Website too slow? Load as basic HTML.

Luke 9

Lutherbibel 2017

1 Er rief aber die Zwölf zusammen und gab ihnen Gewalt und Macht über alle Dämonen und dass sie Krankheiten heilen konnten 2 und sandte sie aus, zu predigen das Reich Gottes und zu heilen die Kranken. 3 Und er sprach zu ihnen: Ihr sollt nichts mit auf den Weg nehmen, weder Stab noch Tasche noch Brot noch Geld; es soll auch einer nicht zwei Hemden haben. 4 Und wo ihr in ein Haus geht, da bleibt und von dort zieht weiter. 5 Und wenn sie euch nicht aufnehmen, dann geht fort aus dieser Stadt und schüttelt den Staub von euren Füßen zum Zeugnis gegen sie. 6 Und sie gingen hinaus und zogen von Dorf zu Dorf, predigten das Evangelium und heilten an allen Orten. 7 Es kam aber vor Herodes, den Landesfürsten, alles, was geschah; und er wurde unruhig, weil von einigen gesagt wurde: Johannes ist von den Toten auferweckt worden; 8 von einigen aber: Elia ist erschienen; von anderen aber: Einer von den alten Propheten ist auferstanden. 9 Und Herodes sprach: Johannes, den habe ich enthauptet; wer ist aber dieser, über den ich solches höre? Und er begehrte ihn zu sehen. 10 Und die Apostel kamen zurück und erzählten Jesus, wie große Dinge sie getan hatten. Und er nahm sie zu sich und zog sich mit ihnen allein in eine Stadt zurück, die heißt Betsaida. 11 Als die Menge das merkte, zog sie ihm nach. Und er ließ sie zu sich und sprach zu ihnen vom Reich Gottes und machte gesund, die der Heilung bedurften. 12 Aber der Tag fing an, sich zu neigen. Da traten die Zwölf zu ihm und sprachen: Lass das Volk gehen, dass sie hingehen in die Dörfer und Höfe ringsum und Herberge und Essen finden; denn wir sind hier an einer einsamen Stätte. 13 Da sprach er zu ihnen: Gebt ihr ihnen zu essen. Sie aber sprachen: Wir haben nicht mehr als fünf Brote und zwei Fische, es sei denn, dass wir hingehen sollen und für dieses ganze Volk Essen kaufen. 14 Denn es waren etwa fünftausend Männer. Er sprach aber zu seinen Jüngern: Lasst sie sich lagern in Gruppen zu je fünfzig. 15 Und sie taten das und ließen alle sich lagern. 16 Da nahm er die fünf Brote und zwei Fische und sah auf zum Himmel und segnete sie, brach die Brote und gab sie den Jüngern, dass sie dem Volk austeilten. 17 Und sie aßen und wurden alle satt; und es wurde aufgesammelt, was ihnen an Brocken übrig blieb, zwölf Körbe voll. 18 Und es begab sich, als Jesus allein betete, waren seine Jünger bei ihm; und er fragte sie und sprach: Wer, sagen die Leute, dass ich sei? 19 Sie antworteten und sprachen: Sie sagen, du seiest Johannes der Täufer; andere aber, du seiest Elia; andere aber, es sei einer der alten Propheten auferstanden. 20 Er aber sprach zu ihnen: Ihr aber, wer sagt ihr, dass ich sei? Da antwortete Petrus und sprach: Du bist der Christus Gottes! 21 Er aber bedrohte sie und gebot ihnen, dass sie das niemandem sagen sollten, 22 und sprach: Der Menschensohn muss viel leiden und verworfen werden von den Ältesten und Hohenpriestern und Schriftgelehrten und getötet werden und am dritten Tage auferstehen. 23 Da sprach er zu allen: Wer mir folgen will, der verleugne sich selbst und nehme sein Kreuz auf sich täglich und folge mir nach. 24 Denn wer sein Leben erhalten will, der wird es verlieren; wer aber sein Leben verliert um meinetwillen, der wird's erhalten. 25 Denn welchen Nutzen hätte der Mensch, wenn er die ganze Welt gewönne und verlöre sich selbst oder nähme Schaden an sich selbst? 26 Wer sich aber meiner und meiner Worte schämt, dessen wird sich der Menschensohn auch schämen, wenn er kommen wird in seiner Herrlichkeit und der des Vaters und der heiligen Engel. 27 Ich sage euch aber wahrlich: Einige von denen, die hier stehen, die werden den Tod nicht schmecken, bis sie das Reich Gottes sehen. 28 Und es begab sich etwa acht Tage nach diesen Reden, dass er mit sich nahm Petrus, Johannes und Jakobus und ging auf einen Berg, um zu beten. 29 Und als er betete, wurde das Aussehen seines Angesichts ein anderes, und sein Gewand wurde weiß und glänzte. 30 Und siehe, zwei Männer redeten mit ihm; das waren Mose und Elia. 31 Die erschienen in himmlischer Klarheit und redeten von seinem Ende, das er in Jerusalem erfüllen sollte. 32 Petrus aber und die mit ihm waren, waren voller Schlaf. Als sie aber aufwachten, sahen sie seine Klarheit und die zwei Männer, die bei ihm standen. 33 Und es begab sich, als sie von ihm schieden, sprach Petrus zu Jesus: Meister, hier ist für uns gut sein! Lasst uns drei Hütten bauen, dir eine, Mose eine und Elia eine. Er wusste aber nicht, was er redete. 34 Als er aber dies redete, kam eine Wolke und überschattete sie; und sie erschraken, als sie in die Wolke hineinkamen. 35 Und es geschah eine Stimme aus der Wolke, die sprach: Dies ist mein auserwählter Sohn; den sollt ihr hören! 36 Und als die Stimme geschah, fanden sie Jesus allein. Und sie schwiegen und verkündeten in jenen Tagen niemandem, was sie gesehen hatten. 37 Es begab sich aber am nächsten Tag, als sie von dem Berg herabkamen, da kam ihm eine große Menge entgegen. 38 Und siehe, ein Mann aus der Menge rief: Meister, ich bitte dich, sieh doch nach meinem Sohn; denn er ist mein einziger Sohn. 39 Siehe, ein Geist ergreift ihn, und plötzlich schreit er, und er reißt ihn hin und her, dass er Schaum vor dem Mund hat, und lässt kaum von ihm ab und reibt ihn ganz auf. 40 Und ich habe deine Jünger gebeten, dass sie ihn austrieben, und sie konnten es nicht. 41 Da antwortete Jesus und sprach: O du ungläubiges und verkehrtes Geschlecht, wie lange soll ich bei euch sein und euch erdulden? Bring deinen Sohn her! 42 Und da er zu ihm kam, riss ihn der Dämon zu Boden und zerrte ihn hin und her. Jesus aber bedrohte den unreinen Geist und machte den Knaben gesund und gab ihn seinem Vater wieder. 43 Und sie entsetzten sich alle über Gottes große Macht. Als sie sich aber alle verwunderten über alles, was er tat, sprach er zu seinen Jüngern: 44 Lasst diese Worte in eure Ohren dringen; denn der Menschensohn wird überantwortet werden in die Hände der Menschen. 45 Sie aber verstanden dieses Wort nicht, und es war vor ihnen verborgen, sodass sie es nicht begriffen. Und sie fürchteten sich, ihn nach diesem Wort zu fragen. 46 Es kam aber unter ihnen der Gedanke auf, wer von ihnen der Größte wäre. 47 Da aber Jesus den Gedanken ihres Herzens erkannte, nahm er ein Kind und stellte es neben sich 48 und sprach zu ihnen: Wer dieses Kind aufnimmt in meinem Namen, der nimmt mich auf; und wer mich aufnimmt, der nimmt den auf, der mich gesandt hat. Denn wer der Kleinste ist unter euch allen, der ist groß. 49 Da antwortete Johannes und sprach: Meister, wir sahen einen, der trieb Dämonen aus in deinem Namen; und wir wehrten ihm, denn er folgt dir nicht nach mit uns. 50 Und Jesus sprach zu ihm: Wehret ihm nicht! Denn wer nicht gegen euch ist, der ist für euch. 51 Es begab sich aber, als die Zeit erfüllt war, dass er in den Himmel aufgenommen werden sollte, da wandte er das Angesicht, entschlossen, nach Jerusalem zu wandern. 52 Und er sandte Boten vor sich her; die gingen hin und kamen in ein Dorf der Samariter, ihm Herberge zu bereiten. 53 Und sie nahmen ihn nicht auf, weil er sein Angesicht gewandt hatte, nach Jerusalem zu wandern. 54 Als aber das die Jünger Jakobus und Johannes sahen, sprachen sie: Herr, willst du, so wollen wir sagen, dass Feuer vom Himmel falle und sie verzehre. 55 Er aber wandte sich um und bedrohte sie. 56 Und sie gingen in ein anderes Dorf. 57 Und als sie auf dem Wege waren, sprach einer zu ihm: Ich will dir folgen, wohin du gehst. 58 Und Jesus sprach zu ihm: Die Füchse haben Gruben und die Vögel unter dem Himmel haben Nester; aber der Menschensohn hat nichts, wo er sein Haupt hinlege. 59 Und er sprach zu einem andern: Folge mir nach! Der sprach aber: Herr, erlaube mir, dass ich zuvor hingehe und meinen Vater begrabe. 60 Er aber sprach zu ihm: Lass die Toten ihre Toten begraben; du aber geh hin und verkündige das Reich Gottes! 61 Und ein andrer sprach: Herr, ich will dir nachfolgen; aber erlaube mir zuvor, dass ich Abschied nehme von denen, die in meinem Hause sind. 62 Jesus aber sprach zu ihm: Wer die Hand an den Pflug legt und sieht zurück, der ist nicht geschickt für das Reich Gottes.

Luke 9

Ketab El Hayat

1 ثُمَّ جَمَعَ يَسُوعُ الاِثْنَيْ عَشَرَ، وَمَنَحَهُمْ قُدْرَةً وَسُلْطَةً عَلَى جَمِيعِ الشَّيَاطِينِ وَعَلَى الأَمْرَاضِ لِشِفَائِهَا، 2 وَأَرْسَلَهُمْ لِيُبَشِّرُوا بِمَلَكُوتِ اللهِ وَيَشْفُوا. 3 وَقَالَ لَهُمْ: «لاَ تَحْمِلُوا لِلطَّرِيقِ شَيْئاً: لاَ عَصاً، وَلاَ زَاداً، وَلاَ خُبْزاً، وَلاَ مَالاً، وَلاَ يَحْمِلِ الْوَاحِدُ ثَوْبَيْنِ. 4 وَأَيَّ بَيْتٍ دَخَلْتُمْ فَهُنَاكَ أَقِيمُوا وَمِنْ هُنَاكَ ارْحَلُوا. 5 وَإِنْ كَانَ أَحَدٌ لاَ يَقْبَلُكُمْ فِي مَدِينَةٍ مَا، فَاخْرُجُوا مِنْ هُنَاكَ، وَانْفُضُوا الْغُبَارَ عَنْ أَقْدَامِكُمْ، شَهَادَةً عَلَيْهِمْ». 6 فَانْطَلَقُوا يَجْتَازُونَ فِي الْقُرَى وَهُمْ يُبَشِّرُونَ وَيَشْفُونَ فِي كُلِّ مَكَانٍ.  7 وَسَمِعَ هِيرُودُسُ حَاكِمُ الرُّبْعِ بِكُلِّ مَا كَانَ يَجْرِي، فَتحَيَّرَ، لأَنَّ بَعْضاً كَانُوا يَقُولُونَ: «إِنَّ يُوحَنَّا قَامَ مِنْ بَيْنِ الأَمْوَاتِ!» 8 وَبَعْضاً يَقُولُونَ: «إِنَّ إِيلِيَّا ظَهَرَ!» وَآخَرِينَ: «إِنَّ وَاحِداً مِنَ الأَنْبِيَاءِ الْقُدَامَى قَامَ!» 9 فَقَالَ هِيرُودُسُ: «يُوحَنَّا، أَنَا قَطَعْتُ رَأْسَهُ، وَلكِنْ مَنْ هُوَ هَذَا الَّذِي أَسْمَعُ عَنْهُ مِثْلَ هذِهِ الأُمُورِ؟» وَكَانَ يَرْغَبُ فِي أَنْ يَرَاهُ.  10 وَبَعْدَمَا رَجَعَ الرُّسُلُ، أَخْبَرُوهُ بِجَمِيعِ مَا فَعَلُوا، فَأَخَذَهُمْ وَذَهَبَ بِهِمْ عَلَى انْفِرَادٍ إِلَى مَدِينَةٍ اسْمُهَا بَيْتُ صَيْدَا. 11 وَلكِنَّ الْجُمُوعَ عَلِمُوا بِذَلِكَ فَلَحِقُوا بِهِ، فَاسْتَقْبَلَهُمْ وَحَدَّثَهُمْ عَنْ مَلَكُوتِ اللهِ، وَشَفَى مِنْهُمْ مَنْ كَانُوا مُحْتَاجِينَ إِلَى الشِّفَاءِ. 12 وَلَمَّا كَادَ النَّهَارُ يَنْقَضِي، تَقَدَّمَ إِلَيْهِ الاثْنَا عَشَرَ وَقَالُوا لَهُ: «اصْرِفِ الْجَمْعَ لِيَذْهَبُوا إِلَى الْقُرَى الْمُجَاوِرَةِ، وَإِلَى الْمَزَارِعِ، فَيَبِيتُوا هُنَاكَ وَيَجِدُوا طَعَاماً، لأَنَّنَا هُنَا فِي مَكَانٍ مُقْفِرٍ!» 13 فَقَالَ لَهُمْ: «أَعْطُوهُمْ أَنْتُمْ لِيَأْكُلُوا!» أَجَابُوا: «لَيْسَ عِنْدَنَا أَكْثَرُ مِنْ خَمْسَةِ أَرْغِفَةٍ وَسَمَكَتَيْنِ إِلاَّ إِذَا ذَهَبْنَا وَاشْتَرَيْنَا طَعَاماً لِهَذَا الشَّعْبِ كُلِّهِ». 14 فَقَدْ كَانُوا نَحْوَ خَمْسَةِ آلاَفِ رَجُلٍ. ثُمَّ قَالَ لِتَلاَمِيذِهِ: «أَجْلِسُوهُمْ فِي جَمَاعَاتٍ تَتَأَلَّفُ كُلٌّ مِنْهَا مِنْ خَمْسِينَ». 15 فَفَعَلُوا، وَأَجْلَسُوا الْجَمِيعَ. 16 فَأَخَذَ الأَرْغِفَةَ الْخَمْسَةَ وَالسَّمَكَتَيْنِ، وَرَفَعَ عَيْنَيْهِ نَحْوَ السَّمَاءِ، ثُمَّ بَارَكَهَا وَكَسَّرَهَا وَأَعْطَى التَّلاَمِيذَ لِيُقَدِّمُوا إِلَى الْجَمْعِ. 17 فَأَكَلَ الْجَمِيعُ وَشَبِعُوا. ثُمَّ رُفِعَ مِنَ الْكِسَرِ الْفَاضِلَةِ عَنْهُمُ اثْنَتَا عَشْرَةَ قُفَّةً.  18 وَفِيمَا كَانَ يُصَلِّي عَلَى انْفِرَادٍ وَالتَّلاَمِيذُ مَعَهُ، سأَلَهُمْ: «مَنْ يَقُولُ الْجُمُوعُ إِنِّي أَنَا؟» 19 فَأَجَابُوهُ: «يَقُولُ بَعْضُهُمْ إِنَّكَ يُوحَنَّا الْمَعْمَدَانُ، وَآخَرُونَ إِنَّكَ إِيِليَّا، وَآخَرُونَ إِنَّكَ وَاحِدٌ مِنَ الأَنْبِيَاءِ الْقُدَامَى وَقَدْ قَامَ!» 20 فَسَأَلَهُمْ: «وَأَنْتُمْ، مَنْ تَقُولُونَ إِنِّي أَنَا؟» فَأَجَابَهُ بُطْرُسُ: «أَنْتَ مَسِيحُ اللهِ!» 21 وَلكِنَّهُ حَذَّرَهُمْ، مُوْصِياً أَلاَّ يُخْبِرُوا أَحَداً بِذَلِكَ.  22 وَقَالَ: «لاَبُدَّ أَنْ يَتَأَلَّمَ ابْنُ الإِنْسَانِ كَثِيراً وَيَرْفُضَهُ الشُّيُوخُ وَرُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَالْكَتَبَةُ، وَيُقْتَلَ، وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ يُقَامَ».  23 ثُمَّ قَالَ لِلْجَمِيعِ: «إِنْ أَرَادَ أَحَدٌ أَنْ يَسِيرَ وَرَائِي، فَلْيُنْكِرْ نَفْسَهُ وَيَحْمِلْ صَلِيبهُ كُلَّ يَوْمِ وَيَتْبَعْنِي. 24 فَأَيُّ مَنْ أَرَادَ أَنْ يُخَلِّصَ نَفْسَهُ، يَخْسَرُهَا؛ وَلكِنَّ مَنْ يَخْسَرُ نَفْسَهُ مَنْ أَجْلِي، فَهُوَ يُخَلِّصُهَا. 25 فَمَاذَا يَنْتَفِعُ الإِنْسَانُ لَوْ رَبِحَ الْعَالَمَ كُلَّهُ وَخَسِرَ نَفْسَهُ أَوْ أَهْلَكَهَا؟ 26 فَإِنَّ مَنْ يَسْتَحِي بِي وَبِكَلاَمِي، فَبِهِ يَسْتَحِي ابْنُ الإِنْسَانِ لَدَى عَوْدَتِهِ فِي مَجْدِهِ وَمَجْدِ الآبِ وَالْمَلاَئِكَةِ الْمُقَدَّسِينَ. 27 وَلكِنِّي أَقُولُ لَكُمْ بِحَقٍّ إِنَّ بَيْنَ الْوَاقِفِينَ هُنَا بَعْضاً لَنْ يَذُوقُوا الْمَوْتَ حَتَّى يَرَوْا مَلَكوتَ اللهِ».  28 وَحَدَثَ بَعْدَ هَذَا الْكَلاَمِ بِثَمَانِيَةِ أَيَّامٍ تَقْرِيباً أَنْ أَخَذَ يَسُوعُ بُطْرُسَ وَيُوحَنَّا وَيَعْقُوبَ، وَصَعِدَ إِلَى جَبَلٍ لِيُصَلِّيَ. 29 وَبَيْنَمَا هُوَ يُصَلِّي، تَجَلَّتْ هَيْئَةُ وَجْهِهِ وَصَارَتْ ثِيَابُهُ بَيْضَاءَ لَمَّاعَةً. 30 وَإِذَا رَجُلاَنِ يَتَحَدَّثَانِ مَعَهُ، هُمَا مُوسَى وَإِيلِيَّا، 31 وَقَدْ ظَهَرَا بِمَجْدٍ وَتَكَلَّمَا عَنْ رَحِيلِهِ الَّذِي كَانَ عَلَى وَشْكِ إِتْمَامِهِ فِي أُورُشَلِيمَ. 32 وَمَعَ أَنَّ بُطْرُسَ وَرَفِيقَيْهِ قَدْ غَالَبَهُمُ النَّوْمُ، فَإِنَّهُمْ حِينَ اسْتَيْقَظُوا تَمَاماً، شَاهَدُوا مَجْدَهُ وَالرَّجُلَيْنِ الْوَاقِفَيْنِ مَعَهُ. 33 وَفِيمَا كَانَا يُفَارِقَانِهِ، قَالَ بُطْرُسُ لِيَسُوعَ: «يَامُعَلِّمُ، مَا أَحْسَنَ أَنْ نَبْقَى هُنَا! فَلْنَنْصُبْ ثَلاَثَ خِيَامٍ: وَاحِدَةً لَكَ، وَوَاحِدَةً لِمُوسَى، وَوَاحِدَةً لإِيلِيَّا» وَهُوَ لاَ يَدْرِي مَا يَقُولُ. 34 وَلكِنَّهُ فِيمَا كَانَ يَقُولُ ذلِكَ، جَاءَتْ سَحَابَةٌ فَخَيَّمَتْ عَلَيْهِمْ، فَخَافَ التَّلامِيذُ عِنْدَمَا طَوَّقَتْهُمُ السَّحَابَةُ، 35 وَانْطَلَقَ صَوْتٌ مِنَ السَّحَابَةِ يَقُولُ: «هَذَا هُوَ ابْنِي الَّذِي اخْتَرْتُهُ. لَهُ اسْمَعُوا!» 36 وَفِيمَا انْطَلَقَ الصَّوْتُ، وُجِدَ يَسُوعُ وَحْدَهُ. وَقَدْ كَتَمُوا الْخَبَرَ فَلَمْ يُخْبِرُوا أَحَداً فِي تِلْكَ الأَيَّامِ بِأَيِّ شَيْءٍ مِمَّا رَأَوْهُ.  37 وَفِي الْيَوْمِ التَّالِي، لَمَّا نَزَلُوا مِنَ الْجَبَلِ، لاَقَاهُ جَمْعٌ عَظِيمٌ. 38 وَإِذَا فِي الْجَمْعِ رَجُلٌ نَادَى قَائِلاً: «يَامُعَلِّمُ، أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَى ابْنِي، فَإِنَّهُ وَلَدِي الْوَحِيدُ. 39 وَهَا إِنَّ رُوحاً يَتَمَلَّكُهُ، فَيَصْرُخُ فَجْأَةً، وَيَصْرَعُهُ الرُّوحُ فَيُزْبِدُ، وَبِالْجَهْدِ يُفَارِقُهُ بَعْدَ أَنْ يُرَضِّضَهُ. 40 وَقَدِ الْتَمَسْتُ مِنْ تَلاَمِيذِكَ أَنْ يَطْرُدُوهُ، فَلَمْ يَقْدِرُوا». 41 فَأَجَابَ يَسُوعُ قَائِلاً: «أَيُّهَا الْجِيلُ غَيْرُ الْمُؤْمِنِ وَالْمُنْحَرِفُ! إِلَى مَتَى أَبْقَى مَعَكُمْ وَأَحْتَمِلُكُمْ؟» (وَقَالَ لِلرَّجُلِ): «أَحْضِرِ ابْنَكَ إِلَى هُنَا!» 42 وَفِيمَا الْوَلَدُ آتٍ، صَرَعَهُ الشَّيْطَانُ وَخَبَطَهُ بِعُنْفٍ. فَزَجَرَ يَسُوعُ الرُّوحَ النَّجِسَ، وَشَفَى الْوَلَدَ وَسَلَّمَهُ إِلَى أَبِيهِ. 43 فَذُهِلَ الْجَمِيعُ مِنْ عَظَمَةِ اللهِ. وَبَيْنَمَا كَانَ الْجَمِيعُ يَتَعَجَّبُونَ مِنْ كُلِّ مَا عَمِلَهُ يَسُوعُ، قَالَ لِتَلاَمِيذِهِ: 44 «لِتَدْخُلْ هذِهِ الْكَلِمَاتُ آذَانَكُمْ: إِنَّ ابْنَ الإِنْسَانِ عَلَى وَشْكِ أَنْ يُسَلَّمَ إِلَى أَيْدِي النَّاسِ!» 45 إِلاَّ أَنَّهُمْ لَمْ يَفْهَمُوا هَذَا الْقَوْلَ، وَقَدْ أُغْلِقَ عَلَيْهِمْ فَلَمْ يُدْرِكُوهُ، وَخَافُوا أَنْ يَسْأَلُوهُ عَنْهُ.  46 وَحَدَثَ بَيْنَهُمْ جِدَالٌ حَوْلَ مَنْ هُوَ الأَعْظَمُ فِيهِمْ. 47 فَإِذْ عَلِمَ يَسُوعُ نِيَّاتِ قُلُوبِهِمْ، أَخَذَ وَلَداً صَغِيراً وَأَوْقَفَهُ بِجَانِبِهِ، 48 وَقَالَ لَهُمْ: «أَيُّ مَنْ قَبِلَ بِاسْمِي هَذَا الْوَلَدَ الصَّغِيرَ، فَقَدْ قَبِلَنِي؛ وَمَنْ قَبِلَنِي، يَقْبَلُ الَّذِي أَرْسَلَنِي. فَإِنَّ مَنْ كَانَ الأَصْغَرَ بَيْنَكُمْ جَمِيعاً، فَهُوَ الْعَظِيمُ».  49 وَتَكَلَّمَ يُوحَنَّا فَقَالَ: «يَاسَيِّدُ، رَأَيْنَا وَاحِداً يَطْرُدُ الشَّيَاطِينَ بِاسْمِكَ، فَمَنَعْنَاهُ لأَنَّهُ لاَ يَتْبَعُكَ مَعَنَا». 50 فَقَالَ لَهُ يَسُوعُ: «لاَ تَمْنَعُوهُ: لأَنَّ مَنْ لَيْسَ ضِدَّكُمْ، فَهُوَ مَعَكُمْ!»  51 وَلَمَّا تَمَّتِ الأَيَّامُ لارْتِفَاعِهِ، صَمَّمَ بِعَزْمٍ عَلَى الْمُضِيِّ إِلَى أُورُشَلِيمَ. 52 فَأَرْسَلَ قُدَّامَهُ بَعْضَ الرُّسُلِ. فَذَهَبُوا وَدَخَلُوا قَرْيَةً لِلسَّامِرِيِّينَ، لِيُعِدُّوا لَهُ (مَنْزِلاً فِيهَا). 53 وَلكِنَّهُمْ رَفَضُوا اسْتِقْبَالَهُ لأَنَّهُ كَانَ مُتَّجِهاً صَوْبَ أُورُشَلِيمَ. 54 فَلَمَّا رَأَى ذلِكَ تِلْمِيذَاهُ يَعْقُوبُ وَيُوحَنَّا، قَالاَ: «يَارَبُّ، أَتُرِيدُ أَنْ نَأْمُرَ بِأَنْ تَنْزِلَ النَّارُ مِنَ السَّمَاءِ وَتَلْتَهِمَهُمْ؟» 55 فَالْتَفَتَ إِلَيْهِمَا وَوَبَّخَهُمَا قَائِلاً: «لاَ تَعْلَمَانِ مَنْ أَيِّ رُوحٍ أَنْتُمَا، 56 لأَنَّ ابْنَ الإِنْسَانِ أَتَى لاَ لِيُهْلِكَ نُفُوسَ الَّنَاسِ، بَلْ لِيُخَلِّصَهَا.» ثُمَّ ذَهَبُوا إِلَى قَرْيَةٍ أُخْرَى.  57 وَبَيْنَمَا كَانُوا سَائِرِينَ فِي الطَّرِيقِ، قَالَ لَهُ أَحَدُ النَّاسِ: «يَاسَيِّدُ، سَأَتْبَعُكَ أَيْنَمَا تَذْهَبُ!» 58 فَقَالَ لَهُ يَسُوعُ: «لِلثَّعَالِبِ أَوْجَارٌ، وَلِطُيُورِ السَّمَاءِ أَوْكَارٌ؛ وَأَمَّا ابْنُ الإِنْسَانِ فَلَيْسَ لَهُ مَكَانٌ يُسْنِدُ إِلَيْهِ رَأْسَهُ». 59 وَقَالَ لِغَيْرِهِ: «اتْبَعْنِي!» وَلكِنَّ هَذَا قَالَ: «يَاسَيِّدُ، اسْمَحْ لِي أَنْ أَذْهَبَ أَوَّلاً وَأَدْفِنَ أَبِي!» 60 فَقَالَ لَهُ يَسُوعُ: «دَعِ الْمَوْتَى يَدْفِنُونَ مَوْتَاهُمْ، وَأَمَّا أَنْتَ فَاذْهَبْ وَبَشِّرْ بِمَلَكُوتِ اللهِ». 61 وَقَالَ لَهُ آخَرُ: «يَاسَيِّدُ، سَأَتْبَعُكَ، وَلكِنِ اسْمَحْ لِي أَوَّلاً أَنْ أُوَدِّعَ أَهْلَ بَيْتِي!» 62 فَقَالَ لَهُ يَسُوعُ: «مَا مِنْ أَحَدٍ يَضَعُ يَدَهُ عَلَى الْمِحْرَاثِ وَيَلْتَفِتُ إِلَى الْوَرَاءِ، يَصْلُحُ لِمَلَكُوتِ اللهِ».

Luke 9

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 روزی عيسی دوازده شاگرد خود را فرا خواند و به ايشان قدرت و اقتدار داد تا ارواح پليد را از وجود ديوانگان بيرون كنند و بيماران را شفا بخشند. 2 آنگاه ايشان را فرستاد تا فرا رسيدن ملكوت خدا را به مردم اعلام نمايند و بيماران را شفا دهند. 3 پيش از آنكه براه افتند، عيسی به آنان فرمود: «در اين سفر، هيچ چيز با خود نبريد، نه چوب دستی، نه كوله‌بار، نه خوراک، نه پول و نه لباس اضافی. 4 به هر شهری كه رفتيد، فقط در يک خانه مهمان باشيد. 5 اگر اهالی شهری به پيغام شما توجهی نكردند، به هنگام ترک آن شهر، حتی گرد و خاک آنجا را از پايهايتان بتكانيد تا بدانند كه خدا نسبت به آنان غضبناک است!» 6 پس شاگردان، شهر به شهر و آبادی به آبادی می‌گشتند و پيغام انجيل را به مردم می‌رساندند و بيماران را شفا می‌بخشيدند. 7 وقتی كه هيروديس حكمران جليل خبر معجزات عيسی را شنيد، نگران و پريشان شد، زيرا بعضی درباره عيسی می‌گفتند كه او همان يحيای تعميد دهنده است كه زنده شده است. 8 عده‌ای ديگر نيز می‌گفتند كه او همان الياس است كه ظهور كرده و يا يكی از پيغمبران قديمی است كه زنده شده است. اينگونه شايعات همه جا به گوش می‌رسيد. 9 اما هيروديس می‌گفت: «من خود سر يحيی را از تنش جدا كردم! پس اين ديگر كيست كه اين داستانهای عجيب و غريب را درباره‌اش می‌شنوم؟» از اينرو مشتاق بود كه عيسی را ملاقات كند. 10 پس از مدتی، رسولان برگشتند و عيسی را از آنچه كرده بودند، آگاه ساختند. آنگاه عيسی همراه ايشان، بدور از چشم مردم، بسوی شهر بيت‌صيدا براه افتاد. 11 اما عده بسياری از مقصد او باخبر شدند و بدنبالش شتافتند. عيسی نيز با خوشرويی ايشان را پذيرفت و باز درباره ملكوت خدا ايشان را تعليم داد و بيماران را شفا بخشيد. 12 نزديک غروب، دوازده شاگرد عيسی آمده، به او گفتند: «مردم را مرخص فرما تا به آباديهای اطراف بروند و برای گذراندن شب، جا و خوراک بيابند، چون در اين بيابان، چيزی برای خوردن پيدا نمی‌شود.» 13 عيسی جواب داد: «شما خودتان به ايشان خوراک بدهيد!» شاگردان با تعجب گفتند: «چگونه؟ ما حتی برای خودمان، چيزی جز پنج نان و دو ماهی نداريم! شايد می‌خواهی كه برويم و برای تمام اين جمعيت غذا بخريم؟» 14 فقط تعداد مردها در آن جمعيت، حدود پنج هزار نفر بود. آنگاه عيسی فرمود: «به مردم بگوييد كه در دسته‌های پنجاه نفری، بر روی زمين بنشينند.» 15 شاگردان همه را نشاندند. 16 عيسی آن پنج نان و دو ماهی را در دست گرفت و بسوی آسمان نگاه كرد و شكر نمود. سپس نانها را تكه‌تكه كرد و به شاگردانش داد تا در ميان مردم تقسيم كنند. 17 همه خوردند و سير شدند و دوازده سبد نيز از تكه‌های باقيمانده، اضافه آمد. 18 يک روز كه عيسی به تنهايی دعا می‌كرد، شاگردانش نزد او آمدند و او از ايشان پرسيد: «به نظر مردم، من كه هستم؟» 19 جواب دادند: «يحيای تعميد دهنده، يا الياس نبی، و يا يكی از پيغمبران قديم كه زنده شده است.» 20 آنگاه از ايشان پرسيد: «شما چه؟ شما مرا كه می‌دانيد؟» پطرس در جواب گفت: «تو مسيح موعود هستی!» 21 اما عيسی ايشان را اكيداً منع كرد كه اين موضوع را با كسی درميان نگذارند. 22 سپس به ايشان فرمود: «لازم است كه من رنج و عذاب بسيار بكشم. بزرگان قوم، كاهنان اعظم و علمای دين مرا محكوم كرده، خواهند كشت. اما من روز سوم زنده خواهم شد!» 23 سپس به همه فرمود: «هر كه می‌خواهد مرا پيروی كند، بايد از خواسته‌ها و آسايش خود چشم بپوشد و هر روز، زحمات و سختی‌ها را همچون صليب بر دوش بكشد و بدنبال من بيايد. 24 هر كه در راه من جانش را از دست بدهد، حيات جاودان را خواهد يافت، اما هر كه بكوشد جانش را حفظ كند، حيات جاودان را از دست خواهد داد. 25 پس چه فايده‌ای دارد كه شخص تمام دنيا را به چنگ بياورد، اما حيات جاويد را از دست بدهد؟ 26 «هر كه در اين جهان از من و سخنان من عار داشته باشد، من نيز وقتی در جلال خود و جلال پدر، با فرشتگان مقدس به جهان بازگردم، از او عار خواهم داشت. 27 اما يقين بدانيد كه در اينجا كسانی ايستاده‌اند كه تا ملكوت خدا را نبينند، نخواهند مرد.» 28 هشت روز پس از اين سخنان، عيسی به همراه پطرس، يعقوب و يوحنا، بر فراز تپه‌ای برآمد تا دعا كند. 29 به هنگام دعا، ناگهان چهره عيسی نورانی شد و لباس او از سفيدی، چشم را خيره می‌كرد. 30-31 در همان حال، دو مرد، يعنی موسی و الياس، با ظاهری پرشكوه و نورانی ظاهر شدند و با عيسی درباره مرگ او كه می‌بايست طبق خواست خدا، بزودی در اورشليم واقع گردد، به گفتگو پرداختند. 32 اما در اين هنگام، پطرس و دوستانش را خواب در ربوده بود. وقتی بيدار شدند، عيسی و آن دو مرد را غرق در نور و جلال ديدند. 33 هنگامی كه موسی و الياس آن محل را ترک می‌كردند پطرس كه دستپاچه بود و نمی‌دانست چه می‌گويد، به عيسی گفت: «استاد، چه عالی است! همينجا بمانيم و سه سايبان بسازيم، يكی برای تو، يكی برای موسی و يكی هم برای الياس.» 34 سخن پطرس هنوز تمام نشده بود كه ابری درخشان پديدار گشت و وقتی بر ايشان سايه انداخت، شاگردان را ترس فرا گرفت. 35 آنگاه از ابر ندايی در رسيد كه «اينست پسر محبوب من. سخنان او را بشنويد!» 36 وقتی كه ندا خاتمه يافت، متوجه شدند كه عيسی تنهاست. آنان تا مدتها، به كسی درباره اين واقعه چيزی نگفتند. 37 روز بعد، وقتی از تپه پايين می‌آمدند، با جمعيت بزرگی روبرو شدند. 38 ناگهان مردی از ميان جمعيت فرياد زد: «استاد، التماس می‌كنم بر پسرم، كه تنها فرزندم است، نظر لطف بيندازی، 39 چون يک روح پليد مرتب داخل وجود او می‌شود و او را به فرياد كشيدن وامی‌دارد. روح پليد او را متشنج می‌كند، بطوری كه از دهانش كف بيرون می‌آيد. او هميشه به پسرم حمله می‌كند و به سختی او را رها می‌سازد. 40 از شاگردانت درخواست كردم كه اين روح را از وجود پسرم بيرون كنند، اما نتوانستند.» 41 عيسی فرمود: «شما مردم اين زمانه، چقدر سرسخت و بی‌ايمان هستيد! تا كی اين وضع را تحمل كنم؟ پسر را نزد من بياوريد!» 42 در همان هنگام كه پسر را می‌آوردند، روح پليد او را تكان سختی داد و برزمين زد. پسر می‌غلطيد و دهانش كف می‌كرد. اما عيسی به روح پليد دستور داد كه بيرون بيايد. به اين ترتيب آن پسر را شفا بخشيد و به پدرش سپرد. 43 مردم همه از قدرت خدا شگفت‌زده شده بودند. 44 «به آنچه می‌گويم، خوب توجه كنيد: مرا كه مسيح هستم بزودی به‌دست مردم تسليم خواهند كرد.» 45 اما شاگردان منظور او را نفهميدند، چون ذهنشان كور شده بود و می‌ترسيدند در اين باره از او سؤال كنند. 46 سپس بين شاگردان عيسی اين بحث درگرفت كه چه كسی از همه بزرگتر است! 47 عيسی كه متوجه افكار ايشان شده بود، كودكی را نزد خود خواند، 48 و به ايشان فرمود: «هر كه افرادی اين چنين كوچک را بپذيرد، مرا پذيرفته است؛ و هر كه مرا پذيرد، در حقيقت خدايی را كه مرا فرستاده پذيرفته است. بزرگی شما به اين بستگی دارد كه تا چه اندازه ديگران را می‌پذيريد.» 49 شاگرد او، يوحنا گفت: «استاد، ما شخصی را ديديم كه با بر زبان آوردن نام تو، ارواح پليد را از وجود ديوانه‌ها بيرون می‌كرد. ما نيز سعی كرديم مانع كار او شويم، چون از گروه ما نبود!» 50 عيسی فرمود: «مانع او نشويد، چون كسی كه برضد شما نباشد، از شماست.» 51 هنگامی كه زمان بازگشت عيسی به آسمان نزديک شد، با عزمی راسخ بسوی اورشليم براه افتاد. 52 او چند نفر را جلوتر فرستاد تا در يكی از دهكده‌های سامری‌نشين، محلی برای اقامت ايشان آماده سازند. 53 اما اهالی آن دهكده، ايشان را نپذيرفتند چون می‌دانستند كه عازم اورشليم هستند. (سامريها و يهوديها، دشمنی ديرينه‌ای با يكديگر داشتند.) 54 وقتی فرستادگان برگشتند و اين خبر را آوردند، يعقوب و يوحنا به عيسی گفتند: «استاد، آيا می‌خواهی از خدا درخواست كنيم كه از آسمان آتش بفرستد و ايشان را از بين ببرد، همانگونه كه الياس نيز كرد؟» 55 اما عيسی ايشان را سرزنش نمود. 56 بنابراين از آنجا به آبادی ديگری رفتند. 57 در بين راه، شخصی به عيسی گفت: «می‌خواهم هر جا كه می‌روی، تو را پيروی كنم!» 58 عيسی در جواب فرمود: «روباه‌ها، لانه دارند و پرندگان، آشيانه! اما من حتی جايی برای خوابيدن ندارم!» 59 يكبار نيز او كسی را دعوت كرد تا پيروی‌اش نمايد. آن شخص پذيرفت اما خواست كه اين كار را به پس از مرگ پدرش موكول كند. 60 عيسی به او گفت: «بگذار كسانی در فكر اين چيزها باشند كه حيات جاودانی ندارند. وظيفه تو اينست كه بيايی و مژده ملكوت خدا را در همه جا اعلام نمايی.» 61 شخصی نيز به عيسی گفت: «خداوندا، من حاضرم تو را پيروی كنم. اما بگذار اول بروم و از خانواده‌ام اجازه بگيرم!» 62 عيسی به او فرمود: «كسی كه تمام هوش و حواسش متوجه خدمت به من نباشد، لايق اين خدمت نيست!»

Luke 9

New International Version

1 When Jesus had called the Twelve together, he gave them power and authority to drive out all demons and to cure diseases, 2 and he sent them out to proclaim the kingdom of God and to heal the sick. 3 He told them: “Take nothing for the journey—no staff, no bag, no bread, no money, no extra shirt. 4 Whatever house you enter, stay there until you leave that town. 5 If people do not welcome you, leave their town and shake the dust off your feet as a testimony against them.” 6 So they set out and went from village to village, proclaiming the good news and healing people everywhere. 7 Now Herod the tetrarch heard about all that was going on. And he was perplexed because some were saying that John had been raised from the dead, 8 others that Elijah had appeared, and still others that one of the prophets of long ago had come back to life. 9 But Herod said, “I beheaded John. Who, then, is this I hear such things about?” And he tried to see him. 10 When the apostles returned, they reported to Jesus what they had done. Then he took them with him and they withdrew by themselves to a town called Bethsaida, 11 but the crowds learned about it and followed him. He welcomed them and spoke to them about the kingdom of God, and healed those who needed healing. 12 Late in the afternoon the Twelve came to him and said, “Send the crowd away so they can go to the surrounding villages and countryside and find food and lodging, because we are in a remote place here.” 13 He replied, “You give them something to eat.” They answered, “We have only five loaves of bread and two fish—unless we go and buy food for all this crowd.” 14 (About five thousand men were there.) But he said to his disciples, “Have them sit down in groups of about fifty each.” 15 The disciples did so, and everyone sat down. 16 Taking the five loaves and the two fish and looking up to heaven, he gave thanks and broke them. Then he gave them to the disciples to distribute to the people. 17 They all ate and were satisfied, and the disciples picked up twelve basketfuls of broken pieces that were left over. 18 Once when Jesus was praying in private and his disciples were with him, he asked them, “Who do the crowds say I am?” 19 They replied, “Some say John the Baptist; others say Elijah; and still others, that one of the prophets of long ago has come back to life.” 20 “But what about you?” he asked. “Who do you say I am?” Peter answered, “God’s Messiah.” 21 Jesus strictly warned them not to tell this to anyone. 22 And he said, “The Son of Man must suffer many things and be rejected by the elders, the chief priests and the teachers of the law, and he must be killed and on the third day be raised to life.” 23 Then he said to them all: “Whoever wants to be my disciple must deny themselves and take up their cross daily and follow me. 24 For whoever wants to save their life will lose it, but whoever loses their life for me will save it. 25 What good is it for someone to gain the whole world, and yet lose or forfeit their very self? 26 Whoever is ashamed of me and my words, the Son of Man will be ashamed of them when he comes in his glory and in the glory of the Father and of the holy angels. 27 “Truly I tell you, some who are standing here will not taste death before they see the kingdom of God.” 28 About eight days after Jesus said this, he took Peter, John and James with him and went up onto a mountain to pray. 29 As he was praying, the appearance of his face changed, and his clothes became as bright as a flash of lightning. 30 Two men, Moses and Elijah, appeared in glorious splendor, talking with Jesus. 31 They spoke about his departure,[1] which he was about to bring to fulfillment at Jerusalem. 32 Peter and his companions were very sleepy, but when they became fully awake, they saw his glory and the two men standing with him. 33 As the men were leaving Jesus, Peter said to him, “Master, it is good for us to be here. Let us put up three shelters—one for you, one for Moses and one for Elijah.” (He did not know what he was saying.) 34 While he was speaking, a cloud appeared and covered them, and they were afraid as they entered the cloud. 35 A voice came from the cloud, saying, “This is my Son, whom I have chosen; listen to him.” 36 When the voice had spoken, they found that Jesus was alone. The disciples kept this to themselves and did not tell anyone at that time what they had seen. 37 The next day, when they came down from the mountain, a large crowd met him. 38 A man in the crowd called out, “Teacher, I beg you to look at my son, for he is my only child. 39 A spirit seizes him and he suddenly screams; it throws him into convulsions so that he foams at the mouth. It scarcely ever leaves him and is destroying him. 40 I begged your disciples to drive it out, but they could not.” 41 “You unbelieving and perverse generation,” Jesus replied, “how long shall I stay with you and put up with you? Bring your son here.” 42 Even while the boy was coming, the demon threw him to the ground in a convulsion. But Jesus rebuked the impure spirit, healed the boy and gave him back to his father. 43 And they were all amazed at the greatness of God. While everyone was marveling at all that Jesus did, he said to his disciples, 44 “Listen carefully to what I am about to tell you: The Son of Man is going to be delivered into the hands of men.” 45 But they did not understand what this meant. It was hidden from them, so that they did not grasp it, and they were afraid to ask him about it. 46 An argument started among the disciples as to which of them would be the greatest. 47 Jesus, knowing their thoughts, took a little child and had him stand beside him. 48 Then he said to them, “Whoever welcomes this little child in my name welcomes me; and whoever welcomes me welcomes the one who sent me. For it is the one who is least among you all who is the greatest.” 49 “Master,” said John, “we saw someone driving out demons in your name and we tried to stop him, because he is not one of us.” 50 “Do not stop him,” Jesus said, “for whoever is not against you is for you.” 51 As the time approached for him to be taken up to heaven, Jesus resolutely set out for Jerusalem. 52 And he sent messengers on ahead, who went into a Samaritan village to get things ready for him; 53 but the people there did not welcome him, because he was heading for Jerusalem. 54 When the disciples James and John saw this, they asked, “Lord, do you want us to call fire down from heaven to destroy them[2]?” 55 But Jesus turned and rebuked them. 56 Then he and his disciples went to another village. 57 As they were walking along the road, a man said to him, “I will follow you wherever you go.” 58 Jesus replied, “Foxes have dens and birds have nests, but the Son of Man has no place to lay his head.” 59 He said to another man, “Follow me.” But he replied, “Lord, first let me go and bury my father.” 60 Jesus said to him, “Let the dead bury their own dead, but you go and proclaim the kingdom of God.” 61 Still another said, “I will follow you, Lord; but first let me go back and say goodbye to my family.” 62 Jesus replied, “No one who puts a hand to the plow and looks back is fit for service in the kingdom of God.”

Luke 9

Священное Писание, Восточный перевод

1 Созвав вместе двенадцать учеников, Иса дал им силу и власть изгонять всех демонов и излечивать болезни. 2 Затем Он послал их возвещать Царство Всевышнего и исцелять больных, 3 сказав им:– Ничего не берите с собой в дорогу: ни посоха, ни сумки, ни хлеба, ни денег, ни запасной одежды. 4 В какой бы дом вы ни вошли, оставайтесь там и оттуда отправляйтесь дальше. 5 А где люди вас не примут, то, уходя из их города, стряхните пыль с ваших ног[1], это будет свидетельством против них. 6 Посланные отправились в путь и, переходя из селения в селение, возвещали Радостную Весть и исцеляли людей повсюду. 7 Слухи обо всём этом дошли и до правителя Ирода[2]. Он был в недоумении, потому что одни говорили, что это Яхия воскрес из мёртвых, 8 другие – что явился пророк Ильяс, третьи – что ожил один из древних пророков. 9 Ирод говорил:– Яхию я обезглавил, а кто же тогда этот человек, о котором мне такое рассказывают?И он искал возможность увидеть Ису. 10 Возвратившись, посланники рассказали Исе обо всём, что они сделали. Потом Он взял их с Собой, и они пошли одни к городу, называемому Байт-Сайда. 11 Однако толпы народа, узнав об этом, пошли за Исой. Он радушно их принял и говорил им о Царстве Всевышнего, а также исцелял тех, кто в этом нуждался. 12 День уже клонился к вечеру, и двенадцать учеников подошли к Исе и сказали:– Отпусти людей, чтобы они пошли в окрестные селения и нашли себе ночлег и пищу, ведь мы здесь в безлюдном месте. 13 Иса ответил:– Вы сами дайте им есть.Ученики удивились:– Да ведь у нас только пять лепёшек и две рыбы. Разве что нам пойти и купить еды на всех этих людей? – 14 А было там около пяти тысяч человек.[3] Но Иса сказал ученикам:– Рассадите людей группами, человек по пятьдесят. 15 Ученики так и сделали. Когда все сели, 16 Иса взял пять лепёшек и две рыбы и, подняв глаза к небу, благословил пищу. Затем Он стал разламывать лепёшки и рыбу и давать их Своим ученикам, чтобы те раздавали народу. 17 Все ели и наелись досыта, и собрали ещё двенадцать корзин остатков. 18 Однажды, когда Иса молился в одиночестве и недалеко от Него были Его ученики, Он спросил их:– За кого принимает Меня народ? 19 Они ответили:– За пророка Яхию; другие же говорят, что Ты пророк Ильяс, а третьи – что один из других древних пророков ожил. 20 – A вы кем считаете Меня? – спросил Иса.– Обещанным Масихом[4] Всевышнего, – ответил Петир. 21 Но Иса строго велел им никому не говорить об этом,[5] 22 сказав:– Мне, Тому, Кто был Ниспослан как Человек, предстоит много пострадать и быть отвергнутым старейшинами, главными священнослужителями и учителями Закона. Я буду убит, но на третий день Я воскресну. 23 Потом Иса сказал им:– Если кто желает быть Моим последователем, пусть отречётся от самого себя и будет готов каждый день жертвовать всем, даже своей жизнью, и пусть следует за Мной. 24 Потому что тот, кто хочет сберечь свою жизнь, потеряет её, а тот, кто потеряет свою жизнь ради Меня, тот спасёт её. 25 Ведь что пользы человеку, если он приобретёт весь мир, но самого себя погубит или повредит себе? 26 Кто постыдится Меня и Моих слов, того постыжусь и Я, Тот, Кто был Ниспослан как Человек, когда приду в Своей славе и в славе Отца и святых ангелов. 27 Говорю вам истину, некоторые из вас, стоящих здесь, не умрут, пока не увидят проявления Царства Всевышнего. 28 Примерно восемь дней спустя после того, как Иса это сказал, Он взял с собой Петира, Иохана и Якуба и поднялся с ними на гору помолиться. 29 Во время молитвы Его облик вдруг изменился, а одежда стала ослепительно белой. 30 И вот появились два человека, которые стали разговаривать с Исой, – это были пророки Муса и Ильяс. 31 Явившись в окружении яркого сияния, они говорили с Исой о Его исходе, который Он должен будет совершить в Иерусалиме. 32 А Петира и тех, кто был вместе с ним, одолел сон, но когда они очнулись, то увидели славу Исы и двух мужчин, стоявших рядом с Ним. 33 Когда мужчины уже уходили, Петир сказал Исе:– Наставник, нам здесь так хорошо! Давай мы сделаем три шалаша: один Тебе, один Мусе и один Ильясу, – он и сам не знал, что он говорит. 34 Когда он ещё говорил, показалось облако и накрыло их. Оказавшись в облаке, они очень испугались. 35 И из облака прозвучал голос:– Это Мой Сын (Масих), Мой избранный. Слушайте Его![6] 36 Когда голос умолк, они увидели Ису уже одного. Они молчали об этом и в то время никому не рассказывали о том, что видели. 37 На следующий день, когда они спустились с горы, Ису встретила большая толпа. 38 И один человек из толпы закричал:– Учитель, умоляю Тебя, посмотри на моего сына! Это мой единственный ребёнок. 39 Иногда его схватывает дух, и тогда мальчик внезапно начинает кричать, его сводит судорогой, так что у него изо рта идёт пена. Дух терзает его до полного изнеможения и лишь тогда нехотя оставляет его. 40 Я просил Твоих учеников изгнать его, но они не смогли. 41 – О неверующее и испорченное поколение, – сказал в ответ Иса, – сколько Мне ещё быть с вами и терпеть вас? Приведи сына сюда. 42 Когда мальчик ещё шёл, дух бросил его на землю в припадке. Но Иса приказал нечистому духу выйти и исцелил мальчика, а затем отдал его отцу. 43 Все были поражены величием Всевышнего.В то время, как все удивлялись тому, что совершил Иса, Он сказал Своим ученикам: 44 – Слушайте внимательно, что Я вам сейчас скажу: Тот, Кто был Ниспослан как Человек, будет предан в руки людей. 45 Но они не поняли, что Он имел в виду, от них это было сокрыто, так что они не поняли смысла сказанного, а спросить, что означают Его слова, боялись. 46 Среди учеников как-то начался спор о том, кто из них важнее. 47 Иса, зная их мысли, взял маленького ребёнка и поставил его рядом с собой. 48 – Кто ради Меня принимает такого ребёнка, – сказал Иса, – тот принимает и Меня, а кто принимает Меня, тот принимает пославшего Меня. Кто среди вас наименьший, тот и на самом деле велик. 49 – Наставник, – сказал Иохан, – мы видели человека, который Твоим именем изгонял демонов, и мы запрещали ему, потому что он не следует за Тобой вместе с нами. 50 – Не запрещайте, – сказал ему Иса. – Тот, кто не против вас, тот за вас. 51 Когда Исе подошло время быть взятым на небо, Он направился в Иерусалим. 52 Вперёд Себя Он послал вестников, и те пошли в одно из самарянских селений, чтобы приготовить всё к Его приходу. 53 Но жители селения не приняли Его, потому что Он шёл в Иерусалим.[7] 54 Увидев это, Его ученики Якуб и Иохан сказали:– Повелитель, хочешь, чтобы мы приказали огню сойти с неба и всех их истребить?[8] 55 Но Иса, обернувшись, запретил им.[9] 56 И они пошли в другое селение. 57 Когда они шли по дороге, один человек сказал Исе:– Я пойду за Тобой, куда бы Ты ни шёл. 58 Иса ответил:– У лисиц есть норы, и у птиц небесных – гнёзда, а Мне, Тому, Кто был Ниспослан как Человек, негде и голову приклонить. 59 Другому человеку Иса сказал:– Следуй за Мной.Но тот ответил:– Повелитель, разреши мне остаться со своим отцом, чтобы, когда он умрёт, я смог похоронить его. 60 – Пусть духовно мёртвые хоронят своих мертвецов, а ты иди и провозглашай Царство Всевышнего, – сказал ему Иса. 61 Ещё один человек сказал Ему:– Я пойду за Тобой, Повелитель, но позволь мне прежде пойти и попрощаться с моей семьёй. 62 Иса ответил:– Ни один человек, положивший руку на плуг и оглядывающийся назад, не пригоден для Царства Всевышнего.

Luke 9

中文和合本(简体)

1 耶 稣 叫 齐 了 十 二 个 门 徒 , 给 他 们 能 力 、 权 柄 , 制 伏 一 切 的 鬼 , 医 治 各 样 的 病 , 2 又 差 遣 他 们 去 宣 传 神 国 的 道 , 医 治 病 人 , 3 对 他 们 说 : 行 路 的 时 候 , 不 要 带 ? 杖 和 口 袋 , 不 要 带 食 物 和 银 子 , 也 不 要 带 两 件 褂 子 。 4 无 论 进 那 一 家 , 就 住 在 那 里 , 也 从 那 里 起 行 。 5 凡 不 接 待 你 们 的 , 你 们 离 开 那 城 的 时 候 , 要 把 脚 上 的 尘 土 跺 下 去 , 见 证 他 们 的 不 是 。 6 门 徒 就 出 去 , 走 遍 各 乡 宣 传 福 音 , 到 处 治 病 。 7 分 封 的 王 希 律 听 见 耶 稣 所 作 的 一 切 事 , 就 游 移 不 定 ; 因 为 有 人 说 : 是 约 翰 从 死 里 复 活 ; 8 又 有 人 说 : 是 以 利 亚 显 现 ; 还 有 人 说 : 是 古 时 的 一 个 先 知 又 活 了 。 9 希 律 说 : 约 翰 我 已 经 斩 了 , 这 却 是 甚 麽 人 ? 我 竟 听 见 他 这 样 的 事 呢 ? 就 想 要 见 他 。 10 使 徒 回 来 , 将 所 作 的 事 告 诉 耶 稣 , 耶 稣 就 带 他 们 暗 暗 的 离 开 那 里 , 往 一 座 城 去 ; 那 城 名 叫 伯 赛 大 。 11 但 众 人 知 道 了 , 就 跟 着 他 去 ; 耶 稣 便 接 待 他 们 , 对 他 们 讲 论 神 国 的 道 , 医 治 那 些 需 医 的 人 。 12 日 头 快 要 平 西 , 十 二 个 门 徒 来 对 他 说 : 请 叫 众 人 散 开 , 他 们 好 往 四 面 乡 村 里 去 借 宿 找 吃 的 , 因 为 我 们 这 里 是 野 地 。 13 耶 稣 说 : 你 们 给 他 们 吃 罢 ! 门 徒 说 : 我 们 不 过 有 五 个 饼 , 两 条 鱼 , 若 不 去 为 这 许 多 人 买 食 物 就 不 够 。 14 那 时 , 人 数 约 有 五 千 。 耶 稣 对 门 徒 说 : 叫 他 们 一 排 一 排 的 坐 下 , 每 排 大 约 五 十 个 人 。 15 门 徒 就 如 此 行 , 叫 众 人 都 坐 下 。 16 耶 稣 拿 着 这 五 个 饼 , 两 条 鱼 , 望 着 天 祝 福 , 擘 开 , 递 给 门 徒 , 摆 在 众 人 面 前 。 17 他 们 就 吃 , 并 且 都 吃 饱 了 ; 把 剩 下 的 零 碎 收 拾 起 来 , 装 满 了 十 二 篮 子 。 18 耶 稣 自 己 祷 告 的 时 候 , 门 徒 也 同 他 在 那 里 。 耶 稣 问 他 们 说 : 众 人 说 我 是 谁 ? 19 他 们 说 : 有 人 说 是 施 洗 的 约 翰 ; 有 人 说 是 以 利 亚 ; 还 有 人 说 是 古 时 的 一 个 先 知 又 活 了 。 20 耶 稣 说 : 你 们 说 我 是 谁 ? 彼 得 回 答 说 : 是 神 所 立 的 基 督 。 21 耶 稣 切 切 的 嘱 咐 他 们 , 不 可 将 这 事 告 诉 人 , 22 又 说 : 人 子 必 须 受 许 多 的 苦 , 被 长 老 、 祭 司 长 、 和 文 士 弃 绝 , 并 且 被 杀 , 第 三 日 复 活 。 23 耶 稣 又 对 众 人 说 : 若 有 人 要 跟 从 我 , 就 当 舍 己 , 天 天 背 起 他 的 十 字 架 来 跟 从 我 。 24 因 为 , 凡 要 救 自 己 生 命 ( 生 命 : 或 作 灵 魂 ; 下 同 ) 的 , 必 丧 掉 生 命 ; 凡 为 我 丧 掉 生 命 的 , 必 救 了 生 命 。 25 人 若 赚 得 全 世 界 , 却 丧 了 自 己 , 赔 上 自 己 , 有 甚 麽 益 处 呢 ? 26 凡 把 我 和 我 的 道 当 作 可 耻 的 , 人 子 在 自 己 的 荣 耀 里 , 并 天 父 与 圣 天 使 的 荣 耀 里 降 临 的 时 候 , 也 要 把 那 人 当 作 可 耻 的 。 27 我 实 在 告 诉 你 们 , 站 在 这 里 的 , 有 人 在 没 尝 死 味 以 前 , 必 看 见 神 的 国 。 28 说 了 这 话 以 後 约 有 八 天 , 耶 稣 带 着 彼 得 、 约 翰 、 雅 各 上 山 去 祷 告 。 29 正 祷 告 的 时 候 , 他 的 面 貌 就 改 变 了 , 衣 服 洁 白 放 光 。 30 忽 然 有 摩 西 、 以 利 亚 两 个 人 同 耶 稣 说 话 ; 31 他 们 在 荣 光 里 显 现 , 谈 论 耶 稣 去 世 的 事 , 就 是 他 在 耶 路 撒 冷 将 要 成 的 事 。 32 彼 得 和 他 的 同 伴 都 打 盹 , 既 清 醒 了 , 就 看 见 耶 稣 的 荣 光 , 并 同 他 站 着 的 那 两 个 人 。 33 二 人 正 要 和 耶 稣 分 离 的 时 候 , 彼 得 对 耶 稣 说 : 夫 子 , 我 们 在 这 里 真 好 ! 可 以 搭 三 座 棚 , 一 座 为 你 , 一 座 为 摩 西 , 一 座 为 以 利 亚 。 他 却 不 知 道 所 说 的 是 甚 麽 。 34 说 这 话 的 时 候 , 有 一 朵 云 彩 来 遮 盖 他 们 ; 他 们 进 入 云 彩 里 就 惧 怕 。 35 有 声 音 从 云 彩 里 出 来 , 说 : 这 是 我 的 儿 子 , 我 所 拣 选 的 ( 有 古 卷 : 这 是 我 的 爱 子 ) , 你 们 要 听 他 。 36 声 音 住 了 , 只 见 耶 稣 一 人 在 那 里 。 当 那 些 日 子 , 门 徒 不 提 所 看 见 的 事 , 一 样 也 不 告 诉 人 。 37 第 二 天 , 他 们 下 了 山 , 就 有 许 多 人 迎 见 耶 稣 。 38 其 中 有 一 人 喊 叫 说 : 夫 子 ! 求 你 看 顾 我 的 儿 子 , 因 为 他 是 我 的 独 生 子 。 39 他 被 鬼 抓 住 就 忽 然 喊 叫 ; 鬼 又 叫 他 抽 疯 , 口 中 流 沫 , 并 且 重 重 的 伤 害 他 , 难 以 离 开 他 。 40 我 求 过 你 的 门 徒 , 把 鬼 赶 出 去 , 他 们 却 是 不 能 。 41 耶 稣 说 : 嗳 ! 这 又 不 信 又 悖 谬 的 世 代 阿 , 我 在 你 们 这 里 , 忍 耐 你 们 要 到 几 时 呢 ? 将 你 的 儿 子 带 到 这 里 来 罢 ! 42 正 来 的 时 候 , 鬼 把 他 摔 倒 , 叫 他 重 重 的 抽 疯 。 耶 稣 就 斥 责 那 污 鬼 , 把 孩 子 治 好 了 , 交 给 他 父 亲 。 43 众 人 都 诧 异 神 的 大 能 ( 大 能 : 或 作 威 荣 ) 。 耶 稣 所 作 的 一 切 事 , 众 人 正 希 奇 的 时 候 , 耶 稣 对 门 徒 说 : 44 你 们 要 把 这 些 话 存 在 耳 中 , 因 为 人 子 将 要 被 交 在 人 手 里 。 45 他 们 不 明 白 这 话 , 意 思 乃 是 隐 藏 的 , 叫 他 们 不 能 明 白 , 他 们 也 不 敢 问 这 话 的 意 思 。 46 门 徒 中 间 起 了 议 论 , 谁 将 为 大 。 47 耶 稣 看 出 他 们 心 中 的 议 论 , 就 领 一 个 小 孩 子 来 , 叫 他 站 在 自 己 旁 边 , 48 对 他 们 说 : 凡 为 我 名 接 待 这 小 孩 子 的 , 就 是 接 待 我 ; 凡 接 待 我 的 , 就 是 接 待 那 差 我 来 的 。 你 们 中 间 最 小 的 , 他 便 为 大 。 49 约 翰 说 : 夫 子 , 我 们 看 见 一 个 人 奉 你 的 名 赶 鬼 , 我 们 就 禁 止 他 , 因 为 他 不 与 我 们 一 同 跟 从 你 。 50 耶 稣 说 : 不 要 禁 止 他 ; 因 为 不 敌 挡 你 们 的 , 就 是 帮 助 你 们 的 。 51 耶 稣 被 接 上 升 的 日 子 将 到 , 他 就 定 意 向 耶 路 撒 冷 去 , 52 便 打 发 使 者 在 他 前 头 走 。 他 们 到 了 撒 玛 利 亚 的 一 个 村 庄 , 要 为 他 预 备 。 53 那 里 的 人 不 接 待 他 , 因 他 面 向 耶 路 撒 冷 去 。 54 他 的 门 徒 雅 各 、 约 翰 看 见 了 , 就 说 : 主 阿 , 你 要 我 们 吩 咐 火 从 天 上 降 下 来 烧 灭 他 们 , 像 以 利 亚 所 作 的 ( 有 古 卷 无 「 像 以 利 亚 所 作 的 」 数 字 ) 麽 ? 55 耶 稣 转 身 责 备 两 个 门 徒 , 说 : 你 们 的 心 如 何 , 你 们 并 不 知 道 。 56 人 子 来 不 是 要 灭 人 的 性 命 ( 或 作 : 灵 魂 ; 下 同 ) , 是 要 救 人 的 性 命 。 说 着 就 往 别 的 村 庄 去 了 ( 有 古 卷 只 有 五 十 五 节 首 句 , 五 十 六 节 末 句 ) 。 57 他 们 走 路 的 时 候 , 有 一 人 对 耶 稣 说 : 你 无 论 往 那 里 去 , 我 要 跟 从 你 。 58 耶 稣 说 : 狐 狸 有 洞 , 天 空 的 飞 鸟 有 窝 , 只 是 人 子 没 有 枕 头 的 地 方 。 59 又 对 一 个 人 说 : 跟 从 我 来 ! 那 人 说 : 主 , 容 我 先 回 去 埋 葬 我 的 父 亲 。 60 耶 稣 说 : 任 凭 死 人 埋 葬 他 们 的 死 人 , 你 只 管 去 传 扬 神 国 的 道 。 61 又 有 一 人 说 : 主 , 我 要 跟 从 你 , 但 容 我 先 去 辞 别 我 家 里 的 人 。 62 耶 稣 说 : 手 扶 着 犁 向 後 看 的 , 不 配 进 神 的 国 。