Website too slow? Load as basic HTML.

John 18

Lutherbibel 2017

1 Als Jesus das geredet hatte, ging er hinaus mit seinen Jüngern über den Bach Kidron; da war ein Garten, in den gingen er und seine Jünger. 2 Judas aber, der ihn verriet, kannte den Ort auch, denn Jesus versammelte sich oft dort mit seinen Jüngern. 3 Als nun Judas die Schar der Soldaten mit sich genommen hatte und Knechte der Hohenpriester und Pharisäer, kommt er dahin mit Fackeln, Lampen und mit Waffen. 4 Da nun Jesus alles wusste, was ihm begegnen sollte, ging er hinaus und sprach zu ihnen: Wen sucht ihr? 5 Sie antworteten ihm: Jesus von Nazareth. Er spricht zu ihnen: Ich bin's! Judas aber, der ihn verriet, stand auch bei ihnen. 6 Als nun Jesus zu ihnen sprach: Ich bin's!, wichen sie zurück und fielen zu Boden. 7 Da fragte er sie abermals: Wen sucht ihr? Sie aber sprachen: Jesus von Nazareth. 8 Jesus antwortete: Ich habe euch gesagt: Ich bin's. Sucht ihr mich, so lasst diese gehen! 9 Damit sollte das Wort erfüllt werden, das er gesagt hatte: Ich habe keinen von denen verloren, die du mir gegeben hast. 10 Nun hatte Simon Petrus ein Schwert und zog es und schlug nach dem Knecht des Hohenpriesters und hieb ihm sein rechtes Ohr ab. Und der Knecht hieß Malchus. 11 Da sprach Jesus zu Petrus: Steck das Schwert in die Scheide! Soll ich den Kelch nicht trinken, den mir der Vater gegeben hat? 12 Die Schar aber und ihr Oberst und die Knechte der Juden nahmen Jesus und banden ihn 13 und führten ihn zuerst zu Hannas; der war der Schwiegervater des Kaiphas, der in jenem Jahr Hoherpriester war. 14 Kaiphas aber war es, der den Juden geraten hatte, es wäre gut, ein Mensch stürbe für das Volk. 15 Simon Petrus aber folgte Jesus nach und ein anderer Jünger. Dieser Jünger war dem Hohenpriester bekannt und ging mit Jesus hinein in den Palast des Hohenpriesters. 16 Petrus aber stand draußen vor der Tür. Da kam der andere Jünger, der dem Hohenpriester bekannt war, heraus und redete mit der Türhüterin und führte Petrus hinein. 17 Da sprach die Magd, die Türhüterin, zu Petrus: Bist du nicht auch einer von den Jüngern dieses Menschen? Er sprach: Ich bin's nicht. 18 Es standen da aber die Knechte und Diener und hatten ein Kohlenfeuer gemacht, denn es war kalt, und sie wärmten sich. Aber auch Petrus stand bei ihnen und wärmte sich. 19 Der Hohepriester befragte nun Jesus über seine Jünger und über seine Lehre. 20 Jesus antwortete ihm: Ich habe frei und offen vor aller Welt geredet. Ich habe allezeit gelehrt in der Synagoge und im Tempel, wo alle Juden zusammenkommen, und habe nichts im Verborgenen geredet. 21 Was fragst du mich? Frage die, die gehört haben, was ich zu ihnen geredet habe. Siehe, sie wissen, was ich gesagt habe. 22 Als er so redete, schlug einer von den Dienern, der dabeistand, Jesus ins Gesicht und sprach: Sollst du dem Hohenpriester so antworten? 23 Jesus antwortete ihm: Habe ich übel geredet, so beweise, dass es übel ist; habe ich aber recht geredet, was schlägst du mich? 24 Und Hannas sandte ihn gebunden zu dem Hohenpriester Kaiphas. 25 Simon Petrus aber stand da und wärmte sich. Da sprachen sie zu ihm: Bist du nicht einer seiner Jünger? Er leugnete aber und sprach: Ich bin's nicht. 26 Spricht einer von den Knechten des Hohenpriesters, ein Verwandter dessen, dem Petrus das Ohr abgehauen hatte: Sah ich dich nicht im Garten bei ihm? 27 Da leugnete Petrus abermals, und alsbald krähte der Hahn. 28 Da führten sie Jesus von Kaiphas vor das Prätorium; es war aber früh am Morgen. Und sie gingen nicht hinein in das Prätorium, damit sie nicht unrein würden, sondern das Passamahl essen könnten. 29 Da kam Pilatus zu ihnen heraus und sprach: Was für eine Klage bringt ihr vor gegen diesen Menschen? 30 Sie antworteten und sprachen zu ihm: Wäre dieser nicht ein Übeltäter, wir hätten dir ihn nicht überantwortet. 31 Da sprach Pilatus zu ihnen: So nehmt ihr ihn und richtet ihn nach eurem Gesetz. Da sprachen die Juden zu ihm: Es ist uns nicht erlaubt, jemanden zu töten. 32 So sollte das Wort Jesu erfüllt werden, das er gesagt hatte, um anzuzeigen, welchen Todes er sterben würde. 33 Da ging Pilatus wieder hinein ins Prätorium und rief Jesus und sprach zu ihm: Bist du der Juden König? 34 Jesus antwortete: Sagst du das von dir aus, oder haben dir's andere über mich gesagt? 35 Pilatus antwortete: Bin ich ein Jude? Dein Volk und die Hohenpriester haben dich mir überantwortet. Was hast du getan? 36 Jesus antwortete: Mein Reich ist nicht von dieser Welt. Wäre mein Reich von dieser Welt, meine Diener würden darum kämpfen, dass ich den Juden nicht überantwortet würde; aber nun ist mein Reich nicht von hier. 37 Da sprach Pilatus zu ihm: So bist du dennoch ein König? Jesus antwortete: Du sagst es: Ich bin ein König. Ich bin dazu geboren und in die Welt gekommen, dass ich die Wahrheit bezeuge. Wer aus der Wahrheit ist, der hört meine Stimme. 38 Spricht Pilatus zu ihm: Was ist Wahrheit? Und als er das gesagt hatte, ging er wieder hinaus zu den Juden und spricht zu ihnen: Ich finde keine Schuld an ihm. 39 Ihr habt aber die Gewohnheit, dass ich euch einen zum Passafest losgebe; wollt ihr nun, dass ich euch den König der Juden losgebe? 40 Da schrien sie wiederum: Nicht diesen, sondern Barabbas! Barabbas aber war ein Räuber.

John 18

Ketab El Hayat

1 بَعْدَمَا انْتَهَى يَسُوعُ مِنْ صَلاَتِهِ هذِهِ، خَرَجَ مَعَ تَلاَمِيذِهِ وَعَبَرُوا وَادِي قِدْرُونَ. وَكَانَ هُنَالِكَ بُسْتَانٌ، فَدَخَلَهُ هُوَ وَتَلاَمِيذُهُ. 2 وَكَانَ يَهُوذَا الَّذِي خَانَهُ يَعْرِفُ ذلِكَ الْمَكَانَ لأَنَّ يَسُوعَ كَانَ يَجْتَمِعُ فِيهِ كَثِيراً مَعَ تَلاَمِيذِهِ. 3 فَذَهَبَ يَهُوذَا إِلَى هُنَاكَ آخِذاً مَعَهُ فِرْقَةَ الْجُنُودِ وَحَرَسَ الْهَيْكَلِ، الَّذِينَ أَرْسَلَهُمْ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَالْفَرِّيسِيُّونَ، وَهُمْ يَحْمِلُونَ الْمَشَاعِلَ وَالْمَصَابِيحَ وَالسِّلاَحَ. 4 وَكَانَ يَسُوعُ يَعْرِفُ كُلَّ مَا سَيَحْدُثُ لَهُ، فَتَقَدَّمَ نَحْوَهُمْ وَقَالَ: «مَنْ تُرِيدُونَ؟» 5 فَأَجَابُوهُ: «يَسُوعَ النَّاصِرِيَّ». فَقَالَ لَهُمْ: «أَنَا هُوَ». وَكَانَ يَهُوذَا الَّذِي خَانَهُ وَاقِفاً مَعَهُمْ. 6 فَلَمَّا قَالَ لَهُمْ: «أَنَا هُوَ»، تَرَاجَعُوا وَسَقَطُوا عَلَى الأَرْضِ! 7 فَعَادَ يَسُوعُ يَسْأَلُهُمْ: «مَنْ تُرِيدُونَ؟» أَجَابُوهُ: «يَسُوعَ النَّاصِرِيَّ». 8 فَقَالَ: «قُلْتُ لَكُمْ: أَنَا هُوَ، فَإِنْ كُنْتُمْ تُرِيدُونَنِي أَنَا، فَدَعُوا هؤُلاَءِ يَذْهَبُونَ». 9 وَذلِكَ لِتَتِمَّ الْكَلِمَةُ الَّتِي قَالَهَا: «إِنَّ الَّذِينَ وَهَبْتَهُمْ لِي لَمْ يَهْلِكْ مِنْهُمْ أَحَدٌ!»  10 وَكَانَ مَعَ سِمْعَانَ بُطْرُسَ سَيْفٌ فَاسْتَلَّهُ وَضَرَبَ بِهِ عَبْدَ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ، فَقَطَعَ أُذُنَهُ الْيُمْنَى. وَكَانَ اسْمُ الْعَبْدِ مَلْخُسَ. 11 فَقَالَ يَسُوعُ لِبُطْرُسَ: «أَعِدِ السَّيْفَ إِلَى غِمْدِهِ! الْكَأْسُ الَّتِي أَعْطَانِي الآبُ، أَلاَ أَشْرَبُهَا؟»  12 فَقَبَضَتِ الْفِرْقَةُ وَالْقَائِدُ وَحَرَسُ الْهَيْكَلِ عَلَى يَسُوعَ وَقَيَّدُوهُ. 13 وَسَاقُوهُ أَوَّلاً إِلَى حَنَّانَ وَهُوَ حَمُو قَيَافَا رَئِيسِ الْكَهَنَةِ فِي تِلْكَ السَّنَةِ. 14 وَقَيَافَا هُوَ الَّذِي أَشَارَ عَلَى الْيَهُودِ بِأَنَّهُ مِنَ الأَفْضَلِ أَنْ يَمُوتَ رَجُلٌ وَاحِدٌ فِدَى الأُمَّةِ.  15 وَتَبِعَ يَسُوعَ سِمْعَانُ بُطْرُسُ وَتِلْمِيذٌ آخَرُ كَانَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ يَعْرِفُهُ. فَدَخَلَ ذَلِكَ التِّلْمِيذُ مَعَ يَسُوعَ إِلَى دَارِ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ. 16 أَمَّا بُطْرُسُ فَوَقَفَ بِالْبَابِ خَارِجاً. فَخَرَجَ التِّلْمِيذُ الآخَرُ الَّذِي كَانَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ يَعْرِفُهُ، وَكَلَّمَ الْبَوَّابَةَ فَأَدْخَلَ بُطْرُسَ. 17 فَسَأَلَتِ الْخَادِمَةُ الْبَوَّابَةُ بُطْرُسَ: «أَلَسْتَ أَنْتَ أَحَدَ تَلاَمِيذِ هَذَا الرَّجُلِ؟» أَجَابَهَا: «لاَ، لَسْتُ مِنْهُمْ!» 18 وَكَانَ الطَّقْسُ بَارِداً، وَقَدْ أَوْقَدَ الْعَبِيدُ وَالْحُرَّاسُ نَاراً وَوَقَفُوا يَسْتَدْفِئُونَ حَوْلَهَا، فَوَقَفَ بُطْرُسُ يَسْتَدْفِئُ مَعَهُمْ.  19 وَسَأَلَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ يَسُوعَ عَنْ تَلاَمِيذِهِ، وَعَنْ تَعْلِيمِهِ. 20 فَأَجَابَهُ يَسُوعُ: «عَلَناً تَكَلَّمْتُ إِلَى الْعَالَمِ، وَدَائِماً عَلَّمْتُ فِي الْمَجْمَعِ وَالْهَيْكَلِ حَيْثُ يَجْتَمِعُ الْيَهُودُ كُلُّهُمْ، وَلَمْ أَقُلْ شَيْئاً فِي السِّرِّ. 21 فَلِمَاذَا تَسْأَلُنِي أَنَا؟ اسْأَلِ الَّذِينَ سَمِعُوا مَا تَكَلَّمْتُ بِهِ إِلَيْهِمْ، فَهُمْ يَعْرِفُونَ مَا قُلْتُهُ!» 22 فَلَمَّا قَالَ يَسُوعُ هَذَا لَطَمَهُ أَحَدُ الْحُرَّاسِ وَقَالَ لَهُ: «أَهكَذَا تُجِيبُ رَئِيسَ الْكَهَنَةِ؟» 23 أَجَابَهُ يَسُوعُ: «إِنْ كُنْتُ أَسَأْتُ الْكَلاَمَ فَاشْهَدْ عَلَى الإِسَاءَةِ، أَمَّا إِذَا كُنْتُ أَحْسَنْتُ، فَلِمَاذَا تَضْرِبُنِي؟» 24 ثُمَّ أَرْسَلَهُ حَنَّانُ مُقَيَّداً إِلَى قَيَافَا رَئِيسِ الْكَهَنةِ.  25 وَكَانَ بُطْرُسُ لاَيَزَالُ وَاقِفاً هُنَاكَ يَسْتَدْفِئُ، فَسَأَلُوهُ: «أَلَسْتَ أَنْتَ أَيْضاً مِنْ تَلاَمِيذِهِ؟» فَأَنْكَرَ وَقَالَ: «لَسْتُ أَنَا». 26 فَقَالَ وَاحِدٌ مِنْ عَبِيدِ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ، وَهُوَ نَسِيبُ الْعَبْدِ الَّذِي قَطَعَ بُطْرُسُ أُذُنَهُ: «أَمَا رَأَيْتُكَ مَعَهُ فِي الْبُسْتَانِ؟» 27 فَأَنْكَرَ بُطْرُسُ مَرَّةً أُخْرَى. وَفِي الْحَالِ صَاحَ الدِّيكُ!  28 ثُمَّ أَخَذُوا يَسُوعَ مِنْ دَارِ قَيَافَا إِلَى قَصْرِ الْحَاكِمِ الرُّومَانِيِّ، وَكَانَ ذلِكَ فِي الصَّبَاحِ الْبَاكِرِ. وَلَمْ يَدْخُلِ الْيَهُودُ إِلَى الْقَصْرِ لِئَلاَّ يَتَنَجَّسُوا فَلاَ يَتَمَكَّنُوا مِنَ الأَكْلِ مِنْ خَرُوفِ الْفِصْحِ. 29 فَخَرَجَ بِيلاَطُسُ إِلَيْهِمْ وَسَأَلَهُمْ: «بِمَاذَا تَتَّهِمُونَ هَذَا الرَّجُلَ؟» 30 أَجَابُوهُ: «لَوْ لَمْ يَكُنْ مُذْنِباً، لَمَا سَلَّمْنَاهُ إِلَيْكَ!» 31 فَقَالَ بِيلاَطُسُ: «خُذُوهُ أَنْتُمْ وَحَاكِمُوهُ حَسَبَ شَرِيعَتِكُمْ». فَأَجَابُوهُ: «لاَ يَحِقُّ لَنَا أَنْ نَقْتُلَ أَحَداً!» 32 وَقَدْ حَدَثَ هَذَا لِتَتِمَّ الْكَلِمَةُ الَّتِي قَالَهَا يَسُوعُ إِشَارَةً إِلَى الْمِيتَةِ الَّتِي سَيَمُوتُهَا.  33 فَدَخَلَ بِيلاَطُسُ قَصْرَهُ وَاسْتَدْعَى يَسُوعَ وَسَأَلَهُ: «أَأَنْتَ مَلِكُ الْيَهُودِ؟» 34 فَرَدَّ يَسُوعُ: «أَتَقُولُ لِي هَذَا مِنْ عِنْدِكَ، أَمْ قَالَهُ لَكَ عَنِّي آخَرُونَ؟» 35 فَقَالَ بِيلاَطُسُ: «وَهَلْ أَنَا يَهُودِيٌّ؟ إِنَّ أُمَّتَكَ وَرُؤَسَاءَ الْكَهَنَةِ سَلَّمُوكَ إِلَيَّ. مَاذَا فَعَلْتَ؟» 36 أَجَابَ يَسُوعُ: «لَيْسَتْ مَمْلَكَتِي مِنْ هَذَا الْعَالَمِ. وَلَوْ كَانَتْ مَمْلَكَتِي مِنْ هَذَا الْعَالَمِ، لَكَانَ حُرَّاسِي يُجَاهِدُونَ لِكَيْ لاَ أُسَلَّمَ إِلَى الْيَهُودِ. أَمَّا الآنَ فَمَمْلَكَتِي لَيْسَتْ مِنْ هُنَا». 37 فَسَأَلَهُ بِيلاَطُسُ: «فَهَلْ أَنْتَ مَلِكٌ إِذَنْ؟» أَجَابَهُ: «أَنْتَ قُلْتَ، إِنِّي مَلِكٌ. وَلِهَذَا وُلِدْتُ وَجِئْتُ إِلَى الْعَالَمِ: لأَشْهَدَ لِلْحَقِّ، وَكُلُّ مَنْ هُوَ مِنَ الْحَقِّ يُصْغِي لِصَوْتِي». 38 فَقَالَ لَهُ بِيلاَطُسُ: «مَا هُوَ الْحَقُّ!» ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الْيَهُودِ وَقَالَ: «إِنِّي لاَ أَجِدُ فِيهِ ذَنْباً! 39 وَقَدْ جَرَتِ الْعَادَةُ عِنْدَكُمْ أَنْ أُطْلِقَ لَكُمْ أَحَدَ السُّجَنَاءِ فِي عِيدِ الْفِصْحِ. فَهَلْ تُرِيدُونَ أَنْ أُطْلِقَ لَكُمْ مَلِكَ الْيَهُودِ؟» 40 فَصَرَخُوا جَمِيعاً قَائِلِينَ: «لاَ تُطْلِقْ هَذَا، بَلْ بَارَابَاسَ». وَكَانَ بَارَابَاسُ لِصّاً!

John 18

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 پس از پايان دعا، عيسی با شاگردانش به يک باغ زيتون واقع در آنسوی دره‌‌ء «قدرون» رفت. 2 يهودای خائن نيز آن محل را می‌شناخت، زيرا عيسی و شاگردانش بارها در آنجا گرد آمده بودند. 3 پس يهودا به همراه سربازان و محافظين مخصوص خانه‌‌ء خدا كه كاهنان اعظم و فريسيان در اختيارش گذاشته بودند، با اسلحه و مشعلها و چراغها وارد باغ شدند. 4 عيسی با اينكه می‌دانست چه سرنوشتی در انتظار اوست، جلو رفت و از ايشان پرسيد: «چه كسی را می‌خواهيد؟» 5 جواب دادند: «عيسای ناصری!» عيسی فرمود: «من خودم هستم!» وقتی عيسی اين را می‌گفت يهودا نيز آنجا ايستاده بود. 6 به محض اينكه گفت من خودم هستم، همه عقب‌عقب رفتند و بر زمين افتادند. 7 عيسی باز از ايشان پرسيد: «چه كسی را می‌خواهيد؟» باز جواب دادند: «عيسای ناصری را.» 8 فرمود: «من كه گفتم خودم هستم. اگر مرا می‌خواهيد، بگذاريد اينها بروند.» 9 او اين كار را كرد تا مطابق دعای آن شب خود عمل كرده باشد كه فرمود: «تمام كسانی را كه به من سپردی حفظ كردم بطوری كه هيچيک از دست نرفت.» 10 در همين وقت، شمعون پطرس شمشير خود را كشيد و گوش راست «ملوک» خدمتكار كاهن اعظم را بريد. 11 عيسی به پطرس فرمود: «شمشيرت را غلاف كن. آيا جامی را كه پدرم به من داده است، نبايد بنوشم؟» 12 آنگاه سربازان و فرماندهان و محافظين مخصوص، عيسی را گرفتند و دستهای او را بستند، 13 و او را نخست نزد «حنا»، پدر زن «قيافا» كه كاهن اعظم آن سال بود، بردند. 14 قيافا همان است كه به سران قوم يهود گفت: «بهتر است اين يک نفر فدای همه شود.» 15 شمعون پطرس و يک شاگرد ديگر نيز دنبال عيسی رفتند. آن شاگرد با كاهن اعظم آشنا بود، پس توانست دنبال عيسی داخل خانه‌‌ء كاهن اعظم شود. 16 ولی پطرس پشت در ماند، تا اينكه آن شاگرد ديگر آمد و با كنيزی كه دربان آنجا بود، گفتگو كرد و پطرس را با خود به داخل خانه برد. 17 آن كنيز از پطرس پرسيد: «آيا تو از شاگردان عيسی هستی؟» جواب داد: «نه، نيستم.» 18 بيرون، هوا سرد بود. پس خدمتكاران و مأموران، آتشی درست كردند و دور آن جمع شدند. پطرس نيز به ميان ايشان رفت تا خود را گرم كند. 19 در داخل، كاهن اعظم، از عيسی درباره‌‌ء شاگردان و تعاليم او سؤالاتی كرد. 20 عيسی جواب داد: «همه می‌دانند كه من چه تعليمی می‌دهم. آشكارا در عبادتگاهها و خانه‌‌ء خدا موعظه كرده‌ام؛ تمام سران قوم سخنان مرا شنيده‌اند و به كسی مخفيانه چيزی نگفته‌ام. 21 چرا اين سؤال را از من می‌كنی؟ از كسانی بپرس كه سخنانم را شنيده‌اند. عده‌ای از ايشان اينجا حاضرند و می‌دانند من چه گفته‌ام.» 22 وقتی اين را گفت، يكی از سربازان كه آنجا ايستاده بود، به عيسی سيلی زد و گفت: «به كاهن اعظم اينطور جواب می‌دهی؟» 23 عيسی جواب داد: «اگر سخنی ناراست گفته‌ام، آن را ثابت كن. ولی اگر سخنم راست است، چرا سيلی می‌زنی؟» 24 سپس «حنا» عيسی را دست بسته، نزد «قيافا» فرستاد كه او نيز كاهن اعظم بود. 25 در حالی كه شمعون پطرس در كنار آتش ايستاده بود و خود را گرم می‌كرد، يک نفر ديگر از او پرسيد: «تو از شاگردان او نيستی؟» جواب داد: «البته كه نيستم.» 26 يكی از خدمتكاران كاهن اعظم كه از خويشان كسی بود كه پطرس گوشش را بريده بود، گفت: «مگر من خودم تو را در باغ با عيسی نديدم؟» 27 باز پطرس حاشا كرد. همان لحظه خروس بانگ زد. 28 نزديک صبح، بازجويی از عيسی تمام شد. پس قيافا او را به كاخ فرماندار رومی فرستاد. يهوديان برای اينكه نجس نشوند، داخل كاخ نشدند، چون اگر داخل می‌شدند ديگر نمی‌توانستند در مراسم «عيد پِسَح» و مراسم قربانی شركت كنند. 29 پس فرماندار رومی كه نامش «پيلاطوس» بود، بيرون آمد و پرسيد: «اتهام اين شخص چيست؟ از دست او چه شكايت داريد؟» 30 جواب دادند: «اگر مجرم نبود، دستگيرش نمی‌كرديم.» 31 پيلاطوس گفت: «پس او را ببريد و مطابق قوانين مذهبی خودتان محاكمه كنيد.» گفتند: «ما می‌خواهيم او بر صليب اعدام شود و لازم است كه دستور اين كار را شما بدهيد.» 32 اين مطابق پيشگويی خود عيسی بود كه فرموده بود به چه ترتيبی بايد بميرد. 33 پيلاطوس به داخل كاخ برگشت و دستور داد عيسی را نزد او بياورند. آنگاه از او پرسيد: «آيا تو پادشاه يهود هستی؟» 34 عيسی پرسيد: «منظورت از «پادشاه» آن است كه شما رومی‌ها می‌گوييد يا پادشاهی كه يهوديان منتظر ظهورش هستند؟» 35 پيلاطوس گفت: «مگر من يهودی هستم كه اين چيزها را از من می‌پرسی؟ قوم خودت و كاهنانشان تو را اينجا آورده‌اند. چه كرده‌ای؟» 36 عيسی فرمود: «من يک پادشاه دنيوی نيستم. اگر بودم، پيروانم می‌جنگيدند تا در چنگ سران قوم يهود گرفتار نشوم. پادشاهی من متعلق به اين دنيا نيست.» 37 پيلاطوس پرسيد: «بهر حال منظورت اين است كه تو پادشاهی؟» عيسی فرمود: «بلی، من برای همين منظور متولد شده‌ام، و آمده‌ام تا حقيقت را به دنيا بياورم؛ و تمام كسانی كه حقيقت را دوست دارند از من پيروی می‌كنند.» 38 پيلاطوس گفت: «حقيقت چيست؟» سپس بيرون رفت و به مردم گفت: «او هيچ جرمی مرتكب نشده است؛ 39 ولی رسم اينست كه در هر «عيد پِسَح» يک زندانی را برای شما آزاد كنم. اگر بخواهيد، حاضرم «پادشاه يهود» را آزاد كنم.» 40 ولی مردم فرياد زدند: «نه، او را نمی‌خواهيم. باراباس را می‌خواهيم!» (باراباس راهزن بود.)

John 18

New International Version

1 When he had finished praying, Jesus left with his disciples and crossed the Kidron Valley. On the other side there was a garden, and he and his disciples went into it. 2 Now Judas, who betrayed him, knew the place, because Jesus had often met there with his disciples. 3 So Judas came to the garden, guiding a detachment of soldiers and some officials from the chief priests and the Pharisees. They were carrying torches, lanterns and weapons. 4 Jesus, knowing all that was going to happen to him, went out and asked them, “Who is it you want?” 5 “Jesus of Nazareth,” they replied. “I am he,” Jesus said. (And Judas the traitor was standing there with them.) 6 When Jesus said, “I am he,” they drew back and fell to the ground. 7 Again he asked them, “Who is it you want?” “Jesus of Nazareth,” they said. 8 Jesus answered, “I told you that I am he. If you are looking for me, then let these men go.” 9 This happened so that the words he had spoken would be fulfilled: “I have not lost one of those you gave me.”[1] 10 Then Simon Peter, who had a sword, drew it and struck the high priest’s servant, cutting off his right ear. (The servant’s name was Malchus.) 11 Jesus commanded Peter, “Put your sword away! Shall I not drink the cup the Father has given me?” 12 Then the detachment of soldiers with its commander and the Jewish officials arrested Jesus. They bound him 13 and brought him first to Annas, who was the father-in-law of Caiaphas, the high priest that year. 14 Caiaphas was the one who had advised the Jewish leaders that it would be good if one man died for the people. 15 Simon Peter and another disciple were following Jesus. Because this disciple was known to the high priest, he went with Jesus into the high priest’s courtyard, 16 but Peter had to wait outside at the door. The other disciple, who was known to the high priest, came back, spoke to the servant girl on duty there and brought Peter in. 17 “You aren’t one of this man’s disciples too, are you?” she asked Peter. He replied, “I am not.” 18 It was cold, and the servants and officials stood around a fire they had made to keep warm. Peter also was standing with them, warming himself. 19 Meanwhile, the high priest questioned Jesus about his disciples and his teaching. 20 “I have spoken openly to the world,” Jesus replied. “I always taught in synagogues or at the temple, where all the Jews come together. I said nothing in secret. 21 Why question me? Ask those who heard me. Surely they know what I said.” 22 When Jesus said this, one of the officials nearby slapped him in the face. “Is this the way you answer the high priest?” he demanded. 23 “If I said something wrong,” Jesus replied, “testify as to what is wrong. But if I spoke the truth, why did you strike me?” 24 Then Annas sent him bound to Caiaphas the high priest. 25 Meanwhile, Simon Peter was still standing there warming himself. So they asked him, “You aren’t one of his disciples too, are you?” He denied it, saying, “I am not.” 26 One of the high priest’s servants, a relative of the man whose ear Peter had cut off, challenged him, “Didn’t I see you with him in the garden?” 27 Again Peter denied it, and at that moment a rooster began to crow. 28 Then the Jewish leaders took Jesus from Caiaphas to the palace of the Roman governor. By now it was early morning, and to avoid ceremonial uncleanness they did not enter the palace, because they wanted to be able to eat the Passover. 29 So Pilate came out to them and asked, “What charges are you bringing against this man?” 30 “If he were not a criminal,” they replied, “we would not have handed him over to you.” 31 Pilate said, “Take him yourselves and judge him by your own law.” “But we have no right to execute anyone,” they objected. 32 This took place to fulfill what Jesus had said about the kind of death he was going to die. 33 Pilate then went back inside the palace, summoned Jesus and asked him, “Are you the king of the Jews?” 34 “Is that your own idea,” Jesus asked, “or did others talk to you about me?” 35 “Am I a Jew?” Pilate replied. “Your own people and chief priests handed you over to me. What is it you have done?” 36 Jesus said, “My kingdom is not of this world. If it were, my servants would fight to prevent my arrest by the Jewish leaders. But now my kingdom is from another place.” 37 “You are a king, then!” said Pilate. Jesus answered, “You say that I am a king. In fact, the reason I was born and came into the world is to testify to the truth. Everyone on the side of truth listens to me.” 38 “What is truth?” retorted Pilate. With this he went out again to the Jews gathered there and said, “I find no basis for a charge against him. 39 But it is your custom for me to release to you one prisoner at the time of the Passover. Do you want me to release ‘the king of the Jews’?” 40 They shouted back, “No, not him! Give us Barabbas!” Now Barabbas had taken part in an uprising.

John 18

Священное Писание, Восточный перевод

1 Сказав это, Иса пошёл со своими учениками на другую сторону долины Кедрона, где был сад, в который они и вошли. 2 Предатель Иуда знал это место, так как Иса часто собирался там со Своими учениками. 3 Поэтому Иуда привёл туда с собой отряд римских воинов, а также слуг, посланных главными священнослужителями и блюстителями Таурата. Они пришли с фонарями, факелами и оружием. 4 Иса знал всё, что должно было с Ним произойти. Он вышел вперёд и спросил:– Кого вы ищете? 5 – Ису из Назарета, – ответили те.– Это Я, – сказал Иса.Предатель Иуда тоже стоял с ними. 6 Когда Иса сказал: «Это Я», – они отступили назад и упали на землю. 7 Он опять спросил их:– Кого вы ищете?– Ису из Назарета, – сказали они. 8 – Я же вам сказал, что это Я, – ответил Иса. – Если вы ищете Меня, то отпустите остальных. 9 Он сказал это, чтобы исполнились Его слова: «Я не потерял никого из тех, кого Ты дал Мне»[1]. 10 У Шимона Петира был меч, он выхватил его, ударил раба главного священнослужителя и отсёк ему правое ухо. Раба звали Малик. 11 Тогда Иса сказал Петиру:– Вложи меч в ножны! Разве Я не должен выпить чашу страданий, которую дал Мне Отец? 12 Отряд римских воинов, их командир и иудейские стражники арестовали Ису и связали Его. 13 Они привели Его вначале к Ханану. Ханан был тестем Каиафы, который был в тот год верховным священнослужителем.[2] 14 Это Каиафа убеждал предводителей иудеев, что будет лучше, если один человек умрёт за народ.[3] 15 Шимон Петир и ещё один ученик шли следом за Исой. Главный священнослужитель знал этого ученика, и поэтому тот смог пройти с Исой во двор, 16 а Петир остался снаружи у ворот. Ученик, который был знаком главному священнослужителю, вышел, поговорил со служанкой, дежурившей у ворот, и провёл Петира внутрь. 17 – Ты случайно не один из учеников этого человека? – спросила эта служанка.– Нет, – ответил Петир. 18 Было холодно. Рабы и стражники разложили костёр и грелись у него. Петир тоже стоял у костра и грелся. 19 Тем временем главный священнослужитель допрашивал Ису о Его учениках и учении. 20 – Я говорил открыто миру, – отвечал Иса, – Я всегда учил в молитвенных домах или в храме, там, где собираются все иудеи. Тайного Я ничего не говорил. 21 Зачем ты Меня допрашиваешь? Спроси тех, кто Меня слушал, они наверняка знают, что Я говорил. 22 Когда Иса это сказал, один из стоящих поблизости служителей ударил Ису по лицу.– Ты как разговариваешь с главным священнослужителем! – возмутился он. 23 – Если Я сказал что-то не так, то скажи, что не так, – ответил Иса. – Если же Я прав, то зачем ты бьёшь Меня? 24 Ханан отослал Ису связанным к верховному священнослужителю Каиафе. 25 Шимон Петир всё стоял и грелся у костра, когда его ещё раз спросили:– Ты случайно не один из Его учеников?Петир отрицал.– Нет, – сказал он. 26 Тогда один из рабов главного священнослужителя, родственник того, которому Петир отсёк ухо, сказал:– Разве не тебя я видел с Ним в саду? 27 Петир снова отрицал это, и в этот момент пропел петух[4]. 28 От Каиафы Ису повели в резиденцию римского наместника. Было раннее утро, и предводители иудеев, опасаясь оскверниться, не вошли в здание, иначе они не смогли бы потом есть праздничный ужин.[5] 29 Поэтому Пилат[6] вышел к ним.– В чём вы обвиняете Этого Человека? – спросил он. 30 – Не будь Он преступником, мы бы не привели Его к тебе, – ответили они. 31 Пилат сказал:– Берите Его сами и судите по вашему Закону.– Но у нас нет права никого казнить, – возразили предводители иудеев. 32 Так должны были исполниться слова Исы о том, какой смертью Он умрёт.[7] 33 Тогда Пилат вошёл внутрь своей резиденции, вызвал Ису и спросил Его:– Ты Царь Иудеев? 34 – Ты это от себя говоришь, или тебе обо Мне сказали другие? – спросил в ответ Иса. 35 – Я что, иудей? – ответил Пилат. – Это Твой народ и главные священнослужители передали Тебя мне. Что Ты сделал? 36 Иса сказал:– Царство Моё – это не одно из царств этого мира. Если бы оно было таким, то Мои подданные сражались бы за Меня, чтобы Я не был схвачен предводителями иудеев. Но сейчас Моё Царство не принадлежит этому миру. 37 – Так значит, Ты всё-таки царь? – спросил Пилат.– Ты правильно говоришь, что Я Царь, – ответил Иса. – Я родился и пришёл в мир, чтобы свидетельствовать об истине. Тот, кто на стороне истины, тот слушает Меня. 38 Пилат спросил:– Что есть истина?Потом он опять вышел к иудеям и сказал:– Я не нахожу в Этом Человеке никакой вины. 39 – У вас есть обычай, чтобы я на праздник Освобождения отпускал на свободу одного из заключённых. Хотите, чтобы я отпустил вам «Царя Иудеев»? 40 Они в ответ закричали:– Нет! Не Его! Отпусти нам Бар-Аббу[8]!Бар-Абба же был мятежником.

John 18

中文和合本(简体)

1 耶 稣 说 了 这 话 , 就 同 门 徒 出 去 , 过 了 汲 沦 溪 。 在 那 里 有 一 个 园 子 , 他 和 门 徒 进 去 了 。 2 卖 耶 稣 的 犹 大 也 知 道 那 地 方 , 因 为 耶 稣 和 门 徒 屡 次 上 那 里 去 聚 集 。 3 犹 大 领 了 一 队 兵 , 和 祭 司 长 并 法 利 赛 人 的 差 役 , 拿 着 灯 笼 、 火 把 、 兵 器 , 就 来 到 园 里 。 4 耶 稣 知 道 将 要 临 到 自 己 的 一 切 事 , 就 出 来 对 他 们 说 : 你 们 找 谁 ? 5 他 们 回 答 说 : 找 拿 撒 勒 人 耶 稣 。 耶 稣 说 : 我 就 是 。 卖 他 的 犹 大 也 同 他 们 站 在 那 里 。 6 耶 稣 一 说 我 就 是 , 他 们 就 退 後 倒 在 地 上 。 7 他 又 问 他 们 说 : 你 们 找 谁 ? 他 们 说 : 找 拿 撒 勒 人 耶 稣 。 8 耶 稣 说 : 我 已 经 告 诉 你 们 , 我 就 是 。 你 们 若 找 我 , 就 让 这 些 人 去 罢 。 9 这 要 应 验 耶 稣 从 前 的 话 , 说 : 你 所 赐 给 我 的 人 , 我 没 有 失 落 一 个 。 10 西 门 彼 得 带 着 一 把 刀 , 就 拔 出 来 , 将 大 祭 司 的 仆 人 砍 了 一 刀 , 削 掉 他 的 右 耳 ; 那 仆 人 名 叫 马 勒 古 。 11 耶 稣 就 对 彼 得 说 : 收 刀 入 鞘 罢 , 我 父 所 给 我 的 那 杯 , 我 岂 可 不 喝 呢 ? 12 那 队 兵 和 千 夫 长 , 并 犹 太 人 的 差 役 就 拿 住 耶 稣 , 把 他 捆 绑 了 , 13 先 带 到 亚 那 面 前 , 因 为 亚 那 是 本 年 作 大 祭 司 该 亚 法 的 岳 父 。 14 这 该 亚 法 就 是 从 前 向 犹 太 人 发 议 论 说 一 个 人 替 百 姓 死 是 有 益 的 那 位 。 15 西 门 彼 得 跟 着 耶 稣 , 还 有 一 个 门 徒 跟 着 。 那 门 徒 是 大 祭 司 所 认 识 的 , 他 就 同 耶 稣 进 了 大 祭 司 的 院 子 。 16 彼 得 却 站 在 门 外 。 大 祭 司 所 认 识 的 那 个 门 徒 出 来 , 和 看 门 的 使 女 说 了 一 声 , 就 领 彼 得 进 去 。 17 那 看 门 的 使 女 对 彼 得 说 : 你 不 也 是 这 人 的 门 徒 麽 ? 他 说 : 我 不 是 。 18 仆 人 和 差 役 因 为 天 冷 , 就 生 了 炭 火 , 站 在 那 里 烤 火 ; 彼 得 也 同 他 们 站 着 烤 火 。 19 大 祭 司 就 以 耶 稣 的 门 徒 和 他 的 教 训 盘 问 他 。 20 耶 稣 回 答 说 : 我 从 来 是 明 明 的 对 世 人 说 话 。 我 常 在 会 堂 和 殿 里 , 就 是 犹 太 人 聚 集 的 地 方 教 训 人 ; 我 在 暗 地 里 并 没 有 说 甚 麽 。 21 你 为 甚 麽 问 我 呢 ? 可 以 问 那 听 见 的 人 , 我 对 他 们 说 的 是 甚 麽 ; 我 所 说 的 , 他 们 都 知 道 。 22 耶 稣 说 了 这 话 , 旁 边 站 着 的 一 个 差 役 用 手 掌 打 他 , 说 : 你 这 样 回 答 大 祭 司 麽 ? 23 耶 稣 说 : 我 若 说 的 不 是 , 你 可 以 指 证 那 不 是 ; 我 若 说 的 是 , 你 为 甚 麽 打 我 呢 ? 24 亚 那 就 把 耶 稣 解 到 大 祭 司 该 亚 法 那 里 , 仍 是 捆 着 解 去 的 。 25 西 门 彼 得 正 站 着 烤 火 , 有 人 对 他 说 : 你 不 也 是 他 的 门 徒 麽 ? 彼 得 不 承 认 , 说 : 我 不 是 。 26 有 大 祭 司 的 一 个 仆 人 , 是 彼 得 削 掉 耳 朵 那 人 的 亲 属 , 说 : 我 不 是 看 见 你 同 他 在 园 子 里 麽 ? 27 彼 得 又 不 承 认 。 立 时 鸡 就 叫 了 。 28 众 人 将 耶 稣 从 该 亚 法 那 里 往 衙 门 内 解 去 , 那 时 天 还 早 。 他 们 自 己 却 不 进 衙 门 , 恐 怕 染 了 污 秽 , 不 能 吃 逾 越 节 的 筵 席 。 29 彼 拉 多 就 出 来 , 到 他 们 那 里 , 说 : 你 们 告 这 人 是 为 甚 麽 事 呢 ? 30 他 们 回 答 说 : 这 人 若 不 是 作 恶 的 , 我 们 就 不 把 他 交 给 你 。 31 彼 拉 多 说 : 你 们 自 己 带 他 去 , 按 着 你 们 的 律 法 审 问 他 罢 。 犹 太 人 说 : 我 们 没 有 杀 人 的 权 柄 。 32 这 要 应 验 耶 稣 所 说 自 己 将 要 怎 样 死 的 话 了 。 33 彼 拉 多 又 进 了 衙 门 , 叫 耶 稣 来 , 对 他 说 : 你 是 犹 太 人 的 王 麽 ? 34 耶 稣 回 答 说 : 这 话 是 你 自 己 说 的 , 还 是 别 人 论 我 对 你 说 的 呢 ? 35 彼 拉 多 说 : 我 岂 是 犹 太 人 呢 ? 你 本 国 的 人 和 祭 司 长 把 你 交 给 我 。 你 做 了 甚 麽 事 呢 ? 36 耶 稣 回 答 说 : 我 的 国 不 属 这 世 界 ; 我 的 国 若 属 这 世 界 , 我 的 臣 仆 必 要 争 战 , 使 我 不 至 於 被 交 给 犹 太 人 。 只 是 我 的 国 不 属 这 世 界 。 37 彼 拉 多 就 对 他 说 : 这 样 , 你 是 王 麽 ? 耶 稣 回 答 说 : 你 说 我 是 王 。 我 为 此 而 生 , 也 为 此 来 到 世 间 , 特 为 给 真 理 作 见 证 。 凡 属 真 理 的 人 就 听 我 的 话 。 38 彼 拉 多 说 : 真 理 是 甚 麽 呢 ? 说 了 这 话 , 又 出 来 到 犹 太 人 那 里 , 对 他 们 说 : 我 查 不 出 他 有 甚 麽 罪 来 。 39 但 你 们 有 个 规 矩 , 在 逾 越 节 要 我 给 你 们 释 放 一 个 人 , 你 们 要 我 给 你 们 释 放 犹 太 人 的 王 麽 ? 40 他 们 又 喊 着 说 : 不 要 这 人 , 要 巴 拉 巴 ! 这 巴 拉 巴 是 个 强 盗 。