Website too slow? Load as basic HTML.

Luke 7

Lutherbibel 2017

1 Nachdem Jesus seine Rede vor dem Volk vollendet hatte, ging er nach Kapernaum. 2 Ein Hauptmann aber hatte einen Knecht, der ihm lieb und wert war; der lag todkrank. 3 Da er aber von Jesus hörte, sandte er Älteste der Juden zu ihm und bat ihn, zu kommen und seinen Knecht gesund zu machen. 4 Als sie aber zu Jesus kamen, baten sie ihn inständig und sprachen: Er ist es wert, dass du ihm dies erfüllst; 5 denn er hat unser Volk lieb, und die Synagoge hat er uns erbaut. 6 Da ging Jesus mit ihnen. Als er aber nicht mehr fern von dem Haus war, sandte der Hauptmann Freunde zu ihm und ließ ihm sagen: Ach, Herr, bemühe dich nicht; ich bin nicht wert, dass du unter mein Dach gehst; 7 darum habe ich auch mich selbst nicht für würdig geachtet, zu dir zu kommen; sondern sprich ein Wort, so wird mein Knecht gesund. 8 Denn auch ich bin ein Mensch, der einer Obrigkeit untersteht, und habe Soldaten unter mir; und wenn ich zu einem sage: Geh hin!, so geht er hin; und zu einem andern: Komm her!, so kommt er; und zu meinem Knecht: Tu das!, so tut er's. 9 Da Jesus das hörte, wunderte er sich über ihn und wandte sich um und sprach zu dem Volk, das ihm nachfolgte: Ich sage euch: Solchen Glauben habe ich auch in Israel nicht gefunden. 10 Und als die Boten wieder nach Hause kamen, fanden sie den Knecht gesund. 11 Und es begab sich danach, dass er in eine Stadt mit Namen Nain ging; und seine Jünger gingen mit ihm und eine große Menge. 12 Als er aber nahe an das Stadttor kam, siehe, da trug man einen Toten heraus, der der einzige Sohn seiner Mutter war, und sie war eine Witwe; und eine große Menge aus der Stadt ging mit ihr. 13 Und da sie der Herr sah, jammerte sie ihn, und er sprach zu ihr: Weine nicht! 14 Und trat hinzu und berührte den Sarg, und die Träger blieben stehen. Und er sprach: Jüngling, ich sage dir, steh auf! 15 Und der Tote richtete sich auf und fing an zu reden, und Jesus gab ihn seiner Mutter. 16 Und Furcht ergriff sie alle, und sie priesen Gott und sprachen: Es ist ein großer Prophet unter uns aufgestanden, und: Gott hat sein Volk besucht. 17 Und diese Kunde von ihm erscholl im ganzen jüdischen Land und in allen umliegenden Ländern. 18 Und die Jünger des Johannes verkündeten ihm das alles. Und Johannes rief zwei seiner Jünger zu sich 19 und sandte sie zum Herrn und ließ ihm sagen: Bist du, der da kommen soll, oder sollen wir auf einen andern warten? 20 Als aber die Männer zu ihm kamen, sprachen sie: Johannes der Täufer hat uns zu dir gesandt und lässt dir sagen: Bist du, der da kommen soll, oder sollen wir auf einen andern warten? 21 Zu der Stunde machte Jesus viele gesund von Krankheiten und Plagen und bösen Geistern, und vielen Blinden schenkte er das Augenlicht. 22 Und er antwortete und sprach zu ihnen: Geht und verkündet Johannes, was ihr gesehen und gehört habt: Blinde sehen, Lahme gehen, Aussätzige werden rein und Taube hören, Tote stehen auf, Armen wird das Evangelium gepredigt; 23 und selig ist, wer sich nicht ärgert an mir. 24 Als aber die Boten des Johannes fortgingen, fing Jesus an, zu dem Volk über Johannes zu reden: Was zu sehen seid ihr hinausgegangen in die Wüste? Ein Schilfrohr, das vom Wind bewegt wird? 25 Oder was zu sehen seid ihr hinausgegangen? Einen Menschen in weichen Kleidern? Seht, die herrliche Kleider tragen und üppig leben, die sind an den königlichen Höfen. 26 Oder was zu sehen seid ihr hinausgegangen? Einen Propheten? Ja, ich sage euch: Er ist mehr als ein Prophet. 27 Er ist's, von dem geschrieben steht (Maleachi 3,1): »Siehe, ich sende meinen Boten vor dir her, der deinen Weg vor dir bereiten soll.« 28 Ich sage euch, dass unter denen, die von einer Frau geboren sind, keiner größer ist als Johannes; der aber der Kleinste ist im Reich Gottes, ist größer als er. 29 Und alles Volk, das ihn hörte, und die Zöllner gaben Gott recht und ließen sich taufen mit der Taufe des Johannes. 30 Aber die Pharisäer und die Lehrer des Gesetzes verwarfen für sich Gottes Ratschluss und ließen sich nicht von ihm taufen. 31 Mit wem soll ich die Menschen dieses Geschlechts vergleichen, und wem sind sie gleich? 32 Sie sind den Kindern gleich, die auf dem Markt sitzen und rufen einander zu: Wir haben euch aufgespielt, und ihr habt nicht getanzt; wir haben Klagelieder gesungen, und ihr habt nicht geweint. 33 Denn Johannes der Täufer ist gekommen und aß kein Brot und trank keinen Wein; und ihr sagt: Er ist von einem Dämon besessen. 34 Der Menschensohn ist gekommen, isst und trinkt; und ihr sagt: Siehe, dieser Mensch ist ein Fresser und Weinsäufer, ein Freund der Zöllner und Sünder! 35 Und doch ist die Weisheit gerechtfertigt worden von allen ihren Kindern. 36 Es bat ihn aber einer der Pharisäer, mit ihm zu essen. Und er ging hinein in das Haus des Pharisäers und setzte sich zu Tisch. 37 Und siehe, eine Frau war in der Stadt, die war eine Sünderin. Als die vernahm, dass er zu Tisch saß im Haus des Pharisäers, brachte sie ein Alabastergefäß mit Salböl 38 und trat von hinten zu seinen Füßen, weinte und fing an, seine Füße mit Tränen zu netzen und mit den Haaren ihres Hauptes zu trocknen, und küsste seine Füße und salbte sie mit dem Salböl. 39 Da aber das der Pharisäer sah, der ihn eingeladen hatte, sprach er bei sich selbst und sagte: Wenn dieser ein Prophet wäre, so wüsste er, wer und was für eine Frau das ist, die ihn anrührt; denn sie ist eine Sünderin. 40 Jesus antwortete und sprach zu ihm: Simon, ich habe dir etwas zu sagen. Er aber sprach: Meister, sag es! 41 Ein Gläubiger hatte zwei Schuldner. Einer war fünfhundert Silbergroschen schuldig, der andere fünfzig. 42 Da sie aber nicht bezahlen konnten, schenkte er's beiden. Wer von ihnen wird ihn mehr lieben? 43 Simon antwortete und sprach: Ich denke, der, dem er mehr geschenkt hat. Er aber sprach zu ihm: Du hast recht geurteilt. 44 Und er wandte sich zu der Frau und sprach zu Simon: Siehst du diese Frau? Ich bin in dein Haus gekommen; du hast mir kein Wasser für meine Füße gegeben; diese aber hat meine Füße mit Tränen genetzt und mit ihren Haaren getrocknet. 45 Du hast mir keinen Kuss gegeben; diese aber hat, seit ich hereingekommen bin, nicht abgelassen, meine Füße zu küssen. 46 Du hast mein Haupt nicht mit Öl gesalbt; sie aber hat meine Füße mit Salböl gesalbt. 47 Deshalb sage ich dir: Ihre vielen Sünden sind vergeben, denn sie hat viel geliebt; wem aber wenig vergeben wird, der liebt wenig. 48 Und er sprach zu ihr: Dir sind deine Sünden vergeben. 49 Da fingen die an, die mit zu Tisch saßen, und sprachen bei sich selbst: Wer ist dieser, der auch Sünden vergibt? 50 Er aber sprach zu der Frau: Dein Glaube hat dir geholfen; geh hin in Frieden!

Luke 7

Ketab El Hayat

1 وَبَعْدَمَا أَتَمَّ إِلْقَاءَ أَقْوَالِهِ كُلِّهَا فِي مَسَامِعِ الشَّعْبِ، دَخَلَ بَلْدَةَ كَفْرَنَاحُومَ. 2 وَكَانَ عِنْدَ قَائِدِ مِئَةٍ عَبْدٌ مَرِيضٌ قَدْ أَشْرَفَ عَلَى الْمَوْتِ، وَكَانَ عَزِيزاً عَلَيْهِ. 3 فَلَمَّا سَمِعَ بِيَسُوعَ، أَرْسَلَ إِلَيْهِ شُيُوخَ الْيَهُودِ، مُتَوَسِّلاً إِلَيْهِ أَنْ يَأْتِيَ وَيُنْقِذَ عَبْدَهُ. 4 وَلَمَّا أَدْرَكُوا يَسُوعَ، طَلَبُوا إِلَيْهِ بِإِلْحَاحٍ قَائِلِينَ: «إِنَّهُ يَسْتَحِقُّ أَنْ تَمْنَحَهُ طَلَبَهُ، 5 فَهُوَ يُحِبُّ أُمَّتَنَا، وَقَدْ بَنَى لَنَا الْمَجْمَعَ». 6 فَرَافَقَهُمْ يَسُوعُ. وَلَكِنْ مَا إِنْ أَصْبَحَ عَلَى مَقْرَبَةٍ مِنَ الْبَيْتِ، حَتَّى أَرْسَلَ إِلَيْهِ قَائِدُ الْمِئَةِ بَعْضَ أَصْدِقَائِهِ، يَقُولُ لَهُ: «يَاسَيِّدُ، لاَ تُكَلِّفْ نَفْسَكَ، لأَنِّي لاَ أَسْتَحِقُّ أَنْ تَدْخُلَ تَحْتَ سَقْفِ بَيْتِي. 7 وَلِذلِكَ لاَ أَعْتَبِرُ نَفْسِي أَهْلاً لأَنْ أُلاَقِيَكَ. إِنَّمَا قُلْ كَلِمَةً، فَيُشْفَى خَادِمِي: 8 فَأَنَا أَيْضاً رَجُلٌ مَوْضُوعٌ تَحْتَ سُلْطَةٍ أَعْلَى مِنِّي، وَلِي جُنُودٌ تَحْتَ إِمْرَتِي، أَقُولُ لأَحَدِهِمْ: اذْهَبْ! فَيَذْهَبُ؛ وَلِغَيْرِهِ: تَعَالَ! فَيَأْتِي؛ وَلِعَبْدِي: افْعَلْ هَذَا! فَيَفْعَلُ». 9 فَلَمَّا سَمِعَ يَسُوعُ ذلِكَ، تَعَجَّبَ مِنْهُ، ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى الْجَمْعِ الَّذِي يَتْبَعُهُ، وَقَالَ: «أَقُولُ لَكُمْ، لَمْ أَجِدْ حَتَّى فِي إِسْرَائِيلَ إِيمَاناً عَظِيماً كَهَذَا!» 10 وَلَمَّا رَجَعَ الْمُرْسَلُونَ إِلَى الْبَيْتِ، وَجَدُوا الْعَبْدَ الْمَرِيضَ قَدْ تَعَافَى.  11 وَفِي الْيَوْمِ التَّالِي، ذَهَبَ إِلَى مَدِينَةٍ اسْمُهَا نَايِينُ، يُرَافِقُهُ كَثِيرُونَ مِنْ تَلاَمِيذِهِ وَجمْعٌ عَظِيمٌ. 12 وَلَمَّا اقْتَرَبَ مِنْ بَابِ الْمَدِينَةِ، إِذَا مَيْتٌ مَحْمُولٌ، وَهُوَ ابْنٌ وَحِيدٌ لأُمِّهِ الَّتِي كَانَتْ أَرْمَلَةً، وَكَانَ مَعَهَا جَمْعٌ كَبِيرٌ مِنَ الْمَدِينَةِ. 13 فَلَمَّا رَآهَا الرَّبُّ، تَحَنَّنَ عَلَيْهَا، وَقَالَ لَهَا: «لاَ تَبْكِي!» 14 ثُمَّ تَقَدَّمَ وَلَمَسَ النَّعْشَ، فَتَوَقَّفَ حَامِلُوهُ. وَقَالَ: «أَيُّهَا الشَّابُّ، لَكَ أَقُولُ: قُمْ!» 15 فَجَلَسَ الْمَيْتُ وَبَدَأَ يَتَكَلَّمُ، فَسَلَّمَهُ إِلَى أُمِّهِ. 16 فَاسْتَوْلَى الْخَوْفُ عَلَى الْجَمِيعِ، وَمَجَّدُوا اللهَ، قَائِلِينَ: «قَدْ قَامَ فِينَا نَبِيٌّ عَظِيمٌ وَتَفَقَّدَ اللهُ شَعْبَهُ!» 17 وَذَاعَ هَذَا الْخَبَرُ عَنْهُ فِي مِنْطَقَةِ الْيَهُودِيَّةِ كُلِّهَا وَفِي جَمِيعِ النَّوَاحِي الْمُجَاوِرَةِ.  18 وَنَقَلَ تَلاَمِيذُ يُوحَنَّا إِلَيْهِ خَبَرَ هذِهِ كُلِّهَا. فَدَعَا يُوحَنَّا اثْنَيْنِ مِنْ تَلاَمِيذِهِ، 19 وَأَرْسَلَهُمَا إِلَى الرَّبِّ، يَسْأَلُهُ: «أَأَنْتَ هُوَ الآتِي، أَمْ نَنْتَظِرُ آخَرَ؟» 20 فَلَمَّا جَاءَ الرَّجُلاَنِ إِلَى الرَّبِّ، قَالاَ: «أَرْسَلَنَا إِلَيْكَ يُوحَنَّا الْمَعْمَدَانُ، يَسْأَلُ: أَأَنْتَ هُوَ الآتِي، أَمْ نَنْتَظِرُ آخَرَ؟» 21 وَفِي تِلْكَ السَّاعَةِ شَفَى كَثِيرِينَ مِنْ أَمْرَاضٍ وَعِلَلٍ وَأَرْوَاحٍ شِرِّيرَةٍ، وَوَهَبَ الْبَصَرَ لِعُمْيَانٍ كَثِيرِينَ. 22 فَرَدَّ يَسُوعُ عَلَى الْمُرْسَلَيْنِ قَائِلاً: «اذْهَبَا وَأَخْبِرَا يُوحَنَّا بِمَا قَدْ رَأَيْتُمَا وَسَمِعْتُمَا: أَنَّ الْعُمْيَانَ يُبْصِرُونَ، وَالْعُرْجَ يَمْشُونَ، وَالْبُرْصَ يُطَهَّرُونَ، وَالصُّمَّ يَسْمَعُونَ، وَالْمَوْتَى يُقَامُونَ، وَالْمَسَاكِينَ يُبَشَّرُونَ. 23 وَطُوبَى لِكُلِّ مَنْ لاَ يَشُكُّ فِيَّ!»  24 وَمَا إِنِ انْصَرَفَ مُرْسَلا يُوحَنَّا حَتَّى أَخَذَ يَسُوعُ يَتَحَدَّثُ إِلَى الْجُمُوعِ عَنْ يُوحَنَّا «مَاذَا خَرَجْتُمْ إِلَى الْبَرِّيَّةِ لِتَرَوْا؟ أَقَصَبَةً تَهُزُّهَا الرِّيَاحُ؟ 25 بَلْ مَاذَا خَرَجْتُمْ لِتَرَوْا؟ أَإِنْسَاناً يَلْبَسُ ثِيَاباً نَاعِمَةً؟ هَا إِنَّ لاَبِسِي الثِّيَابِ الْفَاخِرَةِ وَالْمُتَرَفِّهِينَ هُمْ فِي قُصُورِ الْمُلُوكِ. 26 إِذَنْ، مَاذَا خَرَجْتُمْ لِتَرَوْا؟ أَنَبِيّاً؟ نَعَمْ، أَقُولُ لَكُمْ، وَأَعْظَمَ مِنْ نَبِيٍّ! 27 فَهَذَا هُوَ الَّذِي كُتِبَ عَنْهُ: إِنِّي مُرْسِلٌ قُدَّامَكَ مَلاكِي الَّذِي يُمَهِّدُ لَكَ طَرِيقَكَ. 28 فَإِنِّي أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَ مَنْ وَلَدَتْهُمُ النِّسَاءُ أَعْظَمُ مِنْ يُوحَنَّا، وَلكِنَّ الأَصْغَرَ فِي مَلَكُوتِ اللهِ أَعْظَمُ مِنْهُ!» 29 وَلَمَّا سَمِعَ ذلِكَ جَمِيعُ الشَّعْبِ، حَتَّى جُبَاةُ الضَّرَائِبِ، اعْتَرَفُوا بِبِرِّ اللهِ إِذْ كَانُوا قَدْ تَعَمَّدُوا بِمَعْمُودِيَّةِ يُوحَنَّا؛ 30 وَأَمَّا الْفَرِّيسِيُّونَ وَعُلَمَاءُ الشَّرِيعَةِ؛ فَقَدْ رَفَضُوا قَصْدَ اللهِ مِنْ نَحْوِهِمْ إِذْ لَمْ يَكُونُوا قَدْ تَعَمَّدُوا عَلَى يَدِهِ.  31 «فَبِمَنْ أُشَبِّهُ إِذَنْ أَهْلَ هَذَا الْجِيلِ؟ وَمَنْ يُشْبِهُونَ؟ 32 إِنَّهُمْ يُشْبِهُونَ أَوْلاَداً جَالِسِينَ فِي السَّاحَةِ الْعَامَّةِ، يُنَادِي بَعْضُهُمْ بَعْضاً قَائِلِينَ: زَمَّرْنَا لَكُمْ، فَلَمْ تَرْقُصُوا؛ ثُمَّ نَدَبْنَا لَكُمْ، فَلَمْ تَبْكُوا! 33 فَقَدْ جَاءَ يُوحَنَّا الْمَعْمَدَانُ لاَ يَأْكُلُ وَلاَ يَشْرَبُ خَمْراً، فَقُلْتُمْ: إِنَّ شَيْطَاناً يَسْكُنُهُ. 34 ثُمَّ جَاءَ ابْنُ الإِنْسَانِ يَأْكُلُ وَيَشْرَبُ، فَقُلْتُمْ: هَذَا رَجُلٌ شَرِهٌ سِكِّيرٌ، صَدِيقٌ لِجُبَاةِ الضَّرَائِبِ وَالْخَاطِئِينَ؛ 35 وَلكِنَّ الْحِكْمَةَ قَدْ بَرَّرَهَا جَمِيعُ أَبْنَائِهَا».  36 وَلكِنَّ وَاحِداً مِنَ الْفَرِّيسِيِّينَ طَلَبَ إِلَيْهِ أَنْ يَأْكُلَ عِنْدَهُ. فَدَخَلَ بَيْتَ الْفَرِّيسِيِّ وَاتَّكَأَ. 37 وَكَانَ فِي الْمَدِينَةِ امْرَأَةٌ خَاطِئَةٌ، فَمَا إِنْ عَلِمَتْ أَنَّهُ مُتَّكِئٌ فِي بَيْتِ الْفَرِّيسِيِّ، حَتَّى جَاءَتْ تَحْمِلُ قَارُورَةَ عِطْرٍ، 38 وَوَقَفَتْ مِنْ وَرَائِهِ عِنْدَ قَدَمَيْهِ بَاكِيَةً، وَأَخَذَتْ تَبُلُّ قَدَمَيْهِ بِالدُّمُوعِ وَتَمْسَحُهُمَا بِشَعْرِ رَأْسِهَا، وَتُقَبِّلُ قَدَمَيْهِ بِحَرَارَةٍ وَتَدْهُنُهُمَا بِالْعِطْرِ. 39 فَلَمَّا رَأَى الْفَرِّيسِيُّ الَّذِي دَعَاهُ ذلِكَ، حَدَّثَ نَفْسَهُ قَائِلاً: «لَوْ كَانَ هَذَا نَبِيّاً، لَعَلِمَ مَنْ هِيَ هذِهِ الْمَرْأَةُ الَّتِي تَلْمِسُهُ، وَمَا حَالُهَا؛ فَإِنَّهَا خَاطِئَةٌ!» 40 فَرَدَّ عَلَيْهِ يَسُوعُ قَائِلاً: «يَاسِمْعَانُ، عِنْدِي شَيْءٌ أَقُولُهُ لَكَ». أَجَابَ: «قُلْ يَامُعَلِّمُ!» 41 فَقَالَ: «كَانَ لأَحَدِ الْمُتَعَامِلِينَ بِالدَّيْنِ، دَيْنٌ عَلَى اثْنَيْنِ: عَلَى أَحَدِهِمَا خَمْسُ مِئَةِ دِينَارٍ، وَعَلَى الآخَرِ خَمْسُونَ. 42 وَلكِنْ إِذْ لَمْ يَكُنْ عِنْدَهُمَا مَا يَدْفَعَانِهِ وَفَاءً لِلدَّيْنِ، سَامَحَهُمَا كِلَيْهِمَا. فَأَيُّهُمَا يَكُونُ أَكْثَرَ حُبّاً لَهُ؟» 43 فَأَجَابَ سِمْعَانُ: «أَظُنُّ الَّذِي سَامَحَهُ بِالدَّيْنِ الأَكْبَرِ». فَقَالَ لَهُ: «حَكَمْتَ حُكْماً صَحِيحاً!» 44 ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى الْمَرْأَةِ، وَقَالَ لِسِمْعَانَ: «أَتَرَى هذِهِ الْمَرْأَةَ؟ إِنِّي دَخَلْتُ بَيْتَكَ وَلَمْ تُقَدِّمْ لِي مَاءً لِغَسْلِ قَدَمَيَّ! أَمَّا هِيَ، فَقَدْ غَسَلَتْ قَدَمَيَّ بِالدُّمُوعِ وَمَسَحَتْهُمَا بِشَعْرِهَا. 45 أَنْتَ لَمْ تُقَبِّلْنِي قُبْلَةً وَاحِدَةً! أَمَّا هِيَ، فَمُنْذُ دُخُولِي لَمْ تَتَوَقَّفْ عَنْ تَقْبِيلِ قَدَمَيَّ. 46 أَنْتَ لَمْ تَدْهُنْ رَأْسِي بِزَيْتٍ! أَمَّا هِيَ، فَقَدْ دَهَنَتْ قَدَمَيَّ بِالْعِطْرِ. 47 لِهَذَا السَّبَبِ أَقُولُ لَكَ: إِنَّ خَطَايَاهَا الْكَثِيرَةَ قَدْ غُفِرَتْ، لِهَذَا أَحَبَّتْ كَثِيراً. وَلكِنَّ الَّذِي يُغْفَرُ لَهُ الْقَلِيلُ، يُحِبُّ قَلِيلاً!» 48 ثُمَّ قَالَ لَهَا: «مَغْفُورَةٌ لَكِ خَطَايَاكِ!» 49 فَأَخَذَ الْحَاضِرُونَ يُسَائِلُونَ أَنْفُسَهُمْ: «مَنْ هُوَ هَذَا الَّذِي يَغْفِرُ الْخَطَايَا أَيْضاً؟» 50 وَقَالَ لِلْمَرْأَةِ: «إِيمَانُكِ قَدْ خَلَّصَكِ. اذْهَبِي بِسَلاَمٍ!»

Luke 7

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 هنگامی كه عيسی اين سخنان را به پايان رسانيد، به كفرناحوم بازگشت. 2 در آن شهر، يک افسر رومی، غلامی داشت كه برايش خيلی عزيز بود. از قضا آن غلام بيمار شد و به حال مرگ افتاد. 3 وقتی افسر از آمدن عيسی باخبر شد، چند نفر از بزرگان يهود را فرستاد تا از او خواهش كنند كه بيايد و غلامش را شفا بخشد. 4 پس آنان با اصرار، به عيسی التماس كردند كه همراه ايشان برود و آن غلام را شفا دهد. ايشان گفتند: «اين افسر مرد بسيار نيكوكاری است. اگر كسی پيدا شود كه لايق لطف تو باشد، همين شخص است. 5 زيرا نسبت به يهوديان مهربان بوده و عبادتگاهی نيز برای ما ساخته است!» 6 عيسی با ايشان رفت. اما پيش از آنكه به خانه برسند، آن افسر چند نفر از دوستان خود را فرستاد تا به عيسی چنين بگويند: «سَروَر من، به خود زحمت ندهيد كه به خانه من بياييد، چون من لايق چنين افتخاری نيستم. 7 خود را نيز لايق نمی‌دانم كه به حضورتان بيايم. از همانجا كه هستيد، فقط دستور بدهيد تا غلام من شفا يابد! 8 من خود، زير دست افسران ارشد هستم و از طرف ديگر، سربازانی را تحت فرمان خود دارم. فقط كافی است به سربازی دستور بدهم «برو» تا برود. يا بگويم «بيا» تا بيايد، و به غلام خود بگويم «چنين و چنان كن» تا بكند. پس شما نيز فقط دستور بدهيد تا خدمتگزار من بهبود يابد!» 9 عيسی وقتی اين را شنيد، تعجب كرد و رو به جمعيتی كه همراهش بودند، نمود و گفت: «در ميان تمام يهوديان اسرائيل، حتی يک نفر را نديده‌ام كه چنين ايمانی داشته باشد.» 10 وقتی دوستان آن افسر به خانه بازگشتند، غلام كاملاً شفا يافته بود. 11 چندی بعد، عيسی با شاگردان خود به شهری به نام نائين رفت و مانند هميشه، گروه بزرگی از مردم نيز همراه او بودند. 12 وقتی به دروازه شهر رسيدند، ديدند كه جنازه‌ای را می‌برند. جوانی كه تنها پسر يک بيوه‌زن بود، مرده بود. بسياری از اهالی آن شهر، با آن زن عزاداری می‌كردند. 13 وقتی عيسای خداوند، آن مادر داغديده را ديد، دلش بحال او سوخت و فرمود: «گريه نكن!» 14 سپس نزديک تابوت رفت و دست بر آن گذارد. كسانی كه تابوت را می‌بردند، ايستادند. عيسی فرمود: «ای جوان، به تو می‌گويم، برخيز!» 15 بلافاصله، آن جوان برخاست و نشست و با كسانی كه دور او را گرفته بودند، مشغول گفتگو شد! به اين ترتيب، عيسی او را به مادرش بازگردانيد. 16 تمام كسانی كه اين معجزه را ديدند، با ترس و احترام، خدا را شكر كرده، می‌گفتند: «نبی بزرگی در ميان ما ظهور كرده است! خداوند به ياری ما آمده است!» 17 آنگاه خبر اين معجزه در سراسر ايالت يهوديه و در سرزمينهای اطراف منتشر شد. 18 هنگامی كه يحيی خبر كارهای عيسی را از زبان شاگردان خود شنيد، 19 دو نفر از ايشان را نزد او فرستاد تا بپرسند: «آيا تو همان مسيح موعود هستی يا هنوز بايد منتظر آمدن او باشيم؟» 20-22 آن دو شاگرد هنگامی نزد عيسی رسيدند كه او افليج‌ها، كورها و بيماران مختلف را شفا می‌بخشيد و ارواح پليد را از وجود ديوانگان اخراج می‌كرد. آنان سؤال يحيی را به عرض او رساندند. عيسی در جواب فرمود: «نزد يحيی بازگرديد و آنچه ديديد و شنيديد، برای او بيان كنيد كه چگونه نابينايان بينا می‌شوند، لنگ‌ها راه می‌روند، جذامی‌ها شفا می‌يابند، ناشنواها شنوا می‌گردند، مرده‌ها زنده می‌شوند و فقرا پيغام نجاتبخش خدا را می‌شنوند. 23 سپس به او بگوييد، خوشابحال كسی كه به من شک نكند.» 24 وقتی آن دو فرستاده رفتند، عيسی درباره يحيی با مردم سخن گفت و فرمود: «آن مرد كه برای ديدنش به بيابان يهوديه رفته بوديد، كه بود؟ آيا مردی بود سست چون علف، كه از وزش هر بادی بلرزد؟ 25 آيا مردی بود با لباسهای گرانقيمت؟ اگر شخص عياش و خوش‌گذرانی بود، در قصرها زندگی می‌كرد، نه در بيابان! 26 آيا رفته بوديد پيامبری را ببينيد؟ بلی، به شما می‌گويم كه يحيی از يک پيامبر نيز بزرگتر است. 27 او همان رسولی است كه كتاب آسمانی درباره‌اش می‌فرمايد: «من رسول خود را پيش از تو می‌فرستم تا راه را برايت باز كند.» 28 در ميان تمام انسانهايی كه تابحال بدنيا آمده‌اند، كسی بزرگتر از يحيی نبوده است. با وجود اين، كوچكترين فرد در ملكوت خدا از يحيی بزرگتر است! 29 «تمام كسانی كه پيغام يحيی را شنيدند، حتی مأمورين باج و خراج، تسليم خواست خدا گرديده، از دست او غسل‌تعميد گرفتند. 30 ولی فريسی‌ها و علمای دين، دعوت خدا را رد كردند و حاضر نشدند از او تعميد بگيرند. 31 «پس درباره اين قبيل اشخاص چه بگويم؟ ايشان را به چه چيز تشبيه كنم؟ 32 مانند كودكانی هستند كه در كوچه‌ها به هنگام بازی، با بی‌حوصلگی به همبازيهای خود می‌گويند: «نه به ساز ما می‌رقصيد، و نه به نوحه‌ء ما گريه می‌كنيد.» 33 زيرا درباره يحيای تعميددهنده كه اغلب روزه‌دار بود و شراب هم نمی‌نوشيد، می‌گفتيد كه ديوانه است! 34 و درباره من كه می‌خورم و می‌نوشم، می‌گوييد كه شخصی است پرخور و ميگسار و همنشين گناهكاران! 35 اگر عاقل بوديد، چنين نمی‌گفتيد و می‌دانستيد چرا او چنان می‌كرد و من چنين!» 36 روزی يكی از فريسيان عيسی را برای صرف غذا به خانه خود دعوت كرد. عيسی نيز دعوت او را پذيرفت و به خانه او رفت. وقتی سر سفره نشسته بودند، 37 زنی بدكاره كه شنيده بود عيسی در آن خانه است، شيشه‌ای نفيس پر از عطر گرانبها برداشت، 38 و وارد شد و پشت سر عيسی، نزد پايهايش نشست و شروع به گريستن كرد. قطره‌های اشک او روی پايهای عيسی می‌چكيد و او با مويهای سر خود آنها را پاک می‌كرد. سپس پايهای عيسی را بوسيد و روی آنها عطر ريخت. 39 صاحب خانه يعنی آن فريسی، وقتی اين وضع را مشاهده نمود و آن زن را شناخت، با خود گفت: «اگر اين مرد فرستاده خدا بود، يقيناً متوجه می‌شد كه اين زن گناهكار و ناپاک است!» 40 عيسی خيالات دل او را درک كرد و به او گفت: «شمعون، می‌خواهم چيزی به تو بگويم.» شمعون گفت: «بفرما استاد!» 41 آنگاه عيسی داستانی برای او تعريف كرد و گفت: «شخصی از دو نفر طلب داشت، از يكی 500 سكه و از ديگری 50 سكه. 42 اما هيچيک از آن دو، نمی‌توانست بدهی خود را بپردازد. پس آن مرد مهربان هر دو را بخشيد و از طلب خود چشم‌پوشی كرد! حال، به نظر تو كداميک از آن دو او را بيشتر دوست خواهد داشت؟» 43 شمعون جواب داد: «به نظر من، آن كه بيشتر بدهكار بود.» عيسی فرمود: «درست گفتی!» 44 سپس به آن زن اشاره كرد و به شمعون گفت: «به اين زن كه اينجا زانو زده است خوب نگاه كن! وقتی به خانه‌ء تو آمدم به خودت زحمت ندادی كه برای شستشوی پايهايم، آب بياوری. اما او پايهای مرا با اشک چشمانش شست و با مويهای سرش خشک كرد. 45 به رسم معمول، صورتم را نبوسيدی؛ اما از وقتی كه داخل شدم، اين زن از بوسيدن پايهای من دست نكشيده است. 46 تو غفلت كردی كه به رسم احترام، روغن بر سرم بمالی، ولی او پايهای مرا عطرآگين كرده است. 47 از اينروست كه او محبت بيشتری نشان می‌دهد، چون گناهان بسيارش آمرزيده شده است. اما هر كه كمتر بخشيده شده باشد، محبت كمتری نشان می‌دهد.» 48 آنگاه رو به آن زن كرد و فرمود: «گناهان تو بخشيده شد!» 49 اشخاصی كه بر سر سفره حضور داشتند، با خود می‌گفتند: «اين مرد كيست كه گناهان مردم را نيز می‌آمرزد؟» 50 عيسی به آن زن فرمود: «ايمانت باعث نجاتت شده است! برخيز و آسوده خاطر برو.»

Luke 7

New International Version

1 When Jesus had finished saying all this to the people who were listening, he entered Capernaum. 2 There a centurion’s servant, whom his master valued highly, was sick and about to die. 3 The centurion heard of Jesus and sent some elders of the Jews to him, asking him to come and heal his servant. 4 When they came to Jesus, they pleaded earnestly with him, “This man deserves to have you do this, 5 because he loves our nation and has built our synagogue.” 6 So Jesus went with them. He was not far from the house when the centurion sent friends to say to him: “Lord, don’t trouble yourself, for I do not deserve to have you come under my roof. 7 That is why I did not even consider myself worthy to come to you. But say the word, and my servant will be healed. 8 For I myself am a man under authority, with soldiers under me. I tell this one, ‘Go,’ and he goes; and that one, ‘Come,’ and he comes. I say to my servant, ‘Do this,’ and he does it.” 9 When Jesus heard this, he was amazed at him, and turning to the crowd following him, he said, “I tell you, I have not found such great faith even in Israel.” 10 Then the men who had been sent returned to the house and found the servant well. 11 Soon afterward, Jesus went to a town called Nain, and his disciples and a large crowd went along with him. 12 As he approached the town gate, a dead person was being carried out—the only son of his mother, and she was a widow. And a large crowd from the town was with her. 13 When the Lord saw her, his heart went out to her and he said, “Don’t cry.” 14 Then he went up and touched the bier they were carrying him on, and the bearers stood still. He said, “Young man, I say to you, get up!” 15 The dead man sat up and began to talk, and Jesus gave him back to his mother. 16 They were all filled with awe and praised God. “A great prophet has appeared among us,” they said. “God has come to help his people.” 17 This news about Jesus spread throughout Judea and the surrounding country. 18 John’s disciples told him about all these things. Calling two of them, 19 he sent them to the Lord to ask, “Are you the one who is to come, or should we expect someone else?” 20 When the men came to Jesus, they said, “John the Baptist sent us to you to ask, ‘Are you the one who is to come, or should we expect someone else?’ ” 21 At that very time Jesus cured many who had diseases, sicknesses and evil spirits, and gave sight to many who were blind. 22 So he replied to the messengers, “Go back and report to John what you have seen and heard: The blind receive sight, the lame walk, those who have leprosy[1] are cleansed, the deaf hear, the dead are raised, and the good news is proclaimed to the poor. 23 Blessed is anyone who does not stumble on account of me.” 24 After John’s messengers left, Jesus began to speak to the crowd about John: “What did you go out into the wilderness to see? A reed swayed by the wind? 25 If not, what did you go out to see? A man dressed in fine clothes? No, those who wear expensive clothes and indulge in luxury are in palaces. 26 But what did you go out to see? A prophet? Yes, I tell you, and more than a prophet. 27 This is the one about whom it is written: “ ‘I will send my messenger ahead of you, who will prepare your way before you.’[2] 28 I tell you, among those born of women there is no one greater than John; yet the one who is least in the kingdom of God is greater than he.” 29 (All the people, even the tax collectors, when they heard Jesus’ words, acknowledged that God’s way was right, because they had been baptized by John. 30 But the Pharisees and the experts in the law rejected God’s purpose for themselves, because they had not been baptized by John.) 31 Jesus went on to say, “To what, then, can I compare the people of this generation? What are they like? 32 They are like children sitting in the marketplace and calling out to each other: “ ‘We played the pipe for you, and you did not dance; we sang a dirge, and you did not cry.’ 33 For John the Baptist came neither eating bread nor drinking wine, and you say, ‘He has a demon.’ 34 The Son of Man came eating and drinking, and you say, ‘Here is a glutton and a drunkard, a friend of tax collectors and sinners.’ 35 But wisdom is proved right by all her children.” 36 When one of the Pharisees invited Jesus to have dinner with him, he went to the Pharisee’s house and reclined at the table. 37 A woman in that town who lived a sinful life learned that Jesus was eating at the Pharisee’s house, so she came there with an alabaster jar of perfume. 38 As she stood behind him at his feet weeping, she began to wet his feet with her tears. Then she wiped them with her hair, kissed them and poured perfume on them. 39 When the Pharisee who had invited him saw this, he said to himself, “If this man were a prophet, he would know who is touching him and what kind of woman she is—that she is a sinner.” 40 Jesus answered him, “Simon, I have something to tell you.” “Tell me, teacher,” he said. 41 “Two people owed money to a certain moneylender. One owed him five hundred denarii,[3] and the other fifty. 42 Neither of them had the money to pay him back, so he forgave the debts of both. Now which of them will love him more?” 43 Simon replied, “I suppose the one who had the bigger debt forgiven.” “You have judged correctly,” Jesus said. 44 Then he turned toward the woman and said to Simon, “Do you see this woman? I came into your house. You did not give me any water for my feet, but she wet my feet with her tears and wiped them with her hair. 45 You did not give me a kiss, but this woman, from the time I entered, has not stopped kissing my feet. 46 You did not put oil on my head, but she has poured perfume on my feet. 47 Therefore, I tell you, her many sins have been forgiven—as her great love has shown. But whoever has been forgiven little loves little.” 48 Then Jesus said to her, “Your sins are forgiven.” 49 The other guests began to say among themselves, “Who is this who even forgives sins?” 50 Jesus said to the woman, “Your faith has saved you; go in peace.”

Luke 7

Священное Писание, Восточный перевод

1 Закончив говорить народу, Иса отправился в Капернаум. 2 Там у одного римского офицера был при смерти больной раб. Офицер очень дорожил своим рабом, 3 и когда он услышал об Исе, то послал к Нему иудейских старейшин с просьбой прийти и исцелить его раба. 4 Старейшины пришли к Исе и стали горячо просить Его:– Этот человек заслуживает Твоей помощи, 5 потому что он любит наш народ, и это он построил нам молитвенный дом. 6 Иса пошёл с ними. Он уже подходил к дому, когда офицер послал к Нему друзей передать:– Господин, не утруждай Себя, так как я не достоин, чтобы Ты вошёл под крышу моего дома. 7 Я и себя не счёл достойным прийти к Тебе. Но скажи лишь слово, и мой слуга выздоровеет. 8 Ведь и сам я подчиняюсь приказам, и у меня в подчинении тоже есть воины. Я говорю одному: «Ступай!», и он идёт, другому: «Ко мне!», и тот приходит. Рабу моему говорю: «Сделай это», – и он делает. 9 Иса, услышав это, удивился и, обернувшись к толпе, шедшей за Ним, сказал:– Говорю вам, что даже в Исраиле Я не встречал такой сильной веры. 10 Когда посланные возвратились в дом, они нашли раба здоровым. 11 Вскоре после этого Иса пошёл в город, называемый Наин, с Ним были Его ученики и много других людей. 12 Когда Он подходил к воротам города, из них выносили умершего, единственного сына у матери, а она была вдовой. Вместе с ней из города выходила большая толпа. 13 Когда Повелитель увидел эту женщину, Он проникся к ней состраданием.– Не плачь, – сказал Он ей. 14 Затем Он подошёл и прикоснулся к похоронным носилкам. Те, кто нёс их, остановились, и Иса сказал:– Юноша, говорю тебе: встань! 15 Умерший сел и начал говорить, и Иса передал его матери[1]. 16 Всех, кто там был, охватил страх, и люди прославляли Всевышнего:– Великий пророк появился среди нас! Всевышний позаботился о Своём народе! 17 И молва об Исе распространилась по всей Иудее и в окружающих её землях. 18 Ученики Яхии рассказали ему обо всех этих событиях. И тогда Яхия позвал к себе двоих из них 19 и послал их к Повелителю спросить:– Ты ли Тот, Кто должен прийти,[2] или нам ожидать кого-то другого? 20 Они пришли к Исе и сказали:– Пророк Яхия[3] послал нас к Тебе спросить: Ты ли Тот, Кто должен прийти, или нам ожидать кого-то другого? 21 Иса как раз в это время исцелил множество людей от болезней, недугов, от одержимости злыми духами, и многим слепым даровал зрение. 22 И Он ответил посланным:– Пойдите и расскажите Яхие о том, что вы увидели и услышали:слепые прозревают, хромые ходят, прокажённые очищаются, глухие слышат, мёртвые воскресают и бедным возвещается Радостная Весть.[4] 23 Благословен тот, кто не усомнится во Мне. 24 Когда посланцы Яхии ушли, Иса начал говорить народу об Яхие:– Что вы ходили смотреть в пустыню? Человека безвольного, который подобен тростнику, колеблемому ветром? 25 Тогда что же вы ходили смотреть? Человека, одетого в роскошные одежды? Нет, те, кто одевается в дорогую одежду и живёт в роскоши, находятся в царских дворцах. 26 Тогда что же вы ходили смотреть? Пророка? Да, и говорю вам, что больше чем пророка. 27 Он тот, о ком написано:«Вот, Я посылаю перед Тобой (Иса) Моего вестника,который впереди Тебя приготовит Тебе путь»[5]. 28 Говорю вам, среди всех, кто когда-либо был рождён на земле, нет более великого, чем Яхия. Но наименьший в Царстве Всевышнего – больше его.[6] 29 (Весь народ, и даже сборщики налогов, услышав слова Исы, признали замыслы Всевышнего правыми, потому что они приняли обряд водного погружения[7] Яхии. 30 Блюстители же Таурата и учители Закона, отказавшись принять обряд водного погружения от него, тем самым отвергли волю Всевышнего.) 31 – С кем Мне сравнить людей этого поколения? – продолжал Иса. – На кого они похожи? 32 Они как капризные дети, которые сидят на площади и кричат друг другу:«Мы играли вам на свирели,а вы не плясали;мы пели вам погребальные песни,а вы не плакали». 33 Потому что пришёл пророк Яхия, не ест хлеба и не пьёт вина, и вы говорите: «В нём демон». 34 Пришёл Я, Тот, Кто был Ниспослан как Человек, ем и пью, и вы говорите: «Вот обжора и пьяница, друг сборщиков налогов и грешников». 35 Но мудрость Всевышнего видна в её делах.[8] 36 Один из блюстителей Таурата пригласил Ису к себе на обед. Иса пришёл к нему в дом и возлёг у стола. 37 В это время одна женщина из этого города, которая была известна как грешница, узнав, что Иса обедает в доме блюстителя Таурата, принесла туда алебастровый кувшин, в котором было очень дорогое ароматическое масло. 38 Женщина встала сзади у ног Исы и, плача, обливала Его ноги слезами. Она начала вытирать Ему ноги своими волосами, целовала их и натирала ароматическим маслом. 39 Когда блюститель Таурата, пригласивший Ису, увидел это, он подумал: «Если бы этот человек действительно был пророком, то Он бы знал, что женщина, которая к Нему прикасается, – грешница». 40 Тогда Иса сказал ему:– Шимон, Я хочу тебе что-то сказать.– Говори, Учитель, – ответил тот. 41 – Два человека были должны одному и тому же заимодавцу, – начал Иса. – Один должен был пятьсот серебряных монет[9], а другой – пятьдесят. 42 И тому и другому было нечем вернуть долг, и кредитор простил долг им обоим. Кто из них, по-твоему, будет больше любить его? 43 Шимон ответил:– Я думаю, тот, кому был прощён больший долг.– Ты правильно рассудил, – сказал Иса. 44 И, повернувшись к женщине, сказал Шимону:– Ты видишь эту женщину? Я пришёл к тебе в дом, и ты не дал Мне даже воды, чтобы вымыть ноги, а она омыла Мои ноги слезами и вытерла своими волосами! 45 Ты даже не поцеловал Меня при приветствии, а эта женщина, с тех пор как Я вошёл в дом, не перестаёт целовать Мне ноги. 46 Ты не помазал Мне голову маслом, а она драгоценным ароматическим маслом помазала Мне ноги. 47 Поэтому Я говорю тебе, что её грехи, сколько бы их ни было, прощены ей, так как она проявила великую любовь. А тот, кому мало прощено, и любит мало. 48 Потом Иса сказал женщине:– Твои грехи прощены. 49 Но другие гости, возлежащие за столом, подумали про себя: «Кто Он такой, что даже грехи прощает?» 50 Иса же сказал женщине:– Твоя вера спасла тебя,[10] иди с миром.

Luke 7

中文和合本(简体)

1 耶 稣 对 百 姓 讲 完 了 这 一 切 的 话 , 就 进 了 迦 百 农 。 2 有 一 个 百 夫 长 所 宝 贵 的 仆 人 害 病 , 快 要 死 了 。 3 百 夫 长 风 闻 耶 稣 的 事 , 就 托 犹 太 人 的 几 个 长 老 去 求 耶 稣 来 救 他 的 仆 人 。 4 他 们 到 了 耶 稣 那 里 , 就 切 切 的 求 他 说 : 你 给 他 行 这 事 是 他 所 配 得 的 ; 5 因 为 他 爱 我 们 的 百 姓 , 给 我 们 建 造 会 堂 。 6 耶 稣 就 和 他 们 同 去 。 离 那 家 不 远 , 百 夫 长 托 几 个 朋 友 去 见 耶 稣 , 对 他 说 : 主 阿 ! 不 要 劳 动 ; 因 你 到 我 舍 下 , 我 不 敢 当 。 7 我 也 自 以 为 不 配 去 见 你 , 只 要 你 说 一 句 话 , 我 的 仆 人 就 必 好 了 。 8 因 为 我 在 人 的 权 下 , 也 有 兵 在 我 以 下 , 对 这 个 说 : 去 ! 他 就 去 ; 对 那 个 说 : 来 ! 他 就 来 ; 对 我 的 仆 人 说 : 你 作 这 事 ! 他 就 去 作 。 9 耶 稣 听 见 这 话 , 就 希 奇 他 , 转 身 对 跟 随 的 众 人 说 : 我 告 诉 你 们 , 这 麽 大 的 信 心 , 就 是 在 以 色 列 中 , 我 也 没 有 遇 见 过 。 10 那 托 来 的 人 回 到 百 夫 长 家 里 , 看 见 仆 人 已 经 好 了 。 11 过 了 不 多 时 ( 有 古 卷 : 次 日 ) , 耶 稣 往 一 座 城 去 , 这 城 名 叫 拿 因 , 他 的 门 徒 和 极 多 的 人 与 他 同 行 。 12 将 近 城 门 , 有 一 个 死 人 被 抬 出 来 。 这 人 是 他 母 亲 独 生 的 儿 子 ; 他 母 亲 又 是 寡 妇 。 有 城 里 的 许 多 人 同 着 寡 妇 送 殡 。 13 主 看 见 那 寡 妇 , 就 怜 悯 他 , 对 他 说 : 不 要 哭 ! 14 於 是 进 前 按 着 ? , 抬 的 人 就 站 住 了 。 耶 稣 说 : 少 年 人 , 我 吩 咐 你 , 起 来 ! 15 那 死 人 就 坐 起 , 并 且 说 话 。 耶 稣 便 把 他 交 给 他 母 亲 。 16 众 人 都 惊 奇 , 归 荣 耀 与 神 , 说 : 有 大 先 知 在 我 们 中 间 兴 起 来 了 ! 又 说 : 神 眷 顾 了 他 的 百 姓 ! 17 他 这 事 的 风 声 就 传 遍 了 犹 太 和 周 围 地 方 。 18 约 翰 的 门 徒 把 这 些 事 都 告 诉 约 翰 。 19 他 便 叫 了 两 个 门 徒 来 , 打 发 他 们 到 主 那 里 去 , 说 : 那 将 要 来 的 是 你 麽 ? 还 是 我 们 等 候 别 人 呢 ? 20 那 两 个 人 来 到 耶 稣 那 里 , 说 : 施 洗 的 约 翰 打 发 我 们 来 问 你 : 那 将 要 来 的 是 你 麽 ? 还 是 我 们 等 候 别 人 呢 ? 21 正 当 那 时 候 , 耶 稣 治 好 了 许 多 有 疾 病 的 , 受 灾 患 的 , 被 恶 鬼 附 着 的 , 又 开 恩 叫 好 些 瞎 子 能 看 见 。 22 耶 稣 回 答 说 : 你 们 去 , 把 所 看 见 所 听 见 的 事 告 诉 约 翰 , 就 是 瞎 子 看 见 , 瘸 子 行 走 , 长 大 ? 疯 的 洁 净 , 聋 子 听 见 , 死 人 复 活 , 穷 人 有 福 音 传 给 他 们 。 23 凡 不 因 我 跌 倒 的 , 就 有 福 了 ! 24 约 翰 所 差 来 的 人 既 走 了 , 耶 稣 就 对 众 人 讲 论 约 翰 说 : 你 们 从 前 出 去 到 旷 野 , 是 要 看 甚 麽 呢 ? 要 看 风 吹 动 的 芦 苇 麽 ? 25 你 们 出 去 , 到 底 是 要 看 甚 麽 ? 要 看 穿 细 软 衣 服 的 人 麽 ? 那 穿 华 丽 衣 服 、 宴 乐 度 日 的 人 是 在 王 宫 里 。 26 你 们 出 去 , 究 竟 是 要 看 甚 麽 ? 要 看 先 知 麽 ? 我 告 诉 你 们 , 是 的 , 他 比 先 知 大 多 了 。 27 经 上 记 着 说 : 我 要 差 遣 我 的 使 者 在 你 前 面 预 备 道 路 , 所 说 的 就 是 这 个 人 。 28 我 告 诉 你 们 , 凡 妇 人 所 生 的 , 没 有 一 个 大 过 约 翰 的 ; 然 而 神 国 里 最 小 的 比 他 还 大 。 29 众 百 姓 和 税 吏 既 受 过 约 翰 的 洗 , 听 见 这 话 , 就 以 神 为 义 ; 30 但 法 利 赛 人 和 律 法 师 没 有 受 过 约 翰 的 洗 , 竟 为 自 己 废 弃 了 神 的 旨 意 。 (29 ,30 两 节 或 作 : 众 百 姓 和 税 吏 听 见 了 约 翰 的 话 , 就 受 了 他 的 洗 , 便 以 神 为 义 ; 但 法 利 赛 人 和 律 法 师 不 受 约 翰 的 洗 , 竟 为 自 己 废 弃 了 神 的 旨 意 。 ) 31 主 又 说 : 这 样 , 我 可 用 甚 麽 比 这 世 代 的 人 呢 ? 他 们 好 像 甚 麽 呢 ? 32 好 像 孩 童 坐 在 街 市 上 , 彼 此 呼 叫 说 : 我 们 向 你 们 吹 笛 , 你 们 不 跳 舞 ; 我 们 向 你 们 举 哀 , 你 们 不 啼 哭 。 33 施 洗 的 约 翰 来 , 不 吃 饼 , 不 喝 酒 , 你 们 说 他 是 被 鬼 附 着 的 。 34 人 子 来 , 也 吃 也 喝 , 你 们 说 他 是 贪 食 好 酒 的 人 , 是 税 吏 和 罪 人 的 朋 友 。 35 但 智 慧 之 子 都 以 智 慧 为 是 。 36 有 一 个 法 利 赛 人 请 耶 稣 和 他 吃 饭 ; 耶 稣 就 到 法 利 赛 人 家 里 去 坐 席 。 37 那 城 里 有 一 个 女 人 , 是 个 罪 人 , 知 道 耶 稣 在 法 利 赛 人 家 里 坐 席 , 就 拿 着 盛 香 膏 的 玉 瓶 , 38 站 在 耶 稣 背 後 , 挨 着 他 的 脚 哭 , 眼 泪 ? 了 耶 稣 的 脚 , 就 用 自 己 的 头 发 擦 乾 , 又 用 嘴 连 连 亲 他 的 脚 , 把 香 膏 抹 上 。 39 请 耶 稣 的 法 利 赛 人 看 见 这 事 , 心 里 说 : 这 人 若 是 先 知 , 必 知 道 摸 他 的 是 谁 , 是 个 怎 样 的 女 人 , 乃 是 个 罪 人 。 40 耶 稣 对 他 说 : 西 门 ! 我 有 句 话 要 对 你 说 。 西 门 说 : 夫 子 , 请 说 。 41 耶 稣 说 : 一 个 债 主 有 两 个 人 欠 他 的 债 ; 一 个 欠 五 十 两 银 子 , 一 个 欠 五 两 银 子 ; 42 因 为 他 们 无 力 偿 还 , 债 主 就 开 恩 免 了 他 们 两 个 人 的 债 。 这 两 个 人 那 一 个 更 爱 他 呢 ? 43 西 门 回 答 说 : 我 想 是 那 多 得 恩 免 的 人 。 耶 稣 说 : 你 断 的 不 错 。 44 於 是 转 过 来 向 着 那 女 人 , 便 对 西 门 说 : 你 看 见 这 女 人 麽 ? 我 进 了 你 的 家 , 你 没 有 给 我 水 洗 脚 ; 但 这 女 人 用 眼 泪 ? 了 我 的 脚 , 用 头 发 擦 乾 。 45 你 没 有 与 我 亲 嘴 ; 但 这 女 人 从 我 进 来 的 时 候 就 不 住 的 用 嘴 亲 我 的 脚 。 46 你 没 有 用 油 抹 我 的 头 ; 但 这 女 人 用 香 膏 抹 我 的 脚 。 47 所 以 我 告 诉 你 , 他 许 多 的 罪 都 赦 免 了 , 因 为 他 的 爱 多 ; 但 那 赦 免 少 的 , 他 的 爱 就 少 。 48 於 是 对 那 女 人 说 : 你 的 罪 赦 免 了 。 49 同 席 的 人 心 里 说 : 这 是 甚 麽 人 , 竟 赦 免 人 的 罪 呢 ? 50 耶 稣 对 那 女 人 说 : 你 的 信 救 了 你 ; 平 平 安 安 的 回 去 罢 !