Žalm 95

Bible, překlad 21. století

od Biblion
1 Pojďte, zpívejme Hospodinu s radostí, jásejme Skále naší záchrany! 2 Do jeho přítomnosti vstupme s vděčností, hlasitými žalmy ho pojďme oslavit! 3 Veliký Bůh je Hospodin přece, veliký Král nad všemi bohy. 4 V jeho rukou jsou základy země, jemu náleží horské vrcholy. 5 Patří mu moře, vždyť učinil je, i souš jeho ruce stvořily! 6 Pojďte a klaňme se, před ním padněme, Hospodin je náš Tvůrce, před ním klekněme! 7 On je náš Bůh, my lid, jejž on pase, ovce, o které on sám pečuje. Dnes, když ho uslyšíte mluvit, 8 nebuďte zatvrzelí jako při vzpouře, jako v den pokušení tehdy na poušti, 9 když mě pokoušeli vaši otcové.[1] Zkusili mě a viděli, co umím, 10 to pokolení jsem si hnusil po čtyřicet let, až jsem si řekl: „Ten lid má pobloudilé srdce, mé cesty vůbec neznají!“ 11 Rozhněván jsem tenkrát odpřisáhl: „Do mého odpočinku nikdy nevkročí!“ 

Žalm 95

Einheitsübersetzung 2016

od Katholisches Bibelwerk
1 Kommt, lasst uns jubeln dem HERRN, jauchzen dem Fels unsres Heils! (Ž 92,16) 2 Lasst uns mit Dank seinem Angesicht nahen, ihm jauchzen mit Liedern! (Ž 100,2) 3 Denn ein großer Gott ist der HERR, ein großer König über allen Göttern. (Jb 36,22; Ž 47,3; Ž 48,2; Ž 96,4; Ž 99,2; Ž 113,4; Ž 136,2; Ž 145,3) 4 In seiner Hand sind die Tiefen der Erde, sein sind die Gipfel der Berge. 5 Sein ist das Meer, das er gemacht hat, das trockene Land, das seine Hände gebildet. (Ž 24,1) 6 Kommt, wir wollen uns niederwerfen, uns vor ihm verneigen, lasst uns niederknien vor dem HERRN, unserem Schöpfer! 7 Denn er ist unser Gott, / wir sind das Volk seiner Weide, die Herde, von seiner Hand geführt. Würdet ihr doch heute auf seine Stimme hören! / (Ž 100,3) 8 Verhärtet euer Herz nicht wie in Meríba, wie in der Wüste am Tag von Massa! (Ž 81,8) 9 Dort haben eure Väter mich versucht, / sie stellten mich auf die Probe und hatten doch mein Tun gesehen. (Nu 14,22; Dt 6,16) 10 Vierzig Jahre war mir dieses Geschlecht zuwider / und ich sagte: Sie sind ein Volk, dessen Herz in die Irre geht, sie kennen meine Wege nicht.[1] (Nu 14,30; Dt 32,5; Jb 21,14) 11 Darum habe ich in meinem Zorn geschworen: Sie sollen nicht eingehen in meine Ruhe. (Nu 14,22; Ž 132,14; Ez 20,15)