Website too slow? Load as basic HTML.

Luke 5

Lutherbibel 2017

1 Es begab sich aber, als sich die Menge zu ihm drängte, zu hören das Wort Gottes, da stand er am See Genezareth. 2 Und er sah zwei Boote am Ufer liegen; die Fischer aber waren ausgestiegen und wuschen ihre Netze. 3 Da stieg er in eines der Boote, das Simon gehörte, und bat ihn, ein wenig vom Land wegzufahren. Und er setzte sich und lehrte die Menge vom Boot aus. 4 Und als er aufgehört hatte zu reden, sprach er zu Simon: Fahre hinaus, wo es tief ist, und werft eure Netze zum Fang aus! 5 Und Simon antwortete und sprach: Meister, wir haben die ganze Nacht gearbeitet und nichts gefangen; aber auf dein Wort hin will ich die Netze auswerfen. 6 Und als sie das taten, fingen sie eine große Menge Fische und ihre Netze begannen zu reißen. 7 Und sie winkten ihren Gefährten, die im andern Boot waren, sie sollten kommen und ihnen ziehen helfen. Und sie kamen und füllten beide Boote voll, sodass sie fast sanken. 8 Da Simon Petrus das sah, fiel er Jesus zu Füßen und sprach: Herr, geh weg von mir! Ich bin ein sündiger Mensch. 9 Denn ein Schrecken hatte ihn erfasst und alle, die mit ihm waren, über diesen Fang, den sie miteinander getan hatten, 10 ebenso auch Jakobus und Johannes, die Söhne des Zebedäus, Simons Gefährten. Und Jesus sprach zu Simon: Fürchte dich nicht! Von nun an wirst du Menschen fangen. 11 Und sie brachten die Boote ans Land und verließen alles und folgten ihm nach. 12 Und es begab sich, als er in einer der Städte war, siehe, da war ein Mann voller Aussatz. Als der Jesus sah, fiel er nieder auf sein Angesicht und bat ihn und sprach: Herr, willst du, so kannst du mich reinigen. 13 Und er streckte die Hand aus, rührte ihn an und sprach: Ich will's tun, sei rein! Und sogleich wich der Aussatz von ihm. 14 Und er gebot ihm, dass er's niemandem sagen sollte. Geh aber hin und zeige dich dem Priester und opfere für deine Reinigung, wie Mose geboten hat, ihnen zum Zeugnis. 15 Aber die Kunde von ihm breitete sich immer weiter aus, und es kam eine große Menge zusammen, zu hören und gesund zu werden von ihren Krankheiten. 16 Er aber entwich in die Einöde und betete. 17 Und es begab sich eines Tages, als er lehrte, dass auch Pharisäer und Lehrer des Gesetzes dasaßen, die gekommen waren aus allen Dörfern in Galiläa und Judäa und aus Jerusalem. Und die Kraft des Herrn war mit ihm, dass er heilen konnte. 18 Und siehe, einige Männer brachten einen Menschen auf einem Bett; der war gelähmt. Und sie versuchten, ihn hineinzubringen und vor ihn zu legen. 19 Und weil sie wegen der Menge keinen Zugang fanden, ihn hineinzubringen, stiegen sie auf das Dach und ließen ihn durch die Ziegel hinunter mit dem Bett mitten unter sie vor Jesus. 20 Und als er ihren Glauben sah, sprach er: Mensch, deine Sünden sind dir vergeben. 21 Und die Schriftgelehrten und die Pharisäer fingen an zu überlegen und sprachen: Wer ist der, dass er Gotteslästerungen redet? Wer kann Sünden vergeben als allein Gott? 22 Als aber Jesus ihre Gedanken erkannte, antwortete er und sprach zu ihnen: Was denkt ihr in euren Herzen? 23 Was ist leichter, zu sagen: Dir sind deine Sünden vergeben, oder zu sagen: Steh auf und geh umher? 24 Damit ihr aber wisst, dass der Menschensohn Vollmacht hat auf Erden, Sünden zu vergeben – sprach er zu dem Gelähmten: Ich sage dir, steh auf, nimm dein Bett und geh heim! 25 Und sogleich stand er auf vor ihren Augen und nahm das Bett, auf dem er gelegen hatte, und ging heim und pries Gott. 26 Und sie entsetzten sich alle und priesen Gott und wurden von Furcht erfüllt und sprachen: Wir haben heute seltsame Dinge gesehen. 27 Und danach ging er hinaus und sah einen Zöllner mit Namen Levi am Zoll sitzen und sprach zu ihm: Folge mir nach! 28 Und er verließ alles, stand auf und folgte ihm nach. 29 Und Levi richtete ihm ein großes Mahl zu in seinem Haus, und viele Zöllner und andre saßen mit ihm zu Tisch. 30 Und die Pharisäer und ihre Schriftgelehrten murrten und sprachen zu seinen Jüngern: Warum esst und trinkt ihr mit den Zöllnern und Sündern? 31 Und Jesus antwortete und sprach zu ihnen: Die Gesunden bedürfen des Arztes nicht, sondern die Kranken. 32 Ich bin nicht gekommen, Gerechte zu rufen, sondern Sünder zur Buße. 33 Sie aber sprachen zu ihm: Die Jünger des Johannes fasten oft und beten viel, ebenso die Jünger der Pharisäer; aber deine Jünger essen und trinken. 34 Jesus sprach aber zu ihnen: Könnt ihr denn die Hochzeitsgäste fasten lassen, solange der Bräutigam bei ihnen ist? 35 Es wird aber die Zeit kommen, dass der Bräutigam von ihnen genommen ist; dann werden sie fasten, in jenen Tagen. 36 Und er sagte zu ihnen ein Gleichnis: Niemand reißt einen Lappen von einem neuen Kleid und flickt ihn auf ein altes Kleid; sonst zerreißt man das neue und der Lappen vom neuen passt nicht auf das alte. 37 Und niemand füllt neuen Wein in alte Schläuche; sonst zerreißt der neue Wein die Schläuche und wird verschüttet, und die Schläuche verderben. 38 Sondern neuen Wein soll man in neue Schläuche füllen. 39 Und niemand, der vom alten Wein trinkt, will neuen; denn er spricht: Der alte ist milder.

Luke 5

Ketab El Hayat

1 وَبَيْنَمَا كَانَ الْجَمْعُ مُحْتَشِدِينَ حَوْلَهُ لِيَسْمَعُوا كَلِمَةَ اللهِ، كَانَ هُوَ وَاقِفاً عَلَى شَاطِئِ بُحَيْرَةِ جَنِّيسَارَتَ. 2 فَرَأَى قَارِبَيْنِ رَاسِيَيْنِ عَلَى جَانِبِ الْبُحَيْرَةِ وَقَدْ غَادَرَهُمَا الصَّيَّادُونَ، وَكَانُوا يَغْسِلُونَ الشِّبَاكَ. 3 فَرَكِبَ أَحَدَ الْقَارِبَيْنِ، وَكَانَ لِسِمْعَانَ، وَطَلَبَ إِلَيْهِ أَنْ يَبْتَعِدَ قَلِيلاً عَنِ الْبَرِّ، ثُمَّ جَلَسَ يُعَلِّمُ الْجُمُوعَ مِنَ الْقَارِبِ. 4 وَلَمَّا أَنْهَى كَلاَمَهُ، قَالَ لِسِمْعَانَ: «ابْتَعِدْ إِلَى حَيْثُ الْعُمْقِ، وَاطْرَحُوا شِبَاكَكُمْ لِلصَّيْدِ». 5 فَأَجَابَهُ سِمْعَانُ: «يَاسَيِّدُ قَدْ جَاهَدْنَا طَوَالَ اللَّيْلِ وَلَمْ نَصِدْ شَيْئاً. وَلكِنْ لأَجْلِ كَلِمَتِكَ سَأَطْرَحُ الشِّبَاكَ!» 6 وَلَمَّا فَعَلُوا ذَلِكَ، صَادُوا سَمَكاً كَثِيراً جِدّاً، حَتَّى تَخَرَّقَتْ شِبَاكُهُمْ. 7 فَأَشَارُوا إِلَى شُرَكَائِهِمِ الَّذِينَ فِي الْقَارِبِ الآخَرِ أَنْ يَأْتُوا وَيُسَاعِدُوهُمْ. فَأَتَوْا، وَمَلأُوا الْقَارِبَيْنِ كِلَيْهِمَا حَتَّى كَادَا يَغْرِقَانِ. 8 وَلكِنْ لَمَّا رَأَى سِمْعَانُ بُطْرُسُ ذلِكَ، سَجَدَ عِنْدَ رُكْبَتَيْ يَسُوعَ وَقَالَ: «اُخْرُجْ مِنْ قَارِبِي يَارَبُّ، لأَنِّي إِنْسَانٌ خَاطِئٌ». 9 فَقَدِ اسْتَوْلَتِ الدَّهْشَةُ عَلَيْهِ وَعَلَى جَمِيعِ الَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ، لِكَثْرَةِ الصَّيْدِ الَّذِي صَادُوهُ، 10 وَكَذلِكَ عَلَى يَعْقُوبَ وَيُوحَنَّا ابْنَيْ زَبَدِي اللَّذَيْنِ كَانَا شَرِيكَيْنِ لِسِمْعَانَ. وَقَالَ يَسُوعُ لِسِمْعَانَ: «لاَ تَخَفْ! مُنْذُ الآنَ تَكُونُ صَائِداً لِلنَّاسِ». 11 وَبَعْدَمَا رَجَعُوا بِالْقَارِبَيْنِ إِلَى الْبَرِّ، تَرَكُوا كُلَّ شَيْءٍ وَتَبِعُوا يَسُوعَ.  12 وَإِذْ كَانَ يَسُوعُ فِي إِحْدَى الْمُدُنِ، إِذَا إِنْسَانٌ يُغَطِّي الْبَرَصُ جِسْمَهُ، مَا إِنْ رَأَى يَسُوعَ حَتى ارْتَمَى عَلَى وَجْهِهِ وَتَوَسَّلَ إِلَيْهِ قَائِلاً: «يَاسَيِّدُ، إِنْ شِئْتَ فَأَنْتَ تَقْدِرُ أَنْ تُطَهِّرَنِي!» 13 فَمَدَّ يَسُوعُ يَدَهُ وَلَمَسَهُ قَائِلاً: «إِنِّي أُرِيدُ، فَاطْهُرْ!» وَفِي الْحَالِ زَالَ عَنْهُ الْبَرَصُ. 14 فَأَوْصَاهُ: «لاَ تُخْبِرْ أَحَداً، بَلِ اذْهَبْ وَاعْرِضْ نَفْسَكَ عَلَى الْكَاهِنِ، وَقَدِّمْ لِقَاءَ تَطْهِيرِكَ مَا أَمَرَ بِهِ مُوسَى، فَيَكُونَ ذلِكَ شَهَادَةً لَهُمْ». 15 عَلَى أَنَّ خَبَرَ يَسُوعَ زَادَ انْتِشَاراً، حَتَّى تَوَافَدَتْ إِلَيْهِ جُمُوعٌ كَثِيرَةٌ لِيَسْتَمِعُوا إِلَيْهِ وَيَنَالُوا الشِّفَاءَ مِنْ أَمْرَاضِهِمْ. 16 أَمَّا هُوَ، فَكَانَ يَنْسَحِبُ إِلَى الأَمَاكِنِ الْخَالِيَةِ حَيْثُ يُصَلِّي.  17 وَفِي ذَاتِ يَوْمٍ، كَانَ يُعَلِّمُ، وَكَانَ بَيْنَ الْجَالِسِينَ بَعْضُ الْفَرِّيسِيِّينَ وَمُعَلِّمِي الشَّرِيعَةِ، وَقَدْ أَتَوْا مِنْ كُلِّ قَرْيَةٍ فِي الْجَلِيلِ وَالْيَهُودِيَّةِ، وَمِنْ أُورُشَلِيمَ. وَظَهَرَتْ قُدْرَةُ الرَّبِّ لِتَشْفِيَهُمْ. 18 وَإِذَا بَعْضُهُمْ يَحْمِلُونَ عَلَى فِرَاشٍ إِنْسَاناً مَشْلُولاً، حَاوَلُوا أَنْ يَدْخُلُوا بِهِ وَيَضَعُوهُ أَمَامَهُ. 19 وَلَمَّا لَمْ يَجِدُوا طَرِيقاً لإِدْخَالِهِ بِسَبَبِ الزِّحَامِ، صَعِدُوا بِهِ إِلَى السَّطْحِ وَدَلَّوْهُ فَتْحَةٍ فِي السَّقْفِ عَلَى فِرَاشِهِ إِلَى الوَسَطِ قُدَّامَ يَسُوعَ. 20 فَلَمَّا رَأَى إِيمَانَهُمْ، قَالَ: «أَيُّهَا الإِنْسَانُ، قَدْ غُفِرَتْ لَكَ خَطَايَاكَ!» 21 فَأَخَذَ الْكَتَبَةُ وَالْفَرِّيسِيُّونَ يُفَكِّرُونَ قَائِلِينَ: «مَنْ هَذَا الَّذِي يَنْطِقُ بِكَلاَمِ الْكُفْرِ؟ مَنْ يَقْدِرُ أَنْ يَغْفِرَ الْخَطَايَا إِلاَّ اللهَ وَحْدَهُ؟» 22 وَلكِنَّ يَسُوعَ أَدْرَكَ مَا يُفَكِّرُونَ فِيهِ، فَأَجَابَهُمْ قَائِلاً: «فِيمَ تُفَكِّرُونَ فِي قُلُوبِكُمْ؟ 23 أَيُّ الأَمْرَيْنِ أَسْهَلُ: أَنْ أَقُولَ: قَدْ غُفِرَتْ لَكَ خَطَايَاكَ! أَمْ أَنْ أَقُولَ: قُمْ وَامْشِ؟ 24 وَلكِنِّي (قُلْتُ ذلِكَ) لِكَيْ تَعْلَمُوا أَنَّ لابْنِ الإِنْسَانِ عَلَى الأَرْضِ سُلْطَةَ غُفْرَانِ الْخَطَايَا» وَقَالَ لِلْمَشْلُولِ: «لَكَ أَقُولُ قُمِ احْمِلْ فِرَاشَكَ، وَاذْهَبْ إِلَى بَيْتِكَ». 25 وَفِي الْحَالِ قَامَ أَمَامَهُمْ وَذَهَبَ إِلَى بَيْتِهِ مُمَجِّداً اللهَ، وَقَدْ حَمَلَ مَا كَانَ رَاقِداً عَلَيْهِ. 26 فَأَخَذَتِ الْحَيْرَةُ الْجَمِيعَ، وَمَجَّدُوا اللهَ؛ وَقَدْ تَمَلَّكَهُمُ الْخَوْفُ، وَقَالُوا: «رَأَيْنَا الْيَوْمَ عَجَائِبَ!»  27 وَخَرَجَ بَعْدَ ذلِكَ فَرَأَى جَابِي ضَرَائِبَ، اسْمُهُ لاَوِي، جَالِساً فِي مَكْتَبِ الْجِبَايَةِ، فَقَالَ لَهُ: «اتْبَعْنِي!» 28 فَقَامَ لاَوِي وَتَبِعَهُ تَارِكاً كُلَّ شَيْءٍ. 29 وَأَقَامَ لَهُ وَلِيمَةً عَظِيمَةً فِي بَيْتِهِ، وَكَانَ مُتَّكِئاً مَعَهُمْ جَمْعٌ كَبِيرٌ مِنَ الْجُبَاةِ وَغَيْرِهِمْ. 30 فَتَذَمَّرَ كَتَبَةُ الْيَهُودِ وَالْفَرِّيسِيُّونَ عَلَى تَلاَمِيذِهِ، قَائِلِينَ: «لِمَاذَا تَأْكُلُونَ وَتَشْرَبُونَ مَعَ جُبَاةِ ضَرَائِبَ وَخَاطِئِينَ؟» 31 فَرَدَّ عَلَيْهِمْ يَسُوعُ قَائِلاً: «لا يَحْتَاجُ الأَصِحَّاءُ إِلَى الطَّبِيبِ، بَلِ الْمَرْضَى! 32 مَا جِئْتُ لأَدْعُوَ إِلَى التَّوْبَةِ أَبْرَاراً بَلْ خَاطِئِينَ!»  33 وَقَالُوا لَهُ: «إِنَّ تَلاَمِيذَ يُوحَنَّا يَصُومُونَ كَثِيراً وَيَرْفَعُونَ الطِّلْبَاتِ، وَكَذلِكَ يَفْعَلُ أَيْضاً تَلاَمِيذُ الْفَرِّيسِيِّينَ؛ وَأَمَّا تَلاَمِيذُكَ فَيَأْكُلُونَ وَيَشْرَبُونَ!» 34 فَقَالَ لَهُمْ: «هَلْ تَقْدِرُونَ أَنْ تَجْعَلُوا أَهْلَ الْعُرْسِ يَصُومُونَ مَادَامَ الْعَرِيسُ بَيْنَهُمْ؟ 35 وَلكِنَّ أَيَّاماً سَتَأْتِي يَكُونُ الْعَرِيسُ فِيهَا قَدْ رُفِعَ مِنْ بَيْنِهِمْ، فِي تِلْكَ الأَيَّامِ، يَصُومُونَ». 36 وَضَرَبَ لَهُمْ أَيْضاً مَثَلاً: «لاَ أَحَدَ يَنْتَزِعُ قِطْعَةً مِنْ ثَوْبٍ جَدِيدٍ لِيَرْقَعَ بِهَا ثَوْباً عَتِيقاً، وَإِلاَّ فَإِنَّهُ يُمَزِّقُ الْجَدِيدَ، وَالرُّقْعَةُ الْمَأْخُوذَةُ مِنَ الْجَدِيدِ لاَ تُوَافِقُ الْعَتِيقَ. 37 وَلاَ أَحَدَ يَضَعُ خَمْراً جَدِيدَةً فِي قِرَبٍ عَتِيقَةٍ، وَإِلاَّ، فَإِنَّ الْخَمْرَ الْجَدِيدَةَ تُفَجِّرُ الْقِرَبَ، فَتَنْسَكِبُ الْخَمْرُ وَتَتْلَفُ الْقِرَبُ. 38 وَإِنَّمَا يَجِبُ أَنْ تُوضَعَ الْخَمْرُ الْجَدِيدَةُ فِي قِرَبٍ جَدِيدَةٍ. 39 وَمَا مِنْ أَحَدٍ إِذَا شَرِبَ الْخَمْرَ الْعَتِيقَةَ، يَرْغَبُ فِي الْجَدِيدَةِ، لأَنَّهُ يَقُولُ: الْعَتِيقَةُ أَطْيَبُ!»

Luke 5

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 روزی عيسی در كنار درياچه‌ء جنيسارت ايستاده بود و عده بسياری برای شنيدن كلام خدا نزد او گرد آمده بودند. 2 آنگاه عيسی دو قايق خالی در ساحل درياچه ديد كه ماهيگيرها از آنها بيرون آمده بودند و تورهای خود را پاک می‌كردند. 3 پس سوار يكی از آن قايقها شد و به شمعون كه صاحب قايق بود، فرمود كه آن را اندكی از ساحل دور نمايد تا در آن نشسته، از آنجا مردم را تعليم دهد. 4 پس از آنكه سخنان خود را به پايان رسانيد، به شمعون فرمود: «اكنون قايق را به جای عميق درياچه ببر، و تورهايتان را به آب بيندازيد تا ماهی فراوان صيد كنيد!» 5 شمعون در جواب گفت: «استاد، ديشب زياد زحمت كشيديم ولی چيزی صيد نكرديم. اما اكنون بدستور تو، يكبار ديگر تورها را خواهم انداخت!» 6 اين بار آنقدر ماهی گرفتند كه نزديک بود تورها پاره شوند! 7 بنابراين از همكاران خود در قايق ديگر كمک خواستند. طولی نكشيد كه هر دو قايق از ماهی پر شد، بطوری كه نزديک بود غرق شوند! 8 وقتی شمعون پطرس بخود آمد و پی برد كه چه معجزه‌ای رخ داده است، در مقابل عيسی زانو زد و گفت: «سَروَر من، نزديک من نيا، چون من ناپاكتر از آنم كه در حضور تو بايستم.» 9 در اثر صيد آن مقدار ماهی، او و همكارانش وحشت‌زده شده بودند. 10 همكاران او، يعقوب و يوحنا، پسران زَبدی نيز همان حال را داشتند. عيسی به پطرس فرمود: «نترس! از اين پس، مردم را برای خدا صيد خواهی كرد!» 11 وقتی به خشكی رسيدند، بی‌درنگ هر چه داشتند، رها كردند و بدنبال عيسی راه افتادند. 12 روزی عيسی در يكی از شهرها بود كه ناگاه يک جذامی او را ديد و پيش پايهايش بخاک افتاد و گفت: «سَروَر من، اگر بخواهی، می‌توانی مرا از جذام پاک سازی!» 13 عيسی دست خود را دراز كرد و آن جذامی را لمس نمود و گفت: «البته كه می‌خواهم. پاک شو!» همان لحظه، جذام او برطرف گرديد. 14 عيسی به او فرمود: «در اين باره با كسی سخن نگو، بلكه نزد كاهن برو تا تو را معاينه كند. سپس طبق شريعت موسی، قربانی مخصوص شفا از جذام را تقديم كن تا به اين ترتيب نشان دهی كه شفا يافته‌ای.» 15 كارهای عيسی روزبروز بيشتر زبانزد مردم می‌شد و همه دسته دسته می‌آمدند تا پيغام او را بشنوند و از امراض خود شفا يابند. 16 ولی عيسی بيشتر اوقات برای دعا به نقاط دور افتاده در خارج شهر می‌رفت. 17 روزی عيسی در خانه‌ای مشغول تعليم مردم بود. عده‌ای از علمای دين يهود و فريسی‌ها نيز از اورشليم و ساير شهرهای جليل و يهوديه در آنجا حضور داشتند. در همانحال، عيسی با قدرت خداوند، بيماران را شفا می‌بخشيد. 18-19 در آن ميان، چند نفر آمدند و مرد فلجی را بر روی بستری به همراه آوردند. آنها كوشيدند كه خود را از ميان انبوه جمعيت نزد عيسی برسانند، اما نتوانستند. پس به پشت‌بام رفتند و سفالهای سقف بالای سر عيسی را برداشتند و بيمار را با بسترش پايين فرستادند و مقابل عيسی گذاشتند. 20 وقتی عيسی ايمان ايشان را ديد، به آن مرد فلج فرمود: «ای دوست، گناهانت آمرزيده شد!» 21 علما و فريسيانی كه در آنجا نشسته بودند، با خود فكر كردند: «چه كفری! مگر اين شخص خود را كه می‌داند؟ غير از خدا، چه كسی می‌تواند گناهان مردم را ببخشد؟» 22 عيسی فوراً متوجه افكار آنان شد و فرمود: «چرا سخن مرا كفر می‌پنداريد؟ 23-24 من اين قدرت و اختيار را دارم كه گناه انسان را ببخشم. ولی می‌دانم كه سخن گفتن آسان است؛ ديگران نيز ممكن است همين ادعا را بكنند. پس حال اين مرد را شفا می‌بخشم تا بدانيد كه ادعای من پوچ نيست!» سپس رو به آن مرد زمين‌گير كرد و فرمود: «برخيز و بسترت را جمع كن و به خانه برو!» 25 آن مرد در برابر چشمان همه، فوراً از جا برخاست، بستر خود را برداشت و در حاليكه با تمام وجود خدا را شكر می‌كرد، به خانه رفت. 26 حيرت همه‌ء حضار را فراگرفته بود. ايشان با ترس آميخته به احترام خدا را شكر می‌كردند و می‌گفتند: «امروز شاهد اتفاقات عجيبی بوديم!» 27 پس از آن، وقتی عيسی از شهر خارج می‌شد، يكی از مأمورين باج و خراج را ديد كه در محل كارش نشسته است. نام اين شخص، لاوی بود. عيسی به او فرمود: «تو نيز بيا مرا پيروی كن!» 28 همان لحظه، لاوی از همه چيز دست كشيد و بدنبال عيسی براه افتاد. 29 مدتی بعد، لاوی در خانه خود ضيافت بزرگی به افتخار عيسی ترتيب داد. جمعی از همكاران سابق او و ميهمانان ديگر نيز دعوت داشتند. 30 اما فريسی‌ها و علمای وابسته به ايشان نزد شاگردان عيسی رفته، لب به شكايت گشودند و گفتند: «چرا شما با اين افراد گناهكار، بر سر يک سفره می‌نشينيد؟» 31 عيسی در جواب ايشان گفت: «بيماران نياز به پزشک دارند، نه تندرستان! 32 من آمده‌ام تا گناهكاران را به توبه دعوت كنم، نه آنانی را كه خود را عادل و مقدس می‌پندارند!» 33 يكبار به عيسی گفتند: «شاگردان يحيی اغلب اوقات در روزه بسر می‌برند و نماز می‌خوانند. شاگردان فريسی‌ها نيز چنين می‌كنند. اما چرا شاگردان تو، هميشه در حال خوردن و نوشيدن هستند؟» 34 عيسی در جواب، از ايشان پرسيد: «آيا در جشن عروسی، تا وقتی كه داماد آنجاست، می‌توانيد ميهمانها را به روزه داشتن وادار كنيد؟ 35 اما زمانی می‌رسد كه داماد كشته خواهد شد؛ آنگاه ايشان روزه خواهند گرفت.» 36 سپس عيسی مَثَلی آورد و گفت: «كسی لباس نو را پاره نمی‌كند تا تكه‌ای از پارچه آن را به لباس كهنه وصله بزند، چون نه فقط لباس نو از بين می‌رود، بلكه لباس كهنه نيز با وصله نو، بدتر می‌شود. 37 همچنين كسی شراب تازه را در مَشک كهنه نمی‌ريزد، چون شراب تازه، مَشک كهنه را پاره می‌كند، آنگاه هم شراب می‌ريزد و هم مَشک از بين می‌رود. 38 شراب تازه را بايد در مشک تازه ريخت. 39 اما پس از نوشيدن شراب كهنه، ديگر كسی تمايلی به شراب تازه ندارد، چون می‌گويد كه شراب كهنه بهتر است.»

Luke 5

New International Version

1 One day as Jesus was standing by the Lake of Gennesaret,[1] the people were crowding around him and listening to the word of God. 2 He saw at the water’s edge two boats, left there by the fishermen, who were washing their nets. 3 He got into one of the boats, the one belonging to Simon, and asked him to put out a little from shore. Then he sat down and taught the people from the boat. 4 When he had finished speaking, he said to Simon, “Put out into deep water, and let down the nets for a catch.” 5 Simon answered, “Master, we’ve worked hard all night and haven’t caught anything. But because you say so, I will let down the nets.” 6 When they had done so, they caught such a large number of fish that their nets began to break. 7 So they signaled their partners in the other boat to come and help them, and they came and filled both boats so full that they began to sink. 8 When Simon Peter saw this, he fell at Jesus’ knees and said, “Go away from me, Lord; I am a sinful man!” 9 For he and all his companions were astonished at the catch of fish they had taken, 10 and so were James and John, the sons of Zebedee, Simon’s partners. Then Jesus said to Simon, “Don’t be afraid; from now on you will fish for people.” 11 So they pulled their boats up on shore, left everything and followed him. 12 While Jesus was in one of the towns, a man came along who was covered with leprosy.[2] When he saw Jesus, he fell with his face to the ground and begged him, “Lord, if you are willing, you can make me clean.” 13 Jesus reached out his hand and touched the man. “I am willing,” he said. “Be clean!” And immediately the leprosy left him. 14 Then Jesus ordered him, “Don’t tell anyone, but go, show yourself to the priest and offer the sacrifices that Moses commanded for your cleansing, as a testimony to them.” 15 Yet the news about him spread all the more, so that crowds of people came to hear him and to be healed of their sicknesses. 16 But Jesus often withdrew to lonely places and prayed. 17 One day Jesus was teaching, and Pharisees and teachers of the law were sitting there. They had come from every village of Galilee and from Judea and Jerusalem. And the power of the Lord was with Jesus to heal the sick. 18 Some men came carrying a paralyzed man on a mat and tried to take him into the house to lay him before Jesus. 19 When they could not find a way to do this because of the crowd, they went up on the roof and lowered him on his mat through the tiles into the middle of the crowd, right in front of Jesus. 20 When Jesus saw their faith, he said, “Friend, your sins are forgiven.” 21 The Pharisees and the teachers of the law began thinking to themselves, “Who is this fellow who speaks blasphemy? Who can forgive sins but God alone?” 22 Jesus knew what they were thinking and asked, “Why are you thinking these things in your hearts? 23 Which is easier: to say, ‘Your sins are forgiven,’ or to say, ‘Get up and walk’? 24 But I want you to know that the Son of Man has authority on earth to forgive sins.” So he said to the paralyzed man, “I tell you, get up, take your mat and go home.” 25 Immediately he stood up in front of them, took what he had been lying on and went home praising God. 26 Everyone was amazed and gave praise to God. They were filled with awe and said, “We have seen remarkable things today.” 27 After this, Jesus went out and saw a tax collector by the name of Levi sitting at his tax booth. “Follow me,” Jesus said to him, 28 and Levi got up, left everything and followed him. 29 Then Levi held a great banquet for Jesus at his house, and a large crowd of tax collectors and others were eating with them. 30 But the Pharisees and the teachers of the law who belonged to their sect complained to his disciples, “Why do you eat and drink with tax collectors and sinners?” 31 Jesus answered them, “It is not the healthy who need a doctor, but the sick. 32 I have not come to call the righteous, but sinners to repentance.” 33 They said to him, “John’s disciples often fast and pray, and so do the disciples of the Pharisees, but yours go on eating and drinking.” 34 Jesus answered, “Can you make the friends of the bridegroom fast while he is with them? 35 But the time will come when the bridegroom will be taken from them; in those days they will fast.” 36 He told them this parable: “No one tears a piece out of a new garment to patch an old one. Otherwise, they will have torn the new garment, and the patch from the new will not match the old. 37 And no one pours new wine into old wineskins. Otherwise, the new wine will burst the skins; the wine will run out and the wineskins will be ruined. 38 No, new wine must be poured into new wineskins. 39 And no one after drinking old wine wants the new, for they say, ‘The old is better.’ ”

Luke 5

Священное Писание, Восточный перевод

1 Однажды Иса стоял у Геннисаретского озера[1], и народ, столпившись вокруг Него, слушал слово Всевышнего. 2 Иса увидел у воды две лодки, которые принадлежали рыбакам, промывавшим невдалеке сети. 3 Он вошёл в одну из лодок, которая принадлежала Шимону, и попросил того отплыть немного от берега. Затем Он сел и стал учить народ из лодки. 4 Когда Иса закончил говорить, Он сказал Шимону:– Отплыви на глубокое место и закинь сети. 5 Шимон ответил:– Наставник, мы трудились всю ночь и ничего не поймали, но если Ты так говоришь, то я закину сети. 6 И когда они сделали это, то поймали столько рыбы, что сети начали рваться. 7 Они стали звать на помощь товарищей из другой лодки. Те подплыли, и вместе они наполнили две лодки так, что лодки стали тонуть. 8 Когда Шимон Петир это увидел, он пал к ногам Исы и сказал:– Оставь меня, господин, ведь я человек грешный! 9 Он сказал так потому, что его и всех, кто вместе с ним ловил рыбу, объял ужас при виде столь обильного улова. 10 Были поражены и товарищи Петира: Якуб и Иохан, сыновья Завдая. Иса же сказал Шимону:– Не бойся, отныне ты будешь ловить людей. 11 И вытащив лодки на берег, они оставили всё и пошли за Ним. 12 Однажды, когда Иса находился в одном из городов, Ему встретился человек, покрытый проказой. Когда он увидел Ису, то пал лицо своё и стал умолять Его:– Господин, если Ты захочешь, Ты можешь меня очистить. 13 Иса протянул руку и прикоснулся к нему, сказав:– Хочу, очистись!В тот же миг проказа сошла с этого человека, 14 и Иса велел ему:– Никому об этом не рассказывай, а пойди, покажись священнослужителю и принеси жертву за очищение, как это повелел Всевышний в Таурате, переданном нам через Мусу.[2] Этим твоё исцеление будет удостоверено перед людьми. 15 Однако слух об Исе распространялся всё шире, и люди толпами шли к Нему, чтобы послушать Его и исцелиться от болезней. 16 Иса же часто уходил в уединённые места и молился. 17 Однажды, когда Иса учил, рядом сидели блюстители Таурата[3] и учители Закона, которые собрались изо всех селений Галилеи, Иудеи и из Иерусалима. С Исой была сила Вечного, чтобы исцелять больных. 18 И тут пришли несколько человек, неся на циновке парализованного, и пытались внести его в дом, чтобы положить перед Исой. 19 Но из-за толпы они не смогли этого сделать, и тогда они поднялись на крышу и, разобрав черепицу, опустили парализованного на циновке в середину толпы, прямо перед Исой. 20 Когда Иса увидел их веру, Он сказал больному:– Друг, прощаются тебе твои грехи! 21 Блюстители Таурата и учители Закона подумали про себя:– За кого Он Себя принимает? Разве Он Бог? Кто, кроме Всевышнего, может прощать грехи? 22 Узнав, о чём они думают, Иса ответил им:– Почему у вас такие мысли? 23 Вы, наверное, думаете, что сказать: «Прощаются тебе твои грехи» намного легче, чем сказать: «Встань и ходи». 24 Но чтобы вы знали, что Я, Тот, Кто был Ниспослан как Человек,[4] имею власть на земле прощать грехи... – И тут Иса обратился к парализованному человеку:– Говорю тебе, встань, возьми свою постель и иди домой! 25 Тот сразу же встал перед ними, взял свою циновку и пошёл домой, прославляя Всевышнего. 26 Всех охватило изумление, и они прославляли Всевышнего. Объятые страхом, они говорили:– Невероятные вещи видели мы сегодня. 27 Выйдя из этого дома, Иса увидел сборщика налогов по имени Леви, сидевшего на месте сбора пошлин с провозимых товаров.– Иди за Мной, – сказал ему Иса. 28 Тот встал, оставил всё и пошёл за Ним. 29 Потом Леви устроил у себя дома большой пир для Исы. На пир собралось много сборщиков налогов и другого народа. Они ели вместе с Исой. 30 Блюстители же Таурата и разделявшие их убеждения учители Закона возмущённо спрашивали учеников Исы:– Почему вы едите и пьёте со сборщиками налогов и с грешниками? 31 Иса ответил им:– Не здоровым нужен врач, а больным. 32 Я пришёл призвать к покаянию не праведников, а грешников. 33 Тогда они сказали Исе:– Ученики Яхии и блюстителей Таурата часто постятся и молятся, а Твои ученики – едят и пьют. 34 Иса ответил:– Разве можно заставить гостей на свадьбе поститься, пока с ними жених?[5] 35 Но наступит время, когда жених будет взят от них, вот тогда, в те дни, они и будут поститься. 36 Он также рассказал им притчу:– Никто не пришивает заплату к старому плащу, оторвав для этого кусок от нового. Если он это сделает, то он и новый плащ испортит, и старому заплата не подойдёт. 37 И никто не наливает молодое вино в старые бурдюки, иначе молодое вино прорвёт их – оно вытечет, а бурдюки пропадут. 38 Нет, молодое вино льют в новые бурдюки. 39 И никто, пьющий старое вино, не захочет молодого, потому что скажет: «Старое лучше».

Luke 5

中文和合本(简体)

1 耶 稣 站 在 革 尼 撒 勒 湖 边 , 众 人 拥 挤 他 , 要 听 神 的 道 。 2 他 见 有 两 只 船 湾 在 湖 边 ; 打 鱼 的 人 却 离 开 船 洗 网 去 了 。 3 有 一 只 船 是 西 门 的 , 耶 稣 就 上 去 , 请 他 把 船 撑 开 , 稍 微 离 岸 , 就 坐 下 , 从 船 上 教 训 众 人 。 4 讲 完 了 , 对 西 门 说 : 把 船 开 到 水 深 之 处 , 下 网 打 鱼 。 5 西 门 说 : 夫 子 , 我 们 整 夜 劳 力 , 并 没 有 打 着 甚 麽 。 但 依 从 你 的 话 , 我 就 下 网 。 6 他 们 下 了 网 , 就 圈 住 许 多 鱼 , 网 险 些 裂 开 , 7 便 招 呼 那 只 船 上 的 同 伴 来 帮 助 。 他 们 就 来 , 把 鱼 装 满 了 两 只 船 , 甚 至 船 要 沉 下 去 。 8 西 门 彼 得 看 见 , 就 俯 伏 在 耶 稣 膝 前 , 说 : 主 阿 ! 离 开 我 , 我 是 个 罪 人 ! 9 他 和 一 切 同 在 的 人 都 惊 讶 这 一 网 所 打 的 鱼 。 10 他 的 夥 伴 西 庇 太 的 儿 子 雅 各 、 约 翰 , 也 是 这 样 。 耶 稣 对 西 门 说 : 不 要 怕 ! 从 今 以 後 , 你 要 得 人 了 。 11 他 们 把 两 只 船 拢 了 岸 , 就 撇 下 所 有 的 , 跟 从 了 耶 稣 。 12 有 一 回 , 耶 稣 在 一 个 城 里 , 有 人 满 身 长 了 大 ? 疯 , 看 见 他 , 就 俯 伏 在 地 , 求 他 说 : 主 若 肯 , 必 能 叫 我 洁 净 了 。 13 耶 稣 伸 手 摸 他 , 说 : 我 肯 , 你 洁 净 了 罢 ! 大 ? 疯 立 刻 就 离 了 他 的 身 。 14 耶 稣 嘱 咐 他 : 你 切 不 可 告 诉 人 , 只 要 去 把 身 体 给 祭 司 察 看 , 又 要 为 你 得 了 洁 净 , 照 摩 西 所 吩 咐 的 献 上 礼 物 , 对 众 人 作 证 据 。 15 但 耶 稣 的 名 声 越 发 传 扬 出 去 。 有 极 多 的 人 聚 集 来 听 道 , 也 指 望 医 治 他 们 的 病 。 16 耶 稣 却 退 到 旷 野 去 祷 告 。 17 有 一 天 , 耶 稣 教 训 人 , 有 法 利 赛 人 和 教 法 师 在 旁 边 坐 着 ; 他 们 是 从 加 利 利 各 乡 村 和 犹 太 并 耶 路 撒 冷 来 的 。 主 的 能 力 与 耶 稣 同 在 , 使 他 能 医 治 病 人 。 18 有 人 用 褥 子 抬 着 一 个 瘫 子 , 要 抬 进 去 放 在 耶 稣 面 前 , 19 却 因 人 多 , 寻 不 出 法 子 抬 进 去 , 就 上 了 房 顶 , 从 瓦 间 把 他 连 褥 子 缒 到 当 中 , 正 在 耶 稣 面 前 。 20 耶 稣 见 他 们 的 信 心 , 就 对 瘫 子 说 : 你 的 罪 赦 了 。 21 文 士 和 法 利 赛 人 就 议 论 说 : 这 说 僭 妄 话 的 是 谁 ? 除 了 神 以 外 , 谁 能 赦 罪 呢 ? 22 耶 稣 知 道 他 们 所 议 论 的 , 就 说 : 你 们 心 里 议 论 的 是 甚 麽 呢 ? 23 或 说 你 的 罪 赦 了 , 或 说 你 起 来 行 走 , 那 一 样 容 易 呢 ? 24 但 要 叫 你 们 知 道 , 人 子 在 地 上 有 赦 罪 的 权 柄 。 就 对 瘫 子 说 : 我 吩 咐 你 , 起 来 , 拿 你 的 褥 子 回 家 去 罢 ! 25 那 人 当 众 人 面 前 立 刻 起 来 , 拿 着 他 所 躺 卧 的 褥 子 回 家 去 , 归 荣 耀 与 神 。 26 众 人 都 惊 奇 , 也 归 荣 耀 与 神 , 并 且 满 心 惧 怕 , 说 : 我 们 今 日 看 见 非 常 的 事 了 。 27 这 事 以 後 , 耶 稣 出 去 , 看 见 一 个 税 吏 , 名 叫 利 未 , 坐 在 税 关 上 , 就 对 他 说 : 你 跟 从 我 来 。 28 他 就 撇 下 所 有 的 , 起 来 , 跟 从 了 耶 稣 。 29 利 未 在 自 己 家 里 为 耶 稣 大 摆 筵 席 , 有 许 多 税 吏 和 别 人 与 他 们 一 同 坐 席 。 30 法 利 赛 人 和 文 士 就 向 耶 稣 的 门 徒 发 怨 言 说 : 你 们 为 甚 麽 和 税 吏 并 罪 人 一 同 吃 喝 呢 ? 31 耶 稣 对 他 们 说 : 无 病 的 人 用 不 着 医 生 ; 有 病 的 人 才 用 得 着 。 32 我 来 本 不 是 召 义 人 悔 改 , 乃 是 召 罪 人 悔 改 。 33 他 们 说 : 约 翰 的 门 徒 屡 次 禁 食 祈 祷 , 法 利 赛 人 的 门 徒 也 是 这 样 ; 惟 独 你 的 门 徒 又 吃 又 喝 。 34 耶 稣 对 他 们 说 : 新 郎 和 陪 伴 之 人 同 在 的 时 候 , 岂 能 叫 陪 伴 之 人 禁 食 呢 ? 35 但 日 子 将 到 , 新 郎 要 离 开 他 们 , 那 日 他 们 就 要 禁 食 了 。 36 耶 稣 又 设 一 个 比 喻 , 对 他 们 说 : 没 有 人 把 新 衣 服 撕 下 一 块 来 补 在 旧 衣 服 上 ; 若 是 这 样 , 就 把 新 的 撕 破 了 , 并 且 所 撕 下 来 的 那 块 新 的 和 旧 的 也 不 相 称 。 37 也 没 有 人 把 新 酒 装 在 旧 皮 袋 里 ; 若 是 这 样 , 新 酒 必 将 皮 袋 裂 开 , 酒 便 漏 出 来 , 皮 袋 也 就 坏 了 。 38 但 新 酒 必 须 装 在 新 皮 袋 里 。 39 没 有 人 喝 了 陈 酒 又 想 喝 新 的 ; 他 总 说 陈 的 好 。