1 Pro předního zpěváka, Davidův. Zpívaný žalm. 2 Povstane Bůh, a rozprchnou se jeho nepřátelé, na útěk se před ním dají, kdo ho nenávidí. 3 Odvaneš je jako dým. Tak jako taje vosk před žárem ohně, tak zhynou před Bohem svévolníci. 4 Spravedliví se však zaradují a jásotem budou oslavovat Boha, budou se radostně veselit. 5 Prozpěvujte Bohu, pějte žalmy jeho jménu, upravujte cestu tomu, který jede pustinami. Hospodin je jeho jméno, jásotem ho oslavujte. 6 Otec sirotků, obhájce vdov je Bůh v obydlí svém svatém. 7 Bůh, jenž osamělé usazuje v domě, vyvádí vězně k šťastnému životu; odbojníci však zůstanou ve vyprahlé zemi. 8 Bože, když jsi táhl v čele svého lidu, když jsi kráčel pustým krajem, -Sela- 9 třásla se země, kanuly krůpěje z nebe před Bohem ze Sínaje, před Bohem, Bohem Izraele. 10 Štědrým přívalem jsi skrápěl své dědictví, Bože, když se země vysílila, pečoval jsi o ni. 11 Tvoje stádce se v ní usadilo. Bože, ve své dobrotě máš péči o poníženého! 12 Panovník pronáší výrok. Nesmírný je zástup žen, jež radostnou zvěst nesou: 13 „Pádí králové i se zástupy, pádí, hospodyně rozdělují kořist. 14 Zůstanete ležet mezi ohradami? Jak se blyští stříbrem potažená křídla holubice, perutě zlatavě zelenavé! 15 Už jí Všemohoucí rozehnal ty krále! To tys přikryl sněhem šerý Salmón.“ 16 Horou bohů je hora Bášan, hora Bášan je hora strmých štítů. 17 Proč, vy strmé horské štíty, úkosem shlížíte na horu, na níž se usadit zatoužil Bůh? Tam bude Hospodin přebývat natrvalo. 18 Božích vozů jsou desetitisíce, tisíce tisíců. Panovník je mezi nimi, ze Sínaje táhne do svatyně. 19 Vystoupil jsi na výšinu, ty, kdo byli v zajetí, jsi vedl, mnohé z lidí přijals darem, odbojníci však museli zůstat v poušti, Hospodine, Bože! 20 Požehnán buď Panovník, den ze dne za nás nosí břímě. Bůh je naše spása. -Sela- 21 Bůh je Bohem, jenž nás zachraňuje. Je to on, Panovník Hospodin, kdo vyvádí z tenat smrti. 22 Ano, Bůh rozdrtí nepřátelům hlavu, témě tomu, který se ve vinách brodí. 23 Panovník řekl: „Vyvedu z Bášanu, vyvedl jsem i z hlubin moře 24 a noha tvá je rozdrtí v krvi, ať jazyk tvých psů má z nepřátel podíl.“ 25 Všichni spatřili tvůj průvod, Bože, průvod mého Boha, mého Krále, do svatyně. 26 Napřed šli zpěváci, za nimi hudebníci, uprostřed s bubínky dívky. 27 V shromážděních dobrořečte Bohu, Hospodinu, vy z pramene Izraele! 28 Tady je Benjamín, nejmladší, jenž se stal nad nimi pánem, nad veliteli Judy a jeho oddíly, nad veliteli Zabulóna, veliteli Neftalího. 29 Byl to příkaz tvého Boha. Nechť se tvá moc, Bože, mocně prokazuje v tom, co pro nás konáš 30 ze svého chrámu nad Jeruzalémem. Králové ti budou přinášet dary. 31 Oboř se na tu divou zvěř v rákosí, na stádo turů mezi býčky národů, na toho, který se vrhá do bláta kvůli úlomku stříbra. Rozpraš národy válkychtivé! 32 Ať přijdou egyptští velmožové, ať Kúš vztáhne ruce vstříc Bohu. 33 Království země, zpívejte Bohu, zapějte žalmy Panovníku, -Sela- 34 tomu, jenž jezdí po nebi, po nebi odvěkém. Hle, vydal hlas, hlas plný moci. 35 Uznejte Boží moc! Jeho vznešenost se klene nad Izraelem, jeho moc do mraků strmí. 36 Bůh ze tvých svatyň vzbuzuje bázeň, Bůh Izraele. On dává moc a udatnost lidu. Požehnán buď Bůh!
1Dem Chorleiter. Von David. Ein Psalm. Ein Lied.2Gott wird sich erheben, es werden sich zerstreuen seine Feinde, und die ihn hassen, werden fliehen vor seinem Angesicht. (Nu 10,35)3Wie Rauch auseinandergetrieben wird, so treibst du ⟨sie⟩ auseinander; wie Wachs vor dem Feuer zerschmilzt, so werden die Gottlosen umkommen vor dem Angesicht Gottes. (Ž 37,20; Ž 75,4)4Aber freuen werden sich die Gerechten, sie werden jauchzen vor dem Angesicht Gottes und jubeln in Freude. (Ž 5,12; Ž 16,11; Ž 97,11)5Singt Gott, spielt seinem Namen! Macht Bahn[1] dem, der einherfährt durch die Wüsten. Jah[2] ist sein Name, und jubelt vor ihm! (Ex 3,15; Ž 118,19; Ž 150,6; Iz 12,4)6Ein Vater der Waisen und ein Richter der Witwen ist Gott in seiner heiligen Wohnung. (Ž 10,14)7Gott ist es, der Einsame zu Hause wohnen lässt, Gefangene hinausführt ins Glück; Widerspenstige jedoch bleiben in der Dürre. (Ž 107,34; Ž 146,7; Iz 61,1)8Gott, als du auszogst vor deinem Volk, als du einherschrittest durch die Wüste, // (Ex 13,18)9bebte die Erde, auch troff der Himmel vor Gott, dem vom Sinai, vor Gott, dem Gott Israels. (Sd 5,4; Žd 12,26)10Reichlich Regen gießt du aus, Gott; dein Erbteil – wenn es ermattet war, hast du es wieder aufgerichtet. (Ž 65,10; Iz 40,29)11Deine Schar ist darin sesshaft geworden; du sorgst in deiner Güte für den Elenden, Gott!12Der Herr erlässt einen Ausspruch: »Siegesbotinnen, eine große Schar!«13Die Könige der Heere fliehen, sie fliehen! Und ⟨auf der⟩ Stätte des Hauses verteilt ⟨man⟩ Beute[3]: (Nu 31,27; Jz 10,16)14– Wollt ihr zwischen den Hürden liegen?[4] – Die Flügel einer Taube, mit Silber überzogen und ihre Schwungfedern mit grüngelbem Gold.15Wenn der Allmächtige Könige im Land[5] zerstreut, schneit es auf dem Zalmon. (Sd 9,48)16Ein Berg Gottes ist der Berg Baschans, ein gipfelreicher Berg ist der Berg Baschans.17Warum lauert ihr neidisch, ihr gipfelreichen Berge, auf den Berg, den Gott zu seinem Wohnsitz begehrt hat? Ja, der HERR wird ⟨dort⟩ wohnen für immer. (Ž 9,12; Iz 2,2)18Der Wagen Gottes sind zehntausendmal Tausende – Erhabenheit!; der Herr[6] ist unter ihnen, Sinai im Heiligtum[7].19Du bist hinaufgestiegen zur Höhe, du hast Gefangene gefangen weggeführt, hast Gaben empfangen bei den Menschen; und sogar Widerspenstige ⟨sind bereit⟩, sich Jah, Gott, zu unterwerfen. (Ef 4,8)20Gepriesen sei der Herr Tag für Tag! Er trägt für uns ⟨Last⟩, Gott ist unsere Rettung. // (Ex 15,2)21Gott ist uns ein Gott der Rettungen, und bei dem HERRN, dem Herrn, ⟨stehen⟩ die Auswege vom Tod. (Ž 91,3; Iz 12,2)22Gewiss, Gott wird zerschmettern das Haupt seiner Feinde, den Haarscheitel dessen, der da wandelt in seinen Verschuldungen. (Ž 110,6)23Der Herr sprach: »Ich werde zurückbringen aus Baschan, zurückbringen aus den Tiefen des Meeres, (Am 9,3)24damit du deinen Fuß in Blut badest[8], die Zunge deiner Hunde von den Feinden ihr Teil habe.«25Gesehen haben sie deine Umzüge[9], Gott, die Umzüge meines Gottes, meines Königs, ins[10] Heiligtum. (Ž 63,3; Ž 77,14)26Voran gingen Sänger, danach Saitenspieler, inmitten Tamburin schlagender Mädchen. (Ex 15,20; Ž 87,7)27»Preist Gott in Versammlungen, den HERRN[11], die ihr aus dem Quell Israels seid!« (Ž 26,12; Iz 48,1)28Da sind Benjamin, der Jüngste, ihr Herrscher, die Obersten Judas, ihre lärmende Menge; die Obersten Sebulons, die Obersten Naftalis. (Sd 4,10; 1S 9,21)29[12] Entbiete, Gott[13], deine Macht, Gottes Macht, die du für uns gewirkt hast (Fp 1,6)30von deinem Tempel über Jerusalem[14]! Könige werden dir Geschenke bringen. (Ž 72,10; Za 8,22)31Schilt[15] das Tier des Schilfs, die Schar der Starken mit den Kälbern der Völker; tritt denen entgegen[16], die nach Silber rennen[17]. Zerstreue[18] die Völker, die Lust haben am Krieg!32Es werden kommen Bronzesachen[19] aus Ägypten; Äthiopien soll seine Hände ausstrecken[20] zu Gott. (Iz 19,21)33Ihr Königreiche der Erde, singt Gott, spielt dem Herrn, // (Ž 66,1)34ihm, der einherfährt auf dem Himmel, dem Himmel der Vorzeit! Siehe, er lässt seine Stimme erschallen, eine mächtige Stimme. (Dt 33,26; Ž 29,4)35Gebt Gott Macht! Seine Hoheit ist über Israel und seine Macht in den Wolken. (Dt 33,26; Ž 29,1; Mt 24,30)36Furchtbar ⟨bist du⟩, Gott, aus deinen Heiligtümern[21] her. Der Gott Israels, er ist es, der Stärke und Kraft gibt dem Volk. Gepriesen sei Gott! (Ž 29,11; Ž 66,3; 2K 1,3)