1En sang til Salomon.[1] Gud, hjælp kongen at regere, som du ville have gjort, lær ham at være retfærdig som dig.2Må han lede dit folk på den rette måde og være villig til at hjælpe de hjælpeløse.3Da skal bjergene forkynde fred for folket og højene genlyde af retfærdighed.4Da skal han forsvare de svage, komme de magtesløse til hjælp og uskadeliggøre alle tyrannerne.5Da vil folket give dig[2] ære fra slægt til slægt, så længe solen og månen skinner på jorden.6Hans retfærdige styre vil bringe velsignelse som regnen, der væder jorden.7Under hans ledelse vil retfærdigheden vokse sig stærk, freden vil herske, så længe månen hersker på nattehimlen.8Hans rige skal strække sig fra hav til hav, fra Eufratfloden til verdens ende.9Fjerne nationer vil bøje sig for ham, hans fjender falde næsegrus i støvet.10Kongerne fra Tarshish og de fjerne lande skal svare ham skat, Sabas og Sebas regenter vil komme med deres gaver.11Alle konger vil underordne sig ham, alle folkeslag vil love ham troskab.12Han redder hver fattig, som råber om hjælp og fører de hjælpeløses sag.13Han har medlidenhed med de svage og redder de magtesløse fra overgreb.14Han frier dem fra vold og tyranni, for i hans øjne har de stor værdi.15Kongen længe leve! Han belønnes med guld fra Saba. Folk vil bede for ham uafbrudt og velsigne ham dagen lang.16Der bliver overflod af korn i landet, det bølger hen over bakker og dale. Frugttræerne skal trives som i Libanons plantager, kornet vokse tæt som græsset på marken.17Hans navn skal være kendt for evigt, så længe solen bliver i sin bane. Alle folkeslag skal velsignes gennem ham og se ham som den, der er velsignet af Gud.18Lovet være Herren, Israels Gud, for kun han kan gøre sådanne undere.19Han er værdig til al vor lovsang for evigt. Må hans herlighed fylde al jorden. Amen, amen.20Her slutter Davids, Isajs søns, bønner.[3]
1Ey Tanrı, adaletini krala, Doğruluğunu kral oğluna armağan et.2Senin halkını doğrulukla, Mazlum kullarını adilce yargılasın!3Dağlar, tepeler, Halka adilce gönenç getirsin!4Mazlumlara hakkını versin, Yoksulların çocuklarını kurtarsın, Zalimleriyse ezsin!5Güneş ve ay durdukça, Kral kuşaklar boyunca yaşasın[1];6Yeni biçilmiş çayıra düşen yağmur gibi, Toprağı sulayan bereketli yağmurlar gibi olsun!7Onun günlerinde doğruluk serpilip gelişsin, Ay ışıdığı sürece esenlik artsın!8Egemenlik sürsün denizden denize, Fırat'tan yeryüzünün ucuna dek!9Çöl kabileleri diz çöksün önünde, Düşmanları toz yalasın.10Tarşiş'in ve kıyı ülkelerinin kralları Ona haraç getirsin, Saba ve Seva kralları armağanlar sunsun!11Bütün krallar önünde yere kapansın, Bütün uluslar ona kulluk etsin!12Çünkü yardım isteyen yoksulu, Dayanağı olmayan düşkünü o kurtarır.13Yoksula, düşküne acır, Düşkünlerin canını kurtarır.14Baskıdan, zorbalıktan özgür kılar onları, Çünkü onun gözünde onların kanı değerlidir.15Yaşasın kral! Ona Saba altını versinler; Durmadan dua etsinler onun için, Gün boyu onu övsünler!16Ülkede bol buğday olsun, Dağ başlarında dalgalansın! Başakları Lübnan gibi verimli olsun, Kent halkı ot gibi serpilip çoğalsın!17Kralın adı sonsuza dek yaşasın, Güneş durdukça adı var olsun, Onun aracılığıyla insanlar kutsansın, Bütün uluslar ‹‹Ne mutlu ona›› desin!18RAB Tanrı'ya, İsrail'in Tanrısı'na övgüler olsun, Harikalar yaratan yalnız O'dur.19Yüce adına sonsuza dek övgüler olsun, Bütün yeryüzü O'nun yüceliğiyle dolsun! Amin! Amin!20İşay oğlu Davut'un duaları burada bitiyor.