю вам истину: если кто-то скажет этой горе: «Поднимись и бросься в море!», – и при этом не будет сомневаться в душе, а будет верить, что произойдёт то, что он сказал, то так ему и будет. 24 Поэтому говорю вам: о чём бы вы ни попросили в молитве, верьте, что вы уже получили[6] это, и будет вам. 25-26 И когда вы молитесь, то прощайте всем, на кого вы обижены, чтобы и ваш Небесный Отец простил вам ваши грехи.[7] 27 Они снова пришли в Иерусалим, и когда Иса ходил в храме, к Нему подошли главные священнослужители, учители Закона и старейшины. 28 – Чьей властью Ты всё это делаешь? – спросили они. – Кто дал Тебе власть делать всё это? 29 Иса ответил:– Я задам вам вопрос. Ответьте Мне, и тогда Я вам скажу, чьей властью Я это делаю. 30 Яхия получил своё право совершать обряд погружения в воду от Всевышнего[8] или от людей? Отвечайте! 31 Они стали рассуждать между собой:– Если мы скажем: «От Всевышнего», то Он спросит: «Так почему же вы ему не поверили?» 32 Сказать: «От людей», – они боялись народа, ведь все считали, что Яхия был настоящим пророком. 33 И они ответили:– Мы не знаем.– Тогда и Я вам не скажу, чьей властью Я всё это делаю, – сказал им Иса.

Mark 11

中文和合本(简体)

1 耶 稣 和 门 徒 将 近 耶 路 撒 冷 , 到 了 伯 法 其 和 伯 大 尼 , 在 橄 榄 山 那 里 ; 耶 稣 就 打 发 两 个 门 徒 , 2 对 他 们 说 : 你 们 往 对 面 村 子 里 去 , 一 进 去 的 时 候 , 必 看 见 一 匹 驴 驹 拴 在 那 里 , 是 从 来 没 有 人 骑 过 的 , 可 以 解 开 , 牵 来 。 3 若 有 人 对 你 们 说 : 为 甚 麽 作 这 事 ? 你 们 就 说 : 主 要 用 他 。 那 人 必 立 时 让 你 们 牵 来 。 4 他 们 去 了 , 便 看 见 一 匹 驴 驹 拴 在 门 外 街 道 上 , 就 把 他 解 开 。 5 在 那 里 站 着 的 人 , 有 几 个 说 : 你 们 解 驴 驹 作 甚 麽 ? 6 门 徒 照 着 耶 稣 所 说 的 回 答 , 那 些 人 就 任 凭 他 们 牵 去 了 。 7 他 们 把 驴 驹 牵 到 耶 稣 那 里 , 把 自 己 的 衣 服 搭 在 上 面 , 耶 稣 就 骑 上 。 8 有 许 多 人 把 衣 服 铺 在 路 上 , 也 有 人 把 田 间 的 树 枝 砍 下 来 , 铺 在 路 上 。 9 前 行 後 随 的 人 都 喊 着 说 : 和 散 那 ( 和 散 那 : 原 有 求 救 的 意 思 , 在 此 乃 是 称 颂 的 话 ) ! 奉 主 名 来 的 是 应 当 称 颂 的 ! 10 那 将 要 来 的 我 祖 大 卫 之 国 是 应 当 称 颂 的 ! 高 高 在 上 和 散 那 ! 11 耶 稣 进 了 耶 路 撒 冷 , 入 了 圣 殿 , 周 围 看 了 各 样 物 件 。 天 色 已 晚 , 就 和 十 二 个 门 徒 出 城 , 往 伯 大 尼 去 了 。 12 第 二 天 , 他 们 从 伯 大 尼 出 来 , 耶 稣 饿 了 。 13 远 远 的 看 见 一 棵 无 花 果 树 , 树 上 有 叶 子 , 就 往 那 里 去 , 或 者 在 树 上 可 以 找 着 甚 麽 。 到 了 树 下 , 竟 找 不 着 甚 麽 , 不 过 有 叶 子 , 因 为 不 是 收 无 花 果 的 时 候 。 14 耶 稣 就 对 树 说 : 从 今 以 後 , 永 没 有 人 吃 你 的 果 子 。 他 的 门 徒 也 听 见 了 。 15 他 们 来 到 耶 路 撒 冷 。 耶 稣 进 入 圣 殿 , 赶 出 殿 里 作 买 卖 的 人 , 推 倒 兑 换 银 钱 之 人 的 桌 子 , 和 卖 鸽 子 之 人 的 凳 子 ; 16 也 不 许 人 拿 着 器 具 从 殿 里 经 过 ; 17 便 教 训 他 们 说 : 经 上 不 是 记 着 说 : 我 的 殿 必 称 为 万 国 祷 告 的 殿 麽 ? 你 们 倒 使 他 成 为 贼 窝 了 。 18 祭 司 长 和 文 士 听 见 这 话 , 就 想 法 子 要 除 灭 耶 稣 , 却 又 怕 他 , 因 为 众 人 都 希 奇 他 的 教 训 。 19 每 天 晚 上 , 耶 稣 出 城 去 。 20 早 晨 , 他 们 从 那 里 经 过 , 看 见 无 花 果 树 连 根 都 枯 乾 了 。 21 彼 得 想 起 耶 稣 的 话 来 , 就 对 他 说 : 拉 比 , 请 看 ! 你 所 咒 诅 的 无 花 果 树 , 已 经 枯 乾 了 。 22 耶 稣 回 答 说 : 你 们 当 信 服 神 。 23 我 实 在 告 诉 你 们 , 无 论 何 人 对 这 座 山 说 : 你 挪 开 此 地 , 投 在 海 里 ! 他 若 心 里 不 疑 惑 , 只 信 他 所 说 的 必 成 , 就 必 给 他 成 了 。 24 所 以 我 告 诉 你 们 , 凡 你 们 祷 告 祈 求 的 , 无 论 是 甚 麽 , 只 要 信 是 得 着 的 , 就 必 得 着 。 25 你 们 站 着 祷 告 的 时 候 , 若 想 起 有 人 得 罪 你 们 , 就 当 饶 恕 他 , 好 叫 你 们 在 天 上 的 父 也 饶 恕 你 们 的 过 犯 。 26 你 们 若 不 饶 恕 人 , 你 们 在 天 上 的 父 也 不 饶 恕 你 们 的 过 犯 。 ( 有 古 卷 无 此 节 ) 27 他 们 又 来 到 耶 路 撒 冷 。 耶 稣 在 殿 里 行 走 的 时 候 , 祭 司 长 和 文 士 并 长 老 进 前 来 , 28 问 他 说 : 你 仗 着 甚 麽 权 柄 作 这 些 事 ? 给 你 这 权 柄 的 是 谁 呢 ? 29 耶 稣 对 他 们 说 : 我 要 问 你 们 一 句 话 , 你 们 回 答 我 , 我 就 告 诉 你 们 我 仗 着 甚 麽 权 柄 作 这 些 事 。 30 约 翰 的 洗 礼 是 从 天 上 来 的 ? 是 从 人 间 来 的 呢 ? 你 们 可 以 回 答 我 。 31 他 们 彼 此 商 议 说 : 我 们 若 说 从 天 上 来 , 他 必 说 : 这 样 , 你 们 为 甚 麽 不 信 他 呢 ? 32 若 说 从 人 间 来 , 却 又 怕 百 姓 , 因 为 众 人 真 以 约 翰 为 先 知 。 33 於 是 回 答 耶 稣 说 : 我 们 不 知 道 。 耶 稣 说 : 我 也 不 告 诉 你 们 我 仗 着 甚 麽 权 柄 作 这 些 事 。