Website too slow? Load as basic HTML.

Jeremiah 2

Lutherbibel 2017

1 Und des HERRN Wort geschah zu mir: 2 Geh hin und predige Jerusalem öffentlich und sprich: So spricht der HERR: Ich gedenke der Treue deiner Jugend und der Liebe deiner Brautzeit, wie du mir folgtest in der Wüste, im Lande, da man nicht sät. 3 Da war Israel dem HERRN heilig, die Erstlingsfrucht seiner Ernte. Wer davon essen wollte, machte sich schuldig, und Unheil musste über ihn kommen, spricht der HERR. 4 Hört des HERRN Wort, ihr vom Hause Jakob und alle Geschlechter vom Hause Israel! 5 So spricht der HERR: Was haben doch eure Väter Unrechtes an mir gefunden, dass sie von mir wichen und hingen den nichtigen Götzen an und wurden so zunichte 6 und dachten niemals: Wo ist der HERR, der uns aus Ägyptenland führte und leitete uns in der Wüste, im wilden, ungebahnten Lande, im dürren und finstern Lande, im Lande, das niemand durchwandert und kein Mensch bewohnt? 7 Und ich brachte euch in ein fruchtbares Land, dass ihr äßet seine Früchte und Güter. Aber als ihr hineinkamt, machtet ihr mein Land unrein und mein Eigentum mir zum Gräuel. 8 Die Priester fragten nicht: Wo ist der HERR?, und die Hüter des Gesetzes achteten meiner nicht, und die Hirten wurden mir untreu, und die Propheten weissagten im Namen des Baal und hingen den Götzen an, die nicht helfen können. 9 Darum muss ich noch weiter mit euch und mit euren Kindeskindern rechten, spricht der HERR. 10 Denn geht hin zu den Inseln der Kittäer und schaut, und sendet nach Kedar und gebt genau acht und schaut, ob's daselbst so zugeht: 11 ob die Heiden ihre Götter wechseln, die doch keine Götter sind. Aber mein Volk hat seine Herrlichkeit eingetauscht gegen einen Götzen, der nicht helfen kann! 12 Entsetze dich, Himmel, darüber, erschrick und erbebe gar sehr, spricht der HERR. 13 Denn mein Volk tut eine zwiefache Sünde: Mich, die lebendige Quelle, verlassen sie und machen sich Zisternen, die doch rissig sind und das Wasser nicht halten. 14 Ist denn Israel ein Sklave oder unfrei geboren? Warum ist er zum Raub geworden? 15 Löwen brüllten über ihm, brüllten laut und verwüsteten sein Land. Seine Städte sind verbrannt, sodass niemand darin wohnt. 16 Dazu scheren die Leute von Memphis und Tachpanhes dir den Kopf kahl. 17 Das alles hast du dir doch selbst bereitet, weil du den HERRN, deinen Gott, verlässt, sooft er dich den rechten Weg leiten will. 18 Was hilft's dir, dass du nach Ägypten ziehst und willst vom Nil trinken? Und was hilft's dir, dass du nach Assyrien ziehst und willst vom Euphrat trinken? 19 Deine Bosheit ist schuld, dass du so geschlagen wirst, und dein Ungehorsam, dass du so gestraft wirst. Und du musst innewerden und erfahren, was es für Jammer und Herzeleid bringt, den HERRN, deinen Gott, zu verlassen und mich nicht zu fürchten, spricht Gott, der HERR Zebaoth. 20 Denn von jeher hast du dein Joch zerbrochen und deine Bande zerrissen und gesagt: Ich will nicht unterworfen sein! Sondern auf allen hohen Hügeln und unter allen grünen Bäumen triebst du Hurerei. 21 Ich aber hatte dich gepflanzt als einen edlen Weinstock, ein ganz echtes Gewächs. Wie bist du mir denn geworden zu einem schlechten, wilden Weinstock? 22 Und wenn du dich auch mit Lauge wüschest und nähmest viel Seife dazu, so bleibt doch der Schmutz deiner Schuld vor mir, spricht Gott der HERR. 23 Wie wagst du denn zu sagen: Ich bin nicht unrein, ich habe mich nicht an die Baale gehängt? Sieh doch, wie du es treibst im Tal, und bedenke, was du getan hast! Du läufst kreuz und quer wie eine schnelle Kamelstute, 24 wie eine Wildeselin in der Wüste, wenn sie vor großer Brunst lechzt und läuft, dass niemand sie aufhalten kann. Wer sie haben will, muss nicht weit laufen; er trifft sie zur Zeit ihrer Brunst. 25 Schone doch deine Füße, dass sie nicht wund werden, und deine Kehle, dass sie nicht durstig werde. Aber du sprachst: Da wird nichts draus; ich muss die Fremden lieben und ihnen nachlaufen. 26 Wie Schande über einen Dieb kommt, wenn man ihn ergreift, so ist Schande über das Haus Israel gekommen samt seinen Königen, Fürsten, Priestern und Propheten, 27 die zum Holz sagen: »Du bist mein Vater«, und zum Stein: »Du hast mich geboren.« Denn sie kehren mir den Rücken zu und nicht das Angesicht. Aber wenn die Not über sie kommt, sprechen sie: »Auf und hilf uns!« 28 Wo sind denn deine Götter, die du dir gemacht hast? Lass sie aufstehen; lass sehen, ob sie dir helfen können in deiner Not! Denn so viel Städte, so viel Götter hast du, Juda. 29 Wie könnt ihr rechten mit mir? Ihr seid alle von mir abgefallen, spricht der HERR. 30 Alle meine Schläge sind vergeblich an euren Kindern, sie lassen sich doch nicht erziehen; euer Schwert frisst eure Propheten wie ein wütender Löwe. 31 Du böses Geschlecht, merke auf des HERRN Wort! Bin ich denn für Israel eine Wüste oder ein finsteres Land? Warum spricht denn mein Volk: »Wir streifen frei umher und brauchen dir nicht mehr nachzulaufen«? 32 Vergisst wohl eine Jungfrau ihren Schmuck oder eine Braut ihren Schleier? Mein Volk aber vergisst mich seit endlos langer Zeit. 33 Wie fein findest du Wege, dir Liebhaber zu suchen! Darum hast du dich auch gewöhnt, auf bösen Wegen zu wandeln. 34 Auch fand man an deinen Kleidern das Blut von Armen und Unschuldigen, die du nicht beim Einbruch ertappt hast, sondern die alledem widerstanden. 35 Und doch sprachst du: Ich bin unschuldig; er hat ja doch seinen Zorn von mir gewandt. Siehe, ich will dich richten, weil du sprichst: Ich habe nicht gesündigt. 36 Was läufst du denn so leichtfertig bald dahin, bald dorthin! Auch an Ägypten wirst du zuschanden werden, wie du an Assyrien zuschanden geworden bist. 37 Denn du musst auch von dort wegziehen, die Hände über dem Kopf; denn der HERR hat sie verworfen, auf die du deine Hoffnung setztest, und es wird dir nicht mit ihnen gelingen.

Jeremiah 2

Ketab El Hayat

1 وَقَالَ لِي الرَّبُّ: 2 «امْضِ وَأَعْلِنْ فِي مَسَامِعِ أَهْلِ أُورُشَلِيمَ هَاتِفاً: هَذَا مَا يَقُولُهُ الرَّبُّ: قَدْ ذَكَرْتُ لَكِ وَلاَءَ صِبَاكِ، وَمَحَبَّتَكِ كَعَرُوسٍ لِي، وَكَيْفَ تَبِعْتِنِي فِي الْبَرِّيَّةِ فِي أَرْضٍ لاَ زَرْعَ فِيهَا. 3 كَانَ إِسْرَائِيلُ مُقَدَّساً لِلرَّبِّ وَبَاكُورَةَ غَلَّتِهِ، وَكُلُّ مَنْ يَعْتَدِي عَلَيْهِ، يَرْتَكِبُ إِثْماً وَيَحُلُّ بِهِ شَرٌّ.  4 اسْمَعُوا كَلِمَةَ الرَّبِّ يَاذُرِّيَّةَ يَعْقُوبَ، وَيَاجَمِيعَ عَشَائِرِ إِسْرَائِيلَ: 5 أَيُّ خَطَأٍ وَجَدَهُ فِيَّ آبَاؤُكُمْ حَتَّى نَبَذُونِي وَضَلُّوا وَرَاءَ الْبَاطِلِ وَصَارُوا بَاطِلاً؟ 6 لَمْ يَسْأَلُوا: أَيْنَ الرَّبُّ الَّذِي أَخْرَجَنَا مِنْ مِصْرَ وَقَادَنَا فِي الْبَرِّيَّةِ، فِي أَرْضِ مَتَاهَاتٍ وَحُفَرٍ، فِي أَرْضِ قَفْرٍ جَدْبَاءَ، فِي أَرْضِ ظِلاَلِ الْمَوْتِ، مَا اجْتَازَهَا أَحَدٌ وَلاَ أَقَامَ فِيهَا بَشَرٌ؟ 7 وَأَتَيْتُ بِكُمْ إِلَى أَرْضِ خَيْرَاتٍ لِتَسْتَمْتِعُوا بِأَكْلِ ثِمَارِهَا وَطَيِّبَاتِهَا. وَلَكِنَّكُمْ عِنْدَمَا دَخَلْتُمُوهَا نَجَّسْتُمْ أَرْضِي وَجَعَلْتُمْ مِيَراثِي رِجْساً. 8 إِنَّ الْكَهَنَةَ لَمْ يَسْأَلُوا: أَيْنَ الرَّبُّ؟ وَأَهْلَ الشَّرِيعَةِ لَمْ يَعْرِفُونِي، وَحُكَّامَ الشَّعْبِ تَمَرَّدُوا عَلَيَّ، وَالأَنْبِيَاءَ تَنَبَّأُوا بِتَأْثِيرِ بَعْلٍ وَضَلُّوا وَرَاءَ مَا لاَ جَدْوَى مِنْهُ.  9 لِذَلِكَ أُخَاصِمُكُمْ وَأُخَاصِمُ أَحْفَادَكُمْ يَقُولُ الرَّبُّ. 10 فَاعْبُرُوا إِلَى جَزِيرَةِ قُبْرُصَ وَالسَّوَاحِلِ الْغَرْبِيَّةِ، وَأَرْسِلُوا إِلَى قِيدَارَ، وَتَفَحَّصُوا جَيِّداً، وَانْظُرُوا: هَلْ جَرَى مِثْلُ هَذَا؟ 11 هَلِ اسْتَبْدَلَتْ أُمَّةٌ آلِهَتَهَا مَعَ أَنَّهَا لَيْسَتْ حَقّاً آلِهَةً؟ أَمَّا شَعْبِي فَاسْتَبْدَلَ مَجْدَهُ بِمَا لاَ جَدْوَى مِنْهُ. 12 فَاذْهَلِي أَيَّتُهَا السَّمَاوَاتُ، وَارْتَجِفِي وَارْتَعِدِي جِدّاً. 13 قَدِ ارْتَكَبَ شَعْبِي شَرَّيْنِ: نَبَذُونِي أَنَا يَنْبُوعَ الْحَيَاةِ، وَحَفَرُوا لأَنْفُسِهِمْ آبَاراً مُشَقَّقَةً لاَ تَضْبُطُ مَاءً.  14 هَلْ إِسْرَائِيلُ عَبْدٌ، أَمْ وَلِيدُ بَيْتِ الْعُبُودِيَّةِ؟ فَمَا بَالُهُ أَضْحَى نَهْباً؟ 15 قَدْ زَأَرَتِ الأُسُودُ عَلَيْهِ زَئِيراً مُدَوِّياً، وَجَعَلَتْ أَرْضَهُ خَرِبَةً. أُحْرِقَتْ مُدُنُهُ فَأَصْبَحَتْ مَهْجُورَةً. 16 كَذَلِكَ رِجَالُ مَمْفِيسَ وَتَحْفَنِيسَ حَطَّمُوا تَاجَ رَأْسِكِ. 17 أَلَسْتِ أَنْتِ الَّتِي جَلَبْتِ هَذَا الدَّمَارَ عَلَى نَفْسِكِ، لأَنَّكِ تَنَاسَيْتِ الرَّبَّ إِلَهَكِ حِينَ قَادَكِ فِي الطَّرِيقِ؟ 18 وَالآنَ مَا بَالُكِ تَتَوَجَّهِينَ صَوْبَ مِصْرَ لِشُرْبِ مِيَاهِ شِيحُورَ؟ وَمَا بَالُكِ تَقْصِدِينَ إِلَى أَشُورَ لِشُرْبِ مِيَاهِ الْفُرَاتِ؟ 19 إِنَّ شَرَّكِ يُقَرِّعُكِ، وَارتِدَادُكِ يُؤَنِّبُكِ. فَتَبَيَّنِي وَاعْلَمِي أَنَّ نَبْذَكِ لِلرَّبِّ إِلَهِكِ شَرٌّ وَمَرَارَةٌ، وَأَنَّكِ تَجَرَّدْتِ مِنْ مَهَابَتِي.  20 قَدْ حَطَّمْتِ نِيرَكِ مِنْ زَمَنٍ بَعِيدٍ، وَقَطَعْتِ قُيُودَكِ وَقُلْتِ: لَنْ أَتَعَبَّدَ لَكَ، وَصِرْتِ تَضْطَجِعِينَ كَزَانِيَةٍ فَوْقَ كُلِّ أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ وَتَحْتَ كُلِّ شَجَرَةٍ خَضْرَاءَ (أَيْ عَبَدْتِ الأَوْثَانَ). 21 وَأَنَا غَرَسْتُكِ كَكَرْمَةٍ مُخْتَارَةٍ، وَمِنْ بُذُورٍ سَلِيمَةٍ كَامِلَةٍ، فَكَيْفَ تَحَوَّلْتِ إِلَى كَرْمَةٍ فَاسِدَةٍ غَرِيبَةٍ؟ 22 وَإِنِ اغْتَسَلْتِ بِالنَّطْرُونِ، وَأَكْثَرْتِ مِنِ اسْتِعْمَالِ الإِشْنَانِ (الصَّابُونِ)، فَإِنَّ لَطْخَةَ إِثْمِكِ تَظَلُّ مَاثِلَةً أَمَامِي. 23 كَيْفَ تَقُولِينَ: لَمْ أَتَدَنَّسْ وَلَمْ أَذْهَبْ وَرَاءَ الْبَعْلِ؟ تَأَمَّلِي فِي طَرِيقِكِ فِي وَادِي هِنُّومَ، وَاعْرِفِي مَا ارْتَكَبْتِ أَيَّتُهَا النَّاقَةُ الْجَامِحَةُ الْهَائِمَةُ فِي طُرُقِهَا بَحْثاً عَنْ جَمَلٍ. 24 أَنْتِ أَتَانُ فَرَا اعْتَادَتْ حَيَاةَ الْقَفْرِ، تَتَنَسَّمُ فِي شَهْوَتِهَا الْهَوَاءَ لَعَلَّهَا تَظْفَرُ بِرَائِحَةِ حِمَارٍ وَحْشِيٍّ. وَمَنْ يَرُدُّهَا؟ لاَ يَعْيَا طَالِبُوهَا لأَنَّهُمْ يَجِدُونَهَا حَاضِرَةً فِي مَوْسِمِ الْتَّزَاوُجِ. 25 صُونِي قَدَمَكِ مِنَ الْحَفَاءِ، وَحَلْقَكِ مِنَ الظَّمَأ، لَكِنَّكِ قُلْتِ: لاَ جَدْوَى مِنَ الأَمْرِ، فَقَدْ أَحْبَبْتُ آلِهَةً غَرِيبَةً، وَسَأَسْعَى وَرَاءَهَا. 26 وَكَمَا يَعْتَرِي الْخِزْيُ السَّارِقَ حِينَ يُقْبَضُ عَلَيْهِ، كَذَلِكَ اعْتَرَى الْخِزْيُ بَيْتَ يَعْقُوبَ: هُمْ وَمُلُوكَهُمْ، وَرُؤَسَاءَهُمْ، وَكَهَنَتَهُمْ وَأَنْبِيَاءَهُمْ. 27 إِذْ قَالُوا لِنُصُبِ الْخَشَبِ: أَنْتَ أَبِي، وَلِلْحَجَرِ الْمَنْحُوتِ صَنَماً: أَنْتَ أَنْجَبْتَنِي. وَوَلَّوْا أَدْبَارَهُمْ وَلَيْسَ وُجُوهَهُمْ نَحْوِي، وَفِي وَقْتِ بَلِيَّتِهِمِ اسْتَغَاثُوا بِي قَائِلِينَ: قُمْ وَأَنْقِذْنَا. 28 فَأَيْنَ إِذاً الآلِهَةُ الَّتِي صَنَعْتُمُوهَا لأَنْفُسِكُمْ؟ لِتَقُمْ إِنْ كَانَتْ قَادِرَةً عَلَى إِنْقَاذِكُمْ فِي وَقْتِ ضِيقِكُمْ، لأَنَّ عَدَدَ آلِهَتِكُمْ يَاأَبْنَاءَ يَهُوذَا صَارَ كَعَدَدِ مُدُنِكُمْ.  29 لِمَاذَا تُخَاصِمُونَنِي وَأَنْتُمْ كُلُّكُمْ قَدْ تَمَرَّدْتُمْ عَلَيَّ؟ 30 عَبَثاً عَاقَبْتُ بَنِيكُمْ، فَهُمْ أَبَوْا التَّقْوِيمَ وَافْتَرَسَتْ سُيُوفُكُمْ أَنْبِيَاءَكُمْ كَأَسَدٍ كَاسِرٍ.  31 وَأَنْتَ أَيُّهَا الْجِيلُ، اسْمَعْ قَضَاءَ الرَّبِّ: أَكُنْتُ صَحْرَاءَ لإِسْرَائِيلَ أَوْ أَرْضَ ظَلاَمٍ دَامِسٍ؟ إِذاً لِمَاذَا يَقُولُ شَعْبِي: نَحْنُ طَلِيقُونَ نَسْعَى حَيْثُ شِئْنَا، وَلَنْ نُقْبِلَ إِلَيْكَ بَعْدُ؟ 32 هَلْ تَنْسَى عَذْرَاءُ زِينَتَهَا؟ أَوْ عَرُوسٌ حُلِيَّ زَفَافِهَا؟ لَكِنَّ شَعْبِي نَسِيَنِي أَيَّاماً لاَ تُحْصَى. 33 لَكَمْ بَرَعْتُمْ فِي تَمْهِيدِ طُرُقِكُمْ طَلَباً لِلشَّهَوَاتِ، فَعَلَّمْتُمْ أَسَالِيبَكُمْ حَتَّى لِلشِّرِّيرَاتِ. 34 فَوُجِدَ فِي أَذْيَالِكُمْ أَيْضاً دَمُ الْمَسَاكِينِ الأَبْرِيَاءِ الَّذِينَ لَمْ تَقْبِضُوا عَلَيْهِمْ مُتَلَبِّسِينَ بِجَرِيمَةِ الاقْتِحَامِ. وَمَعَ كُلِّ ذَلِكَ 35 تَقُولُونَ: نَحْنُ أَبْرِيَاءُ، فَلِذَلِكَ قَدْ تَحَوَّلَ عَنَّا غَضَبُ الرَّبِّ. غَيْرَ أَنِّي سَأَدِينُكُمْ لِقَوْلِكُمْ إِنَّنَا لَمْ نُخْطِئْ. 36 لِمَاذَا تَتَهَافَتُونَ عَلَى تَغْيِيرِ اتِّجَاهِكُمْ؟ سَتُلْحِقُ بِكُمْ مِصْرُ الْخِزْيَ كَمَا أَلْحَقَهُ بِكُمُ الأَشُورِيُّونَ. 37 مِنْ هُنَاكَ تَخْرُجُونَ أَيْضاً وَأَيْدِيكُمْ تُغَطِّي رُؤُوسَكُمْ خَجَلاً، لأَنَّ الرَّبَّ رَفَضَ الَّذِينَ وَثِقْتُمْ بِهِمْ، وَلَنْ يُصِيبَكُمْ مِنْهُمْ نَجَاحٌ.

Jeremiah 2

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1-2 بار ديگر خداوند با من سخن گفت و فرمود كه بروم و به اهالی اورشليم بگويم كه خداوند می‌فرمايد: «گذشته‌ها را به ياد می‌آورم، زمانی را كه تازه عروس بودی! در آن روزها چقدر مشتاق بودی كه مورد پسند من باشی! چقدر مرا دوست می‌داشتی! حتی در بيابانهای خشک و سوزان نيز همراهم می‌آمدی. 3 ای اسرائيل، تو در آن روزها قوم مقدس من و نخستين فرزند من بودی. اگر كسی به تو آزار می‌رساند او را محكوم كرده، به بلايی سخت گرفتار می‌ساختم. 4-5 «ای قوم اسرائيل، چرا پدران شما از من دل كندند؟ چه كوتاهی در حق ايشان كردم كه از من رو برگرداندند و دچار حماقت شده، به بت‌پرستی رو آوردند؟ 6 گويا فراموش كردند كه اين من بودم كه ايشان را از مصر نجات داده، در بيابانهای خشک و سوزان هدايت كردم، و از سرزمينهای خطرناک پر از گودال و از شوره‌زارهای مرگبار عبور دادم از مكانهای غيرمسكونی كه حتی كسی از آن عبور نمی‌كند 7 و آنها را به سرزمينی حاصلخيز آوردم تا از محصول و بركات آن برخوردار شوند؛ اما ايشان آنجا را به گناه و فساد كشيدند و ميراث مرا به شرارت آلوده ساختند. 8 حتی كاهنانشان هم در فكر من نبودند، و داورانشان نيز به من اعتنايی نكردند، حكام ايشان برضد من برخاستند و انبيای آنها بت بعل را پرستيدند و عمر خود را با كارهای بيهوده تلف كردند. 9 «بنابراين من شما را محكوم می‌كنم! حتی در سالهای آينده، فرزندان و نوه‌های شما را نيز محكوم خواهم كرد! 10-11 «به سرزمينهای اطراف نگاه كنيد! ببينيد آيا می‌توانيد در جايی قومی بيابيد كه خدايانشان را با خدايان تازه عوض كرده باشند با اينكه خدايانشان واقعاً خدا نيستند! كسانی را به جزيره قبرس در غرب و به صحرای قيدار در شرق بفرستيد و ببينيد آيا در آنجا تا بحال چنين اتفاق غريبی رخ داده است؟ اما قوم من از خدايی كه موجب سربلندی‌شان بود روگردان شده، بدنبال بتهای بی‌جان رفته‌اند! 12 آسمانها از چنين كاری حيرت‌زده شده، به خود می‌لرزند؛ 13 زيرا قوم من مرتكب دو خطا شده‌اند: اول اينكه، مراكه چشمه‌ء آب حيات هستم ترک نموده‌اند و دوم اينكه رفته‌اند و برای خود حوضهايی شكسته ساخته‌اند كه نمی‌تواند آب را در خود نگه دارد!» 14 مگر قوم اسرائيل، برای بندگی و غلامی انتخاب شده كه اينگونه اسير گشته، به جای دور برده می‌شود؟ 15 سپاهيان نيرومند شمال مانند شيران غران بسوی سرزمين اسرائيل در حركتند تا آن را ويران ساخته، شهرهايش را بسوزانند و با خاک يكسان كنند. 16 نيروهای مصر نيز برضد او برخاسته، از شهرهای خود «ممفيس» و «تحفنيس» می‌آيند تا عظمت و قدرت اسرائيل را درهم بكوبند. 17 ای اورشليم، تو خود باعث شدی كه چنين بلايی بر تو نازل شود، چون وقتی خداوند، خدايت می‌خواست تو را راهنمايی كند، از او سرپيچی كردی! 18-19 خداوند، خدای قادر متعال می‌فرمايد: «از اتحاد با مصر و آشور چه نفعی برده‌ای؟ شرارت و گناه خودت، تو را تنبيه و مجازات خواهد كرد. آنگاه خواهی ديد كه سرپيچی از خدا و بی‌احترامی به او چه سرانجام بدی دارد! 20 از مدتها پيش يوغ مرا از گردنت باز كردی، رشته‌های انس و الفت خود را با من بريدی و با كمال بی‌شرمی از من سرپيچی كردی؛ روی هر تپه و زير هر درخت زانو زدی و به بت‌پرستی سرگرم شدی. 21 «وقتی می‌خواستم تو را همچون نهالی بكارم، با دقت، بهترين بذر را انتخاب كردم. پس چه شد كه نهالی فاسد و بی‌مصرف شدی؟ 22 با هر چه كه خود را بشويی، پاک نخواهی شد. به گناهی آلوده شده‌ای كه پاک شدنش محال است؛ گناه تو هميشه در نظرم خواهد ماند. 23 چگونه می‌توانی بگويی كه منحرف نشده‌ای و بت نپرستيده‌ای؟ ای ماده شتر بی‌قرار كه بدنبال جفت می‌گردی، به همه‌ء دشتهای سرزمينت نگاه كن و خطاهای خويش را ملاحظه نما و به گناهان هولناكت اعتراف كن! 24 تو مثل گورخری هستی كه شهوتش او را به بيابان می‌كشاند و كسی نمی‌تواند جلو او را بگيرد. هر گورخر نری كه تو را بخواهد بی‌هيچ زحمتی تو را بدست می‌آورد، چون خودت را در آغوشش می‌اندازی! 25 چرا از اينهمه دوندگی خسته كننده در پی بتها دست برنمی‌داری؟ تو در جواب می‌گويی: نه، ديگر نمی‌توانم برگردم. من عاشق اين بتهای بيگانه شده‌ام و ديگر قادر به دل كندن نيستم. 26-27 «قوم من مانند دزدی كه در حال دزدی گرفتار می‌شود، خجل و شرمگين خواهد شد؛ پادشاهان، بزرگان، كاهنان و انبياء نيز به همين وضع دچار خواهند گرديد. چوب تراشيده را پدر خود و بتی را كه از سنگ ساخته شده، مادر خود می‌خوانند؛ ولی وقتی در زحمت و مصيبت گرفتار می‌شوند نزد من آه و ناله می‌كنند تا نجاتشان دهم! 28 بگذاريد بتهايی كه خود ساخته‌ايد، در زمان مصيبت، شما را نجات دهند! شما كه به تعداد شهرهای يهودا بت داريد! 29 ديگر به من پناه نياوريد، چون شما همه ياغی هستيد. 30 فرزندان شما را تنبيه كرده‌ام، ولی چه فايده، چون خود را اصلاح نكردند! همچون شيری كه شكار خود را می‌كشد، شما هم انبيای مرا كشته‌ايد. 31 «ای قوم من، به كلام من گوش فرا دهيد: آيا من در حق بنی‌اسرائيل بی‌انصافی كرده‌ام؟ آيا برای ايشان مانند يک زمين تاريک و پربلا بوده‌ام؟ پس چرا قوم من می‌گويند: سرانجام از دست خدا رها شديم، ديگر نمی‌خواهيم با چنين خدايی سروكار داشته باشيم! 32 «آيا ممكن است دوشيزه‌ای زيور آلاتش را از ياد ببرد؟ آيا امكان دارد تازه عروسی، لباس عروسی‌اش را فراموش كند؟ با اين حال، قوم من سالهاست مرا كه برايشان همچون گنجی گرانبها بوده‌ام، فراموش كرده‌اند! 33 «چقدر ماهرانه فاسقان را بسوی خود جلب می‌كنيد! حتی با سابقه‌ترين زنان بدكاره هم می‌توانند از شما چيزهايی بياموزند! 34 لباستان به خون فقيران بی‌گناه آغشته است كه آنها را نه برای سرقت اموالتان، بلكه بی‌جهت كشته‌ايد! 35 با اينحال می‌گوييد: ما بی‌گناهيم و كاری نكرده‌ايم كه خدا خشمگين شود! اما من شما را بشدت مجازات می كنم، چون می‌گوييد: بی‌گناهيم! 36 «مدام بدنبال هم‌پيمانان جديد می‌گرديد، اما همانگونه كه آشور شما را رها كرد، مصر نيز كمكی به شما نخواهد كرد. 37 از آنجا نيز نااميد و سرافكنده باز خواهيد گشت، چون خداوند كسانی را كه شما به ايشان تكيه می‌كنيد طرد كرده است؛ باوجود تمام كمک‌های ايشان، باز هم كاری از پيش نخواهيد برد.»

Jeremiah 2

New International Version

1 The word of the Lord came to me: 2 “Go and proclaim in the hearing of Jerusalem: “This is what the Lord says: “ ‘I remember the devotion of your youth, how as a bride you loved me and followed me through the wilderness, through a land not sown. 3 Israel was holy to the Lord, the firstfruits of his harvest; all who devoured her were held guilty, and disaster overtook them,’ ” declares the Lord. 4 Hear the word of the Lord, you descendants of Jacob, all you clans of Israel. 5 This is what the Lord says: “What fault did your ancestors find in me, that they strayed so far from me? They followed worthless idols and became worthless themselves. 6 They did not ask, ‘Where is the Lord, who brought us up out of Egypt and led us through the barren wilderness, through a land of deserts and ravines, a land of drought and utter darkness, a land where no one travels and no one lives?’ 7 I brought you into a fertile land to eat its fruit and rich produce. But you came and defiled my land and made my inheritance detestable. 8 The priests did not ask, ‘Where is the Lord?’ Those who deal with the law did not know me; the leaders rebelled against me. The prophets prophesied by Baal, following worthless idols. 9 “Therefore I bring charges against you again,” declares the Lord. “And I will bring charges against your children’s children. 10 Cross over to the coasts of Cyprus and look, send to Kedar [1] and observe closely; see if there has ever been anything like this: 11 Has a nation ever changed its gods? (Yet they are not gods at all.) But my people have exchanged their glorious God for worthless idols. 12 Be appalled at this, you heavens, and shudder with great horror,” declares the Lord. 13 “My people have committed two sins: They have forsaken me, the spring of living water, and have dug their own cisterns, broken cisterns that cannot hold water. 14 Is Israel a servant, a slave by birth? Why then has he become plunder? 15 Lions have roared; they have growled at him. They have laid waste his land; his towns are burned and deserted. 16 Also, the men of Memphis and Tahpanhes have cracked your skull. 17 Have you not brought this on yourselves by forsaking the Lord your God when he led you in the way? 18 Now why go to Egypt to drink water from the Nile [2]? And why go to Assyria to drink water from the Euphrates? 19 Your wickedness will punish you; your backsliding will rebuke you. Consider then and realize how evil and bitter it is for you when you forsake the Lord your God and have no awe of me,” declares the Lord, the Lord Almighty. 20 “Long ago you broke off your yoke and tore off your bonds; you said, ‘I will not serve you!’ Indeed, on every high hill and under every spreading tree you lay down as a prostitute. 21 I had planted you like a choice vine of sound and reliable stock. How then did you turn against me into a corrupt, wild vine? 22 Although you wash yourself with soap and use an abundance of cleansing powder, the stain of your guilt is still before me,” declares the Sovereign Lord. 23 “How can you say, ‘I am not defiled; I have not run after the Baals’? See how you behaved in the valley; consider what you have done. You are a swift she-camel running here and there, 24 a wild donkey accustomed to the desert, sniffing the wind in her craving— in her heat who can restrain her? Any males that pursue her need not tire themselves; at mating time they will find her. 25 Do not run until your feet are bare and your throat is dry. But you said, ‘It’s no use! I love foreign gods, and I must go after them.’ 26 “As a thief is disgraced when he is caught, so the people of Israel are disgraced— they, their kings and their officials, their priests and their prophets. 27 They say to wood, ‘You are my father,’ and to stone, ‘You gave me birth.’ They have turned their backs to me and not their faces; yet when they are in trouble, they say, ‘Come and save us!’ 28 Where then are the gods you made for yourselves? Let them come if they can save you when you are in trouble! For you, Judah, have as many gods as you have towns. 29 “Why do you bring charges against me? You have all rebelled against me,” declares the Lord. 30 “In vain I punished your people; they did not respond to correction. Your sword has devoured your prophets like a ravenous lion. 31 “You of this generation, consider the word of the Lord: “Have I been a desert to Israel or a land of great darkness? Why do my people say, ‘We are free to roam; we will come to you no more’? 32 Does a young woman forget her jewelry, a bride her wedding ornaments? Yet my people have forgotten me, days without number. 33 How skilled you are at pursuing love! Even the worst of women can learn from your ways. 34 On your clothes is found the lifeblood of the innocent poor, though you did not catch them breaking in. Yet in spite of all this 35 you say, ‘I am innocent; he is not angry with me.’ But I will pass judgment on you because you say, ‘I have not sinned.’ 36 Why do you go about so much, changing your ways? You will be disappointed by Egypt as you were by Assyria. 37 You will also leave that place with your hands on your head, for the Lord has rejected those you trust; you will not be helped by them.

Jeremiah 2

Священное Писание, Восточный перевод

1 И сказал мне Вечный: 2 – Иди и провозгласи во всеуслышание вИерусалиме:«Я вспоминаю о преданности твоей юности, Иудея,когда ты любила Меня, как невеста,и шла за Мной по пустыне,по незасеянной земле. 3 Исраил был святыней Вечного,был первым плодом Его жатвы;все, кто его поедал, осуждались,их постигала беда», –говорит Вечный. 4 Слушайте слово Вечного, дом Якуба:все рода дома Исраила. 5 Так говорит Вечный:«Что за грех нашли во Мне ваши отцы,что так отдалились от Меня?Они поклонялись ничтожным идолами сами стали ничтожными. 6 Они не спрашивали: “Где Вечный,Тот, Кто вывел нас из Египта,провёл нас сквозь безлюдный край,по земле пустынь и расселин,по земле иссохшей и земле тьмы[1],по земле, где никто не странствует,и никто не живёт?” 7 Я привёл вас в плодородную землю –чтобы вы ели её плоды и пользовались её благами.Но вы пришли и осквернили Мою землю,и сделали Мой удел мерзостью. 8 Не спрашивали священнослужители:“Где Вечный?”Учителя Закона Меня не знали;вожди восстали против Меня.Пророки возвещали от имени Баала[2]и поклонялись ничтожному идолу. 9 Поэтому Я вновь обвиняю вас, –говорит Вечный. –И обвиняю ваших внуков. 10 Переправьтесь на побережья Кипра и взгляните,пойдите в Кедар[3] и разведайте тщательно;посмотрите, бывало ли что-нибудь подобное, 11 менял ли народ своих богов?(Хоть они и не боги вовсе.)А Мой народ променял свою Славуна ничтожных идолов. 12 Поразитесь этому, небеса,содрогнитесь от ужаса», –говорит Вечный. 13 «Два греха совершил Мой народ:оставил Меня,источник живой воды,и вытесал себе водоёмы,разбитые водоёмы, которые не могут хранить воду. 14 Разве Иудея служанка?Разве она рабыня по рождению?Почему же она стала наживой? 15 Львы взревели,зарычали на неё.Сделали её землю пустыней;её города сожжены и брошены жителями. 16 А жители египетских городов Мемфиса и Тахпанхесаобгрызли её темя[4]. 17 Разве не ты сама навлекла это на себя,оставив Вечного, своего Бога,когда Он вёл тебя по дороге? 18 А теперь зачем ходить в Египет,для того, чтобы пить воду из реки Нила[5]?Какой прок ходить в Ассирию,чтобы пить воду из реки Евфрата? 19 Твоё беззаконие накажет тебя,и отступничество осудит.Подумай же и посмотри,как плохо тебе и горько от того,что оставила ты Вечного, своего Бога,и нет в тебе Моего страха», –говорит Владыка, Вечный, Повелитель Сил. 20 «Давным-давно Я поломал твоё ярмо,и разорвал твои оковы[6], Иудея,и ты сказала: “Не буду служить!”На любом высоком холмеи под каждым тенистым деревомты распутствовала. 21 Я посадил тебя благородной лозойот самого чистого семени.Как же превратилась ты у Меняв пустоцвет и дикую лозу? 22 Помоешься ли ты щёлоком,изведёшь ли много мыла,твои грехи всё равно передо Мной», –говорит Владыка, Вечный. 23 «Как ты можешь говорить: “Я не осквернилась;я не поклонялась статуям Баала”?Посмотри, как вела ты себя в долине;подумай о том, что сделала.Ты норовистая верблюдица,путающая следы, 24 дикая ослица, выросшая в пустыне,задыхающаяся от страсти –кто умерит её пыл?Все, кто ищет её, без труданайдут её в пору случки. 25 Не беги за другими богами пока ты разута,и пока в горле сухо.Но ты сказала: “Бесполезно!Я люблю чужих богови буду следовать за ними”. 26 Как вор опозорен, когда он пойман,так будет опозорен и дом Иудеи –её народ, её цари, её приближённые,её священнослужители и пророки. 27 Дереву они говорят: “Ты отец мой”, –и камню: “Ты меня родил”.Они повернулись ко Мне спиной,а не лицами;а когда случается беда, они говорят:“Приди и спаси нас!” 28 А где же те боги, которых вы сделали себе?Пусть придут, если в силах спасти вас,когда случится беда!Ведь богов у тебя, Иудея,столько, сколько у тебя городов. 29 Почему вы Меня обвиняете?Все вы восстали против Меня, –возвещает Вечный. – 30 Напрасно наказывал Я ваш народ –урока они не усвоили.Твой меч, Иудея, истреблял своих пророков,точно лев-убийца». 31 О поколение, поразмысли над словом Вечного:«Разве Я был пустыней Иудее,или краем кромешной тьмы?Почему Мой народ говорит:“Мы свободны бродить;мы больше к Тебе не придём”? 32 Позабудет ли девушка украшения,а невеста – свой свадебный наряд?А Мой народ забыл Меня, –нет числа дням. 33 Как умело ты, Иудея, гонишься за любовниками!Даже блудницам есть чему у тебя поучиться. 34 Найдена на твоих одеждахкровь безвинных бедняков,которых ты не убивала за взломы[7].Но несмотря на всё это, 35 ты говоришь: “Я безвинна;Он на меня не гневается”.Я осуждаю тебя за то,что ты говоришь: “Я не согрешила”. 36 Как легко тебе ходить в распутстве,меняя свой путь!Ты будешь опозорена Египтом,как была опозорена Ассирией. 37 И уйдёшь ты оттуда,обхватив голову руками:Вечный отверг тех, кому ты поверила,и они тебе не помогут».

Jeremiah 2

中文和合本(简体)

1 耶 和 华 的 话 临 到 我 说 : 2 你 去 向 耶 路 撒 冷 人 的 耳 中 喊 叫 说 , 耶 和 华 如 此 说 : 你 幼 年 的 恩 爱 , 婚 姻 的 爱 情 , 你 怎 样 在 旷 野 , 在 未 曾 耕 种 之 地 跟 随 我 , 我 都 记 得 。 3 那 时 以 色 列 归 耶 和 华 为 圣 , 作 为 土 产 初 熟 的 果 子 ; 凡 吞 吃 他 的 必 算 为 有 罪 , 灾 祸 必 临 到 他 们 。 这 是 耶 和 华 说 的 。 4 雅 各 家 、 以 色 列 家 的 各 族 啊 , 你 们 当 听 耶 和 华 的 话 。 5 耶 和 华 如 此 说 : 你 们 的 列 祖 见 我 有 甚 麽 不 义 , 竟 远 离 我 , 随 从 虚 无 的   神 , 自 己 成 为 虚 妄 的 呢 ? 6 他 们 也 不 说 : 那 领 我 们 从 埃 及 地 上 来 , 引 导 我 们 经 过 旷 野 , 沙 漠 有 深 坑 之 地 , 和 乾 旱 死 荫 、 无 人 经 过 、 无 人 居 住 之 地 的 耶 和 华 在 哪 里 呢 ? 7 我 领 你 们 进 入 肥 美 之 地 , 使 你 们 得 吃 其 中 的 果 子 和 美 物 ; 但 你 们 进 入 的 时 候 就 玷 污 我 的 地 , 使 我 的 产 业 成 为 可 憎 的 。 8 祭 司 都 不 说 , 耶 和 华 在 哪 里 呢 ? 传 讲 律 法 的 都 不 认 识 我 。 官 长 违 背 我 ; 先 知 藉 巴 力 说 预 言 , 随 从 无 益 的   神 。 9 耶 和 华 说 : 我 因 此 必 与 你 们 争 辩 , 也 必 与 你 们 的 子 孙 争 辩 。 10 你 们 且 过 到 基 提 海 岛 去 察 看 , 打 发 人 往 基 达 去 留 心 查 考 , 看 曾 有 这 样 的 事 没 有 。 11 岂 有 一 国 换 了 他 的   神 吗 ? 其 实 这 不 是   神 ! 但 我 的 百 姓 将 他 们 的 荣 耀 换 了 那 无 益 的   神 。 12 诸 天 哪 , 要 因 此 惊 奇 , 极 其 恐 慌 , 甚 为 凄 凉 ! 这 是 耶 和 华 说 的 。 13 因 为 我 的 百 姓 做 了 两 件 恶 事 , 就 是 离 弃 我 这 活 水 的 泉 源 , 为 自 己 凿 出 池 子 , 是 破 裂 不 能 存 水 的 池 子 。 14 以 色 列 是 仆 人 吗 ? 是 家 中 生 的 奴 仆 吗 ? 为 何 成 为 掠 物 呢 ? 15 少 壮 狮 子 向 他 咆 哮 , 大 声 吼 叫 , 使 他 的 地 荒 凉 ; 城 邑 也 都 焚 烧 , 无 人 居 住 。 16 挪 弗 人 和 答 比 匿 人 也 打 破 你 的 头 顶 。 17 这 事 临 到 你 身 上 , 不 是 你 自 招 的 吗 ? 不 是 因 耶 和 华 ─ 你   神 引 你 行 路 的 时 候 , 你 离 弃 他 吗 ? 18 现 今 你 为 何 在 埃 及 路 上 要 喝 西 曷 的 水 呢 ? 你 为 何 在 亚 述 路 上 要 喝 大 河 的 水 呢 ? 19 你 自 己 的 恶 必 惩 治 你 ; 你 背 道 的 事 必 责 备 你 。 由 此 可 知 可 见 , 你 离 弃 耶 和 华 ─ 你 的   神 , 不 存 敬 畏 我 的 心 , 乃 为 恶 事 , 为 苦 事 。 这 是 主 ─ 万 军 之 耶 和 华 说 的 。 20 我 在 古 时 折 断 你 的 轭 , 解 开 你 的 绳 索 。 你 说 : 我 必 不 事 奉 耶 和 华 ; 因 为 你 在 各 高 冈 上 、 各 青 翠 树 下 屈 身 行 淫 ( 或 译 : 我 在 古 时 折 断 你 的 轭 , 解 开 你 的 绳 索 , 你 就 说 : 我 必 不 事 奉 别   神 。 谁 知 你 在 各 高 冈 上 、 各 青 翠 树 下 仍 屈 身 行 淫 ) 。 21 然 而 , 我 栽 你 是 上 等 的 葡 萄 树 , 全 然 是 真 种 子 ; 你 怎 麽 向 我 变 为 外 邦 葡 萄 树 的 坏 枝 子 呢 ? 22 你 虽 用 硷 、 多 用 肥 皂 洗 濯 , 你 罪 孽 的 痕 迹 仍 然 在 我 面 前 显 出 。 这 是 主 耶 和 华 说 的 。 23 你 怎 能 说 : 我 没 有 玷 污 、 没 有 随 从 众 巴 力 ? 你 看 你 谷 中 的 路 , 就 知 道 你 所 行 的 如 何 。 你 是 快 行 的 独 峰 驼 , 狂 奔 乱 走 。 24 你 是 野 驴 , 惯 在 旷 野 , 欲 心 发 动 就 吸 风 ; 起 性 的 时 候 谁 能 使 ? 转 去 呢 ? 凡 寻 找 ? 的 必 不 致 疲 乏 ; 在 ? 的 月 分 必 能 寻 见 。 25 我 说 : 你 不 要 使 脚 上 无 鞋 , 喉 咙 乾 渴 。 你 倒 说 : 这 是 枉 然 。 我 喜 爱 别 神 , 我 必 随 从 他 们 。 26 贼 被 捉 拿 , 怎 样 羞 愧 , ] 以 色 列 家 和 他 们 的 君 王 、 首 领 、 祭 司 、 先 知 也 都 照 样 羞 愧 。 27 他 们 向 木 头 说 : 你 是 我 的 父 ; 向 石 头 说 : 你 是 生 我 的 。 他 们 以 背 向 我 , 不 以 面 向 我 ; 及 至 遭 遇 患 难 的 时 候 却 说 : 起 来 拯 救 我 们 。 28 你 为 自 己 做 的   神 在 哪 里 呢 ? 你 遭 遇 患 难 的 时 候 , 叫 他 们 起 来 拯 救 你 罢 ! 犹 大 啊 , 你   神 的 数 目 与 你 城 的 数 目 相 等 。 29 耶 和 华 说 : 你 们 为 何 与 我 争 辩 呢 ? 你 们 都 违 背 了 我 。 30 我 责 打 你 们 的 儿 女 是 徒 然 的 , 他 们 不 受 惩 治 。 你 们 自 己 的 刀 吞 灭 你 们 的 先 知 , 好 像 残 害 的 狮 子 。 31 这 世 代 的 人 哪 , 你 们 要 看 明 耶 和 华 的 话 。 我 岂 向 以 色 列 作 旷 野 呢 ? 或 作 幽 暗 之 地 呢 ? 我 的 百 姓 为 何 说 : 我 们 脱 离 约 束 , 再 不 归 向 你 了 ? 32 处 女 岂 能 忘 记 他 的 妆 饰 呢 ? 新 妇 岂 能 忘 记 他 的 美 衣 呢 ? 我 的 百 姓 却 忘 记 了 我 无 数 的 日 子 ! 33 你 怎 麽 修 饰 你 的 道 路 要 求 爱 情 呢 ? 就 是 恶 劣 的 妇 人 你 也 叫 他 们 行 你 的 路 。 34 并 且 你 的 衣 襟 上 有 无 辜 穷 人 的 血 ; 你 杀 他 们 并 不 是 遇 见 他 们 挖 窟 窿 , 乃 是 因 这 一 切 的 事 。 35 你 还 说 : 我 无 辜 ; 耶 和 华 的 怒 气 必 定 向 我 消 了 。 看 哪 , 我 必 审 问 你 ; 因 你 自 说 : 我 没 有 犯 罪 。 36 你 为 何 东 跑 西 奔 要 更 换 你 的 路 呢 ? 你 必 因 埃 及 蒙 羞 , 像 从 前 因 亚 述 蒙 羞 一 样 。 37 你 也 必 两 手 抱 头 从 埃 及 出 来 ; 因 为 耶 和 华 已 经 弃 绝 你 所 倚 靠 的 , 你 必 不 因 他 们 得 顺 利 。