Website too slow? Load as basic HTML.

Mark 12

Lutherbibel 2017

1 Und er fing an, zu ihnen in Gleichnissen zu reden: Ein Mensch pflanzte einen Weinberg und zog einen Zaun darum und grub eine Kelter und baute einen Turm und verpachtete ihn an Weingärtner und ging außer Landes. 2 Und er sandte, als die Zeit kam, einen Knecht zu den Weingärtnern, damit er von den Weingärtnern seinen Anteil an den Früchten des Weinbergs nähme. 3 Da nahmen sie ihn, schlugen ihn und schickten ihn mit leeren Händen fort. 4 Abermals sandte er zu ihnen einen andern Knecht; dem schlugen sie auf den Kopf und schmähten ihn. 5 Und er sandte einen andern, den töteten sie; und viele andere: die einen schlugen sie, die andern töteten sie. 6 Da hatte er noch einen, den geliebten Sohn; den sandte er als Letzten zu ihnen und sagte sich: Sie werden sich vor meinem Sohn scheuen. 7 Sie aber, die Weingärtner, sprachen untereinander: Dies ist der Erbe; kommt, lasst uns ihn töten, so wird das Erbe unser sein! 8 Und sie nahmen ihn und töteten ihn und warfen ihn hinaus vor den Weinberg. 9 Was wird nun der Herr des Weinbergs tun? Er wird kommen und die Weingärtner umbringen und den Weinberg andern geben. 10 Habt ihr denn nicht dieses Schriftwort gelesen (Psalm 118,22-23): »Der Stein, den die Bauleute verworfen haben, der ist zum Eckstein geworden. 11 Vom Herrn ist das geschehen und ist ein Wunder vor unsern Augen«? 12 Und sie trachteten danach, ihn zu ergreifen, und fürchteten sich doch vor dem Volk; denn sie verstanden, dass er auf sie hin dies Gleichnis gesagt hatte. Und sie ließen ihn und gingen davon. 13 Und sie sandten zu ihm einige von den Pharisäern und von den Anhängern des Herodes, dass sie ihn fingen in seinen Worten. 14 Und sie kamen und sprachen zu ihm: Meister, wir wissen, dass du wahrhaftig bist und fragst nach niemand; denn du siehst nicht auf das Ansehen der Menschen, sondern du lehrst den Weg Gottes recht. Ist's recht, dass man dem Kaiser Steuern zahlt, oder nicht? Sollen wir sie zahlen oder nicht zahlen? 15 Er aber merkte ihre Heuchelei und sprach zu ihnen: Was versucht ihr mich? Bringt mir einen Silbergroschen, dass ich ihn sehe! 16 Und sie brachten einen. Da sprach er zu ihnen: Wessen Bild und Aufschrift ist das? Sie sprachen zu ihm: Des Kaisers. 17 Da sprach Jesus zu ihnen: Gebt dem Kaiser, was des Kaisers ist, und Gott, was Gottes ist! Und sie wunderten sich über ihn. 18 Da traten die Sadduzäer zu ihm, die sagen, es gebe keine Auferstehung; die fragten ihn und sprachen: 19 Meister, Mose hat uns vorgeschrieben (5. Mose 25,5-6): »Wenn jemandes Bruder stirbt und hinterlässt eine Frau, aber keine Kinder, so soll sein Bruder sie zur Frau nehmen und seinem Bruder Nachkommen erwecken.« 20 Nun waren sieben Brüder. Der erste nahm eine Frau; der starb und hinterließ keine Kinder. 21 Und der zweite nahm sie und starb und hinterließ auch keine Kinder. Und ebenso der dritte. 22 Und alle sieben hinterließen keine Kinder. Zuletzt nach allen starb die Frau auch. 23 Nun in der Auferstehung, wenn sie auferstehen: Wessen Frau wird sie sein? Denn alle sieben haben sie zur Frau gehabt. 24 Da sprach Jesus zu ihnen: Irrt ihr nicht darum, weil ihr weder die Schrift kennt noch die Kraft Gottes? 25 Denn wenn sie von den Toten auferstehen, so werden sie weder heiraten noch sich heiraten lassen, sondern sie sind wie die Engel im Himmel. 26 Aber von den Toten, dass sie auferstehen, habt ihr nicht gelesen im Buch des Mose, bei dem Dornbusch, wie Gott zu ihm sagte und sprach (2. Mose 3,6): »Ich bin der Gott Abrahams und der Gott Isaaks und der Gott Jakobs«? 27 Gott ist nicht ein Gott der Toten, sondern der Lebenden. Ihr irrt sehr. 28 Und es trat zu ihm einer der Schriftgelehrten, der ihnen zugehört hatte, wie sie miteinander stritten. Als er sah, dass er ihnen gut geantwortet hatte, fragte er ihn: Welches ist das höchste Gebot von allen? 29 Jesus antwortete: Das höchste Gebot ist das: »Höre, Israel, der Herr, unser Gott, ist der Herr allein, 30 und du sollst den Herrn, deinen Gott, lieben von ganzem Herzen, von ganzer Seele, von ganzem Gemüt und mit all deiner Kraft« (5. Mose 6,4-5). 31 Das andre ist dies: »Du sollst deinen Nächsten lieben wie dich selbst« (3. Mose 19,18). Es ist kein anderes Gebot größer als diese. 32 Und der Schriftgelehrte sprach zu ihm: Ja, Meister, du hast recht geredet! Er ist einer, und ist kein anderer außer ihm; 33 und ihn lieben von ganzem Herzen, von ganzem Gemüt und mit aller Kraft, und seinen Nächsten lieben wie sich selbst, das ist mehr als alle Brandopfer und Schlachtopfer. 34 Da Jesus sah, dass er verständig antwortete, sprach er zu ihm: Du bist nicht fern vom Reich Gottes. Und niemand wagte mehr, ihn zu fragen. 35 Und Jesus fing an und sprach, als er im Tempel lehrte: Wieso sagen die Schriftgelehrten, der Christus sei Davids Sohn? 36 David selbst hat durch den Heiligen Geist gesagt (Psalm 110,1): »Der Herr sprach zu meinem Herrn: Setze dich zu meiner Rechten, bis ich deine Feinde unter deine Füße lege.« 37 David selbst nennt ihn ja »Herr«. Woher ist er dann sein Sohn? Und die große Menge hörte ihn gern. 38 Und er lehrte sie und sprach: Seht euch vor vor den Schriftgelehrten, die gern in langen Gewändern umhergehen und sich auf dem Markt grüßen lassen 39 und sitzen gern obenan in den Synagogen und beim Gastmahl; 40 sie fressen die Häuser der Witwen und verrichten zum Schein lange Gebete. Die werden ein umso härteres Urteil empfangen. 41 Und Jesus setzte sich dem Gotteskasten gegenüber und sah zu, wie das Volk Geld einlegte in den Gotteskasten. Und viele Reiche legten viel ein. 42 Und es kam eine arme Witwe und legte zwei Scherflein ein; das ist ein Heller. 43 Und er rief seine Jünger zu sich und sprach zu ihnen: Wahrlich, ich sage euch: Diese arme Witwe hat mehr in den Gotteskasten gelegt als alle, die etwas eingelegt haben. 44 Denn sie haben alle von ihrem Überfluss eingelegt; diese aber hat von ihrer Armut ihre ganze Habe eingelegt, alles, was sie zum Leben hatte.

Mark 12

Ketab El Hayat

1 وَأَخَذَ يُخَاطِبُهُمْ بِأَمْثَالٍ، فَقَالَ: «غَرَسَ إِنْسَانٌ كَرْماً، وَأَقَامَ حَوْلَهُ سُوراً، وَحَفَرَ فِيهِ حَوْضَ مَعْصَرَةٍ، وَبَنَى فِيهِ بُرْجَ حِرَاسَةٍ. ثُمَّ سَلَّمَ الْكَرْمَ إِلَى مُزَارِعِينَ، وَسَافَرَ. 2 وَفِي الأَوَانِ، أَرْسَلَ إِلَى الْمُزَارِعِينَ عَبْداً لِيَتَسَلَّمَ مِنْهُمْ حِصَّتَهُ مِنْ ثَمَرِ الْكَرْمِ. 3 إِلاَّ أَنَّهُمْ أَمْسَكُوهُ وَضَرَبُوهُ وَرَدُّوهُ فَارِغَ الْيَدَيْنِ. 4 فَعَادَ وَأَرْسَلَ إِلَيْهِمْ عَبْداً آخَرَ، فَشَجُّوا رَأْسَهُ وَرَدُّوهُ مُهَاناً. 5 ثُمَّ أَرْسَلَ آخَرَ أَيْضاً فَقَتَلُوهُ. ثُمَّ أَرْسَلَ آخَرِينَ كَثِيرِينَ، فَضَرَبُوا بَعْضاً وَقَتَلُوا بَعْضاً. 6 وَإِذْ كَانَ لَهُ بَعْدُ ابْنٌ وَحِيدٌ حَبِيبٌ، أَرْسَلَهُ أَيْضاً إِلَيْهِمْ أَخِيراً، قَائِلاً: إِنَّهُمْ سَيَهَابُونَ ابْنِي! 7 وَلكِنَّ أُولئِكَ الْمُزَارِعِينَ قَالُوا بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: هذَا هُوَ الْوَرِيثُ؛ تَعَالَوْا نَقْتُلْهُ فَنَحْصُلَ عَلَى الْمِيرَاثِ! 8 فَأَمْسَكُوهُ وَقَتَلُوهُ وَطَرَحُوهُ خَارِجَ الْكَرْمِ. 9 فَمَاذَا يَفْعَلُ رَبُّ الْكَرْمِ؟ إِنَّهُ يَأْتِي وَيُهْلِكُ الْمُزَارِعِينَ، وَيُسَلِّمُ الْكَرْمَ إِلَى غَيْرِهِمْ. 10 أَفَمَا قَرَأْتُمْ هذِهِ الآيَةَ الْمَكْتُوبَةَ: الْحَجَرُ الَّذِي رَفَضَهُ الْبُنَاةُ، هُوَ نَفْسُهُ صَارَ حَجَرَ الزَّاوِيَةِ. 11 مِنَ الرَّبِّ كَانَ هذَا، وَهُوَ عَجِيبٌ فِي أَنْظَارِنَا!» 12 فَسَعَوْا إِلَى الْقَبْضِ عَلَيْهِ، وَلكِنَّهُمْ خَافُوا الْجَمْعَ، لأَنَّهُمْ أَدْرَكُوا أَنَّهُ كَانَ يَعْنِيهِمْ بِهذَا الْمَثَلِ. فَتَرَكُوهُ وَانْصَرَفُوا.  13 ثُمَّ أَرْسَلُوا إِلَيْهِ بَعْضاً مِنَ الْفَرِّيسِيِّينَ وَأَعْضَاءِ حِزْبِ هِيرُودُسَ، لِكَيْ يُوْقِعُوهُ بِكَلِمَةٍ يَقُولُهَا. 14 فَجَاءُوا وَقَالُوا لَهُ: «يَامُعَلِّمُ، نَحْنُ نَعْلَمُ أَنَّكَ صَادِقٌ، وَلاَ تُبَالِي بِأَحَدٍ، لأَنَّكَ لاَ تُرَاعِي مَقَامَاتِ النَّاسِ، بَلْ تُعَلِّمُ طَرِيقَ اللهِ بِالْحَقِّ: أَيَحِلُّ أَنْ تُدْفَعَ الْجِزْيَةُ لِلْقَيْصَرِ أَمْ لاَ؟ أَنَدْفَعُهَا أَمْ لاَ نَدْفَعُ؟» 15 وَلكِنَّهُ إِذْ عَلِمَ نِفَاقَهُمْ قَالَ لَهُمْ: «لِمَاذَا تُجَرِّبُونَنِي؟ أَحْضِرُوا إِلَيَّ دِينَاراً لأَرَاهُ!» 16 فَأَحْضَرُوا إِلَيْهِ دِينَاراً، فَسَأَلَهُمْ: «لِمَنْ هذِهِ الصُّورَةُ وَهذَا النَّقْشُ؟» فَقَالُوا لَهُ: «لِلْقَيْصَرِ». 17 فَرَدَّ عَلَيْهِمْ قَائِلاً: «أَعْطُوا مَا لِلْقَيْصَرِ لِلْقَيْصَرِ، وَمَا لِلهِ لِلهِ!» فَذُهِلُوا مِنْهُ.  18 وَتَقَدَّمَ إِلَيْهِ بَعْضُ الصَّدُّوقِيِّينَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالْقِيَامَةِ، وَسَأَلُوهُ قَائِلِينَ: 19 «يَامُعَلِّمُ، كَتَبَ لَنَا مُوسَى: إِنْ مَاتَ لأَحَدٍ أَخٌ وَتَرَكَ زَوْجَتَهُ مِنْ بَعْدِهِ دُونَ أَنْ يُخَلِّفَ أَوْلاَداً، فَعَلَى أَخِيهِ أَنْ يَتَزَوَّجَ بِأَرْمَلَتِهِ وَيُقِيمَ نَسْلاً عَلَى اسْمِ أَخِيهِ. 20 فَقَدْ كَانَ هُنَالِكَ سَبْعَةُ إِخْوَةٍ، اتَّخَذَ أَوَّلُهُمْ زَوْجَةً ثُمَّ مَاتَ دُونَ أَنْ يُخَلِّفَ نَسْلاً، 21 فَاتَّخَذَهَا الثَّانِي ثُمَّ مَاتَ هُوَ أَيْضاً دُونَ أَنْ يُخَلِّفَ نَسْلاً، فَفَعَلَ الثَّالِثُ كَذلِكَ. 22 وَهكَذَا اتَّخَذَهَا السَّبْعَةُ دُونَ أَنْ يُخَلِّفُوا نَسْلاً. وَمِنْ بَعْدِهِمْ جَمِيعاً، مَاتَتِ الْمَرْأَةُ أَيْضاً. 23 فَفِي الْقِيَامَةِ، عِنْدَمَا يَقُومُونَ، لِمَنْ مِنْهُمْ تَكُونُ الْمَرْأَةُ زَوْجَةً، فَقَدْ كَانَتْ زَوْجَةً لِكُلٍّ مِنَ السَّبْعَةِ؟» 24 فَرَدَّ عَلَيْهِمْ يَسُوعُ قَائِلاً: «أَلَسْتُمْ فِي ضَلالٍ لأَنَّكُمْ لاَ تَفْهَمُونَ الْكِتَابَ وَلاَ قُدْرَةَ اللهِ؟ 25 فَعِنْدَمَا يَقُومُ النَّاسُ مِنْ بَيْنِ الأَمْوَاتِ، لاَ يَتَزَوَّجُونَ وَلاَ يُزَوَّجُونَ، بَلْ يَكُونُونَ كَالْمَلاَئِكَةِ الَّذِينَ فِي السَّمَاوَاتِ. 26 وَأَمَّا عَنِ الأَمْوَاتِ أَنَّهُمْ يَقُومُونَ، أَفَمَا قَرَأْتُمْ فِي كِتَابِ مُوسَى، فِي الْحَدِيثِ عَنِ الْعُلَّيْقَةِ، كَيْفَ كَلَّمَهُ اللهُ قَائِلاً: أَنَا إِلهُ إِبْرَاهِيمَ وَإِلهُ إِسْحَاقَ وَإِلهُ يَعْقُوبَ؟ 27 فَإِنَّهُ لَيْسَ بِإِلهِ أَمْوَاتٍ، بَلْ هُوَ إِلهُ أَحْيَاءٍ. فَأَنْتُمْ إِذَنْ فِي ضَلالٍ عَظِيمٍ!»  28 وَتَقَدَّمَ إِلَيْهِ وَاحِدٌ مِنَ الْكَتَبَةِ كَانَ قَدْ سَمِعَهُمْ يَتَجَادَلُونَ، وَرَأَى أَنَّهُ أَحْسَنَ الرَّدَّ عَلَيْهِمْ، فَسَأَلَهُ: «أَيَّةُ وَصِيَّةٍ هِيَ أُولَى الْوَصَايَا جَمِيعاً؟» 29 فَأَجَابَهُ يَسُوعُ: «أُولَى الْوَصَايَا جَمِيعاً هِيَ: اسْمَعْ يَاإِسْرَائِيلُ، الرَّبُّ إِلهُنَا رَبٌّ وَاحِدٌ 30 فَأَحِبَّ الرَّبَّ إِلهَكَ بِكُلِّ قَلْبِكَ وَبِكُلِّ نَفْسِكَ وَبِكُلِّ فِكْرِكَ وَبِكُلِّ قُوَّتِكَ. هذِهِ هِيَ الْوَصِيَّةُ الأُولَى. 31 وَهُنَاكَ ثَانِيَةٌ مِثْلُهَا، وَهِيَ أَنْ تُحِبَّ قَرِيبَكَ كَنَفْسِكَ. فَمَا مِنْ وَصِيَّةٍ أُخْرَى أَعْظَمُ مِنْ هَاتَيْنِ». 32 فَقَالَ لَهُ الْكَاتِبُ: «صَحِيحٌ، يَامُعَلِّمُ! حَسَبَ الْحَقِّ تَكَلَّمْتَ. فَإِنَّ اللهَ وَاحِدٌ وَلَيْسَ آخَرُ سِوَاهُ. 33 وَمَحَبَّتُهُ بِكُلِّ الْقَلْبِ وَبِكُلِّ الْفَهْمِ وَبِكُلِّ الْقُوَّةِ، وَمَحَبَّةُ الْقَرِيبِ كَالنَّفْسِ، أَفْضَلُ مِنْ جَمِيعِ الْمُحْرَقَاتِ وَالذَّبَائِحِ!» 34 فَلَمَّا رَأَى يَسُوعُ أَنَّهُ أَجَابَ بِحِكْمَةٍ، قَالَ لَهُ: «لَسْتَ بَعِيداً عَنْ مَلَكُوتِ اللهِ!» وَلَمْ يَجْرُؤْ أَحَدٌ بَعْدَ ذلِكَ أَنْ يُوَجِّهَ إِلَيْهِ أَيَّ سُؤَالٍ.  35 وَتَكَلَّمَ يَسُوعُ فِيمَا هُوَ يُعَلِّمُ فِي الْهَيْكَلِ، فَقَالَ: «كَيْفَ يَقُولُ الْكَتَبَةُ إِنَّ الْمَسِيحَ هُوَ ابْنُ دَاوُدَ؟ 36 فَإِنَّ دَاوُدَ نَفْسَهُ قَالَ بِالرُّوحِ الْقُدُسِ: قَالَ الرَّبُّ لِرَبِّي: اجْلِسْ عَنْ يَمِينِي حَتَّى أَضَعَ أَعْدَاءَكَ مَوْطِئاً لِقَدَمَيْكَ! 37 فَمَادَامَ دَاوُدُ نَفْسُهُ يَدْعُوهُ الرَّبَّ فَمِنْ أَيْنَ يَكُونُ ابْنَهُ؟» وَكَانَ الْجَمْعُ الْعَظِيمُ يَسْمَعُهُ بِسُرُورٍ.  38 وَقَالَ لَهُمْ فِي تَعْلِيمِهِ: «خُذُوا حِذْرَكُمْ مِنَ الْكَتَبَةِ الَّذِينَ يُحِبُّونَ التَّجَوُّلَ بِالأَثْوَابِ الْفَضْفَاضَةِ، وَتَلَقِّي التَّحِيَّاتِ فِي السَّاحَاتِ الْعَامَّةِ، 39 وَالأَمَاكِنَ الأُولَى فِي الْمَجَامِعِ، وَأَمَاكِنَ الصَّدَارَةِ فِي الْوَلاَئِمِ. 40 يَلْتَهِمُونَ بُيُوتَ الأَرَامِلِ، وَيَتَبَاهُونَ بِإِطَالَةِ الصَّلَوَاتِ. هؤُلاَءِ سَتَنْزِلُ بِهِمْ دَيْنُونَةٌ أَقْسَى!»  41 وَإِذْ جَلَسَ يَسُوعُ مُقَابِلَ صُنْدُوقِ الْهَيْكَلِ، رَأَى كَيْفَ كَانَ الْجَمْعُ يُلْقُونَ النُّقُودَ فِي الصُّنْدُوقِ. وَأَلْقَى كَثِيرُونَ مِنَ الأَغْنِيَاءِ مَالاً كَثِيراً. 42 ثُمَّ جَاءَتْ أَرْمَلَةٌ فَقِيرَةٌ وَأَلْقَتْ فَلْسَيْنِ يُسَاوِيَانِ رُبْعاً وَاحِداً. 43 فَدَعَا تَلاَمِيذَهُ وَقَالَ لَهُمْ: «الْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ هذِهِ الأَرْمَلَةَ الْفَقِيرَةَ قَدْ أَلْقَتْ أَكْثَرَ مِنْ جَمِيعِ الَّذِينَ أَلْقَوْا فِي الصُّنْدُوقِ: 44 لأَنَّ جَمِيعَهُمْ أَلْقَوْا مِنَ الْفَاضِلِ عَنْ حَاجَتِهِمْ، وَلكِنَّهَا هِيَ أَلْقَتْ مِنْ حَاجَتِهَا كُلَّ مَا عِنْدَهَا أَلْقَتْ مَعِيشَتَهَا كُلَّهَا!»

Mark 12

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 عيسی برای تعليم مردم، حكايات و مَثَلهای بسياری بيان می‌كرد. او يكبار فرمود: «شخصی تاكستانی درست كرد و دور آن ديواری كشيد. در آن حوضچه‌ای نيز برای گرفتن آب‌انگور كَند و يک برج ديده‌بانی نيز بنا كرد. سپس باغ را به چند باغبان اجاره داد و خود به سفر رفت. 2 در فصل انگورچينی، خدمتكارش را فرستاد تا سهم خود را از محصول باغ بگيرد. 3 ولی باغبانها او را زدند و دست خالی برگرداندند. 4 «صاحب باغ يک نفر ديگر را فرستاد؛ اين بار به او دشنام دادند و او را زدند و سرش را نيز شكستند. 5 نفر بعدی را نيز كشتند. ديگران را هم يا زدند يا كشتند. 6 تا اينكه فقط يک نفر برای صاحب تاكستان باقی ماند، يعنی تنها پسرش. آخر او را فرستاد، به اميد اينكه به او احترام خواهند گذاشت. 7 «ولی وقتی باغبانها ديدند كه پسرش می‌آيد، به يكديگر گفتند: او پس از مرگ پدرش، صاحب اين باغ خواهد شد. پس بياييد او را بكشيم تا باغ مال ما شود. 8 پس او را گرفتند و كشتند و جنازه‌اش را از باغ بيرون انداختند. 9 «حال به نظر شما، صاحب باغ وقتی اين خبر را بشنود چه خواهد كرد؟ او آمده، همه را خواهد كشت و باغ را به ديگران اجاره خواهد داد. 10 آيا به ياد نداريد كتاب آسمانی چه می‌گويد؟ می‌فرمايد: همان سنگی كه بَنّاها دور انداختند، مهمترين سنگِ بنای ساختمان شده است. 11 اين كار خداوند است و به نظر همه عجيب می‌آيد.» 12 سران قوم يهود خواستند همانجا او را بگيرند، چون فهميدند كه منظور عيسی از باغبانهای ظالم، اشاره به ايشان می‌باشد. اما از ترس مردم اقدامی نكردند و او را بحال خود گذاشتند و رفتند. 13 اما بعداً، چند تن از فريسيان و از هواداران حزب «هيروديان» را بعنوان جاسوس فرستادند تا عيسی را با سؤالات مختلف درگير سازند و از جوابهای او، بهانه‌ای بدست آورده، او را بازداشت كنند. 14 پس جاسوسان آمدند و گفتند: «استاد، ما می‌دانيم كه شما هر چه باشد، حقيقت را می‌گوييد، و هرگز تحت تأثير عقايد و خواستهای مردم قرار نمی‌گيريد، بلكه راه خدا را با درستی تعليم می‌دهيد. حالا بفرماييد آيا درست است كه ما به دولت روم باج و خراج بدهيم؟» 15 عيسی متوجه‌ء نيرنگ ايشان شد و فرمود: «چرا می‌خواهيد مرا آزمايش كنيد. سكه‌ای به من نشان دهيد تا بگويم.» 16 وقتی سكه را به او دادند، پرسيد: «عكس و اسم چه كسی روی اين سكه است؟» جواب دادند: «امپراطور روم.» 17 فرمود: «مال امپراطور را به امپراطور بدهيد، و مال خدا را به خدا!» جواب عيسی ايشان را حيران كرد. 18 سپس يک دسته ديگر به اسم صدوقی‌ها كه منكر روز قيامت هستند، جلو آمدند و سؤال كرده، گفتند: 19 «استاد، موسی فرموده است هرگاه مردی بميرد و فرزندی نداشته باشد، برادرش همسر او را به زنی بگيرد تا صاحب اولاد شده، آنها را فرزندان و نسل برادر مرده‌ء خود بداند. 20 اما هفت برادر بودند؛ اولی زنی گرفت و بی‌اولاد درگذشت. 21 پس دومی همسر او را به زنی گرفت، ولی او هم بی‌فرزند مرد. سومی هم او را گرفت و بی‌اولاد فوت كرد. 22 و به همين ترتيب، همه‌ء برادرها مردند ولی هيچكدام صاحب فرزند نشدند. سرانجام آن زن نيز مرد. 23 حال، آنچه ما می‌خواهيم بدانيم اينست كه در روز قيامت، آن زن، همسر كدام يک از آن هفت برادر خواهد شد، چون هر هفت برادر او را به زنی گرفته بودند؟» 24 عيسی جواب داد: «شما چقدر گمراهيد، زيرا نه از كلام خدا چيزی می‌دانيد نه از قدرت خدا. 25 وقتی آن هفت برادر و آن زن در روز قيامت زنده شوند، ديگر ازدواج نخواهند كرد بلكه مانند فرشتگان خدا خواهند بود. 26 «ولی درباره‌ء روز قيامت و زنده شدن مردگان، مگر سرگذشت موسی و بوته‌ء سوزان را در كتاب تورات نخوانده‌ايد؟ در آنجا خدا به موسی فرمود: من خدای ابراهيم، خدای اسحاق و خدای يعقوب هستم. 27 «در واقع خدا به موسی می‌گفت كه اين اشخاص با اينكه صدها سال از مرگشان می‌گذرد، ولی ايشان در نظر او زنده‌اند، و گرنه برای شخصی كه در قيد حيات نيست، لازم نيست بگويد من خدای او هستم. حالا می‌بينيد چقدر در اشتباهيد!» 28 يكی از علمای مذهبی كه آنجا ايستاده بود و به گفت و گوی ايشان گوش می‌داد، وقتی ديد عيسی چه جواب دندان‌شكنی به آنان داد، پرسيد: «از تمام احكام خدا، كدام از همه مهمتر است؟» 29 عيسی جواب داد: «آنكه می‌گويد: ای قوم اسرائيل گوش كن، تنها خدايی كه وجود دارد خداوند ماست. 30 و بايد او را با تمام قلب و جان و فكر و نيروی خود دوست بداری. 31 «دومين حكم مهم اين است: ديگران را به اندازه‌ء خودت دوست داشته باش. «هيچ دستوری مهمتر از اين دو نيست.» 32 عالِم مذهبی در جواب عيسی گفت: «استاد، كاملاً درست فرموديد. فقط يک خدا وجود دارد و غير از او خدای ديگری نيست. 33 و من قبول دارم كه بايد او را با تمام قلب و فهم و قوتم دوست بدارم و ديگران را نيز به اندازه‌ء خودم دوست بدارم. اين كار حتی از قربانی كردن حيوانات در خانه‌ء خدا بسيار مهم‌تر است.» 34 عيسی كه ديد اين شخص متوجه‌ء حقيقت شده است، فرمود: «تو از ملكوت خدا دور نيستی.» از آن پس، ديگر هيچكس جرأت نكرد از او چيزی بپرسد. 35 يک روز كه عيسی در خانه‌ء خدا به مردم تعليم می‌داد، پرسيد: «چرا روحانيان شما می‌گويند كه مسيح بايد از نسل داود باشد؟ 36 در حاليكه داود خودش، وقتی از روح خدا به او الهام شد، چنين گفت: خدا به خداوند من فرمود به دست راست من بنشين تا دشمنانت را زير پايت بيندازم. 37 داود خودش مسيح را خداوند خود می‌خواند، پس چطور ممكن است مسيح، پسر او باشد؟» مردم از اين گونه سؤالات بسيار لذت می‌بردند و با شور و علاقه‌ء فراوان به سخنان او گوش می‌دادند. 38 باز خطاب به مردم فرمود: «از اين روحانيان متظاهر دوری كنيد! ايشان در قباهای بلند خود احساس بزرگی می‌كنند و وقتی در بازار قدم می‌زنند دوست دارند همه در مقابلشان سر تعظيم فرود آورند. 39 دوست دارند در عبادتگاه در بهترين جايها بنشينند و در ضيافتها در صدر مجلس باشند. 40 ولی در همان حال، اموال خانه‌ء بيوه زنان را تصاحب می‌كنند و بعد برای اينكه كسی متوجه كارهای كثيفشان نشود، در برابر چشم مردم نمازشان را طول می‌دهند. به همين خاطر خدا ايشان را به شديدترين وضع مجازات خواهد كرد.» 41 سپس عيسی به مكانی از خانه‌ء خدا رفت كه در آنجا صندوق اعانات بود. او به مردمی كه پول خود را در صندوق می‌انداختند چشم دوخته بود. بعضی كه ثروتمند بودند مبلغ زيادی تقديم می‌كردند. 42 در آن ميان يک بيوه زن فقير هم آمد و دو سكه‌ء كم‌ارزش در صندوق انداخت. 43-44 عيسی شاگردان خود را فراخواند و به ايشان فرمود: «آنچه اين بيوه زن فقير در صندوق انداخت، از تمام آنچه كه اين ثروتمندان هديه كردند، بيشتر بود. چون آنان جزئی از ثروت خود را به خدا دادند، ولی اين زن تمام دارايی خود را داد.»

Mark 12

New International Version

1 Jesus then began to speak to them in parables: “A man planted a vineyard. He put a wall around it, dug a pit for the winepress and built a watchtower. Then he rented the vineyard to some farmers and moved to another place. 2 At harvest time he sent a servant to the tenants to collect from them some of the fruit of the vineyard. 3 But they seized him, beat him and sent him away empty-handed. 4 Then he sent another servant to them; they struck this man on the head and treated him shamefully. 5 He sent still another, and that one they killed. He sent many others; some of them they beat, others they killed. 6 “He had one left to send, a son, whom he loved. He sent him last of all, saying, ‘They will respect my son.’ 7 “But the tenants said to one another, ‘This is the heir. Come, let’s kill him, and the inheritance will be ours.’ 8 So they took him and killed him, and threw him out of the vineyard. 9 “What then will the owner of the vineyard do? He will come and kill those tenants and give the vineyard to others. 10 Haven’t you read this passage of Scripture: “ ‘The stone the builders rejected has become the cornerstone; 11 the Lord has done this, and it is marvelous in our eyes’[1]?” 12 Then the chief priests, the teachers of the law and the elders looked for a way to arrest him because they knew he had spoken the parable against them. But they were afraid of the crowd; so they left him and went away. 13 Later they sent some of the Pharisees and Herodians to Jesus to catch him in his words. 14 They came to him and said, “Teacher, we know that you are a man of integrity. You aren’t swayed by others, because you pay no attention to who they are; but you teach the way of God in accordance with the truth. Is it right to pay the imperial tax[2] to Caesar or not? 15 Should we pay or shouldn’t we?” But Jesus knew their hypocrisy. “Why are you trying to trap me?” he asked. “Bring me a denarius and let me look at it.” 16 They brought the coin, and he asked them, “Whose image is this? And whose inscription?” “Caesar’s,” they replied. 17 Then Jesus said to them, “Give back to Caesar what is Caesar’s and to God what is God’s.” And they were amazed at him. 18 Then the Sadducees, who say there is no resurrection, came to him with a question. 19 “Teacher,” they said, “Moses wrote for us that if a man’s brother dies and leaves a wife but no children, the man must marry the widow and raise up offspring for his brother. 20 Now there were seven brothers. The first one married and died without leaving any children. 21 The second one married the widow, but he also died, leaving no child. It was the same with the third. 22 In fact, none of the seven left any children. Last of all, the woman died too. 23 At the resurrection[3] whose wife will she be, since the seven were married to her?” 24 Jesus replied, “Are you not in error because you do not know the Scriptures or the power of God? 25 When the dead rise, they will neither marry nor be given in marriage; they will be like the angels in heaven. 26 Now about the dead rising—have you not read in the Book of Moses, in the account of the burning bush, how God said to him, ‘I am the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob’[4]? 27 He is not the God of the dead, but of the living. You are badly mistaken!” 28 One of the teachers of the law came and heard them debating. Noticing that Jesus had given them a good answer, he asked him, “Of all the commandments, which is the most important?” 29 “The most important one,” answered Jesus, “is this: ‘Hear, O Israel: The Lord our God, the Lord is one.[5] 30 Love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your mind and with all your strength.’[6] 31 The second is this: ‘Love your neighbor as yourself.’[7] There is no commandment greater than these.” 32 “Well said, teacher,” the man replied. “You are right in saying that God is one and there is no other but him. 33 To love him with all your heart, with all your understanding and with all your strength, and to love your neighbor as yourself is more important than all burnt offerings and sacrifices.” 34 When Jesus saw that he had answered wisely, he said to him, “You are not far from the kingdom of God.” And from then on no one dared ask him any more questions. 35 While Jesus was teaching in the temple courts, he asked, “Why do the teachers of the law say that the Messiah is the son of David? 36 David himself, speaking by the Holy Spirit, declared: “ ‘The Lord said to my Lord: “Sit at my right hand until I put your enemies under your feet.” ’[8] 37 David himself calls him ‘Lord.’ How then can he be his son?” The large crowd listened to him with delight. 38 As he taught, Jesus said, “Watch out for the teachers of the law. They like to walk around in flowing robes and be greeted with respect in the marketplaces, 39 and have the most important seats in the synagogues and the places of honor at banquets. 40 They devour widows’ houses and for a show make lengthy prayers. These men will be punished most severely.” 41 Jesus sat down opposite the place where the offerings were put and watched the crowd putting their money into the temple treasury. Many rich people threw in large amounts. 42 But a poor widow came and put in two very small copper coins, worth only a few cents. 43 Calling his disciples to him, Jesus said, “Truly I tell you, this poor widow has put more into the treasury than all the others. 44 They all gave out of their wealth; but she, out of her poverty, put in everything—all she had to live on.”

Mark 12

Священное Писание, Восточный перевод

1 И Он стал говорить с ними притчами.– Один человек посадил виноградник, обнёс его забором, выкопал яму для давильни[1] и построил сторожевую башню. Он отдал виноградник внаём виноградарям, а сам уехал в далёкую страну. 2 Когда пришло время, он послал раба к виноградарям, чтобы забрать у них урожай. 3 Но виноградари схватили раба, избили и отослали с пустыми руками. 4 Тогда хозяин послал к ним другого раба; но с ним поступили ещё хуже: разбили ему голову и издевались над ним. 5 Хозяин послал ещё одного раба; его виноградари убили. Он посылал ещё многих рабов, но виноградари одних избивали, других убивали. 6 В конце концов, у хозяина остался только его единственный любимый сын. Он послал его к ним последним. «К сыну-то моему они проявят уважение», – думал он. 7 Но виноградари сказали друг другу: «Это наследник. Пойдём, убьём его, и наследство будет нашим». 8 Они схватили его, убили и выбросили его из виноградника. 9 Что же сделает хозяин виноградника? Конечно же, он придёт и убьёт виноградарей, а виноградник отдаст другим. 10 Разве вы не читали в Писании:«Камень, который отвергли строители,стал краеугольным. 11 Это совершил Вечный,и как это удивительно для нас!»[2] 12 Когда предводители народа поняли, что эту притчу Иса рассказал о них, они хотели арестовать Его, но побоялись народа. Поэтому они оставили Его и ушли. 13 Потом они подослали к Исе блюстителей Таурата и сторонников правителя Ирода, чтобы те поймали Его на слове. 14 Подойдя к Исе, они сказали:– Учитель! Мы знаем, что Ты человек честный и прямой и Тебя не заботит мнение других. Ты не стремишься никому угодить, а истинно учишь тому, в чём заключается воля Всевышнего. Скажи нам, надо ли платить дань римскому императору или нет? 15 Платить нам её или не платить?Иса, зная их лицемерие, сказал:– Вы хотите поймать Меня на слове? Принесите Мне посмотреть серебряную монету[3]. 16 Ему принесли монету, и Он спросил:– Кто на ней изображён и чьё на ней имя?– Императора, – ответили они. 17 – Отдавайте императору то, что принадлежит императору, а Всевышнему – то, что принадлежит Всевышнему, – сказал им Иса. Они были поражены Его ответом. 18 К Исе подошли саддукеи[4], которые утверждают, что нет воскресения мёртвых. Они спросили Его: 19 – Учитель! Муса написал в Таурате, что если женатый мужчина умрёт, не оставив детей, то его брат должен жениться на вдове и восстановить род своему брату.[5] 20 Было семеро братьев. Первый женился и умер, не оставив потомства. 21 На вдове женился его брат и тоже умер, не оставив потомства. То же самое произошло и с третьим. 22 Брали её за себя все семеро, и никто из них не оставил после себя детей. После всех умерла и женщина. 23 Чьей женой будет эта женщина после воскресения? Ведь все семеро были женаты на ней. 24 Иса ответил им:– Не потому ли вы заблуждаетесь, что не знаете ни Писаний, ни силы Всевышнего? 25 Воскресшие из мёртвых не будут ни жениться, ни выходить замуж, а будут как ангелы на небесах. 26 А о том, что мёртвые воскресают, разве вы не читали в Таурате, переданном нам через Мусу, историю о терновом кусте? Там Всевышний сказал Мусе: «Я – Бог Ибрахима, Бог Исхака и Бог Якуба»[6]. 27 Он Бог не мёртвых, а живых. Вы глубоко заблуждаетесь. 28 Один из учителей Закона, слушая этот спор, заметил, как хорошо ответил Иса, и спросил у Него:– Какое из повелений в Таурате самое важное? 29 Иса ответил:– Самое важное повеление – это: «Слушай, Исраил! Вечный – наш Бог, и Он – един. 30 Люби Вечного, Бога твоего, всем сердцем и всей душой, всем разумом и всеми своими силами»[7]. 31 Второе повеление: «Люби ближнего твоего, как самого себя»[8]. Нет повелений важнее этих двух. 32 – Прекрасно, Учитель, – сказал учитель Закона. – Ты прав, говоря, что Всевышний один, и нет другого Бога, кроме Него. 33 Любить Его всем сердцем, всем разумом, всеми силами и любить ближнего, как самого себя – это важнее, чем все всесожжения и жертвы. 34 Иса, видя, как разумно ответил учитель Закона, сказал ему:– Недалеко ты от Царства Всевышнего.С тех пор никто больше не решался задавать Ему вопросы. 35 Продолжая учить в храме, Иса сказал:– Почему учители Закона говорят, что Масих – Сын Давуда? 36 Ведь сам Давуд сказал под водительством Святого Духа:«Вечный сказал моему Повелителю:сядь по правую руку от Меня,пока Я не повергну всех врагов Твоихк ногам Твоим»[9]. 37 Если сам Давуд называет Масиха Повелителем, то как Он может быть его сыном?Большая толпа слушала Ису с радостью. 38 А Он учил:– Остерегайтесь учителей Закона. Они любят наряжаться в длинные одежды и любят, когда их приветствуют в людных местах. 39 Они сидят на самых почётных местах в молитвенных домах иудеев и на званых обедах. 40 Они разоряют дома вдов и напоказ долго молятся. Таких ждёт самое суровое наказание. 41 Сев напротив сокровищницы храма, Иса смотрел, как люди кладут в неё деньги. Многие богачи бросали помногу. 42 Но вот подошла бедная вдова и бросила всего две мелкие монеты[10]. 43 Иса подозвал учеников и сказал им:– Говорю вам истину, эта бедная вдова положила больше всех, кто клал в сокровищницу, 44 потому что все давали от своего избытка, а она от своей нищеты положила всё, что у неё было на жизнь.

Mark 12

中文和合本(简体)

1 耶 稣 就 用 比 喻 对 他 们 说 : 有 人 栽 了 一 个 葡 萄 园 , 周 围 圈 上 篱 笆 , 挖 了 一 个 压 酒 池 , 盖 了 一 座 楼 , 租 给 园 户 , 就 往 外 国 去 了 。 2 到 了 时 候 , 打 发 一 个 仆 人 到 园 户 那 里 , 要 从 园 户 收 葡 萄 园 的 果 子 。 3 园 户 拿 住 他 , 打 了 他 , 叫 他 空 手 回 去 。 4 再 打 发 一 个 仆 人 到 他 们 那 里 。 他 们 打 伤 他 的 头 , 并 且 凌 辱 他 。 5 又 打 发 一 个 仆 人 去 , 他 们 就 杀 了 他 。 後 又 打 发 好 些 仆 人 去 , 有 被 他 们 打 的 , 有 被 他 们 杀 的 。 6 园 主 还 有 一 位 是 他 的 爱 子 , 末 後 又 打 发 他 去 , 意 思 说 : 他 们 必 尊 敬 我 的 儿 子 。 7 不 料 , 那 些 园 户 彼 此 说 : 这 是 承 受 产 业 的 。 来 罢 , 我 们 杀 他 , 产 业 就 归 我 们 了 ! 8 於 是 拿 住 他 , 杀 了 他 , 把 他 丢 在 园 外 。 9 这 样 , 葡 萄 园 的 主 人 要 怎 麽 办 呢 ? 他 要 来 除 灭 那 些 园 户 , 将 葡 萄 园 转 给 别 人 。 10 经 上 写 着 说 : 匠 人 所 弃 的 石 头 , 已 作 了 房 角 的 头 块 石 头 。 11 这 是 主 所 作 的 , 在 我 们 眼 中 看 为 希 奇 。 这 经 你 们 没 有 念 过 麽 ? 12 他 们 看 出 这 比 喻 是 指 着 他 们 说 的 , 就 想 要 捉 拿 他 , 只 是 惧 怕 百 姓 , 於 是 离 开 他 走 了 。 13 後 来 , 他 们 打 发 几 个 法 利 赛 人 和 几 个 希 律 党 的 人 到 耶 稣 那 里 , 要 就 着 他 的 话 陷 害 他 。 14 他 们 来 了 , 就 对 他 说 : 夫 子 , 我 们 知 道 你 是 诚 实 的 , 甚 麽 人 你 都 不 徇 情 面 ; 因 为 你 不 看 人 的 外 貌 , 乃 是 诚 诚 实 实 传 神 的 道 。 纳 税 给 该 撒 可 以 不 可 以 ? 15 我 们 该 纳 不 该 纳 ? 耶 稣 知 道 他 们 的 假 意 , 就 对 他 们 说 : 你 们 为 甚 麽 试 探 我 ? 拿 一 个 银 钱 来 给 我 看 ! 16 我 们 该 纳 不 该 纳 ? 耶 稣 知 道 他 们 的 假 意 , 就 对 他 们 说 : 你 们 为 甚 麽 试 探 我 ? 拿 一 个 银 钱 来 给 我 看 ! 17 耶 稣 说 : 该 撒 的 物 当 归 给 该 撒 , 神 的 物 当 归 给 神 。 他 们 就 很 希 奇 他 。 18 撒 都 该 人 常 说 没 有 复 活 的 事 。 他 们 来 问 耶 稣 说 : 19 夫 子 , 摩 西 为 我 们 写 着 说 : 人 若 死 了 , 撇 下 妻 子 , 没 有 孩 子 , 他 兄 弟 当 娶 他 的 妻 , 为 哥 哥 生 子 立 後 。 20 有 弟 兄 七 人 , 第 一 个 娶 了 妻 , 死 了 , 没 有 留 下 孩 子 。 21 第 二 个 娶 了 他 , 也 死 了 , 没 有 留 下 孩 子 。 第 三 个 也 是 这 样 。 22 那 七 个 人 都 没 有 留 下 孩 子 ; 末 了 , 那 妇 人 也 死 了 。 23 当 复 活 的 时 候 , 他 是 那 一 个 的 妻 子 呢 ? 因 为 他 们 七 个 人 都 娶 过 他 。 24 耶 稣 说 : 你 们 所 以 错 了 , 岂 不 是 因 为 不 明 白 圣 经 , 不 晓 得 神 的 大 能 麽 ? 25 人 从 死 里 复 活 , 也 不 娶 也 不 嫁 , 乃 像 天 上 的 使 者 一 样 。 26 论 到 死 人 复 活 , 你 们 没 有 念 过 摩 西 的 书 荆 棘 篇 上 所 载 的 麽 ? 神 对 摩 西 说 : 我 是 亚 伯 拉 罕 的 神 , 以 撒 的 神 , 雅 各 的 神 。 27 神 不 是 死 人 的 神 , 乃 是 活 人 的 神 。 你 们 是 大 错 了 。 28 有 一 个 文 士 来 , 听 见 他 们 辩 论 , 晓 得 耶 稣 回 答 的 好 , 就 问 他 说 : 诫 命 中 那 是 第 一 要 紧 的 呢 ? 29 耶 稣 回 答 说 : 第 一 要 紧 的 就 是 说 : 以 色 列 阿 , 你 要 听 , 主 ─ 我 们 神 是 独 一 的 主 。 30 你 要 尽 心 、 尽 性 、 尽 意 、 尽 力 爱 主 ─ 你 的 神 。 31 其 次 就 是 说 : 要 爱 人 如 己 。 再 没 有 比 这 两 条 诫 命 更 大 的 了 。 32 那 文 士 对 耶 稣 说 : 夫 子 说 , 神 是 一 位 , 实 在 不 错 ; 除 了 他 以 外 , 再 没 有 别 的 神 ; 33 并 且 尽 心 、 尽 智 、 尽 力 爱 他 , 又 爱 人 如 己 , 就 比 一 切 燔 祭 和 各 样 祭 祀 好 的 多 。 34 耶 稣 见 他 回 答 的 有 智 慧 , 就 对 他 说 : 你 离 神 的 国 不 远 了 。 从 此 以 後 , 没 有 人 敢 再 问 他 甚 麽 。 35 耶 稣 在 殿 里 教 训 人 , 就 问 他 们 说 : 文 士 怎 麽 说 基 督 是 大 卫 的 子 孙 呢 ? 36 大 卫 被 圣 灵 感 动 , 说 : 主 对 我 主 说 , 你 坐 在 我 的 右 边 , 等 我 使 你 仇 敌 作 你 的 脚 凳 。 37 大 卫 既 自 己 称 他 为 主 , 他 怎 麽 又 是 大 卫 的 子 孙 呢 ? 众 人 都 喜 欢 听 他 。 38 耶 稣 在 教 训 之 间 , 说 : 你 们 要 防 备 文 士 ; 他 们 好 穿 长 衣 游 行 , 喜 爱 人 在 街 市 上 问 他 们 的 安 , 39 又 喜 爱 会 堂 里 的 高 位 , 筵 席 上 的 首 座 。 40 他 们 侵 吞 寡 妇 的 家 产 , 假 意 作 很 长 的 祷 告 。 这 些 人 要 受 更 重 的 刑 罚 ! 41 耶 稣 对 银 库 坐 着 , 看 众 人 怎 样 投 钱 入 库 。 有 好 些 财 主 往 里 投 了 若 干 的 钱 。 42 有 一 个 穷 寡 妇 来 , 往 里 投 了 两 个 小 钱 , 就 是 一 个 大 钱 。 43 耶 稣 叫 门 徒 来 , 说 : 我 实 在 告 诉 你 们 , 这 穷 寡 妇 投 入 库 里 的 , 比 众 人 所 投 的 更 多 。 44 因 为 , 他 们 都 是 自 己 有 馀 , 拿 出 来 投 在 里 头 ; 但 这 寡 妇 是 自 己 不 足 , 把 他 一 切 养 生 的 都 投 上 了 。