1Für den Dirigenten*. Von David, dem Diener des HERRN. David richtete die Worte dieses Liedes an den HERRN an dem Tag, als der HERR ihn aus der Gewalt all seiner Feinde und auch aus der Hand Sauls errettete.*2Er sprach: Ich liebe dich, HERR! Du bist meine Stärke!3Der HERR ist mein Fels, meine Festung und mein Befreier. Mein Gott ist meine Zuflucht, mein Schild und mein starker Retter*, meine Burg in sicherer Höhe.4»Gepriesen sei der HERR!«, rufe ich, und so werde ich vor meinen Feinden gerettet.5Der Tod hatte seine Arme schon nach mir ausgestreckt, Sturzbäche der Vernichtung erschreckten mich.6Die Fangarme des Totenreichs griffen nach mir, Stricke des Todes drohten mich zu fesseln.7In meiner tiefen Not rief ich zum HERRN, laut schrie ich um Hilfe zu meinem Gott. In seinem heiligen Tempel hörte er meine Stimme, dort erreichte ihn mein Hilfeschrei.8Da ging ein Grollen und Beben durch die Erde, Erdstöße erschütterten die Fundamente der Berge; sie erzitterten und erbebten, denn ´der HERR` geriet in Zorn.9Rauch quoll aus seiner Nase, verzehrendes Feuer loderte aus seinem Mund, glühende Kohlen brachen hervor.10Dann neigte ´der HERR` den Himmel und fuhr herab, unter seinen Füßen waren dunkle Wolken.11Er kam auf einem Kerub-Engel*, auf ihm flog er daher, schwebte herab auf Flügeln des Windes.12Er machte Dunkelheit zu ´seiner` Decke, die ihn verbarg, zu seinem Zelt, das ihn ringsum verhüllte, und darunter legte er dichte Wolken, die schwer waren von Wasser.*13Strahlender Glanz umgab ihn, Wolken gingen daraus hervor, Hagel und glühende Kohlen prasselten nieder.14Dann ließ der HERR den Donner am Himmel erdröhnen, er, der Höchste, ließ seine Stimme erschallen. Und wieder folgten Hagel und glühende Kohlen.*15Er schoss seine Pfeile ab und zerstreute die Feinde – seine Blitze brachten sie in Verwirrung.16Da wurde der Grund der Gewässer sichtbar, die Fundamente des Erdkreises enthüllten sich – durch dein Schelten und Drohen, HERR, durch dein zorniges Schnauben.17Er streckte aus der Höhe seine Hand aus, ergriff mich und zog mich heraus aus den Wasserfluten.18Er rettete mich vor der Gewalt meiner Feinde, vor denen, die mich hassten, denn sie waren mächtiger als ich.19Sie stürmten auf mich los, damals, als mein Unglück begann.* Doch der HERR gab mir Halt und Sicherheit.20Er führte mich aus der Not in den weiten Raum der Freiheit, riss mich aus aller Gefahr heraus, weil er Gefallen an mir hatte.21So handelte der HERR an mir, denn ich hatte nach seinem Willen gelebt.* Weil meine Hände rein waren von aller Schuld, hat er mir Gutes vergolten.22Denn ich achtete auf die Wege des HERRN und hielt mich an sie; ich habe mich nicht von meinem Gott losgesagt*.23Alle seine Rechtsbestimmungen standen mir vor Augen, seine Vorschriften habe ich nicht verworfen.24Ich hielt mich mit ungeteiltem Herzen an ihn, ich hütete mich davor, schuldig zu werden.25Da belohnte der HERR mich dafür, dass ich nach seinem Willen lebte.* Denn in seinen Augen waren meine Hände rein von aller Schuld.26Wer dir treu ist, dem bist auch du treu. Wer sich ganz zu dir hält, dem bleibst du zugewandt.27Dem, der sich rein hält von Schuld, begegnest du aufrichtig. Wer jedoch hinterhältig ist, dem stellst du dich quer.*28Denn du rettest ein von Not gebeugtes Volk, aber Menschen mit hochmütigem Blick erniedrigst du.29Du, HERR, du lässt mein Licht erstrahlen, du, mein Gott, erleuchtest meine Finsternis.30Denn mit dir kann ich meinen Feinden entgegenstürmen, mit meinem Gott kann ich über Mauern springen.31Was für ein wunderbarer Gott!* Vollkommen ist sein Weg. Das Wort des HERRN ist rein. Ein schützender Schild ist er für alle, die sich bei ihm bergen.32Wer ist denn Gott außer dem HERRN? Und wer könnte ein Fels sein als allein unser Gott?33Gott ist es, der mich mit Kraft ausrüstet, der mir hilft, auf dem richtigen Weg zu bleiben.34Er macht mich schnell und gewandt wie ein Hirsch, er hilft mir, auf sicheren Höhen zu stehen*.35Gleichzeitig lehrt er meine Hände, Krieg zu führen; mit meinen Armen spanne ich den Bogen aus Erz.36Auch gabst du mir dein Heil als Schild zur Deckung, deine rechte Hand verlieh mir Halt und Sicherheit. Weil du dich zu mir herabneigtest, wurde ich siegreich und groß.37Du hast vor mir freien Raum geschaffen, deshalb konnte ich vorwärtsgehen, ohne zu Fall zu kommen.*38Ich jagte meinen Feinden nach und holte sie ein, und ich kehrte nicht um, bis ich sie vernichtet hatte.39Ich schlug sie zu Boden, sodass sie sich nicht mehr erheben konnten. Sie stürzten vor mir nieder und lagen besiegt zu meinen Füßen.40Du hast mich für den Kampf ausgerüstet und stark gemacht.* Meine Gegner hast du vor mir in die Knie gezwungen.41Du schlugst meine Feinde in die Flucht.* Alle, die mich hassten, konnte ich vernichten.42Jetzt waren sie es, die um Hilfe schrien, aber es war kein Retter für sie da. Sie riefen zum HERRN, aber er antwortete ihnen nicht.43So zermalmte ich sie und machte sie zu Staub, den der Wind fortweht, wie den Schmutz der Gassen habe ich sie weggefegt.44Du hast mich den Krieg im eigenen Land siegreich überwinden lassen und mich zum Herrscher über Nationen gemacht; Völker, die ich zuvor nicht kannte, unterwarfen sich mir.45Wenn sie nur die Nachricht von meinen Siegen hörten, erwiesen sie mir schon Gehorsam.* Menschen aus anderen Ländern zeigten mir Ergebenheit*.46Die fremden Völker hatte aller Mut verlassen, zitternd kamen sie aus ihren Festungen.47Der HERR lebt! Gepriesen sei mein Fels! Hoch erhoben sei der Gott meines Heils!48Dieser wunderbare Gott* – er ließ mich Vergeltung üben. Er zwang Völker unter meine Herrschaft49und rettete mich vor meinen Feinden. Du hast mich über alle erhöht, die sich gegen mich stellten. Vor gewalttätigen Menschen hast du mich beschützt.50Darum will ich dich preisen vor den Völkern, HERR; zum Ruhm deines Namens will ich dir Loblieder singen.51Welch mächtige Taten vollbringt Gott zur Rettung und zum Wohl seines Königs! Wie groß ist die Liebe, die er seinem gesalbten König David* und dessen Nachkommen in Ewigkeit erweist!
کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر
سرود پيروزی داوود
(پس از رهايی از دست شائول، داوود اين مزمور را سراييد.)
1ای خداوند، ای قوت من، تو را دوست دارم!2خداوند، جان پناه من است. او صخرهٔ من است و مرا نجات میبخشد. خدايم صخرهٔ محكمی است كه به آن پناه میبرم. او همچون سپر از من محافظت میكند، به من پناه میدهد و با قدرتش مرا میرهاند.3او را به كمک خواهم طلبيد و از چنگ دشمنان رهايی خواهم يافت. ای خداوند تو شايستهٔ پرستش هستی!4مرگ، مرا در چنگال خود گرفتار كرده بود و موجهای ويرانگرش مرا فرو گرفته بود.5مرگ برای من دام نهاده بود تا مرا به كام خود بكشد.6اما من در اين پريشانی به سوی خداوند فرياد برآوردم و از خدايم كمک خواستم. فرياد من به گوش او رسيد و او از خانهٔ مقدسش نالهٔ مرا شنيد.7آنگاه زمين تكان خورد و لرزيد و بنياد کوهها مرتعش شد و به لرزه درآمد؛ زيرا خداوند به خشم آمده بود.8دود از بينی او برآمد و شعلههای سوزانندهٔ آتش، از دهانش زبانه كشيد!9او آسمان را شكافت و نزول كرد و زير پايش ابرهای سياه قرار داشت.10بر فرشتهای سوار شد و بر بالهای باد پرواز نمود.11او خود را با تاريكی پوشاند و ابرهای غليظ پر آب، او را احاطه كردند.12درخشندگی حضور او، ابرهای تيره را كنار زد و تگرگ و شعلههای آتش پديد آورد.13آنگاه خداوند، خدای متعال، از آسمان و از ميان تگرگ و شعلههای آتش با صدای رعدآسا سخن گفت.14او با تيرهای آتشين خود، دشمنانم را پراكنده و پريشان ساخت.15آنگاه فرمان داد و آب دريا عقب رفت، دميد و خشكی پديد آمد.16خداوند از آسمان دست خود را دراز كرد و مرا از اعماق آبهای بسيار بيرون كشيد.17مرا از چنگ دشمنان نيرومندی كه از من بسی تواناتر بودند رهانيد.18وقتی در سختی و پريشانی بودم، آنها بر من هجوم آوردند، اما خداوند مرا حفظ كرد.19او مرا به جای امنی برد و نجاتم داد زيرا مرا دوست میداشت.20خداوند پاداش درستكاری و پاكی مرا داده است،21زيرا از دستورات او اطاعت نمودهام و نسبت به خدای خود گناه نورزيدهام.22همهٔ احكامش را بجا آوردهام و از فرمان او سرپيچی نكردهام.23در نظر خداوند بیعيب بودهام و خود را از گناه دور نگاه داشتهام.24خداوند به من پاداش داده است زيرا در نظر او پاک و درستكار بودهام.25خدايا، تو نسبت به كسانی كه به تو وفادارند، امين هستی و كسانی را كه كاملند محبت میكنی.26اشخاص پاک را بركت میدهی و آدمهای فاسد را مجازات میكنی.27تو افتادگان را نجات میدهی اما متكبران را سرنگون میكنی.28خداوندا، تو چراغ مرا روشن نگه دار و تاريكی مرا به روشنايی تبديل كن.29با كمک تو بر صفوف دشمن حمله خواهم برد و قلعههای آنها را در هم خواهم كوبيد.30اعمال خداوند كامل و بینقص است و وعدههای او پاک و قابل اعتماد! خداوند از كسانی كه به او پناه میبرند مانند سپر محافظت میكند.31كيست خدا غير از خداوند و كيست صخرهٔ نجات غير از خدای ما؟32خدا به من قوت میبخشد و در راههايی كه میروم مرا حفظ میكند.33پاهايم را چون پاهای آهو میگرداند تا بتوانم بر بلنديها بايستم.34او دستهای مرا برای جنگ تقويت میكند تا بتوانم كمان برنجين را خم كنم.35خداوندا، تو با سپرت مرا نجات دادهای، با قدرتت مرا حفظ كردهای و از لطف تو است كه به اين عظمت رسيدهام.36زمينِ زير پايم را وسيع ساختهای تا نلغزم.37دشمنانم را تعقيب میكنم و به ايشان میرسم و تا آنها را از بين نبرم برنمیگردم.38آنها را چنان بر زمين میكوبم كه زير پايم بيفتند و برنخيزند.39تو برای جنگيدن به من قوت بخشيدهای و دشمنانم را زير پای من انداختهای.40تو آنها را وادار به عقبنشينی و فرار مینمايی و من آنها را نابود میكنم.41فرياد برمیآورند ولی كسی نيست كه آنها را برهاند. از خداوند كمک میخواهند، اما او نيز به داد ايشان نمیرسد.42من آنها را خرد كرده، به صورت غبار درمیآورم و به دست باد میسپارم. آنها را مانند گل كوچهها لگدمال میكنم.43تو مرا از چنگ قومی شورشگر نجات دادی و مرا رئيس قومها ساختی. مردمی كه قبلاً نمیشناختم، اكنون مرا خدمت میكنند.44بيگانهها در حضور من سر تعظيم فرود میآورند و به محض شنيدن دستوراتم، آنها را اجرا میكنند.45آنها روحيهٔ خود را باختهاند و با ترس و لرز از قلعههای خود بيرون میآيند.46خداوند زنده است! شكر و سپاس بر خدای متعال باد كه صخرهٔ نجات من است!47او خدايی است كه انتقام مرا میگيرد، قومها را مغلوب من میگرداند،48و مرا از چنگ دشمنان میرهاند. خداوندا، تو مرا بر دشمنانم پيروز گردانيدی و از دست ظالمان رهايی دادی.49ای خداوند، تو را در ميان قومها خواهم ستود و در وصف تو خواهم سرائيد.50خدا پيروزيهای بزرگی نصيب پادشاه برگزيدهٔ خود داوود میسازد و بر او و نسلش هميشه رحمت میفرمايد.
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Nutzererfahrung bieten zu können.