1.Korinther 14 | Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (literacki)

Dar mówienia językami na tle daru prorokowania

1 Zabiegajcie o miłość i gorąco pragnijcie duchowych darów, a najbardziej tego, żeby prorokować.

2 Bo kto mówi nieznanym językiem, zwraca się nie do ludzi, lecz do Boga. Nikt go nie rozumie, a on pod wpływem Ducha wypowiada rzeczy, które pozostają tajemnicą.

3 Kto natomiast prorokuje, mówi do ludzi, dla ich zbudowania, zachęty i pociechy.

4 Kto mówi językiem, buduje sam siebie. Kto prorokuje — buduje kościół.

5 Pragnąłbym, abyście wy wszyscy mówili językami, bardziej jednak, abyście prorokowali. Gdyż ten, kto prorokuje, jest większy niż ten, kto mówi językami, chyba żeby je wykładał, aby kościół doznał zbudowania.

6 Pomyślcie, bracia, gdybym przyszedł do was i mówił językami, na co bym się przydał, nie przekazując żadnego objawienia, poglądu, proroctwa lub pouczenia?

7 Weźmy jakiś przedmiot, który wydaje dźwięk, na przykład flet albo cytrę. Gdyby w swoim brzmieniu niczym się nie różniły, skąd byłoby wiadomo, kiedy gra flet, a kiedy cytra?

8 Również gdyby trąba zagrała niewyraźnie, nikt by nie pomyślał, że trzeba wyruszać do bitwy.

9 Podobnie z wami: Jeżeli nie przemówicie językiem w sposób zrozumiały, kto uchwyci sens waszej wypowiedzi? Wasz głos rozejdzie się w powietrzu.

10 Z pewnością świat rozbrzmiewa całym mnóstwem dźwięków. Właściwie nie ma nic, co w jakiś sposób nie brzmi.

11 Gdybym jednak nie wiedział, co każdy dźwięk znaczy, byłbym cudzoziemcem dla mego rozmówcy, on natomiast cudzoziemcem dla mnie.

12 Wy zatem, ponieważ z takim zapałem odnosicie się do działań Ducha,* skupcie się na tych darach, które służą zbudowaniu kościoła.

13 Dlatego kto mówi językiem, niech się modli o dar jego wykładania.

14 Jeśli bowiem modlę się językiem, mój duch się modli, rozum natomiast pozostaje bierny.

15 Jak to rozwiążę? Będę modlił się duchem, ale skorzystam też w modlitwie z rozumu; będę śpiewał duchem, lecz przy śpiewie wykorzystam też rozum.*

16 Bo jeśli błogosławisz w duchu, to w jaki sposób człowiek z tym nie obeznany potwierdzi twoje dziękczynienie swoim: Tak, niech się stanie?* Przecież nie rozumie, co mówisz.

17 Ty wprawdzie pięknie dziękujesz, ale drugi się nie buduje.

18 Dzięki Bogu więcej niż wy wszyscy mówię językami,

19 w kościele jednak wolę powiedzieć pięć słów dobrze przemyślanych, aby innych pouczyć, niż tysiące słów językiem niezrozumiałym.

20 Bracia, nie bądźcie dziećmi w myśleniu. W złem bądźcie jak dzieci, w myśleniu natomiast — dojrzali.

21 W Prawie czytamy: Przez ludzi obcego języka oraz obcych warg przemówię do tego ludu, ale i tak Mnie nie usłuchają, mówi Pan.

22 Języki zatem są znakiem dla niewierzących, a nie dla wierzących. Znakiem dla wierzących, a nie dla niewierzących, jest proroctwo.

23 Stąd jeśli się gromadzi cały kościół i wszyscy zaczynają mówić językami, a pojawią się ludzie nie obeznani z tym lub niewierzący, to czy nie powiedzą, że poszaleliście?

24 Jeśli natomiast wszyscy prorokują, a wejdzie niewierzący lub słabo obeznany i wszyscy się na nim skupią, dokładnie zbadają,

25 a przy tym wyjdą na jaw sprawy ukryte głęboko w sercu, to może się zdarzyć, że upadnie na twarz, złoży pokłon Bogu i wyzna: Rzeczywiście Bóg jest między wami.

Sprawa porządku na zgromadzeniach

26 Cóż więc, bracia? Gdy się schodzicie, a są wśród was osoby gotowe usłużyć psalmem, pouczeniem, objawieniem, językiem lub jego wykładem, niech to uczynią, lecz wszystko niech będzie dla zbudowania.

27 Jeśli jest więcej osób mówiących językami, to niech usłużą dwaj, najwyżej trzej — i to po kolei — a jeden niech wykłada.

28 A gdyby się zdarzyło, że zabraknie tłumacza, to niech w kościele nie występują, lecz mówią sobie i Bogu.

29 Prorocy podobnie, niech usłużą dwaj lub trzej, a inni niech to dokładnie rozważą.

30 Jeśliby zaś kolejnej siedzącej w zgromadzeniu osobie dane zostało objawienie, to niech ten, który przemawia, zakończy swą mowę.

31 Każdy z was może przecież po kolei prorokować, tak by wszyscy mogli się uczyć i wszyscy doznać zachęty.

32 Duch działający w prorokach nie krępuje ich woli,*

33 gdyż Bóg nie jest Bogiem zamieszania, ale pokoju. Jak we wszystkich kościołach skupiających świętych,

34 kobiety niech w czasie zgromadzeń nie zabierają głosu — nie pozwala się im mówić. Niech raczej będą poddane, tak jak mówi Prawo.

35 Natomiast jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają swoich mężów, gdyż kobiecie nie wypada zabierać głosu w kościele.

36 Czy Słowo Boże od was wyszło, albo czy tylko do was dotarło?

37 Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem albo człowiekiem duchowym, to niech weźmie pod uwagę, że to, co wam piszę, jest nakazem Pana.

38 Jeśli ktoś tego nie chce uznać, to sam już stracił uznanie.

39 Tak więc, moi bracia, gorąco pragnijcie prorokować i nie przeszkadzajcie mówić językami,

40 a wszystko niech się dzieje w sposób godny i uporządkowany.

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład literacki © 2018 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

Dar języków na tle daru prorokowania

1 Zabiegajcie o miłość, [gorąco] pragnijcie duchowych [darów],* a najbardziej tego, aby prorokować.

2 Bo kto mówi językiem, mówi nie do ludzi, lecz do Boga; nikt bowiem nie rozumie,* gdyż w Duchu wypowiada tajemnice.*

3 Kto natomiast prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania, zachęty i pociechy.

4 Kto mówi językiem, buduje siebie; a kto prorokuje, buduje zgromadzenie.*

5 Pragnę, abyście wy wszyscy mówili językami, bardziej jednak, abyście prorokowali; gdyż ten, kto prorokuje, jest większy niż ten, kto mówi językami, chyba żeby wykładał, aby zgromadzenie doznało zbudowania.

6 A teraz, bracia, jeśli przyszedłbym do was, mówiąc językami, na co bym wam się przydał, gdybym wam nie przemówił czy to w objawieniu, czy w poznaniu, czy w proroctwie, czy w pouczeniu?

7 Podobnie przedmioty martwe, które wydają dźwięk, jak flet czy cytra: gdyby nie wydawały różnych dźwięków, jak można by rozpoznać, co grają na flecie, a co na cytrze?

8 Również jeśliby trąba wydała dźwięk niewyraźny, kto przygotowywałby się do bitwy?

9 Tak i wy, jeśli za pomocą języka zrozumiałego nie wydacie słowa, jak da się rozpoznać, co zostało powiedziane? Będziecie raczej mówić w powietrze.

10 Na świecie jest niewątpliwie tak wiele różnego rodzaju dźwięków i nic nie jest bez dźwięku;

11 gdybym więc nie poznał znaczenia dźwięku,* byłbym dla tego, który mówi, cudzoziemcem, a ten, który mówi, byłby cudzoziemcem dla mnie.

12 Podobnie i wy, ponieważ jesteście zapaleńcami* duchowych [darów], szukajcie [darów] dla zbudowania zgromadzenia, abyście [w takie] obfitowali.

13 W tym celu, kto mówi językiem, niech się modli, aby wykładał.

14 Jeśli bowiem modlę się językiem, mój duch się modli, rozum mój natomiast pozostaje bezowocny.

15 Co zatem pozostaje? Będę modlił się duchem, ale także będę modlił się rozumem; będę śpiewał duchem, ale także będę śpiewał rozumem.*

16 Bo jeśli błogosławisz w duchu, to w jaki sposób zajmujący miejsce* nie obeznanego* powie „Amen” przy twoim dziękczynieniu, skoro nie rozumie, co mówisz?

17 Ty wprawdzie pięknie dziękujesz, ale drugi się nie buduje.

18 Dziękuję Bogu, że mówię językami więcej niż wy wszyscy,

19 ale w zgromadzeniu wolę powiedzieć pięć słów moim rozumem, aby też innych pouczyć, niż dziesiątki tysięcy słów językiem.

20 Bracia, nie bądźcie dziećmi w myśleniu, ale w złem zachowujcie się jak niemowlęta – w myśleniu bądźcie dojrzali.*

21 W Prawie jest napisane: Przez ludzi obcego języka oraz obcych warg przemówię do tego ludu, ale i tak Mnie nie usłuchają – mówi Pan.

22 Języki zatem są na znak nie dla wierzących, ale dla niewierzących,* a proroctwo nie dla niewierzących, ale dla wierzących.

23 Jeśli więc schodzi się całe zgromadzenie i wszyscy mówią językami, a wejdą nie obeznani albo niewierzący, to czy nie powiedzą, że szalejecie?

24 Jeśli natomiast wszyscy prorokują, a wejdzie jakiś niewierzący albo nie obeznany, to rozpoznawany* przez wszystkich, badany przez wszystkich,

25 z tajnikami swego serca wychodzącymi na jaw* – tak padnie na twarz, odda pokłon Bogu i oznajmi: Rzeczywiście Bóg jest pośród was.

Sprawa porządku na zgromadzeniach

26 Co zatem, bracia? Gdy się schodzicie, każdy [coś ma]: ma psalm, ma pouczenie, ma objawienie, ma język, ma przekład – wszystko niech się dzieje dla zbudowania.

27 Jeśli ktoś mówi językiem, niech [to czyni] po dwóch lub najwyżej trzech, i z osobna, a jeden niech przekłada;

28 jeśli natomiast nie ma tłumacza, niech w zgromadzeniu zamilknie, niech mówi sobie i Bogu.

29 Prorocy niech mówią dwaj lub trzej, a inni niech rozsądzają;*

30 jeśli zaś kolejnemu siedzącemu zostało dane objawienie, poprzedni niech zamilknie.

31 Możecie bowiem pojedynczo wszyscy prorokować, aby wszyscy mogli się uczyć i wszyscy doznać zachęty.

32 A duchy proroków* poddają się* prorokom,

33 gdyż [Bóg] nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju. Jak we wszystkich zgromadzeniach świętych,

34 kobiety niech w zgromadzeniach milczą, gdyż nie pozwala się im mówić;* lecz niech będą poddane, jak i Prawo mówi.

35 Jeśli natomiast chcą się czegoś nauczyć, niech pytają w domu swoich własnych mężów; gdyż w zgromadzeniu nie przystoi kobiecie mówić.*

36 Czy od was Słowo Boga wyszło albo czy tylko do was samych dotarło?

37 Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem albo [człowiekiem] duchowym, niech zauważy, że to, co wam piszę, jest przykazaniem Pana;

38 a jeśli ktoś [tego] nie uznaje, nie jest uznany.

39 Tak więc, bracia moi, gorąco pragnijcie prorokować i językami mówić nie przeszkadzajcie;

40 a wszystko niech się dzieje godnie i według porządku.

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny © 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).