Website too slow? Load as basic HTML.

Mark 14

Lutherbibel 2017

1 Es waren noch zwei Tage bis zum Passafest und den Tagen der Ungesäuerten Brote. Und die Hohenpriester und Schriftgelehrten suchten, wie sie ihn mit List ergreifen und töten könnten. 2 Denn sie sprachen: Ja nicht bei dem Fest, damit es nicht einen Aufruhr im Volk gebe. 3 Und als er in Betanien war im Hause Simons des Aussätzigen und saß zu Tisch, da kam eine Frau, die hatte ein Alabastergefäß mit unverfälschtem, kostbarem Nardenöl, und sie zerbrach das Gefäß und goss das Öl auf sein Haupt. 4 Da wurden einige unwillig und sprachen untereinander: Was soll diese Vergeudung des Salböls? 5 Man hätte dieses Öl für mehr als dreihundert Silbergroschen verkaufen können und das Geld den Armen geben. Und sie fuhren sie an. 6 Jesus aber sprach: Lasst sie! Was bekümmert ihr sie? Sie hat ein gutes Werk an mir getan. 7 Denn ihr habt allezeit Arme bei euch, und wenn ihr wollt, könnt ihr ihnen Gutes tun; mich aber habt ihr nicht allezeit. 8 Sie hat getan, was sie konnte; sie hat meinen Leib im Voraus gesalbt zu meinem Begräbnis. 9 Wahrlich, ich sage euch: Wo das Evangelium gepredigt wird in der ganzen Welt, da wird man auch das sagen zu ihrem Gedächtnis, was sie getan hat. 10 Und Judas Iskariot, einer von den Zwölfen, ging hin zu den Hohenpriestern, dass er ihn an sie verriete. 11 Da sie das hörten, wurden sie froh und versprachen, ihm Geld zu geben. Und er suchte, wie er ihn bei guter Gelegenheit verraten könnte. 12 Und am ersten Tage der Ungesäuerten Brote, da man das Passalamm opferte, sprachen seine Jünger zu ihm: Wo willst du, dass wir hingehen und das Passalamm bereiten, damit du es essen kannst? 13 Und er sandte zwei seiner Jünger und sprach zu ihnen: Geht hin in die Stadt, und es wird euch ein Mensch begegnen, der trägt einen Krug mit Wasser; folgt ihm, 14 und wo er hineingeht, da sprecht zu dem Hausherrn: Der Meister lässt dir sagen: Wo ist die Herberge für mich, in der ich das Passalamm essen kann mit meinen Jüngern? 15 Und er wird euch einen großen Saal zeigen, der schön ausgelegt und vorbereitet ist; und dort richtet für uns zu. 16 Und die Jünger gingen hin und kamen in die Stadt und fanden's, wie er ihnen gesagt hatte, und bereiteten das Passalamm. 17 Und am Abend kam er mit den Zwölfen. 18 Und als sie bei Tisch waren und aßen, sprach Jesus: Wahrlich, ich sage euch: Einer unter euch, der mit mir isst, wird mich verraten. 19 Da wurden sie traurig und sagten zu ihm, einer nach dem andern: Bin ich's? 20 Er aber sprach zu ihnen: Einer von den Zwölfen, der mit mir seinen Bissen in die Schüssel taucht. 21 Der Menschensohn geht zwar hin, wie von ihm geschrieben steht; weh aber dem Menschen, durch den der Menschensohn verraten wird! Es wäre für diesen Menschen besser, wenn er nie geboren wäre. 22 Und als sie aßen, nahm er das Brot, dankte und brach's und gab's ihnen und sprach: Nehmet; das ist mein Leib. 23 Und er nahm den Kelch, dankte und gab ihnen den; und sie tranken alle daraus. 24 Und er sprach zu ihnen: Das ist mein Blut des Bundes, das für viele vergossen wird. 25 Wahrlich, ich sage euch, dass ich nicht mehr trinken werde vom Gewächs des Weinstocks bis an den Tag, an dem ich aufs Neue davon trinke im Reich Gottes. 26 Und als sie den Lobgesang gesungen hatten, gingen sie hinaus an den Ölberg. 27 Und Jesus sprach zu ihnen: Ihr werdet alle Ärgernis nehmen; denn es steht geschrieben (Sacharja 13,7): »Ich werde den Hirten schlagen, und die Schafe werden sich zerstreuen.« 28 Wenn ich aber auferstanden bin, will ich vor euch hingehen nach Galiläa. 29 Petrus aber sagte zu ihm: Wenn auch alle Ärgernis nehmen, so doch ich nicht! 30 Und Jesus sprach zu ihm: Wahrlich, ich sage dir: Heute, in dieser Nacht, ehe denn der Hahn zweimal kräht, wirst du mich dreimal verleugnen. 31 Er aber redete noch weiter: Auch wenn ich mit dir sterben müsste, werde ich dich nicht verleugnen! Das Gleiche sagten sie alle. 32 Und sie kamen zu einem Garten mit Namen Gethsemane. Und er sprach zu seinen Jüngern: Setzt euch hierher, bis ich gebetet habe. 33 Und er nahm mit sich Petrus und Jakobus und Johannes und fing an zu zittern und zu zagen 34 und sprach zu ihnen: Meine Seele ist betrübt bis an den Tod; bleibt hier und wachet! 35 Und er ging ein wenig weiter, fiel nieder auf die Erde und betete, dass, wenn es möglich wäre, die Stunde an ihm vorüberginge, 36 und sprach: Abba, Vater, alles ist dir möglich; nimm diesen Kelch von mir; doch nicht, was ich will, sondern was du willst! 37 Und er kam und fand sie schlafend und sprach zu Petrus: Simon, schläfst du? Vermochtest du nicht eine Stunde zu wachen? 38 Wachet und betet, dass ihr nicht in Versuchung fallt! Der Geist ist willig; aber das Fleisch ist schwach. 39 Und er ging wieder hin und betete und sprach dieselben Worte 40 und kam wieder und fand sie schlafend; denn ihre Augen waren voller Schlaf, und sie wussten nicht, was sie ihm antworten sollten. 41 Und er kam zum dritten Mal und sprach zu ihnen: Ach, wollt ihr weiter schlafen und ruhen? Es ist genug; die Stunde ist gekommen. Siehe, der Menschensohn wird überantwortet in die Hände der Sünder. 42 Steht auf, lasst uns gehen! Siehe, der mich verrät, ist nahe. 43 Und alsbald, während er noch redete, kam herzu Judas, einer von den Zwölfen, und mit ihm eine Schar mit Schwertern und mit Stangen, von den Hohenpriestern und Schriftgelehrten und Ältesten. 44 Und der Verräter hatte ihnen ein Zeichen genannt und gesagt: Welchen ich küssen werde, der ist's; den ergreift und führt ihn sicher ab. 45 Und als er kam, trat er alsbald zu ihm und sprach: Rabbi!, und küsste ihn. 46 Die aber legten Hand an ihn und ergriffen ihn. 47 Einer aber von denen, die dabeistanden, zog sein Schwert und schlug nach dem Knecht des Hohenpriesters und hieb ihm ein Ohr ab. 48 Und Jesus antwortete und sprach zu ihnen: Seid ihr ausgezogen wie gegen einen Räuber mit Schwertern und mit Stangen, mich gefangen zu nehmen? 49 Ich bin täglich bei euch im Tempel gewesen und habe gelehrt, und ihr habt mich nicht ergriffen. Aber so muss die Schrift erfüllt werden. 50 Da verließen ihn alle und flohen. 51 Und ein junger Mann folgte ihm nach, der war mit einem Leinengewand bekleidet auf der bloßen Haut; und sie griffen nach ihm. 52 Er aber ließ das Gewand fahren und floh nackt. 53 Und sie führten Jesus zu dem Hohenpriester; und es versammelten sich alle Hohenpriester und Ältesten und Schriftgelehrten. 54 Petrus aber folgte ihm nach von ferne, bis hinein in den Palast des Hohenpriesters, und saß da bei den Knechten und wärmte sich am Feuer. 55 Aber die Hohenpriester und der ganze Hohe Rat suchten Zeugnis gegen Jesus, auf dass sie ihn zu Tode brächten, und fanden nichts. 56 Denn viele gaben falsches Zeugnis gegen ihn; aber ihr Zeugnis stimmte nicht überein. 57 Und einige standen auf und gaben falsches Zeugnis gegen ihn und sprachen: 58 Wir haben gehört, dass er gesagt hat: Ich will diesen Tempel, der mit Händen gemacht ist, abbrechen und in drei Tagen einen andern bauen, der nicht mit Händen gemacht ist. 59 Aber ihr Zeugnis stimmte auch darin nicht überein. 60 Und der Hohepriester stand auf, trat in die Mitte und fragte Jesus und sprach: Antwortest du nichts auf das, was diese gegen dich bezeugen? 61 Er aber schwieg still und antwortete nichts. Da fragte ihn der Hohepriester abermals und sprach zu ihm: Bist du der Christus, der Sohn des Hochgelobten? 62 Jesus aber sprach: Ich bin's; und ihr werdet sehen den Menschensohn sitzen zur Rechten der Kraft und kommen mit den Wolken des Himmels. 63 Da zerriss der Hohepriester seine Kleider und sprach: Was bedürfen wir weiterer Zeugen? 64 Ihr habt die Gotteslästerung gehört. Was meint ihr? Sie aber verurteilten ihn alle, dass er des Todes schuldig sei. 65 Da fingen einige an, ihn anzuspeien und sein Angesicht zu verdecken und ihn mit Fäusten zu schlagen und zu ihm zu sagen: Weissage uns! Und die Knechte schlugen ihn ins Angesicht. 66 Und Petrus war unten im Hof. Da kam eine von den Mägden des Hohenpriesters; 67 und als sie Petrus sah, wie er sich wärmte, schaute sie ihn an und sprach: Und du warst auch mit dem Jesus von Nazareth. 68 Er leugnete aber und sprach: Ich weiß nicht und verstehe nicht, was du sagst. Und er ging hinaus in den Vorhof, und der Hahn krähte. 69 Und die Magd sah ihn und fing abermals an, denen zu sagen, die dabeistanden: Dieser ist einer von denen. 70 Und er leugnete abermals. Und nach einer kleinen Weile sprachen die, die dabeistanden, abermals zu Petrus: Wahrhaftig, du bist einer von denen; denn du bist auch ein Galiläer. 71 Er aber fing an, sich zu verfluchen und zu schwören: Ich kenne den Menschen nicht, von dem ihr redet. 72 Und alsbald krähte der Hahn zum zweiten Mal. Da gedachte Petrus an das Wort, das Jesus zu ihm gesagt hatte: Ehe der Hahn zweimal kräht, wirst du mich dreimal verleugnen. Und er fing an zu weinen.

Mark 14

Ketab El Hayat

1 وَكَانَ الْفِصْحُ وَعِيدُ الْفَطِيرِ سَيَحُلاَّنِ بَعْدَ يَوْمَيْنِ، وَمَازَالَ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَالْكَتَبَةُ يَسْعَوْنَ كَيْ يَقْبِضُوا عَلَيْهِ بِمَكْرٍ وَيَقْتُلُوهُ. 2 فَإِنَّهُمْ قَدْ قَالُوا: «لاَ يَكُونُ ذَلِكَ فِي الْعِيدِ، لِئَلاَّ يَحْدُثَ اضْطِرَابٌ بَيْنَ الشَّعْبِ!»  3 وَفِيمَا كَانَ يَسُوعُ فِي بَيْتِ عَنْيَا، مُتَّكِئاً فِي بَيْتِ سِمْعَانَ الأَبْرَصِ، جَاءَتِ امْرَأَةٌ تَحْمِلُ قَارُورَةَ عِطْرٍ مِنَ النَّارِدِينِ الْخَالِصِ الْغَالِي الثَّمَنِ، فَكَسَرَتِ الْقَارُورَةَ وَسَكَبَتِ الْعِطْرَ عَلَى رَأْسِهِ. 4 فَاسْتَاءَ بَعْضُهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ وَقَالُوا: «لِمَاذَا هَذَا التَّبْذِيرُ لِلْعِطْرِ؟ 5 فَقَدْ كَانَ يُمْكِنُ أَنْ يُبَاعَ هذَا الْعِطْرُ بِأَكْثَرَ مِنْ ثَلاَثِ مِئَةِ دِينَارٍ، وَيُوهَبَ الثَّمَنُ لِلْفُقَرَاءِ». وَأَخَذُوا يُؤَنِّبُونَ الْمَرْأَةَ. 6 غَيْرَ أَنَّ يَسُوعَ قَالَ: «اتْرُكُوهَا! لِمَاذَا تُضَايِقُونَهَا؟ إِنَّهَا عَمِلَتْ بِي عَمَلاً حَسَناً. 7 فَإِنَّ الْفُقَرَاءَ عِنْدَكُمْ فِي كُلِّ حِينٍ، وَمَتَى شِئْتُمْ تَسْتَطِيعُونَ أَنْ تُحْسِنُوا إِلَيْهِمْ. أَمَّا أَنَا فَلَنْ أَكُونَ عِنْدَكُمْ فِي كُلِّ حِينٍ. 8 إِنَّهَا عَمِلَتْ مَا تَقْدِرُ عَلَيْهِ. فَقَدْ سَبَقَتْ فَعَطَّرَتْ جَسَدِي إِعْدَاداً لِلدَّفْنِ. 9 وَالْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّهُ حَيْثُ يُبَشَّرُ بِالإِنْجِيلِ فِي الْعَالَمِ أَجْمَعَ، يُحَدَّثُ أَيْضاً بِمَا عَمِلَتْهُ هَذِهِ الْمَرْأَةُ، إِحْيَاءً لِذِكْرِهَا!»  10 ثُمَّ ذَهَبَ يَهُوذَا الإِسْخَرْيُوطِيُّ، أَحَدُ الاِثْنَيْ عَشَرَ، إِلَى رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ لِيُسَلِّمَ يَسُوعَ إِلَيْهِمْ. 11 فَلَمَّا سَمِعُوا بِذلِكَ، فَرِحُوا، وَوَعَدُوهُ أَنْ يُعْطُوهُ مَالاً. فَأَخَذَ يَتَحَيَّنُ تَسْلِيمَهُ فِي فُرْصَةٍ مُنَاسِبَةٍ.  12 وَفِي الْيَوْمِ الأَوَّلِ مِنْ أَيَّامِ الْفَطِيرِ، وَفِيهِ كَانَ يُذْبَحُ (حَمَلُ) الْفِصْحِ، سَأَلَهُ تَلاَمِيذُهُ: «أَيْنَ تُرِيدُ أَنْ نَذْهَبَ وَنُجَهِّزَ لَكَ الْفِصْحَ لِتَأْكُلَ؟» 13 فَأَرْسَلَ اثْنَيْنِ مِنْ تَلاَمِيذِهِ، قَائِلاً لَهُمَا: «اذْهَبَا إِلَى الْمَدِينَةِ، وَسَيُلاَقِيكُمَا هُنَاكَ رَجُلٌ يَحْمِلُ جَرَّةَ مَاءٍ، فَاتْبَعَاهُ. 14 وَحَيْثُ يَدْخُلُ، قُولاَ لِرَبِّ الْبَيْتِ: إِنَّ الْمُعَلِّمَ يَقُولُ: أَيْنَ غُرْفَتِي الَّتِي فِيهَا سَآكُلُ الْفِصْحَ مَعَ تَلاَمِيذِي؟ 15 فَيُرِيَكُمَا غُرْفَةً كَبِيرَةً فِي الطَّبَقَةِ الْعُلْيَا، مَفْرُوشَةً مُجَهَّزَةً. هُنَاكَ جَهِّزَا لَنَا!» 16 فَانْطَلَقَ التِّلْمِيذَانِ وَدَخَلاَ الْمَدِينَةَ، وَوَجَدَا كَمَا قَالَ لَهُمَا. وَهُنَاكَ جَهَّزَا لِلْفِصْحِ.  17 وَلَمَّا حَلَّ الْمَسَاءُ، جَاءَ يَسُوعُ مَعَ الاِثْنَيْ عَشَرَ. 18 وَبَيْنَمَا كَانُوا مُتَّكِئِينَ يَأْكُلُونَ، قَالَ يَسُوعُ: «الْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ وَاحِداً مِنْكُمْ سَيُسَلِّمُنِي، وَهُوَ يَأْكُلُ الآنَ مَعِي». 19 فَأَخَذَ الْحُزْنُ يَسْتَوْلِي عَلَيْهِمْ، وَبَدَأُوا يَسْأَلُونَهُ وَاحِداً بَعْدَ الآخَرِ: «هَلْ أَنَا؟» 20 وَلكِنَّهُ أَجَابَهُمْ قَائِلاً: «إِنَّهُ وَاحِدٌ مِنَ الاِثْنَيْ عَشَرَ، وَهُوَ الَّذِي يَغْمِسُ مَعِي فِي الصَّحْفَةِ. 21 إِنَّ ابْنَ الإِنْسَانِ لاَبُدَّ أَنْ يَمْضِيَ كَمَا قَدْ كُتِبَ عَنْهُ، وَلكِنِ الْوَيْلُ لِذلِكَ الرَّجُلِ الَّذِي عَلَى يَدِهِ يُسَلَّمُ ابْنُ الإِنْسَانِ. كَانَ خَيْراً لِذلِكَ الرَّجُلِ لَوْ لَمْ يُولَدْ!»  22 وَبَيْنَمَا كَانُوا يَأْكُلُونَ، أَخَذَ يَسُوعُ رَغِيفاً، وَبَارَكَ، وَكَسَّرَ، وَأَعْطَاهُمْ قَائِلاً: «خُذُوا: هذَا هُوَ جَسَدِي». 23 ثُمَّ أَخَذَ الْكَأْسَ، وَشَكَرَ، وَأَعْطَاهُمْ، فَشَرِبُوا مِنْهَا كُلُّهُمْ، 24 وَقَالَ لَهُمْ: «هذَا هُوَ دَمِي الَّذِي لِلْعَهْدِ الْجَدِيدِ، وَالَّذِي يُسْفَكُ مِنْ أَجْلِ كَثِيرِينَ. 25 الْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: لاَ أَشْرَبُ بَعْدُ مِنْ نِتَاجِ الْكَرْمَةِ أَبَداً، إِلَى ذلِكَ الْيَوْمِ الَّذِي أَشْرَبُهُ فِيهِ جَدِيداً فِي مَلَكُوتِ اللهِ». 26 ثُمَّ رَتَّلُوا، وَانْطَلَقُوا خَارِجاً إِلَى جَبَلِ الزَّيْتُونِ.  27 وَقَالَ لَهُمْ يَسُوعُ: «كُلُّكُمْ سَتَشُكُّونَ، لأَنَّهُ قَدْ كُتِبَ: سَأَضْرِبُ الرَّاعِي، فَتَتَشَتَّتُ الْخِرَافُ. 28 وَلكِنْ بَعْدَ قِيَامَتِي، سَأَسْبِقُكُمْ إِلَى الْجَلِيلِ». 29 وَلكِنَّ بُطْرُسَ قَالَ لَهُ: «وَلَوْ شَكَّ الْجَمِيعُ، فَأَنَا لَنْ أَشُكَّ». 30 فَقَالَ لَهُ يَسُوعُ: «الْحَقَّ أَقُولُ لَكَ: إِنَّكَ الْيَوْمَ، فِي هذِهِ اللَّيْلَةِ، قَبْلَ أَنْ يَصِيحَ الدِّيكُ مَرَّتَيْنِ، تَكُونُ قَدْ أَنْكَرْتَنِي ثَلاَثَ مَرَّاتٍ». 31 إِلاَّ أَنَّ بُطْرُسَ قَالَ بِأَكْثَرِ تَأْكِيدٍ: «وَلَوْ كَانَ عَلَيَّ أَنْ أَمُوتَ مَعَكَ، لاَ أُنْكِرُكَ أَبَداً!» وَقَالَ التَّلاَمِيذُ كُلُّهُمْ مِثْلَ هذَا الْقَوْلِ.  32 وَوَصَلُوا إِلَى بُسْتَانٍ اسْمُهُ جَثْسَيْمَانِي، فَقَالَ لِتَلاَمِيذِهِ: «اجْلِسُوا هُنَا حَتَّى أُصَلِّي». 33 وَقَدْ أَخَذَ مَعَهُ بُطْرُسَ وَيَعْقُوبَ وَيُوحَنَّا، وَبَدَأَ يَشْعُرُ بِالرَّهْبَةِ وَالْكَآبَةِ. 34 وَقَالَ لَهُمْ: «نَفْسِي حَزِينَةٌ جِدّاً حَتَّى الْمَوْتِ. اِبْقَوْا هُنَا وَاسْهَرُوا». 35 ثُمَّ ابْتَعَدَ قَلِيلاً، وَخَرَّ عَلَى الأَرْضِ، وَأَخَذَ يُصَلِّي لِكَيْ تَعْبُرَ عَنْهُ السَّاعَةُ إِنْ كَانَ مُمْكِناً. 36 وَقَالَ «أَبَّا، يَاأَبِي، كُلُّ شَيْءٍ مُسْتَطَاعٌ لَدَيْكَ. فَأَبْعِدْ عَنِّي هذِهِ الْكَأْسَ، وَلكِنْ لِيَكُنْ لاَ مَا أُرِيدُ أَنَا، بَلْ مَا تُرِيدُ أَنْتَ!»  37 ثُمَّ رَجَعَ فَوَجَدَ تَلاَمِيذَهُ نَائِمِينَ، فَقَالَ لِبُطْرُسَ: «هَلْ أَنْتَ نَائِمٌ يَاسِمْعَانُ؟ أَلَمْ تَقْدِرْ أَنْ تَسْهَرَ سَاعَةً وَاحِدَةً؟ 38 اسْهَرُوا وَصَلُّوا لِئَلاَّ تَدْخُلُوا فِي تَجْرِبَةٍ. إِنَّ الرُّوحَ نَشِيطٌ، وَأَمَّا الْجَسَدُ فَضَعِيفٌ». 39 ثُمَّ ذَهَبَ وَصَلَّى ثَانِيَةً، فَرَدَّدَ الْكَلاَمَ نَفْسَهُ. 40 وَلَمَّا رَجَعَ، وَجَدَهُمْ أَيْضاً نَائِمِينَ لأَنَّ النُّعَاسَ أَثْقَلَ أَعْيُنَهُمْ، وَلَمْ يَدْرُوا بِمَاذَا يُجِيبُونَهُ. 41 ثُمَّ رَجَعَ فِي الْمَرَّةِ الثَّالِثَةِ وَقَالَ لَهُمْ: «نَامُوا الآنَ وَاسْتَرِيحُوا. يَكْفِي! أَقْبَلَتِ السَّاعَةُ. هَا إِنَّ ابْنَ الإِنْسَانِ يُسَلَّمُ إِلَى أَيْدِي الْخَاطِئِينَ. 42 قُومُوا لِنَذْهَبَ. هَا قَدِ اقْتَرَبَ الَّذِي يُسَلِّمُنِي!»  43 وَفِي الْحَالِ، فِيمَا هُوَ يَتَكَلَّمُ، وَصَلَ يَهُوذَا، أَحَدُ الاِثْنَيْ عَشَرَ، وَمَعَهُ جَمْعٌ عَظِيمٌ يَحْمِلُونَ السُّيُوفَ وَالْعِصِيَّ، وَقَدْ أَرْسَلَهُمْ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَالْكَتَبَةُ وَالشُّيُوخُ. 44 وَكَانَ مُسَلِّمُهُ قَدْ أَعْطَاهُمْ عَلاَمَةً قَائِلاً: «الَّذِي أُقَبِّلُهُ، فَهُوَ هُوَ. فَاقْبِضُوا عَلَيْهِ وَسُوقُوهُ بِحَذَرٍ».  45 فَمَا إِنْ وَصَلَ يَهُوذَا، حَتَّى تَقَدَّمَ إِلَيْهِ، وَقَالَ: «سَيِّدِي!» وَقَبَّلَهُ بِحَرَارَةٍ. 46 فَأَلْقَوْا الْقَبْضَ عَلَيْهِ. 47 وَلكِنَّ وَاحِداً مِنَ الْوَاقِفِينَ هُنَاكَ، اسْتَلَّ سَيْفَهُ وَضَرَبَ عَبْدَ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ فَقَطَعَ أُذُنَهُ.  48 وَكَلَّمَهُمْ يَسُوعُ قَائِلاً: «أَكَمَا عَلَى لِصٍّ خَرَجْتُمْ بِالسُّيُوفِ وَالْعِصِيِّ لِتَقْبِضُوا عَلَيَّ؟ 49 كُنْتُ كُلَّ يَوْمٍ بَيْنَكُمْ أُعَلِّمُ فِي الْهَيْكَلِ، وَلَمْ تَقْبِضُوا عَلَيَّ. وَلَكِنَّ هذَا يَجْرِي إِتْمَاماً لِلْكِتَابِ». 50 عِنْدَئِذٍ تَرَكَهُ الْجَمِيعُ وَهَرَبُوا. 51 وَتَبِعَهُ شَابٌّ لاَ يَلْبَسُ غَيْرَ إِزَارٍ عَلَى عُرْيِهِ، فَأَمْسَكُوهُ. 52 فَتَرَكَ الإِزَارَ وَهَرَبَ مِنْهُمْ عُرْيَاناً.  53 وَسَاقُوا يَسُوعَ إِلَى رَئِيسِ الْكَهَنَةِ. فَاجْتَمَعَ إِلَيْهِ جَمِيعُ رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ وَالشُّيُوخُ وَالْكَتَبَةُ. 54 وَتَبِعَهُ بُطْرُسُ مِنْ بَعِيدٍ إِلَى دَاخِلِ دَارِ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ، وَكَانَ جَالِساً مَعَ الْحُرَّاسِ يَسْتَدْفِئُ عِنْدَ النَّارِ. 55 وَأَخَذَ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَالْمَجْلِسُ الأَعْلَى كُلُّهُ يَبْحَثُونَ عَنْ شَهَادَةٍ عَلَى يَسُوعَ لِيَقْتُلُوهُ، فَلَمْ يَجِدُوا. 56 فَقَدْ شَهِدَ كَثِيرُونَ عَلَيْهِ زُوراً، وَلكِنَّ شَهَادَاتِهِمْ كَانَتْ مُتَنَاقِضَةً. 57 ثُمَّ قَامَ بَعْضُهُمْ وَشَهِدُوا عَلَيْهِ زُوراً قَائِلِينَ: 58 «سَمِعْنَاهُ يَقُولُ: سَأَهْدِمُ هذَا الْهَيْكَلَ الَّذِي صَنَعَتْهُ الأَيَادِي، وَفِي ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ أَبْنِي هَيْكَلاً آخَرَ لَمْ تَصْنَعْهُ الأَيَادِي». 59 وَلكِنْ فِي هَذَا أَيْضاً، كَانَتْ شَهَادَاتُهُمْ مُتَنَاقِضَةً. 60 فَوَقَفَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ فِي وَسَطِ الْمَجْلِسِ وَسَأَلَ يَسُوعَ: «أَمَا تَرُدُّ شَيْئاً؟ بِمَاذَا يَشْهَدُ هؤُلاَءِ عَلَيْكَ؟» 61 وَلكِنَّهُ ظَلَّ صَامِتاً وَلَمْ يُجِبْ بِشَيْءٍ. فَعَادَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ يَسْأَلُهُ، فَقَالَ: «أَأَنْتَ الْمَسِيحُ، ابْنُ الْمُبَارَكِ؟» 62 فَقَالَ يَسُوعُ: «أَنَا هُوَ. وَسَوْفَ تَرَوْنَ ابْنَ الإِنْسَانِ جَالِساً عَنْ يَمِينِ الْقُدْرَةِ، ثُمَّ آتِياً عَلَى سُحُبِ السَّمَاءِ!»  63 فَشَقَّ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ ثِيَابَهُ، وَقَالَ: «لاَ حَاجَةَ بِنَا بَعْدُ إِلَى شُهُودٍ. 64 قَدْ سَمِعْتُمْ كَلامَ كُفْرِهِ: فَمَا رَأْيُكُمْ؟» فَحَكَمَ الْجَمِيعُ بِأَنَّهُ يَسْتَحِقُّ الْمَوْتَ. 65 فَبَدَأَ بَعْضُهُمْ يَبْصُقُونَ عَلَيْهِ، وَيُغَطُّونَ وَجْهَهُ وَيَلْطِمُونَهُ وَيَقُولُونَ لَهُ: «تَنَبَّأْ!» وَأَخَذَ الْحُرَّاسُ يَصْفَعُونَهُ.  66 وَبَيْنَمَا كَانَ بُطْرُسُ تَحْتُ فِي سَاحَةِ الدَّارِ، جَاءَتْ إِحْدَى خَادِمَاتِ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ، 67 فَلَمَّا رَأَتْ بُطْرُسَ يَسْتَدْفِئُ، نَظَرَتْ إِلَيْهِ وَقَالَتْ: «وَأَنْتَ كُنْتَ مَعَ يَسُوعَ النَّاصِرِيِّ!» 68 وَلكِنَّهُ أَنْكَرَ قَائِلاً: «لاَ أَدْرِي وَلاَ أَفْهَمُ مَا تَقُولِينَ!» ثُمَّ ذَهَبَ خَارِجاً إِلَى مَدْخَلِ الدَّارِ. فَصَاحَ الدِّيكُ 69 وَإِذْ رَأَتْهُ الْخَادِمَةُ ثَانِيَةً، أَخَذَتْ تَقُولُ لِلْوَاقِفِينَ هُنَاكَ: «هذَا وَاحِدٌ مِنْهُمْ!» 70 فَأَنْكَرَ ثَانِيَةً. وَبَعْدَ قَلِيلٍ أَيْضاً، قَالَ الْوَاقِفُونَ هُنَاكَ لِبُطْرُسَ: «حَقّاً أَنْتَ وَاحِدٌ مِنْهُمْ، لأَنَّكَ جَلِيلِيٌّ». 71 وَلكِنَّهُ بَدَأَ يَلْعَنُ وَيَحْلِفُ: «إِنِّي لاَ أَعْرِفُ هذَا الرَّجُلَ الَّذِي تَتَحَدَّثُونَ عَنْهُ». 72 وَصَاحَ الدِّيكُ مَرَّةً ثَانِيَةً فَتَذَكَّرَ بُطْرُسُ مَا قَالَه يَسُوعُ لَهُ: «قَبْلَ أَنْ يَصِيحَ الدِّيكُ مَرَّتَيْنِ، تَكُونُ قَدْ أَنْكَرْتَنِي ثَلاَثَ مَرَّاتٍ». وَإِذْ تَفَكَّرَ بِذَلِكَ أَخَذَ يَبْكِي.

Mark 14

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 دو روز به عيد پِسَح مانده بود. در ايام اين عيد، يهوديان فقط نان فطير می‌خوردند. كاهنان اعظم و روحانيان ديگرِ يهود، هنوز در پی‌فرصت می‌گشتند تا عيسی را بی‌سر و صدا دستگير كنند و بكشند. 2 ولی می‌گفتند: «در روزهای عيد نمی‌توان اين كار را كرد مبادا مردم سر بشورش بگذارند.» 3 در اين هنگام، عيسی در بيت‌عنيا در خانه‌ء شمعون جذامی مهمان بود. وقت شام، زنی با يک شيشه عطر گران‌قيمت از سُنبُل خالص وارد شد و شيشه را باز كرد و عطر را بر سر عيسی ريخت. 4-5 بعضی از حضار از اين عمل ناراحت شده، به يكديگر گفتند: «افسوس! چرا عطر به اين خوبی را تلف كرد؟ می توانستيم آن را به سيصد سكه نقره بفروشيم و پولش را به فقرا بدهيم.» به اين ترتيب، آن زن را سرزنش می‌كردند. 6 ولی عيسی گفت: «كاری به كار او نداشته باشيد! چرا برای اين كار خوب او را سرزنش می‌كنيد؟ 7 فقرا هميشه دوروبر شما هستند. هرگاه بخواهيد می‌توانيد كمكشان كنيد. ولی من مدت زيادی با شما نخواهم بود. 8 اين زن هر چه از دستش برمی‌آمد، انجام داد. در واقع بدن مرا برای كفن و دفن حاضر كرد. 9 اين كه می‌گويم عين حقيقت است: از اين پس در هر جای دنيا كه پيغام انجيل موعظه شود، كار اين زن نيز ذكر خواهد شد و مورد تحسين قرار خواهد گرفت.» 10 آنگاه يكی از شاگردان او به نام يهودا اسخريوطی، نزد كاهنان اعظم رفت تا استاد خود را به ايشان تسليم كند. 11 وقتی كاهنان شنيدند برای چه آمده است، بسيار شاد شدند و قول دادند به او پاداشی بدهند. او نيز در پی‌فرصت می‌گشت تا عيسی را به ايشان تحويل دهد. 12 روز اول عيد كه در آن قربانی می‌كردند، شاگردان عيسی پرسيدند: «كجا می‌خواهيد برويم و شام عيد پِسَح را بخوريم؟» 13 عيسی دو نفر از شاگردان را به اورشليم فرستاد تا شام را حاضر كنند و گفت: «در راه شخصی را خواهيد ديد كه بطرف شما می‌آيد. يک كوزه آب هم در دست دارد. به دنبال او برويد. 14 به هر خانه‌ای داخل شد، به صاحب آن خانه بگوييد: استادمان ما را فرستاده است تا اطاقی را كه برای ما حاضر كرده‌ايد تا امشب شام پسح را بخوريم، ببينيم. 15 او شما را به بالاخانه، به يک اطاق بزرگ و مفروش خواهد برد. شام را همانجا تدارک ببينيد.» 16 پس آن دو شاگرد به شهر رفتند و همان طور واقع شد كه عيسی گفته بود. پس شام را حاضر كردند. 17 هنگام شب، عيسی و بقيه‌ء شاگردان رسيدند. 18 وقتی دور سفره نشستند، عيسی گفت: «اين كه می‌گويم عين حقيقت است: يكی از شما به من خيانت می‌كند، بلی، يكی از خود شما كه اينجا با من شام می‌خوريد.» 19 همه از اين سخن غمگين شدند و يک به يک از او پرسيدند: «منم؟» 20 عيسی جواب داد: «يكی از شما دوازده نفر است كه حالا با من شام می‌خورد. 21 من بايد بميرم، همانطور كه پيغمبران خدا از پيش خبر داده‌اند. اما وای بحال آنكه مرا تسليم به مرگ می‌كند. كاش هرگز به دنيا نمی‌آمد.» 22 وقتی شام می‌خوردند، عيسی نان را بدست گرفت، آن را بركت داده، پاره كرد و به ايشان داد و فرمود: «بگيريد، اين بدن من است.» 23 سپس جام را بدست گرفت، از خدا تشكر كرد و به ايشان داد و همه از آن نوشيدند. 24 آنگاه به ايشان فرمود: «اين خون من است كه در راه بسياری ريخته می‌شود، و مهر يک پيمان تازه است بين خدا و انسان. 25 اين كه می‌گويم عين حقيقت است: ديگر از اين محصول انگور نخواهم نوشيد تا روزی كه تازه‌ء آن را در ملكوت خدا بنوشم.» 26 سپس سرودی خواندند و از خانه بيرون آمدند و بسوی كوه زيتون رفتند. 27 در بين راه، عيسی به ايشان گفت: «امشب همه‌ء شما مرا تنها گذارده، خواهيد رفت، چون در كتاب آسمانی نوشته شده كه خدا چوپان را می‌زند و گوسفندان پراكنده می‌شوند. 28 ولی بعد از زنده شدنم، به جليل خواهم رفت و شما را در آنجا خواهم ديد.» 29 پطرس گفت: «حتی اگر همه شما را ترک كنند، من اين كار را نخواهم كرد.» 30 عيسی گفت: «پطرس، فردا صبح پيش از اينكه خروس دو بار بخواند، تو سه بار مرا انكار كرده، خواهی گفت كه مرا نمی‌شناسی.» 31 ولی پطرس با تأكيد بيشتر گفت: «نه، من اگر لازم باشد بميرم، می‌ميرم ولی هرگز شما را انكار نمی‌كنم.» ديگران نيز همين قسم را خوردند. 32 سپس به يک باغ زيتون رسيدند، كه به باغ جتسيمانی معروف بود. عيسی به شاگردان خود گفت: «شما اينجا بنشينيد تا من بروم دعا كنم.» 33 او پطرس، يعقوب و يوحنا را نيز با خود برد. ناگاه اضطراب و پريشانی عميقی بر او مستولی شد. 34 به ايشان گفت: «از شدت حزن و غم، در شرف مرگ می‌باشم. شما همينجا بمانيد و با من بيدار باشيد.» 35 سپس كمی دورتر رفت، بر زمين افتاد و دعا كرد تا شايد آن دقايق وحشت‌آور كه انتظارش را می‌كشيد، هرگز پيش نيايد. 36 او دعا كرده، گفت: «ای پدر، هر كاری نزد تو امكان‌پذير است. پس اين جام رنج و عذاب را از مقابل من بردار. درعين حال، خواست تو را می‌خواهم نه ميل خود را.» 37 سپس نزد آن سه شاگرد برگشت و ديد كه در خوابند. پس گفت: «شمعون! خوابی؟ نتوانستی حتی يک ساعت با من بيدار بمانی؟ 38 با من بيدار بمانيد و دعا كنيد مبادا وسوسه‌كننده بر شما غالب آيد. چون روح مايل است اما جسم، ضعيف و ناتوان.» 39 باز رفت و همان دعا را كرد. 40 وقتی بازگشت، ديد كه هنوز در خوابند، چون نمی‌توانستند پلكهايشان را باز نگاه دارند و نمی‌دانستند چه بگويند. 41 وقتی برای بار سوم برگشت، گفت: «هنوز درخوابيد؟ بس است! ديگر وقت خواب نيست. نگاه كنيد، اكنون در چنگ اين اشخاص بدكار گرفتار خواهم شد. 42 برخيزيد، بايد برويم! نگاه كنيد، اين هم شاگرد خائن من!…» 43 سخن عيسی هنوز به پايان نرسيده بود كه يهودا، يكی از دوازده شاگرد عيسی، از راه رسيد؛ عده‌ای بسيار با شمشير و چوب و چماق او را همراهی می‌كردند. آنان از طرف كاهنان اعظم و سران قوم يهود آمده بودند. 44 يهودا به ايشان گفته بود: «هر كه را بوسيدم، بدانيد كه او كسی است كه بايد بگيريد. پس با احتياط او را بگيريد و ببريد.» 45 پس به محض اينكه يهودا رسيد، نزد عيسی رفت و گفت: «سلام استاد!» و دست در گردن او انداخت و صورت او را بوسيد. 46 آنان نيز عيسی را گرفتند و محكم بستند تا ببرند. 47 ولی يک نفر شمشير كشيد و با غلام كاهن اعظم درگير شد و گوش او را بريد. 48 عيسی گفت: «مگر من دزد فراری هستم كه اينطور سر تا پا مسلح برای گرفتنم آمده‌ايد؟ 49 چرا در خانه‌ء خدا مرا نگرفتيد؟ من كه هر روز آنجا بودم و تعليم می‌دادم. ولی لازم است تمام اينها اتفاق بيفتد تا پيشگويی كلام خدا انجام شود.» 50 در اين گيرودار، شاگردان او را تنها گذاشتند و فرار كردند. 51-52 يک جوانی نيز از پشت سرشان می‌آمد كه فقط چادری بر خود انداخته بود. وقتی سعی كردند او را بگيرند، چادر را در دست آنها رها كرد و عريان پا بفرار گذاشت. 53 پس عيسی را به خانه‌ء كاهن اعظم بردند. بی‌درنگ، تمام كاهنان اعظم و سران قوم يهود در آنجا جمع شدند. 54 پطرس نيز از دور بدنبالشان می‌آمد تا به خانه‌ء كاهن اعظم رسيد. سپس آهسته از لای در، داخل حياط خانه شد و ميان غلامان، كنار آتش نشست. 55 در داخل خانه، كاهنان اعظم و اعضاء شورای عالی يهود سعی می‌كردند عليه عيسی مدركی بدست آورند تا حكم اعدامش را صادر كنند، ولی نتوانستند. 56 چند نفر نيز شهادت دروغ دادند ولی گفته‌هايشان با هم يكسان نبود. 57-58 سرانجام، بعضی برخاسته، بدروغ گفتند: «ما شنيديم كه می‌گفت من اين خانه‌ء خدا را كه با دست انسان ساخته شده است، خراب می‌كنم و بدون كمک دست انسان، در عرض سه روز، عبادتگاهی ديگر می‌سازم.» 59 ولی اين تهمت نيز بجايی نرسيد. 60 آنگاه كاهن اعظم در حضور شورای عالی برخاست و از عيسی پرسيد: «به اين اتهام جواب نمی‌دهی؟ چه داری در دفاع از خودت بگويی؟» 61 عيسی هيچ جواب نداد. پس كاهن اعظم پرسيد: «آيا تو مسيح، فرزند خدای متبارک هستی؟» 62 عيسی گفت: «هستم، و يک روز مرا خواهيد ديد كه در دست راست خدا نشسته‌ام و در ابرهای آسمان به زمين باز می‌گردم.» 63-64 كاهن اعظم لباس خود را پاره كرد و گفت: «ديگر چه می‌خواهيد؟ هنوز هم شاهد لازم داريد؟ خودتان شنيديد كه كفر گفت. چه رأی می‌دهيد؟» پس به اتفاق آراء او را به مرگ محكوم كردند. 65 آنگاه به آزار و اذيت او پرداختند. بعضی بر صورتش آب دهان می‌انداختند. بعضی ديگر چشمانش را می‌بستند و به صورتش سيلی می‌زدند و با ريشخند می‌گفتند: «اگر پيغمبری، بگو چه كسی تو را زد؟» سربازان نيز او را می‌زدند. 66-67 اما پطرس هنوز در حياط بود. در آن حال، يكی از كنيزان كاهن اعظم او را ديد كه كنار آتش خود را گرم می‌كند؛ پس به او خيره شد و گفت: «مثل اينكه تو هم با عيسای ناصری بودی!» 68 پطرس انكار كرد و گفت: «از حرف‌هايت سر در نمی‌آورم!» و به گوشه‌ء ديگر حياط رفت. همانوقت خروس بانگ زد. 69 آن كنيز دوباره پطرس را ديد و به ديگران گفت: «او را می بينيد؟ او هم يكی از شاگردان عيسی است!» 70 باز پطرس انكار كرد. كمی بعد، ديگران كه دور آتش بودند، به او گفتند: «تو بايد يكی از شاگردان عيسی باشی، چون لهجه‌ات جليلی است!» 71 پطرس لعنت كرد و قسم خورد كه من او را نمی‌شناسم. 72 بار دوم خروس بانگ زد و پطرس گفته‌ء عيسی را به ياد آورد كه فرموده بود: «پيش از اينكه خروس دوبار بخواند، تو سه بار خواهی گفت كه مرا نمی‌شناسی.» پس به گريه افتاد.

Mark 14

New International Version

1 Now the Passover and the Festival of Unleavened Bread were only two days away, and the chief priests and the teachers of the law were scheming to arrest Jesus secretly and kill him. 2 “But not during the festival,” they said, “or the people may riot.” 3 While he was in Bethany, reclining at the table in the home of Simon the Leper, a woman came with an alabaster jar of very expensive perfume, made of pure nard. She broke the jar and poured the perfume on his head. 4 Some of those present were saying indignantly to one another, “Why this waste of perfume? 5 It could have been sold for more than a year’s wages[1] and the money given to the poor.” And they rebuked her harshly. 6 “Leave her alone,” said Jesus. “Why are you bothering her? She has done a beautiful thing to me. 7 The poor you will always have with you,[2] and you can help them any time you want. But you will not always have me. 8 She did what she could. She poured perfume on my body beforehand to prepare for my burial. 9 Truly I tell you, wherever the gospel is preached throughout the world, what she has done will also be told, in memory of her.” 10 Then Judas Iscariot, one of the Twelve, went to the chief priests to betray Jesus to them. 11 They were delighted to hear this and promised to give him money. So he watched for an opportunity to hand him over. 12 On the first day of the Festival of Unleavened Bread, when it was customary to sacrifice the Passover lamb, Jesus’ disciples asked him, “Where do you want us to go and make preparations for you to eat the Passover?” 13 So he sent two of his disciples, telling them, “Go into the city, and a man carrying a jar of water will meet you. Follow him. 14 Say to the owner of the house he enters, ‘The Teacher asks: Where is my guest room, where I may eat the Passover with my disciples?’ 15 He will show you a large room upstairs, furnished and ready. Make preparations for us there.” 16 The disciples left, went into the city and found things just as Jesus had told them. So they prepared the Passover. 17 When evening came, Jesus arrived with the Twelve. 18 While they were reclining at the table eating, he said, “Truly I tell you, one of you will betray me—one who is eating with me.” 19 They were saddened, and one by one they said to him, “Surely you don’t mean me?” 20 “It is one of the Twelve,” he replied, “one who dips bread into the bowl with me. 21 The Son of Man will go just as it is written about him. But woe to that man who betrays the Son of Man! It would be better for him if he had not been born.” 22 While they were eating, Jesus took bread, and when he had given thanks, he broke it and gave it to his disciples, saying, “Take it; this is my body.” 23 Then he took a cup, and when he had given thanks, he gave it to them, and they all drank from it. 24 “This is my blood of the[3] covenant, which is poured out for many,” he said to them. 25 “Truly I tell you, I will not drink again from the fruit of the vine until that day when I drink it new in the kingdom of God.” 26 When they had sung a hymn, they went out to the Mount of Olives. 27 “You will all fall away,” Jesus told them, “for it is written: “ ‘I will strike the shepherd, and the sheep will be scattered.’[4] 28 But after I have risen, I will go ahead of you into Galilee.” 29 Peter declared, “Even if all fall away, I will not.” 30 “Truly I tell you,” Jesus answered, “today—yes, tonight—before the rooster crows twice[5] you yourself will disown me three times.” 31 But Peter insisted emphatically, “Even if I have to die with you, I will never disown you.” And all the others said the same. 32 They went to a place called Gethsemane, and Jesus said to his disciples, “Sit here while I pray.” 33 He took Peter, James and John along with him, and he began to be deeply distressed and troubled. 34 “My soul is overwhelmed with sorrow to the point of death,” he said to them. “Stay here and keep watch.” 35 Going a little farther, he fell to the ground and prayed that if possible the hour might pass from him. 36 “Abba,[6] Father,” he said, “everything is possible for you. Take this cup from me. Yet not what I will, but what you will.” 37 Then he returned to his disciples and found them sleeping. “Simon,” he said to Peter, “are you asleep? Couldn’t you keep watch for one hour? 38 Watch and pray so that you will not fall into temptation. The spirit is willing, but the flesh is weak.” 39 Once more he went away and prayed the same thing. 40 When he came back, he again found them sleeping, because their eyes were heavy. They did not know what to say to him. 41 Returning the third time, he said to them, “Are you still sleeping and resting? Enough! The hour has come. Look, the Son of Man is delivered into the hands of sinners. 42 Rise! Let us go! Here comes my betrayer!” 43 Just as he was speaking, Judas, one of the Twelve, appeared. With him was a crowd armed with swords and clubs, sent from the chief priests, the teachers of the law, and the elders. 44 Now the betrayer had arranged a signal with them: “The one I kiss is the man; arrest him and lead him away under guard.” 45 Going at once to Jesus, Judas said, “Rabbi!” and kissed him. 46 The men seized Jesus and arrested him. 47 Then one of those standing near drew his sword and struck the servant of the high priest, cutting off his ear. 48 “Am I leading a rebellion,” said Jesus, “that you have come out with swords and clubs to capture me? 49 Every day I was with you, teaching in the temple courts, and you did not arrest me. But the Scriptures must be fulfilled.” 50 Then everyone deserted him and fled. 51 A young man, wearing nothing but a linen garment, was following Jesus. When they seized him, 52 he fled naked, leaving his garment behind. 53 They took Jesus to the high priest, and all the chief priests, the elders and the teachers of the law came together. 54 Peter followed him at a distance, right into the courtyard of the high priest. There he sat with the guards and warmed himself at the fire. 55 The chief priests and the whole Sanhedrin were looking for evidence against Jesus so that they could put him to death, but they did not find any. 56 Many testified falsely against him, but their statements did not agree. 57 Then some stood up and gave this false testimony against him: 58 “We heard him say, ‘I will destroy this temple made with human hands and in three days will build another, not made with hands.’ ” 59 Yet even then their testimony did not agree. 60 Then the high priest stood up before them and asked Jesus, “Are you not going to answer? What is this testimony that these men are bringing against you?” 61 But Jesus remained silent and gave no answer. Again the high priest asked him, “Are you the Messiah, the Son of the Blessed One?” 62 “I am,” said Jesus. “And you will see the Son of Man sitting at the right hand of the Mighty One and coming on the clouds of heaven.” 63 The high priest tore his clothes. “Why do we need any more witnesses?” he asked. 64 “You have heard the blasphemy. What do you think?” They all condemned him as worthy of death. 65 Then some began to spit at him; they blindfolded him, struck him with their fists, and said, “Prophesy!” And the guards took him and beat him. 66 While Peter was below in the courtyard, one of the servant girls of the high priest came by. 67 When she saw Peter warming himself, she looked closely at him. “You also were with that Nazarene, Jesus,” she said. 68 But he denied it. “I don’t know or understand what you’re talking about,” he said, and went out into the entryway.[7] 69 When the servant girl saw him there, she said again to those standing around, “This fellow is one of them.” 70 Again he denied it. After a little while, those standing near said to Peter, “Surely you are one of them, for you are a Galilean.” 71 He began to call down curses, and he swore to them, “I don’t know this man you’re talking about.” 72 Immediately the rooster crowed the second time.[8] Then Peter remembered the word Jesus had spoken to him: “Before the rooster crows twice[9] you will disown me three times.” And he broke down and wept.

Mark 14

Священное Писание, Восточный перевод

1 Через два дня наступал праздник Освобождения и праздник Пресных Хлебов.[1] Главные священнослужители и учители Закона искали удобного случая, чтобы хитростью схватить Ису и убить. 2 – Только не во время праздника, – говорили они, – иначе народ может взбунтоваться. 3 Иса в это время был в Байт-Ании, в доме прокажённого Шимона. Он возлежал за столом, когда в дом вошла женщина с алебастровым кувшином очень дорогого ароматического масла, приготовленного из чистого нарда[2]. Отбив запечатанное горлышко, она вылила масло на голову Исы. 4 Некоторые из присутствовавших возмутились.– Зачем так тратить это дорогое ароматическое масло? 5 Ведь его можно было продать больше чем за триста серебряных монет[3] и деньги раздать нищим, – упрекали они её. 6 Но Иса сказал:– Оставьте её, что вы её упрекаете? Она сделала для Меня доброе дело. 7 Потому что нищие всегда с вами, и вы можете делать им добро, когда захотите, а Я не всегда буду с вами. 8 Она сделала, что могла: заранее помазала Моё тело для погребения. 9 Говорю вам истину: во всём мире, везде, где будет возвещена Радостная Весть, там в память об этой женщине будет рассказано и о том, что она сделала. 10 Иуда Искариот, один из двенадцати учеников, пошёл к главным священнослужителям, чтобы предать им Ису. 11 Услышав, для чего он пришёл, они обрадовались и обещали заплатить ему. И Иуда начал искать удобного случая, чтобы предать Ису. 12 В первый день праздника Пресных Хлебов, когда иудеи, в память о том, как Всевышний освободил их предков, закалывали ягнят, ученики спросили Ису:– Куда нам пойти, чтобы приготовить Тебе праздничный ужин? 13 И Он послал двух учеников, сказав им:– Идите в город, там вы встретите человека, несущего кувшин воды, идите за ним. 14 Скажите хозяину дома, куда этот человек войдёт: «Учитель спрашивает: где Моя комната, в которой Я буду есть праздничный ужин с Моими учениками?» 15 Он покажет вам большую комнату наверху, приготовленную и убранную; там и приготовьте нам. 16 Ученики пошли, вошли в город; и всё произошло так, как им сказал Иса, и приготовили праздничный ужин. 17 Вечером Иса пришёл туда с двенадцатью учениками. 18 Когда они возлежали и ели, Иса сказал:– Говорю вам истину: один из вас, кто сейчас ест со Мной, предаст Меня. 19 Учеников это сильно опечалило, и один за другим они стали спрашивать Его:– Не я ли? 20 – Один из двенадцати, – ответил Иса, – тот, кто вместе со Мной обмакивает хлеб в блюдо. 21 Хотя Я, Тот, Кто был Ниспослан как Человек, ухожу так, как обо Мне сказано в Писании, но горе тому человеку, кто предаёт Меня! Лучше бы ему вообще не родиться. 22 Когда они ели, Иса взял хлеб и, благословив, разломил его, дал им и сказал:– Возьмите, это Моё тело. 23 Затем Он взял чашу, поблагодарил за неё Всевышнего и подал им, и они все пили из неё. 24 – Это Моя кровь Священного Соглашения,[4] проливаемая за многих, – сказал Иса. 25 – Говорю вам истину: Я уже не буду пить от плода виноградного до того дня, когда Я буду пить новое[5] вино в Царстве Всевышнего. 26 Они спели песни из Забура[6] и пошли на Оливковую гору. 27 – Вы все отступитесь от Меня, – сказал им Иса, – ведь написано:«Я поражу пастуха,и разбегутся овцы»[7]. 28 Но когда Я воскресну, то пойду в Галилею и буду ждать вас там. 29 Петир сказал Ему:– Даже если все Тебя оставят, я никогда этого не сделаю. 30 – Говорю тебе истину, – сказал ему Иса, – в эту ночь, прежде чем петух пропоёт два раза, ты трижды отречёшься от Меня. 31 Но Петир уверял:– Даже если мне придётся умереть с Тобой, я никогда не откажусь от Тебя.И все ученики говорили то же. 32 Они пришли на место, называемое Гефсимания, и Иса сказал Своим ученикам:– Посидите здесь, пока Я буду молиться. 33 С Собой Он взял Петира, Якуба и Иохана. Его охватили ужас и тревога. 34 Тогда Он сказал им:– Душа моя объята смертельной печалью. Побудьте здесь и бодрствуйте. 35 Отойдя немного, Он пал на землю и молился, чтобы, если возможно, этот час миновал Его. 36 – Дорогой Отец! – сказал Он. – Ты всё можешь! Пронеси эту чашу страданий мимо Меня, но пусть будет не как Я хочу, а как Ты хочешь. 37 Он возвратился к Своим ученикам и нашёл их спящими.– Шимон, – спросил Он Петира, – ты спишь? Неужели ты не мог пободрствовать хоть один час? 38 Бодрствуйте и молитесь, чтобы вам не поддаться искушению. Дух бодр, но тело слабо. 39 Он снова ушёл и молился теми же словами. 40 Когда Он вернулся, ученики опять спали, потому что их веки отяжелели; они не знали, что отвечать Исе. 41 Возвратившись в третий раз, Иса сказал им:– Вы всё спите и отдыхаете? Довольно! Время настало, и Я, Тот, Кто был Ниспослан как Человек, предаюсь в руки грешников. 42 Вставайте, идём. Вот уже и Мой предатель пришёл. 43 Он ещё говорил, как появился Иуда, один из двенадцати учеников, и с ним толпа, вооружённая мечами и кольями. Их послали главные священнослужители, учители Закона и старейшины. 44 Предатель условился с ними о знаке:– Хватайте Того, Кого я поцелую, и уводите под стражей. 45 Придя на место, Иуда сразу подошёл к Исе и сказал:– Учитель! – и поцеловал Его. 46 Пришедшие с Иудой, схватив Ису, взяли Его под стражу. 47 Один из стоявших рядом вытащил меч, ударил им раба главного священнослужителя и отсёк ему ухо. 48 – Что Я, разбойник, что вы пришли с мечами и кольями, чтобы арестовать Меня? – спросил их Иса. – 49 Каждый день Я был с вами в храме и учил, и вы не арестовали Меня. Но пусть исполнятся Писания. 50 Все ученики оставили Его и убежали. 51 За Исой пошёл лишь один молодой человек, завернувшись в покрывало на голое тело. Когда его схватили, 52 он вырвался и убежал голый, оставив покрывало в руках у стражников. 53 Они привели Ису к верховному священнослужителю, где собрались все главные священнослужители, старейшины и учители Закона. 54 Петир следовал за Исой на некотором расстоянии и, пройдя во двор верховного священнослужителя, сел со стражниками греться у костра. 55 Главные священнослужители и весь Высший Совет искали показания против Исы, чтобы приговорить Его к смерти, но они ничего не могли найти. 56 Выступало много лжесвидетелей, но их показания не совпадали. 57 Нашлось несколько человек, которые встали и ложно заявили: 58 – Мы слышали, как Он говорил: «Я разрушу этот храм, сотворённый руками людей, и в три дня построю другой, нерукотворный». 59 Но и в этом их свидетельства не совпали. 60 Потом верховный священнослужитель, встав посредине, спросил Ису:– Тебе нечего ответить на эти свидетельства против Тебя? 61 Но Иса молчал, не отвечая ни слова. Верховный священнослужитель опять спросил Его:– Ты ли обещанный Масих, Сын Благословенного (Избранный Царь)? 62 – Я, – ответил Иса, – и вы будете видеть Меня, Того, Кто был Ниспослан как Человек, сидящим по правую руку от Всемогущего и идущим на облаках небесных.[8] 63 Разорвав на себе одежды, верховный священнослужитель сказал:– Какие нам ещё нужны свидетели? 64 Вы сами слышали Его кощунство? Каково ваше решение?Все признали, что Он виновен и заслуживает смерти. 65 Тогда некоторые начали плевать на Него; Исе закрывали лицо, били Его кулаками и говорили:– Пророчествуй!Потом Его стали избивать стражники. 66 Петир же в это время был во дворе. Туда пришла одна из служанок верховного священнослужителя 67 и, увидев Петира, гревшегося у костра, всмотрелась в него и сказала:– Ты тоже был с этим Назарянином, с Исой. 68 Но Петир отрицал это.– Я вообще не знаю, о чём ты говоришь, – сказал он и вышел во внешний двор. И тут пропел петух. 69 Служанка увидела Петира и там и опять стала говорить стоявшим рядом:– Это один из них. 70 Петир снова отрицал. Но спустя немного времени стоявшие там люди опять сказали ему:– Точно, ты один из них, ты ведь галилеянин. 71 Но Петир начал клясться Всевышним:– Я не знаю человека, о котором вы говорите. 72 И тотчас во второй раз пропел петух, и тогда Петир вспомнил слова Исы: «Прежде чем два раза пропоёт петух, ты трижды отречёшься от Меня». И он горько заплакал.

Mark 14

中文和合本(简体)

1 过 两 天 是 逾 越 节 , 又 是 除 酵 节 , 祭 司 长 和 文 士 想 法 子 怎 麽 用 诡 计 捉 拿 耶 稣 , 杀 他 。 2 只 是 说 : 当 节 的 日 子 不 可 , 恐 怕 百 姓 生 乱 。 3 耶 稣 在 伯 大 尼 长 大 ? 疯 的 西 门 家 里 坐 席 的 时 候 , 有 一 个 女 人 拿 着 一 玉 瓶 至 贵 的 真 哪 哒 香 膏 来 , 打 破 玉 瓶 , 把 膏 浇 在 耶 稣 的 头 上 。 4 有 几 个 人 心 中 很 不 喜 悦 , 说 : 何 用 这 样 枉 费 香 膏 呢 ? 5 这 香 膏 可 以 卖 三 十 多 两 银 子 周 济 穷 人 。 他 们 就 向 那 女 人 生 气 。 6 耶 稣 说 : 由 他 罢 ! 为 甚 麽 难 为 他 呢 ? 他 在 我 身 上 作 的 是 一 件 美 事 。 7 因 为 常 有 穷 人 和 你 们 同 在 , 要 向 他 们 行 善 随 时 都 可 以 ; 只 是 你 们 不 常 有 我 。 8 他 所 作 的 , 是 尽 他 所 能 的 ; 他 是 为 我 安 葬 的 事 把 香 膏 预 先 浇 在 我 身 上 。 9 我 实 在 告 诉 你 们 , 普 天 之 下 , 无 论 在 甚 麽 地 方 传 这 福 音 , 也 要 述 说 这 女 人 所 作 的 , 以 为 记 念 。 10 十 二 门 徒 之 中 , 有 一 个 加 略 人 犹 大 去 见 祭 司 长 , 要 把 耶 稣 交 给 他 们 。 11 他 们 听 见 就 欢 喜 , 又 应 许 给 他 银 子 ; 他 就 寻 思 如 何 得 便 把 耶 稣 交 给 他 们 。 12 除 酵 节 的 第 一 天 , 就 是 宰 逾 越 羊 羔 的 那 一 天 , 门 徒 对 耶 稣 说 : 你 吃 逾 越 节 的 筵 席 要 我 们 往 那 里 去 预 备 呢 ? 13 耶 稣 就 打 发 两 个 门 徒 , 对 他 们 说 : 你 们 进 城 去 , 必 有 人 拿 着 一 瓶 水 迎 面 而 来 , 你 们 就 跟 着 他 。 14 他 进 那 家 去 , 你 们 就 对 那 家 的 主 人 说 : 夫 子 说 : 客 房 在 那 里 ? 我 与 门 徒 好 在 那 里 吃 逾 越 节 的 筵 席 。 15 他 必 指 给 你 们 摆 设 整 齐 的 一 间 大 楼 , 你 们 就 在 那 里 为 我 们 预 备 。 16 门 徒 出 去 , 进 了 城 , 所 遇 见 的 正 如 耶 稣 所 说 的 。 他 们 就 预 备 了 逾 越 节 的 筵 席 。 17 到 了 晚 上 , 耶 稣 和 十 二 个 门 徒 都 来 了 。 18 他 们 坐 席 正 吃 的 时 候 , 耶 稣 说 : 我 实 在 告 诉 你 们 , 你 们 中 间 有 一 个 与 我 同 吃 的 人 要 卖 我 了 。 19 他 们 就 忧 愁 起 来 , 一 个 一 个 的 问 他 说 : 是 我 麽 ? 20 耶 稣 对 他 们 说 : 是 十 二 个 门 徒 中 同 我 蘸 手 在 盘 子 里 的 那 个 人 。 21 人 子 必 要 去 世 , 正 如 经 上 指 着 他 所 写 的 ; 但 卖 人 子 的 人 有 祸 了 ! 那 人 不 生 在 世 上 倒 好 。 22 他 们 吃 的 时 候 , 耶 稣 拿 起 饼 来 , 祝 了 福 , 就 擘 开 , 递 给 他 们 , 说 : 你 们 拿 着 吃 , 这 是 我 的 身 体 ; 23 又 拿 起 杯 来 , 祝 谢 了 , 递 给 他 们 ; 他 们 都 喝 了 。 24 耶 稣 说 : 这 是 我 立 约 的 血 , 为 多 人 流 出 来 的 。 25 我 实 在 告 诉 你 们 , 我 不 再 喝 这 葡 萄 汁 , 直 到 我 在 神 的 国 里 喝 新 的 那 日 子 。 26 他 们 唱 了 诗 , 就 出 来 , 往 橄 榄 山 去 。 27 耶 稣 对 他 们 说 : 你 们 都 要 跌 倒 了 , 因 为 经 上 记 着 说 : 我 要 击 打 牧 人 , 羊 就 分 散 了 。 28 但 我 复 活 以 後 , 要 在 你 们 以 先 往 加 利 利 去 。 29 彼 得 说 : 众 人 虽 然 跌 倒 , 我 总 不 能 。 30 耶 稣 对 他 说 : 我 实 在 告 诉 你 , 就 在 今 天 夜 里 , 鸡 叫 两 遍 以 先 , 你 要 三 次 不 认 我 。 31 彼 得 却 极 力 的 说 : 我 就 是 必 须 和 你 同 死 , 也 总 不 能 不 认 你 。 众 门 徒 都 是 这 样 说 。 32 他 们 来 到 一 个 地 方 , 名 叫 客 西 马 尼 。 耶 稣 对 门 徒 说 : 你 们 坐 在 这 里 , 等 我 祷 告 。 33 於 是 带 着 彼 得 、 雅 各 、 约 翰 同 去 , 就 惊 恐 起 来 , 极 其 难 过 , 34 对 他 们 说 : 我 心 里 甚 是 忧 伤 , 几 乎 要 死 ; 你 们 在 这 里 等 候 , 儆 醒 。 35 他 就 稍 往 前 走 , 俯 伏 在 地 , 祷 告 说 : 倘 若 可 行 , 便 叫 那 时 候 过 去 。 36 他 说 : 阿 爸 ! 父 阿 ! 在 你 凡 事 都 能 ; 求 你 将 这 杯 撤 去 。 然 而 , 不 要 从 我 的 意 思 , 只 要 从 你 的 意 思 。 37 耶 稣 回 来 , 见 他 们 睡 着 了 , 就 对 彼 得 说 : 西 门 , 你 睡 觉 麽 ? 不 能 儆 醒 片 时 麽 ? 38 总 要 儆 醒 祷 告 , 免 得 入 了 迷 惑 。 你 们 心 灵 固 然 愿 意 , 肉 体 却 软 弱 了 。 39 耶 稣 又 去 祷 告 , 说 的 话 还 是 与 先 前 一 样 , 40 又 来 见 他 们 睡 着 了 , 因 为 他 们 的 眼 睛 甚 是 困 倦 ; 他 们 也 不 知 道 怎 麽 回 答 。 41 第 三 次 来 , 对 他 们 说 : 现 在 你 们 仍 然 睡 觉 安 歇 罢 ( 或 作 麽 ? ) ! 够 了 , 时 候 到 了 。 看 哪 , 人 子 被 卖 在 罪 人 手 里 了 。 42 起 来 ! 我 们 走 罢 。 看 哪 , 那 卖 我 的 人 近 了 。 43 说 话 之 间 , 忽 然 那 十 二 个 门 徒 里 的 犹 大 来 了 , 并 有 许 多 人 带 着 刀 棒 , 从 祭 司 长 和 文 士 并 长 老 那 里 与 他 同 来 。 44 卖 耶 稣 的 人 曾 给 他 们 一 个 暗 号 , 说 : 我 与 谁 亲 嘴 , 谁 就 是 他 。 你 们 把 他 拿 住 , 牢 牢 靠 靠 的 带 去 。 45 犹 大 来 了 , 随 即 到 耶 稣 跟 前 , 说 : 拉 比 , 便 与 他 亲 嘴 。 46 他 们 就 下 手 拿 住 他 。 47 旁 边 站 着 的 人 , 有 一 个 拔 出 刀 来 , 将 大 祭 司 的 仆 人 砍 了 一 刀 , 削 掉 了 他 一 个 耳 朵 。 48 耶 稣 对 他 们 说 : 你 们 带 着 刀 棒 出 来 拿 我 , 如 同 拿 强 盗 麽 ? 49 我 天 天 教 训 人 , 同 你 们 在 殿 里 , 你 们 并 没 有 拿 我 。 但 这 事 成 就 , 为 要 应 验 经 上 的 话 。 50 门 徒 都 离 开 他 , 逃 走 了 。 51 有 一 个 少 年 人 , 赤 身 披 着 一 块 麻 布 , 跟 随 耶 稣 , 众 人 就 捉 拿 他 。 52 他 却 丢 了 麻 布 , 赤 身 逃 走 了 。 53 他 们 把 耶 稣 带 到 大 祭 司 那 里 , 又 有 众 祭 司 长 和 长 老 并 文 士 都 来 和 大 祭 司 一 同 聚 集 。 54 彼 得 远 远 的 跟 着 耶 稣 , 一 直 进 入 大 祭 司 的 院 里 , 和 差 役 一 同 坐 在 火 光 . 里 烤 火 。 55 祭 司 长 和 全 公 会 寻 找 见 证 控 告 耶 稣 , 要 治 死 他 , 却 寻 不 着 。 56 因 为 有 好 些 人 作 见 证 告 他 , 只 是 他 们 的 见 证 各 不 相 合 。 57 又 有 几 个 人 站 起 来 作 假 见 证 告 他 , 说 : 58 我 们 听 见 他 说 : 我 要 拆 毁 这 人 手 所 造 的 殿 , 三 日 内 就 另 造 一 座 不 是 人 手 所 造 的 。 59 他 们 就 是 这 麽 作 见 证 , 也 是 各 不 相 合 。 60 大 祭 司 起 来 站 在 中 间 , 问 耶 稣 说 : 你 甚 麽 都 不 回 答 麽 ? 这 些 人 作 见 证 告 你 ? 的 是 甚 麽 呢 ? 61 耶 稣 却 不 言 语 , 一 句 也 不 回 答 。 大 祭 司 又 问 他 说 : 你 是 那 当 称 颂 者 的 儿 子 基 督 不 是 ? 62 耶 稣 说 : 我 是 。 你 们 必 看 见 人 子 坐 在 那 权 能 者 的 右 边 , 驾 着 天 上 的 云 降 临 。 63 大 祭 司 就 撕 开 衣 服 , 说 : 我 们 何 必 再 用 见 证 人 呢 ? 64 你 们 已 经 听 见 他 这 僭 妄 的 话 了 。 你 们 的 意 见 如 何 ? 他 们 都 定 他 该 死 的 罪 。 65 就 有 人 吐 唾 沫 在 他 脸 上 , 又 蒙 着 他 的 脸 , 用 拳 头 打 他 , 对 他 说 : 你 说 预 言 罢 ! 差 役 接 过 他 来 , 用 手 掌 打 他 。 66 彼 得 在 下 边 院 子 里 ; 来 了 大 祭 司 的 一 个 使 女 , 67 见 彼 得 烤 火 , 就 看 着 他 , 说 : 你 素 来 也 是 同 拿 撒 勒 人 耶 稣 一 夥 的 。 68 彼 得 却 不 承 认 , 说 : 我 不 知 道 , 也 不 明 白 你 说 的 是 甚 麽 。 於 是 出 来 , 到 了 前 院 , 鸡 就 叫 了 。 69 那 使 女 看 见 他 , 又 对 旁 边 站 着 的 人 说 : 这 也 是 他 们 一 党 的 。 70 彼 得 又 不 承 认 。 过 了 不 多 的 时 候 , 旁 边 站 着 的 人 又 对 彼 得 说 : 你 真 是 他 们 一 党 的 ! 因 为 你 是 加 利 利 人 。 71 彼 得 就 发 咒 起 誓 的 说 : 我 不 认 得 你 们 说 的 这 个 人 。 72 立 时 鸡 叫 了 第 二 遍 。 彼 得 想 起 耶 稣 对 他 所 说 的 话 : 鸡 叫 两 遍 以 先 , 你 要 三 次 不 认 我 。 思 想 起 来 , 就 哭 了 。