Jesaja 16 | Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (literacki)

1 Poślijcie barana władcy ziemi,* z Seli ku pustyni, na górę córki Syjonu! 2 Bo córki Moabu będą jak ptactwo spłoszone, jak gniazdo rozpędzone — przy brodach Arnonu. 3 Udziel rady, nakreśl plan, okryj swym cieniem jak nocą w południowej porze, ukryj wygnanych, nie ujawniaj spłoszonych! 4 Zatrzymają się u ciebie wygnańcy Moabu. Bądź im schronieniem przed niszczycielem! Gdy [już] nie będzie ciemięzcy,* dopełni się gwałt, zniknie* z ziemi gnębiciel, 5 wówczas na łasce opierać się będzie tron i zasiądzie na nim w wierności, w namiocie Dawida, sędzia, który sprawny w sprawiedliwych rządach, zatroszczy się o prawo. 6 Słyszeliśmy o pysze Moabu! Zarozumiały on bardzo! Lecz jego wyniosłość, pycha i buta to puste przechwałki! 7 Dlatego niech zapłacze Moab nad sobą samym, niech płaczą wszyscy jego mieszkańcy! Już jęczą na wspomnienie rodzynkowych placków* pieczonych w Kir-Chareset, jęczą — ach, jak przybici! 8 Gdyż zmarniały uprawy Cheszbonu, tak jak winorośl Sibmy. Władcy narodów uderzyli jej kiście, bili aż po Jazer — i błąkały się po pustyni jego porzucone pędy, przeprawiły się przez morze. 9 Dlatego będę opłakiwał — wraz z opłakującymi z Jazer — winorośl Sibmy. Wzbiorą me łzy nad tobą, Cheszbonie i Elale, gdyż nad plonami twego lata i nad twoimi żniwami zabrzmiał okrzyk wojenny! 10 Znikła radość i wesele z ogrodów!* W winnicach nie pokrzykują, nie przygrywają, tłoczący nie tłoczą wina w swoich tłoczniach — ukróciłem wesołość! 11 Dlatego me wnętrze jak lutnia jęczy nad Moabem, me serce boleje nad Kir-Chareset. 12 Bo będzie tak, że choć się pokaże, choć zmęczy się Moab na wzgórzu ofiarnym, choć wejdzie do swej świątyni — nic nie zyska! 13 Oto Słowo, które PAN wypowiedział niegdyś do Moabu. 14 Teraz jednak PAN mówi tak: Za trzy lata, liczone jak lata najemnika, upadnie chwała Moabu mimo całej jego wielkiej armii,* a reszta będzie bardzo mizerna i bez znaczenia.

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

1 Poślijcie barana władcy ziemi,* z Seli ku pustyni, do góry córki Syjonu! 2 I będą jak ptactwo spłoszone, gniazdo rozpędzone – [takie] będą córki Moabu przy brodach Arnonu. 3 Udziel* rady, zrób rozeznanie, obróć jak w noc twój cień w środku południowej pory, ukryj wygnanych, spłoszonych nie ujawniaj! 4 Zatrzymają się u ciebie wygnańcy Moabu. Bądź im schronieniem przed niszczycielem! Gdy [już] nie będzie ciemięzcy,* dopełni się gwałt, zniknie* z ziemi gnębiciel 5 i na łasce oparty będzie tron, i zasiądzie na nim w wierności, w namiocie Dawida,* sędzia, i zatroszczy się o prawo [jako] wprawny* w sprawiedliwości. 6 Słyszeliśmy o pysze Moabu – pyszny* bardzo! Jego wyniosłość i jego pycha, i jego buta – nie tak z jego przechwałkami! 7 Dlatego niech zawodzi Moab – nad Moabem, niech zawodzą wszyscy z niego, z powodu rodzynkowych placków* [pieczonych] w Kir-Chareset, jęczą, ach, jak przybici! 8 Gdyż uprawy Cheszbonu zmarniały [i] winorośl Sibmy; władcy narodów uderzyli jej kiście, aż po Jazer bili, błąkały się po pustyni jego pędy porzucone, przeszły morze. 9 Dlatego będę opłakiwał z opłakującymi z Jazer winorośl Sibmy, wzbiorą me łzy nad tobą, Cheszbonie i Elale, gdyż nad twoimi letnimi* zbiorami i nad twoimi żniwami padł okrzyk [wojenny]. 10 I znikła radość i wesele z ogrodów,* i w winnicach nie pokrzykują, nie przygrywają, wina w tłoczniach nie tłoczy tłoczący, ukróciłem wesołość. 11 Dlatego moje wnętrze jęczy nad Moabem jak lutnia, i to, co we mnie – nad Kir-Chareset. 12 Bo będzie tak, że choć się pokaże, choć namęczy się Moab na wzgórzu [ofiarnym] i wejdzie do swej świątyni – nie przemoże! 13 Oto Słowo, które wypowiedział niegdyś JHWH do Moabu. 14 Lecz teraz JHWH mówi tak: Za trzy lata,* [liczone] jak lata najemnika, upadnie* chwała Moabu przy całym wielkim tłumie,* a reszta* będzie bardzo mizerna i bez znaczenia.

Jesaja 16 | Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (literacki) Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)