Jeremia 36 | Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (literacki)

Spalenie zwoju Jeremiasza

1 W czwartym roku panowania Jehojakima, syna Jozjasza, króla Judy, PAN skierował do Jeremiasza Słowo tej treści:

2 Przygotuj sobie zwój księgi i spisz w nim wszystkie te słowa, które kierowałem do ciebie o Izraelu,* o Judzie i o wszystkich narodach, od dnia, gdy zacząłem do ciebie mówić, to jest od czasów Jozjasza, aż po dzień dzisiejszy.

3 Być może, gdy dom Judy uświadomi sobie, jak wielkie nieszczęście zagraża im z mej strony, zawróci każdy ze swojej złej drogi, a wówczas przebaczę im ich winę i grzech.

4 Po tych słowach Jeremiasz przywołał Barucha, syna Nerijasza, i Baruch — pod dyktando Jeremiasza — spisał na zwoju księgi wszystkie słowa PANA, które wypowiedział On do niego wcześniej.

5 Następnie Jeremiasz polecił Baruchowi: Mnie zabroniono wchodzić do świątyni PANA.

6 Idź więc ty. Odczytaj z tego zwoju słowa PANA, które napisałeś pod moje dyktando. Uczyń to w dniu postu, w świątyni PANA, zwracając na nie uwagę wszystkich tam obecnych. Odczytaj je przy ludziach przychodzących z miast całej Judy!

7 Może zaczną się modlić, a ich błaganie trafi przed oblicze PANA, może zawróci każdy ze swojej złej drogi, gdyż to, co PAN mówi do tego ludu, świadczy o Jego wielkim gniewie i oburzeniu!

8 Baruch, syn Nerijasza, postąpił dokładnie tak, jak mu polecił prorok Jeremiasz: odczytał ze zwoju słowa PANA i uczynił to w Jego świątyni. A stało się to tak:

9 W piątym roku panowania Jehojakima, syna Jozjasza, króla Judy, w dziewiątym miesiącu, obwołano post. Miał on być skierowany do PANA i obejmować wszystkich mieszkańców Jerozolimy oraz cały lud ciągnący do nich z miast judzkich.

10 Właśnie wtedy, w świątyni PANA, Baruch odczytał z księgi słowa Jeremiasza. Uczynił to z komnaty kanclerza Gemariasza, syna Szafana, na górnym dziedzińcu, u wejścia do Bramy Nowej świątyni PANA, w obecności całego ludu.

11 A gdy Micheasz, syn Gemariasza i wnuk Szafana, usłyszał wszystkie te słowa PANA odczytane z księgi,

12 zszedł do pałacu królewskiego i udał się do komnaty kanclerza. Tam trafił akurat na spotkanie książąt. Byli obecni: kanclerz Eliszama, Delajasz, syn Semajasza, Elnatan, syn Achbora, Gemariasz, syn Szafana, Sedekiasz, syn Chananiasza i wszyscy pozostali książęta.

13 Micheasz przedstawił im to, co słyszał, gdy Baruch odczytywał słowa księgi w obecności ludu.

14 Wtedy wszyscy książęta posłali do Barucha Jehudiego, syna Netaniasza, wnuka Szelemiasza, syna Kusziego. Miał on udać się do niego z takim poleceniem: Weź z sobą zwój, który odczytałeś w obecności ludu, i przybądź do nas. Baruch, syn Nerijasza, wziął więc zwój do ręki i przyszedł do nich.

15 Usiądź — zaprosili — i czytaj. Słuchamy. I Baruch zaczął czytać w ich obecności.

16 Gdy wysłuchali wszystkich tych słów, dało się odczuć, że są przerażeni. Baruchu — stwierdzili — musimy o tym wszystkim donieść królowi.

17 Opowiedz nam jeszcze — wypytywali — jak wyglądało twoje spisywanie tych słów pod jego dyktando?

18 Po prostu wypowiadał je swoimi ustami — wyjaśnił im Baruch — a ja spisywałem je na zwoju atramentem.

19 Wtedy książęta polecili Baruchowi: Odejdź teraz i ukryj się, ty i Jeremiasz, i niech nikt nie wie, gdzie jesteście.

20 Potem udali się do króla na dziedziniec i donieśli mu o tym, co słyszeli. Zwoju jednak nie wzięli ze sobą. Zostawili go w komnacie kanclerza Eliszamy.

21 Gdy król dowiedział się o tym wszystkim, posłał po zwój Jehudiego. Jehudi wziął zwój z komnaty kanclerza Eliszamy, przyniósł i zaczął czytać. Słuchał król i słuchali wszyscy zgromadzeni przy nim książęta.

22 A że był to dziewiąty miesiąc, król mieszkał w pałacu zimowym. Na palenisku płonął ogień.

23 Gdy tylko Jehudi przeczytał trzy lub cztery kolumny, król odcinał je nożem pisarskim i wrzucał w ogień płonący na palenisku. Czynił to tak długo, aż kawałek po kawałku cały zwój spłonął w płomieniach.

24 Wysłuchali. Lecz nie przestraszyli się! Nikt nie rozdarł swych szat! Ani król. Ani żaden z jego sług!

25 I chociaż Elnatan, Delajasz i Gemariasz nalegali na króla, aby nie palił zwoju, nie posłuchał ich.

26 Wręcz przeciwnie. Rozkazał Jerachmeelowi, synowi króla, Serajaszowi, synowi Azriela, i Szelemiaszowi, synowi Abdeela, pojmać pisarza Barucha i proroka Jeremiasza. PAN jednak dobrze ich ukrył.

Nowy zwój

27 Po tym, jak król spalił zwój ze słowami, które Baruch spisał pod dyktando proroka, PAN skierował do Jeremiasza Słowo tej treści:

28 Przygotuj sobie inny zwój i spisz na nim wszystkie słowa poprzednie, te, które były na pierwszym zwoju, spalonym przez Jehojakima, króla Judy.

29 Natomiast o Jehojakimie, królu Judy, powiedz: Tak mówi PAN: Ty spaliłeś ten zwój, mówiąc: Dlaczego napisałeś na nim, że król Babilonu na pewno nadciągnie, by zniszczyć tę ziemię i wytępić z niej ludzi wraz z bydłem?

30 Dlatego tak mówi PAN o Jehojakimie, królu Judy: Nie będzie miał nikogo, kto by zasiadł na tronie Dawida. A jego trup będzie wyrzucony na skwar dnia i chłód nocy.

31 Ukarzę go, jego potomstwo i jego sługi za ich winę. Sprowadzę na nich, na mieszkańców Jerozolimy i na ludność Judy całą niedolę, którą im zapowiedziałem, lecz oni się tym nie przejęli.

32 Jeremiasz przygotował zatem inny zwój. Powierzył go Baruchowi, synowi Nerijasza, pisarzowi, a ten spisał na nim pod dyktando Jeremiasza wszystkie słowa księgi, którą spalił Jehojakim, król Judy. Dodano do nich również wiele słów podobnej treści.

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład literacki © 2018 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

Spalenie zwoju Jeremiasza

1 W czwartym roku* Jehojakima, syna Jozjasza, króla Judy, to Słowo stało się do Jeremiasza od JHWH:

2 Weź sobie zwój księgi* i wypisz na nim wszystkie słowa, które ci oznajmiłem o Izraelu* i o Judzie, i o wszystkich narodach, od dnia, gdy zacząłem mówić do ciebie, od dni Jozjasza i aż po dzień dzisiejszy.*

3 Może gdy usłyszy dom Judy o całym nieszczęściu, które Ja zamierzam im uczynić, zawrócą każdy ze swojej złej drogi i przebaczę ich winę i ich grzech.

4 I przywołał Jeremiasz Barucha,* syna Nerijasza, a Baruch spisał na zwoju księgi pod dyktando Jeremiasza wszystkie słowa JHWH, które wypowiedział do niego.

5 I przykazał Jeremiasz Baruchowi, mówiąc: Mnie zabroniono, nie mogę wchodzić do domu JHWH.

6 Idź więc ty i odczytaj z tego zwoju, który napisałeś pod moje dyktando, słowa JHWH w obecności ludu* w domu JHWH w dniu postu. Odczytaj je także w obecności całej Judy, [wszystkich] przychodzących ze swoich miast!

7 Może padnie ich modlitwa przed obliczem JHWH i zawróci każdy ze swojej złej drogi, gdyż wielki jest gniew i oburzenie, z jakim wypowiedział się JHWH o tym ludzie.

8 I postąpił Baruch, syn Nerijasza, według wszystkiego, co mu nakazał Jeremiasz, prorok, po to, by odczytać z księgi słowa JHWH w domu JHWH.

9 I stało się w piątym roku Jehojakima, syna Jozjasza, króla Judy, w dziewiątym miesiącu,* że obwołano post przed obliczem JHWH wśród całego ludu w Jerozolimie i wśród całego ludu, [wszystkich] przychodzących z miast Judy do Jerozolimy.

10 Wtedy odczytał Baruch z księgi słowa Jeremiasza w domu JHWH, [stojąc] w komnacie Gemariasza, syna Szafana, pisarza, w górnym dziedzińcu, u wejścia do Bramy Nowej domu JHWH, w obecności całego ludu.

11 A gdy Micheasz, syn Gemariasza, syna Szafana, usłyszał wszystkie słowa JHWH [odczytane] z księgi,

12 zszedł do domu króla, do komnaty pisarza, a oto tam siedzieli wszyscy książęta: Eliszama, pisarz, i Delajasz, syn Semajasza, i Elnatan, syn Achbora, i Gemariasz, syn Szafana, i Sedekiasz, syn Chananiasza – i wszyscy książęta.

13 I opowiedział im Micheasz wszystkie słowa, które słyszał, gdy Baruch czytał z księgi w obecności ludu.

14 Wtedy wszyscy książęta posłali do Barucha Jehudiego, syna Netaniasza, syna Selemiasza, syna Kusziego, mówiąc: Zwój, który odczytałeś w obecności ludu, weź do swej ręki i chodź. I wziął Baruch, syn Nerijasza, zwój w swą rękę i przyszedł do nich.

15 I powiedzieli do niego: Usiądź i czytaj w naszej obecności. I czytał Baruch w ich obecności.

16 I stało się, gdy usłyszeli oni wszystkie te słowa, że przestraszyli się między sobą i powiedzieli do Barucha: Musimy te wszystkie słowa donieść królowi.

17 A Barucha dopytywali: Opowiedz nam, jak napisałeś te wszystkie słowa pod jego dyktando?

18 I odpowiedział im Baruch: Ustnie mi podawał wszystkie te słowa, a ja spisywałem [je] w księdze atramentem.

19 Wtedy powiedzieli książęta do Barucha: Idź, ukryj się, ty i Jeremiasz, a niech nikt nie wie, gdzie jesteście.

20 I przyszli do króla na dziedziniec, zwój jednak zostawili w komnacie Eliszamy, pisarza, i opowiedzieli w jego obecności wszystkie te słowa.

21 Wtedy król posłał Jehudiego, aby wziął zwój, i wziął go z komnaty Eliszamy, pisarza. I czytał go Jehudi w obecności króla i w obecności wszystkich książąt stojących nad królem.

22 A król w dziewiątym miesiącu mieszkał w domu zimowym,* i paliło* się przed nim na palenisku.

23 A gdy tylko Jehudi przeczytał trzy lub cztery kolumny, [król] odcinał je nożem pisarskim i wrzucał w ogień, który [płonął] na palenisku, aż do zniszczenia całego zwoju spłonął w ogniu, który [płonął] na palenisku.

24 I nie przestraszyli się i nie rozdarli szat ani król, ani nikt z jego sług słuchających tych słów.

25 I chociaż Elnatan i Delajasz, i Gemariasz nalegali na króla, aby nie palił zwoju, nie posłuchał ich.

26 I rozkazał król Jerachmeelowi, synowi króla, i Serajaszowi, synowi Azriela, i Selemiaszowi, synowi Abdeela, pojmać Barucha, pisarza, i Jeremiasza, proroka, lecz ukrył ich JHWH.

Nowy zwój

27 I stało się Słowo JHWH do Jeremiasza po tym, jak król spalił zwój i słowa, które spisał Baruch pod dyktando Jeremiasza, tej treści:

28 Znów weź sobie zwój, inny, i spisz na nim wszystkie poprzednie słowa, które były na pierwszym zwoju, który spalił Jehojakim, król Judy.

29 A o Jehojakimie, królu Judy, powiedz: Tak mówi JHWH: Ty spaliłeś ten zwój, mówiąc: Dlaczego napisałeś na nim: Król Babilonu na pewno przyjdzie i zniszczy tę ziemię, i wytępi z niej ludzi i bydło?

30 Dlatego tak mówi JHWH o Jehojakimie, królu Judy: Nie będzie miał nikogo, kto by zasiadł na tronie Dawida, a jego trup będzie wyrzucony na skwar w dzień i na mróz w nocy.

31 I nawiedzę go i jego potomstwo, i jego sługi za ich winę, i sprowadzę na nich i na mieszkańców Jerozolimy, i na ludność Judy całe to nieszczęście, które im zapowiedziałem, lecz nie posłuchali.

32 I wziął Jeremiasz inny zwój i dał go Baruchowi, synowi Nerijasza, pisarzowi, i spisał na nim pod dyktando Jeremiasza wszystkie słowa księgi, którą spalił Jehojakim, król Judy, w ogniu – i jeszcze dodano do nich wiele słów podobnej treści.

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny © 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).