Žalm 144

Český ekumenický překlad

od Česká biblická společnost
1  Davidův. Požehnán buď Hospodin, má skála, který učí bojovat mé ruce a mé prsty válčit! 2  Moje milosrdenství a moje pevná tvrz, můj nedobytný hrad, můj vysvoboditel, můj štít, k němuž se utíkám, on mi můj lid podmaňuje. 3  Hospodine, co je člověk, že ho bereš na vědomí, co syn člověka, že na něj myslíš? 4  Člověk se podobá vánku, jeho dny jsou jak stín pomíjivé. 5  Hospodine, nakloň nebesa a sestup! Dotkni se hor a bude se z nich kouřit. 6  Udeř bleskem, rozptyl nepřátele, vypusť své šípy a uveď je v zmatek, 7  vztáhni ruku z výše, vyprosti mě a vysvoboď z nesmírného vodstva, z rukou cizozemců! 8  Jejich ústa mluví šalebně, jejich pravice je pravice zrádná! 9  Bože, chci ti zpívat novou píseň, s harfou o deseti strunách budu ti pět žalmy. 10  Ty, jenž dáváš spásu králům, jenž Davida, svého služebníka, vyprošťuješ od zhoubného meče, 11  vyprosti mě a vysvoboď z rukou cizozemců! Jejich ústa mluví šalebně, jejich pravice je pravice zrádná. 12  Kéž jsou naši synové jak štěpy, krásně urostlí v svém mládí. Naše dcery ať jsou jako sloupy vytesané podle chrámového vzoru. 13  Naše sýpky ať jsou plné, ať skýtají hojnost všeho. Našich ovcí ať je na tisíce, desetitisíce všude vůkol, 14  náš skot ať je březí. Ať nás nepostihne vpád a odvlékání, ať nezazní žalostný křik na ulicích. 15  Blaze lidu, jemuž se tak daří. Blaze lidu, jehož Bohem je Hospodin! 

Žalm 144

Elberfelder Bibel

od SCM Verlag
1 Von David. Gepriesen sei der HERR, mein Fels, der meine Hände unterweist zum Kampf, meine Finger zum Krieg: (Ž 18,3; Ž 18,35)2 Meine Gnade[1] und meine Burg, meine Zuflucht, mein Retter, mein Schild und der, bei dem ich mich berge, der mir Völker[2] unterwirft! (Ž 59,18)3 HERR, was ist der Mensch, dass du Kenntnis von ihm nimmst, der Sohn des Menschen, dass du ihn beachtest? (Ž 8,5; Žd 2,6)4 Der Mensch gleicht dem Hauch. Seine Tage sind wie ein vorübergehender Schatten. (Jb 8,9; Jb 14,2; Ž 39,6)5 HERR, neige deinen Himmel und steige herab! Rühre die Berge an, dass sie rauchen! (Ž 18,10; Ž 104,32; Iz 64,1)6 Blitze mit Blitzen und zerstreue sie! Schieße deine Pfeile ab und verwirre sie! (Ž 18,15; Ž 64,8)7 Strecke deine Hand aus von der Höhe! Reiße mich heraus und rette mich aus großen Wassern, aus der Hand der Söhne der Fremde, (Ž 18,17; Ž 124,4)8 deren Mund Falsches[3] redet, deren Rechte eine Rechte der Lüge ist!9 Gott, ein neues Lied will ich dir singen, auf der Harfe von zehn Saiten will ich dir spielen! (Ž 33,2)10 Dir, der Rettung gibt den Königen, der seinen Knecht David entreißt dem verderblichen Schwert. (Ž 18,51; Ž 132,10; Ž 140,8)11 Reiße mich heraus und rette mich aus der Hand der Söhne der Fremde, deren Mund Falsches[4] redet und deren Rechte eine Rechte der Lüge ist.12 Dass unsere Söhne sind wie Pflanzen, die großgezogen wurden in ihrer Jugend, unsere Töchter gleich Ecksäulen, geschnitzt nach der Bauart eines Palastes. (Ž 128,3)13 Unsere Speicher seien gefüllt, sie mögen ⟨Nahrung⟩ spenden von jeglicher Art! Unser Kleinvieh mehre sich tausendfach, zehntausendfach auf unseren Fluren! (Lv 26,5; Dt 7,13; Ž 65,14)14 Unsere Rinder seien trächtig, ohne Riss[5] und Fehlgeburt! Kein Klagegeschrei sei auf unseren Plätzen! (Lv 26,6; Iz 65,19)15 Glücklich das Volk, dem es so ergeht! Glücklich das Volk, dessen Gott der HERR ist! (Ž 33,12)