Psalm 78 | Bibelen på hverdagsdansk

Israels Gud—historiens Gud

1 En visdomssang af Asaf. Mit folk, lyt til min belæring, hør nøje efter, hvad jeg siger. 2 Jeg vil tale i billeder, fortælle om det, der har været skjult fra verdens begyndelse. 3 Det er vore forfædres historier, som er fortalt gennem mange generationer. 4 Vi vil fortælle dem til vore børn, som igen skal give dem videre til nye generationer. De skal også høre om Herrens magt, om de forunderlige ting, han har gjort. 5 Han gav sine love til Jakobs slægt, åbenbarede sin vilje for sit folk, Israel. Han befalede vore forfædre at undervise deres børn derom, 6 så den næste generation ville vide besked, så selv de børn, som endnu ikke var født, til sin tid kunne belære deres børn, 7 for at hvert slægtled må have tillid til Gud, huske hans vældige gerninger og adlyde hans befalinger, 8 så de ikke bliver som deres forfædre, der var stædige og oprørske, som ikke vendte deres hjerte til Gud, men var troløse og ulydige mod ham. 9 Efraims krigere var udrustet med buer, men flygtede alligevel i kampens hede. 10 De overholdt ikke pagten med Gud, og de nægtede at følge hans lov. 11 De glemte, hvad Gud havde gjort, alle de store undere, han havde udført. 12 Han gjorde mirakler for deres forfædre, da de kom fra Zoans slette i Egypten. 13 Han delte havet og førte dem igennem, vandet stod som en vold på begge sider. 14 Om dagen ledte han dem ved en sky, om natten var der en søjle af ild. 15 Han kløvede ørkenens klipper og skaffede masser af vand. 16 En kilde sprang frem fra klippen, så vandet flød som en flod. 17 Men de fortsatte deres oprør mod Gud, de vakte den Almægtiges vrede i ørkenen. 18 De provokerede Gud med vilje, forlangte deres egyptiske livretter. 19 De fornærmede Gud ved at sige: „Kan Gud dække bord i ørkenen? 20 Han slog ganske vist på klippen, så vandet strømmede ud. Men kan han give os brød? Kan han skaffe kød til sit folk?” 21 Da Gud hørte det, blev han vred. Hans vrede blussede op imod Israel, 22 for de havde ikke tillid til deres Gud. De troede ikke på, at han kunne tage sig af dem. 23 Men han gav befaling til skyerne og åbnede himlens sluser. 24 Han lod det regne ned over dem med manna, han gav dem brød fra himlen at spise. 25 Han gav dem englemad, så de havde rigeligt at spise. 26 Han lod østenvinden fare hen over himlen, styrede søndenvinden med sin mægtige hånd, 27 lod kød hagle ned over dem, fugle så talrige som sandkornene på stranden. 28 Han lod dem falde ned midt i lejren, de lå rundt omkring imellem teltene. 29 Folket spiste sig overmætte, Gud tilfredsstillede deres grådighed. 30 Men mens de endnu havde munden fuld, blev deres grådighed straffet. 31 De blev ramt af Herrens vrede, han dræbte deres stærkeste mænd, gjorde det af med de bedste krigere. 32 Alligevel blev de ved med at synde, til trods for hans mægtige undere. 33 Derfor dræbte han folk i deres bedste alder, de blev alle grebet af rædsel. 34 Når han dræbte en stor del af dem, søgte resten tilbage til ham. De angrede og vendte sig igen til Gud. 35 Så huskede de, at Gud var deres redning, den almægtige Gud var deres befrier. 36 Men de dyrkede kun Gud med deres ord, deres lovprisning var ikke andet end løgn. 37 Deres hjerter var langt fra Gud, de holdt ikke fast ved hans pagt. 38 Alligevel var Gud barmhjertig, han tilgav deres synd og udslettede dem ikke. Ofte holdt han sin vrede tilbage, lod ikke sit raseri få frit løb. 39 Han vidste jo, at de kun var mennesker, de var som et vindpust, der farer forbi. 40 Hvor ofte gjorde de ikke oprør i ørkenen? De vakte hans vrede og voldte ham sorg. 41 De provokerede deres Gud gang på gang, de var ulydige mod Israels Herre. 42 De glemte hans underfulde kraft, som befriede dem fra fjendens tyranni. 43 De glemte, hvordan han sendte plager over egypterne, gjorde mægtige undere på Zoans slette. 44 Han forvandlede floderne til blod, så vandet ikke kunne drikkes. 45 Han sendte insekter, som stak dem, et mylder af frøer, som ødelagde deres land. 46 Han gav deres afgrøde til græshopperne, hele deres høst blev ædt op. 47 Han ødelagde deres vinstokke med hagl, deres figentræer med den iskolde regn. 48 Deres kvæg bukkede under for haglene, deres får blev ramt af lynene. 49 Han udøste sin vrede over dem, sendte ødelæggelsen ind over dem. 50 Han gav sin vrede frit løb og sparede ikke egypternes liv, men gjorde dem til ofre for de mange plager. 51 Han dræbte alle Egyptens førstefødte, symbolet på hver eneste families frugtbarhed. 52 Men han førte sit eget folk i frihed, ledte dem som en fåreflok gennem ørkenen. 53 Han ledte dem frem i sikkerhed, mens deres fjender blev begravet i havet. 54 Han førte dem til det forjættede land, det bjergland, han havde lovet at give dem. 55 Han drev folkeslag bort foran dem, han uddelte landet til dem ved lodkastning, så Israels stammer kunne bosætte sig der. 56 Men de trodsede igen den almægtige Gud, de adlød ikke hans befalinger. 57 De var troløse som deres forfædre og vendte sig bort, de svigtede deres Gud som en bue, der er skæv. 58 De krænkede ham med deres afgudsbilleder, æggede ham med deres offerhøje. 59 Gud så deres opførsel og blev meget vred, han følte en stærk lede ved sit folk. 60 Han forlod sin helligdom i Shilo, hvor han havde lovet at bo blandt sit folk. 61 Han tillod, at arken blev taget som bytte, overgav symbolet på sin herlighed til fjenden. 62 Han lod mange blive dræbt i krig, for han var vred på sit udvalgte folk. 63 De tapre krigere døde i deres ungdom, de unge piger havde ingen at gifte sig med. 64 Præsterne blev myrdet af fjendens soldater, enkerne fik ikke lov at synge klagesange. 65 Da rejste Herren sig som af søvne, som en rasende kriger, der har fået for meget at drikke. 66 Han drev fjenderne på flugt, voldte dem et nederlag, der aldrig blev glemt. 67 Men han forkastede Efraims krigere, de der var efterkommere af Josef. 68 I stedet valgte han Judas stamme, og besluttede sig for Zions bjerg. 69 Dér byggede han sin prægtige helligdom på et fundament, som varer til evig tid. 70 Han udvalgte sin tjener David, som ikke var andet end en fårehyrde. 71 Han fjernede ham fra faderens får og gjorde ham til konge i Israel, til hyrde for sit udvalgte folk. 72 David blev en god og retfærdig konge, han ledte folket med kyndig hånd.

Kutsal Kitap Yeni Çeviri

78. Mezmur

Asaf'ın Maskili

1 Dinle, ey halkım, öğrettiklerimi, Kulak ver ağzımdan çıkan sözlere. 2 Özdeyişlerle söze başlayacağım, Eski sırları anlatacağım, 3 Duyduğumuzu, bildiğimizi, Atalarımızın bize anlattığını. 4 Torunlarından bunları gizlemeyeceğiz; RAB'bin övgüye değer işlerini, Gücünü, yaptığı harikaları Gelecek kuşağa duyuracağız. 5 RAB Yakup soyuna koşullar bildirdi, İsrail'e yasa koydu. Bunları çocuklarına öğretsinler diye Atalarımıza buyruk verdi. 6 Öyle ki, gelecek kuşak, yeni doğacak çocuklar bilsinler, Onlar da kendi çocuklarına anlatsınlar, 7 Tanrı'ya güven duysunlar, Tanrı'nın yaptıklarını unutmasınlar, O'nun buyruklarını yerine getirsinler; 8 Ataları gibi inatçı, başkaldırıcı, Yüreği kararsız, Tanrı'ya sadakatsiz bir kuşak olmasınlar. 9 Oklarla, yaylarla kuşanmış Efrayimoğulları Savaş günü sırtlarını döndüler. 10 Tanrı'nın antlaşmasına uymadılar, O'nun yasasına göre yaşamayı reddettiler. 11 Unuttular O'nun işlerini, Kendilerine gösterdiği harikaları. 12 Mısır'da, Soan* bölgesinde Tanrı harikalar yapmıştı atalarının önünde. 13 Denizi yarıp geçirmişti onları, Bir duvar gibi ayakta tutmuştu suları. 14 Gündüz bulutla, Gece ateş ışığıyla onlara yol göstermişti. 15 Çölde kayaları yarmış, Sanki dipsiz kaynaklardan Onlara kana kana su içirmişti. 16 Kayadan akarsular fışkırtmış, Suları ırmak gibi akıtmıştı. 17 Ama onlar çölde Yüceler Yücesi'ne başkaldırarak Günah işlemeye devam ettiler. 18 Canlarının çektiği yiyeceği isteyerek İçlerinde Tanrı'yı denediler. 19 ‹‹Tanrı çölde sofra kurabilir mi?›› diyerek, Tanrı'ya karşı konuştular. 20 ‹‹Bak, kayaya vurunca sular fışkırdı, Dereler taştı. Peki, ekmek de verebilir mi, Et sağlayabilir mi halkına?›› 21 RAB bunu duyunca çok öfkelendi, Yakup'a ateş püskürdü, Öfkesi tırmandı İsrail'e karşı; 22 Çünkü Tanrı'ya inanmıyorlardı, O'nun kurtarıcılığına güvenmiyorlardı. 23 Yine de RAB buyruk verdi bulutlara, Kapaklarını açtı göklerin; 24 Man yağdırdı onları beslemek için, Göksel tahıl verdi onlara. 25 Meleklerin* ekmeğini yedi her biri, Doyasıya yiyecek gönderdi onlara. 26 Doğu rüzgarını estirdi göklerde, Gücüyle güney rüzgarına yol gösterdi. 27 Toz gibi et yağdırdı başlarına, Deniz kumu kadar kuş; 28 Ordugahlarının ortasına, Konakladıkları yerin çevresine düşürdü. 29 Yediler, tıka basa doydular, İsteklerini yerine getirdi Tanrı. 30 Ancak onlar isteklerine doymadan, Daha ağızları doluyken, 31 Tanrı'nın öfkesi parladı üzerlerine. En güçlülerini öldürdü, Yere serdi İsrail yiğitlerini. 32 Yine de günah işlemeye devam ettiler, O'nun harikalarına inanmadılar. 33 Bu yüzden Tanrı onların günlerini boşluk, Yıllarını dehşet içinde bitirdi. 34 Tanrı onları öldürdükçe O'na yönelmeye, İstekle O'nu yeniden aramaya başlıyorlardı. 35 Tanrı'nın kayaları olduğunu, Yüce Tanrı'nın kurtarıcıları olduğunu anımsıyorlardı. 36 Oysa ağızlarıyla O'na yaltaklanıyor, Dilleriyle yalan söylüyorlardı. 37 O'na yürekten bağlı değillerdi, Antlaşmasına sadık kalmadılar. 38 Yine de Tanrı sevecendi, Suçlarını bağışlıyor, onları yok etmiyordu; Çok kez öfkesini tuttu, Bütün gazabını göstermedi. 39 Onların yalnızca insan olduğunu anımsadı, Geçip giden, dönmeyen bir rüzgar gibi. 40 Çölde kaç kez O'na başkaldırdılar, Issız yerlerde O'nu gücendirdiler! 41 Defalarca denediler Tanrı'yı, İncittiler İsrail'in Kutsalı'nı. 42 Anımsamadılar O'nun güçlü elini, Kendilerini düşmandan kurtardığı günü, 43 Mısır'da gösterdiği belirtileri, Soan bölgesinde yaptığı şaşılası işleri. 44 Mısır'ın kanallarını kana çevirdi, Sularını içemediler. 45 Gönderdiği at sinekleri yedi halkı, Gönderdiği kurbağalar yok etti ülkeyi. 46 Ekinlerini tırtıllara, Emeklerinin ürününü çekirgelere verdi. 47 Asmalarını doluyla, Yabanıl incir ağaçlarını iri dolu taneleriyle yok etti. 48 Büyükbaş hayvanlarını kırgına, Küçükbaş hayvanlarını yıldırıma teslim etti. 49 Üzerlerine kızgın öfkesini, Gazap, hışım, bela Ve bir alay kötülük meleği gönderdi. 50 Yol verdi öfkesine, Canlarını ölümden esirgemedi, Onları salgın hastalığın pençesine düşürdü. 51 Mısır'da bütün ilk doğanları, Ham'ın çadırlarında bütün ilk çocukları vurdu. 52 Kendi halkını davar gibi götürdü, Çölde onları bir sürü gibi güttü. 53 Onlara güvenlik içinde yol gösterdi, korkmadılar; Düşmanlarınıysa deniz yuttu. 54 Böylece onları kendi kutsal topraklarının sınırına, Sağ elinin kazandığı dağlık bölgeye getirdi. 55 Önlerinden ulusları kovdu, Mülk olarak topraklarını İsrail oymakları arasında bölüştürdü. Halkını konutlarına yerleştirdi. 56 Ama onlar yüce Tanrı'yı denediler, O'na başkaldırdılar, Koşullarına uymadılar. 57 Döneklik edip ataları gibi ihanet ettiler, Güvenilmez bir yay gibi bozuk çıktılar. 58 Puta taptıkları yerlerle O'nu kızdırdılar, Putlarıyla O'nu kıskandırdılar. 59 Tanrı bunları duyunca çok öfkelendi, İsrail'i büsbütün reddetti. 60 İnsanlar arasında kurduğu çadırı, Şilo'daki konutunu terk etti. 61 Kudretini* tutsaklığa, Görkemini* düşman eline teslim etti. 62 Halkını kılıç önüne sürdü, Öfkesini kendi halkından çıkardı. 63 Gençlerini ateş yuttu, Kızlarına düğün türküsü söylenmez oldu. 64 Kâhinleri kılıç altında öldü, Dul kadınları ağlayamadı. 65 O zaman Rab uykudan uyanır gibi, Şarabın rehavetinden ayılan bir yiğit gibi oldu. 66 Düşmanlarını püskürttü, Onları sonsuz utanca boğdu. 67 Tanrı Yusuf soyunu reddetti, Efrayim oymağını seçmedi; 68 Ancak Yahuda oymağını, Sevdiği Siyon Dağı'nı seçti. 69 Tapınağını doruklar gibi, Sonsuzluk için kurduğu yeryüzü gibi yaptı. 70 Kulu Davut'u seçti, Onu koyun ağılından aldı. 71 Halkı Yakup'u, kendi halkı İsrail'i gütmek için, Onu yavru kuzuların ardından getirdi. 72 Böylece Davut onlara dürüstçe çobanlık etti, Becerikli elleriyle onlara yol gösterdi.

Psalm 78 | Bibelen på hverdagsdansk Kutsal Kitap Yeni Çeviri

Israels Gud—historiens Gud

78. Mezmur

Asaf'ın Maskili