1Es gab damals nur eine Sprache, die von allen Menschen gesprochen wurde.[1]2Irgendwann verließen die Menschen die Gegend im Osten, ´in der sie bisher gelebt hatten`[2], und entdeckten eine Ebene im Land Schinar. Nachdem sie sich dort angesiedelt hatten,3´fassten sie einen Entschluss`. »Kommt«, sagten sie, »wir formen Ziegel ´aus Lehm` und brennen sie!« Die Ziegel wollten sie als Bausteine verwenden und Asphalt als Mörtel.4»Los, wir bauen uns eine Stadt mit einem Turm, dessen Spitze bis zum Himmel reicht!«, sagten sie. »Das wird uns berühmt machen. Wir werden nicht über die ganze Erde zerstreut, ´denn dieser Turm hält uns zusammen`.«5Da kam der HERR ´vom Himmel` herab, um sich anzusehen, was die Menschen da bauten – eine Stadt mit einem Turm.6Er sagte: »Das ist erst der Anfang! Sie bilden eine Gemeinschaft und sprechen die gleiche Sprache. In Zukunft wird ihnen kein Vorhaben mehr unmöglich sein! Sie werden alles tun, was sie sich in den Kopf setzen.7Kommt, lasst uns hinabsteigen. Wir wollen dafür sorgen, dass sie in verschiedenen Sprachen sprechen, damit sie einander nicht mehr verstehen.«8So zerstreute der HERR die Menschen von dort über die ganze Erde, und sie mussten den Bau der Stadt aufgeben.9Darum bekam die Stadt den Namen Babylon (»Durcheinander«)[3], weil der HERR dort die gemeinsame Sprache der Menschheit durcheinander gebracht und die Menschen über die ganze Erde zerstreut hatte.
Sems Nachkommen
10Dies ist das Verzeichnis der Nachkommen Sems:[4] Als Sem 100 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Arpachschad. Das war zwei Jahre nach der großen Flut. (1Mo 2,4)11Danach lebte er noch 500 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.12Als Arpachschad 35 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Schelach.13Danach lebte er noch 403 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.14Als Schelach 30 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Eber.15Danach lebte er noch 403 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.16Als Eber 34 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Peleg.17Danach lebte er noch 430 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.18Als Peleg 30 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Regu.19Danach lebte er noch 209 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.20Als Regu 32 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Serug.21Danach lebte er noch 207 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.22Als Serug 30 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Nahor.23Danach lebte er noch 200 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.24Als Nahor 29 Jahre alt war, zeugte er einen Sohn namens Terach.25Danach lebte er noch 119 Jahre und bekam weitere Söhne und Töchter.26Als Terach 70 Jahre alt war, zeugte er drei Söhne. Sie hießen Abram, Nahor und Haran.
Terach und seine Familie
27Dies ist die Geschichte Terachs und seiner Familie:[5] Terach hatte drei Söhne namens Abram, Nahor und Haran. Haran bekam einen Sohn namens Lot (1Mo 2,4)28und starb noch zu Lebzeiten seines Vaters Terach in seiner Heimatstadt Ur im Land Chaldäa.29Sowohl Abram als auch Nahor heirateten. Abrams Frau hieß Sarai und Nahors Frau Milka. Milka war eine der beiden Töchter Harans, die andere hieß Jiska.[6]30Sarai konnte keine Kinder bekommen.31Terach verließ Ur in Chaldäa. Er nahm seinen Sohn Abram, seinen Enkel Lot[7] und seine Schwiegertochter Sarai[8] mit und machte sich zusammen mit ihnen auf den Weg ins Land Kanaan. Als sie jedoch ´auf halber Strecke` die Stadt Haran erreichten, ließen sie sich dort nieder.32Terach wurde 205 Jahre alt. Er starb in Haran.
1در آن روزگار همهٔ مردم جهان به يک زبان سخن میگفتند.2جمعيت دنيا رفتهرفته زياد میشد و مردم به طرف شرق كوچ میكردند. آنها سرانجام به دشتی وسيع و پهناور در بابل رسيدند و در آنجا سكنی گزيدند.3-4مردمی كه در آنجا میزيستند با هم مشورت كرده، گفتند: «بياييد شهری بزرگ بنا كنيم و برجی بلند در آن بسازيم كه سرش به آسمان برسد تا نامی برای خود پيدا كنيم. بنای اين شهر و برج مانع پراكندگی ما خواهد شد.» برای بنای شهر و برج آن خشتهای پخته تهيه نمودند. از اين خشتها به جای سنگ و از قير به جای گچ استفاده كردند.5-6اما هنگامی كه خداوند به شهر و برجی كه در حال بنا شدن بود نظر انداخت، گفت: «زبان همهٔ مردم يكی است و متحد شده، اين كار را شروع كردهاند. اگر اكنون از كار آنها جلوگيری نكنيم، در آينده هر كاری بخواهند انجام خواهند داد.7پس زبان آنها را تغيير خواهيم داد تا سخن يكديگر را نفهمند.»8اين اختلافِ زبان موجب شد كه آنها از بنای شهر دست بردارند؛ و به اين ترتيب خداوند ايشان را روی زمين پراكنده ساخت.9از اين سبب آنجا را بابل (يعنی«اختلاف») ناميدند، چون در آنجا بود كه خداوند در زبان آنها اختلاف ايجاد كرد و ايشان را روی زمين پراكنده ساخت.
از سام تا ابرام
10-11اين است نسل سام: دو سال بعد از طوفان، وقتی سام ۱۰۰ ساله بود، پسرش[1] ارفكشاد به دنيا آمد. پس از آن سام ۵۰۰ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد. (1Chr 1,24)12-13وقتی ارفكشاد سی و پنج ساله بود، پسرش شالح متولد شد و پس از آن، ارفكشاد ۴۰۳ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد.14-15وقتی شالح سی ساله بود، پسرش عابر متولد شد. بعد از آن شالح ۴۰۳ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد.16-17وقتی عابرسی و چهار ساله بود، پسرش فالج متولد شد. پس از آن، عابر ۴۳۰ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد.18-19فالج سی ساله بود كه پسرش رعو متولد شد. پس از آن، او ۲۰۹ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد.20-21وقتی رعو سی و دو ساله بود، پسرش سروج متولد شد. پس از آن، رعو ۲۰۷ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد.22-23وقتی سروج سی ساله بود، پسرش ناحور به دنيا آمد. پس از آن سروج ۲۰۰ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد.24-25ناحور در موقع تولدِ پسرش تارح، بيست و نه سال داشت، و ۱۱۹ سال ديگر زندگی كرد و صاحب پسران و دختران شد.26-27تارح پس از هفتاد سالگی صاحب سه پسر شد به نامهای ابرام، ناحور و هاران. هاران پسری داشت به نام لوط.28هاران در همان جايی كه به دنيا آمده بود (يعنی اور كلدانيان) در برابر چشمان پدرش در سن جوانی درگذشت.29ابرام با خواهر ناتنی خود سارای، و ناحور با برادرزادهٔ خويش مِلكه ازدواج كردند. (مِلكه دختر هاران بود و برادرش يسكا نام داشت.)30سارای نازا بود و فرزندی نداشت.31تارح پسرش ابرام، نوهاش لوط و عروسش سارای را با خود برداشت و اور كلدانيان را به قصد كنعان ترک گفت. اما وقتی آنها به شهر حران رسيدند در آنجا ماندند.32تارح در سن ۲۰۵ سالگی در حران درگذشت.