Website too slow? Load as basic HTML.

Luke 1

Lutherbibel 2017

1 Da es nun schon viele unternommen haben, Bericht zu geben von den Geschichten, die sich unter uns erfüllt haben, 2 wie uns das überliefert haben, die es von Anfang an selbst gesehen haben und Diener des Wortes gewesen sind, 3 habe auch ich's für gut gehalten, nachdem ich alles von Anfang an sorgfältig erkundet habe, es für dich, hochgeehrter Theophilus, in guter Ordnung aufzuschreiben, 4 auf dass du den sicheren Grund der Lehre erfährst, in der du unterrichtet bist. 5 Zu der Zeit des Herodes, des Königs von Judäa, lebte ein Priester von der Ordnung Abija mit Namen Zacharias, und seine Frau war von den Töchtern Aaron, die hieß Elisabeth. 6 Sie waren aber alle beide gerecht und fromm vor Gott und lebten in allen Geboten und Satzungen des Herrn untadelig. 7 Und sie hatten kein Kind; denn Elisabeth war unfruchtbar, und beide waren hochbetagt. 8 Und es begab sich, als Zacharias den Priesterdienst vor Gott versah, da seine Ordnung an der Reihe war, 9 dass ihn nach dem Brauch der Priesterschaft das Los traf, das Räucheropfer darzubringen; und er ging in den Tempel des Herrn. 10 Und die ganze Menge des Volkes betete draußen zur Stunde des Räucheropfers. 11 Da erschien ihm der Engel des Herrn, der stand an der rechten Seite des Räucheraltars. 12 Und als Zacharias ihn sah, erschrak er, und Furcht überfiel ihn. 13 Aber der Engel sprach zu ihm: Fürchte dich nicht, Zacharias, denn dein Gebet ist erhört, und deine Frau Elisabeth wird dir einen Sohn gebären, dem sollst du den Namen Johannes geben. 14 Und du wirst Freude und Wonne haben, und viele werden sich über seine Geburt freuen. 15 Denn er wird groß sein vor dem Herrn; Wein und starkes Getränk wird er nicht trinken und wird schon von Mutterleib an erfüllt werden mit dem Heiligen Geist. 16 Und er wird viele der Israeliten zu dem Herrn, ihrem Gott, bekehren. 17 Und er wird vor ihm hergehen im Geist und in der Kraft des Elia, zu bekehren die Herzen der Väter zu den Kindern und die Ungehorsamen zu der Klugheit der Gerechten, zuzurichten dem Herrn ein Volk, das wohl vorbereitet ist. 18 Und Zacharias sprach zu dem Engel: Woran soll ich das erkennen? Denn ich bin alt und meine Frau ist hochbetagt. 19 Der Engel antwortete und sprach zu ihm: Ich bin Gabriel, der vor Gott steht, und bin gesandt, mit dir zu reden und dir dies zu verkündigen. 20 Und siehe, du wirst verstummen und nicht reden können bis zu dem Tag, an dem dies geschehen wird, weil du meinen Worten nicht geglaubt hast, die erfüllt werden sollen zu ihrer Zeit. 21 Und das Volk wartete auf Zacharias und wunderte sich, dass er so lange im Tempel blieb. 22 Als er aber herauskam, konnte er nicht mit ihnen reden; und sie merkten, dass er eine Erscheinung gehabt hatte im Tempel. Und er winkte ihnen und blieb stumm. 23 Und es begab sich, als die Zeit seines Dienstes um war, da ging er heim in sein Haus. 24 Nach diesen Tagen wurde seine Frau Elisabeth schwanger und hielt sich fünf Monate verborgen und sprach: 25 So hat der Herr an mir getan in den Tagen, als er mich angesehen hat, um meine Schmach unter den Menschen von mir zu nehmen. 26 Und im sechsten Monat wurde der Engel Gabriel von Gott gesandt in eine Stadt in Galiläa, die heißt Nazareth, 27 zu einer Jungfrau, die vertraut war einem Mann mit Namen Josef vom Hause David; und die Jungfrau hieß Maria. 28 Und der Engel kam zu ihr hinein und sprach: Sei gegrüßt, du Begnadete! Der Herr ist mit dir! 29 Sie aber erschrak über die Rede und dachte: Welch ein Gruß ist das? 30 Und der Engel sprach zu ihr: Fürchte dich nicht, Maria! Du hast Gnade bei Gott gefunden. 31 Siehe, du wirst schwanger werden und einen Sohn gebären, dem sollst du den Namen Jesus geben. 32 Der wird groß sein und Sohn des Höchsten genannt werden; und Gott der Herr wird ihm den Thron seines Vaters David geben, 33 und er wird König sein über das Haus Jakob in Ewigkeit, und sein Reich wird kein Ende haben. 34 Da sprach Maria zu dem Engel: Wie soll das zugehen, da ich doch von keinem Manne weiß? 35 Der Engel antwortete und sprach zu ihr: Der Heilige Geist wird über dich kommen, und die Kraft des Höchsten wird dich überschatten; darum wird auch das Heilige, das geboren wird, Gottes Sohn genannt werden. 36 Und siehe, Elisabeth, deine Verwandte, ist auch schwanger mit einem Sohn, in ihrem Alter, und ist jetzt im sechsten Monat, sie, von der man sagt, dass sie unfruchtbar sei. 37 Denn bei Gott ist kein Ding unmöglich. 38 Maria aber sprach: Siehe, ich bin des Herrn Magd; mir geschehe, wie du gesagt hast. Und der Engel schied von ihr. 39 Maria aber machte sich auf in diesen Tagen und ging eilends in das Gebirge zu einer Stadt in Juda 40 und kam in das Haus des Zacharias und begrüßte Elisabeth. 41 Und es begab sich, als Elisabeth den Gruß Marias hörte, hüpfte das Kind in ihrem Leibe. Und Elisabeth wurde vom Heiligen Geist erfüllt 42 und rief laut und sprach: Gesegnet bist du unter den Frauen, und gesegnet ist die Frucht deines Leibes! 43 Und wie geschieht mir, dass die Mutter meines Herrn zu mir kommt? 44 Denn siehe, als ich die Stimme deines Grußes hörte, hüpfte das Kind vor Freude in meinem Leibe. 45 Ja, selig ist, die da geglaubt hat! Denn es wird vollendet werden, was ihr gesagt ist von dem Herrn. 46 Und Maria sprach: Meine Seele erhebt den Herrn, 47 und mein Geist freuet sich Gottes, meines Heilandes; 48 denn er hat die Niedrigkeit seiner Magd angesehen. Siehe, von nun an werden mich selig preisen alle Kindeskinder. 49 Denn er hat große Dinge an mir getan, der da mächtig ist und dessen Name heilig ist. 50 Und seine Barmherzigkeit währet für und für bei denen, die ihn fürchten. 51 Er übt Gewalt mit seinem Arm und zerstreut, die hoffärtig sind in ihres Herzens Sinn. 52 Er stößt die Gewaltigen vom Thron und erhebt die Niedrigen. 53 Die Hungrigen füllt er mit Gütern und lässt die Reichen leer ausgehen. 54 Er gedenkt der Barmherzigkeit und hilft seinem Diener Israel auf, 55 wie er geredet hat zu unsern Vätern, Abraham und seinen Nachkommen in Ewigkeit. 56 Und Maria blieb bei ihr etwa drei Monate; danach kehrte sie wieder heim. 57 Und für Elisabeth kam die Zeit, dass sie gebären sollte; und sie gebar einen Sohn. 58 Und ihre Nachbarn und Verwandten hörten, dass der Herr große Barmherzigkeit an ihr getan hatte, und freuten sich mit ihr. 59 Und es begab sich am achten Tag, da kamen sie, das Kindlein zu beschneiden, und wollten es nach seinem Vater Zacharias nennen. 60 Aber seine Mutter antwortete und sprach: Nein, sondern er soll Johannes heißen. 61 Und sie sprachen zu ihr: Ist doch niemand in deiner Verwandtschaft, der so heißt. 62 Und sie winkten seinem Vater, wie er ihn nennen lassen wollte. 63 Und er forderte eine kleine Tafel und schrieb: Er heißt Johannes. Und sie wunderten sich alle. 64 Und sogleich wurde sein Mund und seine Zunge aufgetan, und er redete und lobte Gott. 65 Und es kam Furcht über alle Nachbarn; und diese ganze Geschichte wurde bekannt auf dem ganzen Gebirge Judäas. 66 Und alle, die es hörten, nahmen's zu Herzen und sprachen: Was wird aus diesem Kindlein werden? Denn die Hand des Herrn war mit ihm. 67 Und sein Vater Zacharias wurde vom Heiligen Geist erfüllt, weissagte und sprach: 68 Gelobt sei der Herr, der Gott Israels! Denn er hat besucht und erlöst sein Volk 69 und hat uns aufgerichtet ein Horn des Heils im Hause seines Dieners David – 70 wie er vorzeiten geredet hat durch den Mund seiner heiligen Propheten –, 71 dass er uns errettete von unsern Feinden und aus der Hand aller, die uns hassen, 72 und Barmherzigkeit erzeigte unsern Vätern und gedächte an seinen heiligen Bund, 73 an den Eid, den er geschworen hat unserm Vater Abraham, uns zu geben, 74 dass wir, erlöst aus der Hand der Feinde, ihm dienten ohne Furcht 75 unser Leben lang in Heiligkeit und Gerechtigkeit vor seinen Augen. 76 Und du, Kindlein, wirst Prophet des Höchsten heißen. Denn du wirst dem Herrn vorangehen, dass du seinen Weg bereitest 77 und Erkenntnis des Heils gebest seinem Volk in der Vergebung ihrer Sünden, 78 durch die herzliche Barmherzigkeit unseres Gottes, durch die uns besuchen wird das aufgehende Licht aus der Höhe, 79 auf dass es erscheine denen, die sitzen in Finsternis und Schatten des Todes, und richte unsere Füße auf den Weg des Friedens. 80 Und das Kindlein wuchs und wurde stark im Geist. Und er war in der Wüste bis zu dem Tag, an dem er vor das Volk Israel treten sollte.

Luke 1

Ketab El Hayat

1 لَمَّا كَانَ كَثِيرُونَ قَدْ أَقْدَمُوا عَلَى تَدْوِينِ قِصَّةٍ فِي الأَحْدَاثِ الَّتِي تَمَّتْ بَيْنَنَا، 2 كَمَا سَلَّمَهَا إِلَيْنَا أُولئِكَ الَّذِينَ كَانُوا مِنَ الْبَدَايَةِ شُهُودَ عِيَانٍ، ثُمَّ صَارُوا خُدَّاماً لِلْكَلِمَةِ، 3 رَأَيْتُ أَنَا أَيْضاً، بَعْدَمَا تَفَحَّصْتُ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَوَّلِ الأَمْرِ تَفَحُّصاً دَقِيقاً، أَنْ أَكْتُبَهَا إِلَيْكَ مُرَتَّبَةً يَاصَاحِبَ السُّمُوِّ ثَاوُفِيلُسَ 4 لِتَتَأَكَّدَ لَكَ صِحَّةُ الْكَلاَمِ الَّذِي تَلَقَّيْتَهُ.  5 كَانَ فِي زَمَنِ هِيرُودُسَ مَلِكِ الْيَهُودِيَّةِ كَاهِنٌ اسْمُهُ زَكَرِيَّا، مِنْ فِرْقَةِ أَبِيَّا، وَزَوْجَتُهُ مِنْ نَسْلِ هَارُونَ، وَاسْمُهَا أَلِيصَابَاتُ. 6 وَكَانَ كِلاَهُمَا بَارَّيْنِ أَمَامَ اللهِ، يَسْلُكَانِ وَفْقاً لِوَصَايَا الرَّبِّ وَأَحْكَامِهِ كُلِّهَا بِغَيْرِ لَوْمٍ. 7 وَلكِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمَا وَلَدٌ، إِذْ كَانَتْ أَلِيصَابَاتُ عَاقِراً وَكِلاَهُمَا قَدْ تَقَدَّمَا فِي السِّنِّ كَثِيراً. 8 وَبَيْنَمَا كَانَ زَكَرِيَّا يُؤَدِّي خِدْمَتَهُ الْكَهَنُوتِيَّةَ أَمَامَ اللهِ فِي دَوْرِ فِرْقَتِهِ، 9 وَقَعَتْ عَلَيْهِ الْقُرْعَةُ الَّتِي أُلْقِيَتْ حَسَبَ عَادَةِ الْكَهَنُوتِ لِيَدْخُلَ هَيْكَلَ الرَّبِّ وَيُحْرِقَ الْبَخُورَ. 10 وَكَانَ جُمْهُورُ الشَّعْبِ جَمِيعاً يُصَلُّونَ خَارِجاً فِي وَقْتِ إِحْرَاقِ الْبَخُورِ. 11 فَظَهَرَ لَهُ مَلاَكٌ مِنْ عِنْدِ الرَّبِّ وَاقِفاً عَنْ يَمِينِ مَذْبَحِ الْبَخُورِ. 12 فَاضْطَرَبَ زَكَرِيَّا لَمَّا رَآهُ وَاسْتَوْلَى عَلَيْهِ الْخَوْفُ. 13 فَقَالَ لَهُ الْمَلاَكُ: «لاَ تَخَفْ يَازَكَرِيَّا، لأَنَّ طِلْبَتَكَ قَدْ سُمِعَتْ، وَزَوْجَتُكَ أَلِيصَابَاتُ سَتَلِدُ لَكَ ابْناً، وَأَنْتَ تُسَمِّيهِ يُوحَنَّا، 14 وَيَكُونُ لَكَ فَرَحٌ وَابْتِهَاجٌ وَكَثِيرُونَ سَيَفْرَحُونَ بِوِلاَدَتِهِ. 15 وَسَوْفَ يَكُونُ عَظِيماً أَمَامَ الرَّبِّ، وَلاَ يَشْرَبُ خَمْراً وَلاَ مُسْكِراً، وَيَمْتَلِئُ بِالرُّوحِ الْقُدُسِ وَهُوَ بَعْدُ فِي بَطْنِ أُمِّهِ، 16 وَيَرُدُّ كَثِيرِينَ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِلَى الرَّبِّ إِلهِهِمْ، 17 فَيَتَقَدَّمُ أَمَامَهُ وَلَهُ رُوحُ إِيلِيَّا وَقُدْرَتُهُ، لِيَرُدَّ قُلُوبَ الآبَاءِ إِلَى الأَوْلاَدِ، وَالْعُصَاةَ إِلَى حِكْمَةِ الأَبْرَارِ، لِيُهَيِّئَ لِلرَّبِّ شَعْباً مُعَدّاً!» 18 فَسَأَلَ زَكَرِيَّا الْمَلاَكَ: «بِمَ يَتَأَكَّدُ لِي هَذَا، فَأَنَا شَيْخٌ كَبِيرٌ وَزَوْجَتِي مُتَقَدِّمَةٌ فِي السِّنِّ؟» 19 فَأَجَابَهُ الْمَلاَكُ: «أَنَا جِبْرَائِيلُ، الْوَاقِفُ أَمَامَ اللهِ، وَقَدْ أُرْسِلْتُ لأُكَلِّمَكَ وَأُبَشِّرَكَ بِهَذَا. 20 وَهَا أَنْتَ سَتَبْقَى صَامِتاً لاَ تَسْتَطِيعُ الْكَلاَمَ، إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي يَحْدُثُ فِيهِ هَذَا، لأَنَّكَ لَمْ تُصَدِّقْ كَلاَمِي، وَهُوَ سَيَتِمُّ فِي حِينِهِ». 21 وَكَانَ الشَّعْبُ مُنْتَظِرِينَ زَكَرِيَّا، وَهُمْ مُتَعَجِّبُونَ مِنْ تَأَخُّرِهِ دَاخِلَ الْهَيْكَلِ. 22 وَلكِنَّهُ لَمَّا خَرَجَ لَمْ يَقْدِرْ أَنْ يُكَلِّمَهُمْ، فَأَدْرَكُوا أَنَّهُ رَأَى رُؤْيَا دَاخِلَ الْهَيْكَلِ. فَأَخَذَ يُشِيرُ لَهُمْ وَظَلَّ أَخْرَسَ.  23 وَلَمَّا أَتَمَّ أَيَّامَ خِدْمَتِهِ، رَجَعَ إِلَى بَيْتِهِ.  24 وَبَعْدَ تِلْكَ الأَيَّامِ، حَبِلَتْ أَلِيصَابَاتُ زَوْجَتُهُ، فَكَتَمَتْ أَمْرَهَا خَمْسَةَ أَشْهُرٍ، قَائِلَةً: 25 «هَكَذَا فَعَلَ الرَّبُّ بِي، فِي الأَيَّامِ الَّتِي فِيهَا نَظَرَ إِلَيَّ لِيَنْزِعَ عَنِّي الْعَارَ مِنْ بَيْنِ النَّاسِ!»  26 وَفِي شَهْرِهَا السَّادِسِ، أُرْسِلَ الْمَلاَكُ جِبْرَائِيلُ مِنْ قِبَلِ اللهِ إِلَى مَدِينَةٍ بِالْجَلِيلِ اسْمُهَا النَّاصِرَةُ، 27 إِلَى عَذْرَاءَ مَخْطُوبَةٍ لِرَجُلٍ اسْمُهُ يُوسُفُ، مِنْ بَيْتِ دَاوُدَ، وَاسْمُ الْعَذْرَاءِ مَرْيَمُ. 28 فَدَخَلَ الْمَلاَكُ وَقَالَ لَهَا: «سَلاَمٌ، أَيَّتُهَا الْمُنْعَمُ عَلَيْهَا! الرَّبُّ مَعَكِ: مُبَارَكَةٌ أَنْتِ بَيْنَ النِّسَاءِ». 29 فَاضْطَرَبَتْ لِكَلاَمِ الْمَلاَكِ، وَسَاءَلَتْ نَفْسَهَا: «مَا عَسَى أَنْ تَكُونَ هذِهِ التَّحِيَّةُ!» 30 فَقَالَ لَهَا الْمَلاَكُ: «لاَ تَخَافِي يَامَرْيَمُ، فَإِنَّكِ قَدْ نِلْتِ نِعْمَةً عِنْدَ اللهِ! 31 وَها أَنْتِ سَتَحْبَلِينَ وَتَلِدِينَ ابْناً، وَتُسَمِّينَهُ يَسُوعَ. 32 إِنَّهُ يَكُونُ عَظِيماً، وَابْنَ الْعَلِيِّ يُدْعَى، وَيَمْنَحُهُ الرَّبُ الإِلهُ عَرْشَ دَاوُدَ أَبِيهِ، 33 فَيَمْلِكُ عَلَى بَيْتِ يَعْقُوبَ إِلَى الأَبَدِ، وَلَنْ يَكُونَ لِمُلْكِهِ نِهَايَةٌ».  34 فَقَالَتْ مَرْيَمُ لِلْمَلاَكِ: «كَيْفَ يَحْدُثُ هَذَا، وَأَنَا لَسْتُ أَعْرِفُ رَجُلاً؟» 35 فَأَجَابَهَا الْمَلاَكُ: «الرُّوحُ الْقُدُسُ يَحِلُّ عَلَيْكِ، وَقُدْرَةُ الْعَلِيِّ تُظَلِّلُكِ. لِذلِكَ أَيْضاً فَالْقُدُّوسُ الْمَوْلُودُ مِنْكِ يُدْعَى ابْنَ اللهِ. 36 وَهَا هِيَ نَسِيبَتُكِ أَلِيصَابَاتُ أَيْضاً قَدْ حَبِلَتْ بِابْنٍ فِي سِنِّهَا الْمُتَقَدِّمَةِ. وَهَذَا هُوَ الشَّهْرُ السَّادِسُ لِتِلْكَ الَّتِي كَانَتْ تُدْعَى عَاقِراً. 37 فَلَيْسَ لَدَى اللهِ وَعْدٌ يَسْتَحِيلُ عَلَيْهِ إِتْمَامُهُ». 38 فَقَالَتْ مَرْيَمُ: «هَا أَنَا أَمَةُ الرَّبِّ. لِيَكُنْ لِي كَمَا تَقُولُ!» ثُمَّ انْصَرَفَ الْمَلاَكُ مِنْ عِنْدِهَا.  39 وَفِي تِلْكَ الأَيَّامِ، قَامَتْ مَرْيَمُ وَذَهَبَتْ مُسْرِعَةً إِلَى الْجِبَالِ، قَاصِدَةً إِلَى مَدِينَةٍ مِنْ مُدُنِ يَهُوذَا. 40 فَدَخَلَتْ بَيْتَ زَكَرِيَّا وَسَلَّمَتْ عَلَى أَلِيصَابَاتَ. 41 وَلَمَّا سَمِعَتْ أَلِيصَابَاتُ سَلاَمَ مَرْيَمَ، قَفَزَ الْجَنِينُ دَاخِلَ بَطْنِهَا. وَامْتَلأَتْ أَلِيصَابَاتُ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ، 42 وَهَتَفَتْ بِصَوْتٍ عَالٍ قَائِلَةٍ: «مُبَارَكَةٌ أَنْتِ بَيْنَ النِّسَاءِ! وَمُبَارَكَةٌ ثَمَرَةُ بَطْنِكِ! 43 فَمِنْ أَيْنَ لِي هَذَا: أَنْ تَأْتِيَ إِلَيَّ أُمُّ رَبِّي؟ 44 فَإِنَّهُ مَا إِنْ وَقَعَ صَوْتُ سَلاَمِكِ فِي أُذُنَيَّ حَتَّى قَفَزَ الْجَنِينُ ابْتِهَاجاً فِي بَطْنِي: 45 فَطُوبَى لِلَّتِي آمَنَتْ أَنَّهُ سَيَتِمُّ مَا قِيلَ لَهَا مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ!»  46 فَقَالَتْ مَرْيَمُ: «تُعَظِّمُ نَفْسِي الرَّبَّ، 47 وَتَبْتَهِجُ رُوحِي بِاللهِ مُخَلِّصِي. 48 فَإِنَّهُ نَظَرَ إِلَى تَوَاضُعِ أَمَتِهِ، وَهَا إِنَّ جَمِيعَ الأَجْيَالِ مِنَ الآنَ فَصَاعِداً سَوْفَ تُطَوِّبُنِي. 49 فَإِنَّ الْقَدِيرَ قَدْ فَعَلَ بِي أُمُوراً عَظِيمَةً، قُدُّوسٌ اسْمُهُ، 50 وَرَحْمَتُهُ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَهُ جِيلاً بَعْدَ جِيلٍ. 51 عَمِلَ بِذِرَاعِهِ قُوَّةً؛ شَتَّتَ الْمُتَكَبِّرِينَ فِي نِيَّاتِ قُلُوبِهِمْ. 52 أَنْزَلَ الْمُقْتَدِريِنَ عَنْ عُرُوشِهِمْ، وَرَفَعَ الْمُتَوَاضِعِينَ. 53 أَشْبَعَ الْجِيَاعَ خَيْرَاتٍ، وَصَرَفَ الأَغْنِيَاءَ فَارِغِينَ. 54 أَعَانَ إِسْرَائِيلَ فَتَاهُ، مُتَذَكِّراً الرَّحْمَةَ، 55 كَمَا تَكَلَّمَ إِلَى آبَائِنَا، لإِبْرَاهِيمَ وَنَسْلِهِ إِلَى الأَبَدِ». 56 وَأَقَامَتْ مَرْيَمُ عِنْدَ أَلِيصَابَاتَ نَحْوَ ثَلاَثَةِ أَشْهُرٍ، ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى بَيْتِهَا.  57 وَأَمَّا أَلِيصَابَاتُ فَتَمَّ زَمَانُهَا لِتَلِدَ فَوَلَدَتِ ابْناً. 58 وَسَمِعَ جِيرَانُهَا وَأَقَارِبُهَا أَنَّ الرَّبَّ أَفَاضَ رَحْمَتَهُ عَلَيْهَا، فَفَرِحُوا مَعَهَا. 59 وَفِي الْيَوْمِ الثَّامِنِ حَضَرُوا لِيَخْتِنُوا الصَّبِيَّ، وَكَادُوا يُسَمُّونَهُ زَكَرِيَّا عَلَى اسْمِ أَبِيهِ. 60 وَلَكِنَّ أُمَّهُ قَالَتْ: «لاَ، بَلْ يُسَمَّى يُوحَنَّا!» 61 فَقَالُوا لَهَا: «لَيْسَ فِي عَشِيرَتِكِ أَحَدٌ تَسَمَّى بِهَذَا الاسْمِ». 62 وَأَشَارُوا لأَبِيهِ، مَاذَا يُرِيدُ أَنْ يُسَمَّى. 63 فَطَلَبَ لَوْحاً وَكَتَبَ فِيهِ: «اسْمُهُ يُوحَنَّا». فَتَعَجَّبُوا جَمِيعاً. 64 وَانْفَتَحَ فَمُ زَكَرِيَّا فِي الْحَالِ وَانْطَلَقَ لِسَانُهُ، فَتَكَلَّمَ مُبَارِكاً اللهَ. 65 فَاسْتَوْلَى الْخَوْفُ عَلَى جَمِيعِ السَّاكِنِينَ فِي جُوَارِهِمْ، وَصَارَتْ هذِهِ الأُمُورُ مَوْضُوعَ الْحَدِيثِ فِي جِبَالِ الْيَهُودِيَّةِ كُلِّهَا. 66 وَكَانَ جَمِيعُ السَّامِعِينَ يَضَعُونَهَا فِي قُلُوبِهِمْ، قَائِلِينَ: «تُرَى، مَاذَا سَيَصِيرُ هَذَا الطِّفْلُ؟» فَقَدْ كَانَتْ يَدُ الرَّبِّ مَعَهُ.  67 وَامْتَلأَ زَكَرِيَّا أَبُوهُ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ، فَتَنَبَّأَ قَائِلاً: 68 «تَبَارَكَ الرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ، لأَنَّهُ تَفَقَّدَ شَعْبَهُ وَعَمِلَ لَهُ فِدَاءً، 69 وَأَقَامَ لَنَا قَرْنَ خَلاَصٍ فِي بَيْتِ دَاوُدَ فَتَاهُ، 70 كَمَا تَكَلَّمَ بِلِسَانِ أَنْبِيَائِهِ الْقِدِّيسِينَ الَّذِينَ جَاءُوا مُنْذُ الْقَدِيمِ: 71 خَلاَصٍ مِنْ أَعْدَائِنَا وَمِنْ أَيْدِي جَمِيعِ مُبْغِضِينَا، 72 لِيُتِمَّ الرَّحْمَةَ نَحْوَ آبَائِنَا وَيَتَذَكَّرَ عَهْدَهُ الْمُقَدَّسَ 73 ذلِكَ الْقَسَمَ الَّذِي أَقْسَمَ لإِبْرَاهِيمَ أَبِينَا: بِأَنْ يَمْنَحَنَا، 74 بَعْدَ تَخْلِيصِنَا مِنْ أَيْدِي أَعْدَائِنَا، أَنْ نَعْبُدَهُ بِلاَ خَوْفٍ، 75 بِقَدَاسَةٍ وَتَقْوَى أَمَامَهُ، طَوَالَ حَيَاتِنَا. 76 وَأَنْتَ، أَيُّهَا الطِّفْلُ، سَوْفَ تُدْعَى نَبِيَّ الْعَلِيِّ، لأَنَّكَ سَتَتَقَدَّمُ أَمَامَ الرَّبِّ لِتُعِدَّ طُرُقَهُ، 77 لِتُعْطِيَ شَعْبَهُ الْمَعْرِفَةَ بِأَنَّ الْخَلاَصَ هُوَ بِمَغْفِرَةِ خَطَايَاهُمْ 78 بِفَضْلِ مَشَاعِرِ الرَّحْمَةِ لَدَى إِلهَنَا، تِلْكَ الَّتِي تَفَقَّدَنَا بِهَا الْفَجْرُ الْمُشْرَقُ مِنَ الْعَلاَءِ، 79 لِيُضِيءَ عَلَى الْقَابِعِينَ فِي الظَّلاَمِ وَظِلِّ الْمَوْتِ، وَيَهْدِيَ خُطَانَا فِي طَرِيقِ السَّلاَمِ». 80 وَكَانَ الطِّفْلُ يَنْمُو وَيَتَقَوَّى بِالرُّوحِ؛ وَأَقَامَ فِي الْبَرَارِي إِلَى يَوْمِ ظُهُورِهِ لإِسْرَائِيلَ.

Luke 1

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1-3 بسياری كوشيده‌اند شرح زندگی عيسی مسيح را به نگارش درآورند؛ و برای انجام اين كار، از مطالبی استفاده كرده‌اند كه از طريق شاگردان او و شاهدان عينی وقايع، در دسترس ما قرار گرفته است. اما از آنجا كه من خود، اين مطالب را از آغاز تا پايان، با دقت بررسی و مطالعه كرده‌ام، چنين صلاح ديدم كه ماجرا را بطور كامل و به ترتيب برايتان بنويسم، 4 تا از درستی تعليمی كه يافته‌ايد، اطمينان حاصل كنيد. 5 ماجرا را از كاهنی يهودی آغاز می‌كنم، با نام زكريا، كه در زمان هيروديس، پادشاه يهوديه، زندگی می‌كرد. او عضو دسته‌ای از خدمه‌ء خانه‌ء خدا بود كه ابيا نام داشت. همسرش اليزابت نيز مانند خود او از قبيله‌ء كاهنان يهود و از نسل هارون برادر موسی بود. 6 زكريا و اليزابت هر دو در نظر خدا بسيار درستكار بودند و با جان و دل تمام احكام الهی را بجا می‌آوردند. 7 اما آنها فرزندی نداشتند، زيرا اليزابت نازا بود؛ از اين گذشته، هر دو بسيار سالخورده بودند. 8-9 يكبار كه دسته‌ء ابيا در خانه‌ء خدا خدمت می‌كرد، و زكريا نيز به انجام وظايف كاهنی خود مشغول بود، به حكم قرعه نوبت به او رسيد كه به جايگاه مقدس خانه‌ء خدا داخل شود و در آنجا بخور بسوزاند. 10 به هنگام سوزاندن بخور، جمعيت انبوهی در صحن خانه‌ء خدا مشغول عبادت بودند. 11-12 ناگهان فرشته‌ای بر زكريا ظاهر شد و در طرف راست قربانگاه بخور ايستاد. زكريا از ديدن فرشته مبهوت و هراسان شد. 13 فرشته به او گفت: «ای زكريا، نترس! چون آمده‌ام به تو خبر دهم كه خدا دعايت را شنيده است، و همسرت اليزابت برايت پسری بدنيا خواهد آورد كه نامش را يحيی خواهی گذارد. 14 اين پسر باعث شادی و سُرور شما خواهد شد، و بسياری نيز از تولدش شادی خواهند نمود. 15 زيرا او يكی از مردان بزرگ خدا خواهد شد. او هرگز نبايد شراب و مشروبات سُكرآور بنوشد، چون حتی پيش از تولد، از روح‌القدس پر خواهد بود! 16 بسياری از بنی‌اسرائيل توسط او بسوی خداوند، خدای خود بازگشت خواهند نمود. 17 او خدمت خود را با همان روح و قدرت الياس، آن نبی قديم انجام خواهد داد. او پيشاپيش مسيح خواهد آمد تا مردم را برای ظهور او آماده كند، دلهای پدران را به پسران نزديک سازد و به افراد سركش بياموزد كه همچون اجداد خويش خداوند را دوست داشته و مردم خداترسی باشند.» 18 زكريا به فرشته گفت: «ولی اين غيرممكن است، چون من پير شده‌ام و همسرم نيز سالخورده است!» 19 فرشته در جواب گفت: «من جبرائيل هستم كه در حضور خدا می‌ايستم و اوست كه مرا فرستاده تا اين خبر خوش را به تو دهم. 20 اما حال كه سخنان مرا باور نكردی، قدرت تكلم را از دست خواهی داد و تا زمانی كه كودک بدنيا بيايد يارای سخن گفتن نخواهی داشت؛ زيرا آنچه گفتم، در زمان مقرر واقع خواهد شد.» 21 در اين ميان، مردم در صحن خانه‌ء خدا منتظر زكريا بودند و از اينكه او در بيرون آمدن از جايگاه مقدس اينهمه تأخير می‌كرد، در حيرت بودند. 22 سرانجام وقتی بيرون آمد و نتوانست با ايشان سخن گويد، از اشارات او پی‌بردند كه در جايگاه مقدس خانه ء خدا رؤيايی ديده است. 23 زكريا پس از پايان دوره خدمتش، به خانه‌ء خود بازگشت. 24 طولی نكشيد كه همسرش اليزابت باردار شد. او برای مدت پنج ماه گوشه‌نشينی اختيار كرد و می‌گفت: 25 «سرانجام خداوند بر من نظر لطف انداخت و كاری كرد كه ديگر در ميان مردم شرمگين نباشم!» 26 در ششمين ماه بارداری اليزابت، خدا فرشته خود جبرائيل را به ناصره، يكی از شهرهای استان جليل فرستاد، 27 تا وحی او را به دختری به نام مريم برساند. مريم نامزدی داشت به نام يوسف، از نسل داود پادشاه. 28 جبرائيل به مريم ظاهر شد و گفت: «سلام بر تو ای دختری كه مورد لطف پروردگار قرار گرفته‌ای! خداوند با توست!» 29 مريم سخت پريشان و متحير شد، چون نمی‌توانست بفهمد منظور فرشته از اين سخنان چيست. 30 فرشته به او گفت: «ای مريم، نترس! زيرا خدا بر تو نظر لطف انداخته است! 31 تو بزودی باردار شده، پسری بدنيا خواهی آورد و نامش را عيسی خواهی نهاد. 32 او مردی بزرگ خواهد بود و پسر خدا ناميده خواهد شد و خداوند تخت سلطنت جدش داود را به او واگذار خواهد كرد 33 تا برای هميشه بر قوم اسرائيل سلطنت كند. سلطنت او هرگز پايان نخواهد يافت!» 34 مريم از فرشته پرسيد: «اما چگونه چنين چيزی امكان دارد؟ دست هيچ مردی هرگز به من نرسيده است!» 35 فرشته جواب داد: «روح‌القدس بر تو نازل خواهد شد و قدرت خدا بر تو سايه خواهد افكند. از اين رو آن نوزاد مقدس بوده، فرزند خدا خوانده خواهد شد. 36 بدان كه خويشاوند تو اليزابت نيز شش ماه پيش در سن پيری باردار شده و بزودی پسری بدنيا خواهد آورد؛ بلی، همان كسی كه همه او را نازا می‌خواندند. 37 زيرا برای خدا هيچ كاری محال نيست!» 38 مريم گفت: «من خدمتگزار خداوند هستم و هر چه او بخواهد، با كمال ميل انجام می‌دهم. از خدا می‌خواهم كه هر چه گفتی، همان بشود.» آنگاه فرشته ناپديد شد. 39-40 پس از چند روز، مريم تدارک سفر ديد و شتابان نزد اليزابت رفت، كه با همسرش زكريا، در يكی از شهرهای واقع در منطقه كوهستان يهوديه زندگی می‌كرد. مريم وارد خانه شد و سلام كرد. 41 به محض اينكه صدای سلام مريم به گوش اليزابت رسيد، بچه در رحم او به حركت درآمد. اليزابت از روح‌القدس پر شد 42 و با صدای بلند به مريم گفت: «خدا تو را بيش از همه ء زنان ديگر مورد لطف خود قرار داده است! فرزندت نيز سرچشمه‌ء بركات برای انسانها خواهد بود. 43 چه افتخار بزرگی است برای من، كه مادر خداوندم به ديدنم بيايد! 44 وقتی وارد شدی و به من سلام كردی، به محض اينكه صدايت را شنيدم، بچه از شادی در رَحِمِ من به حركت درآمد! 45 خوشابحال تو، زيرا ايمان آوردی كه هر چه خدا به تو گفته است، به انجام خواهد رسيد!» 46 مريم گفت: «خداوند را با تمام وجود ستايش می‌كنم، 47 و روح من، بسبب نجات‌دهنده‌ام خدا، شاد و مسرور می‌گردد! 48 چون او منِ ناچيز را مورد عنايت قرار داده است. از اين پس، همه‌ء نسلها مرا خوشبخت خواهند خواند، 49 زيرا خدای قادر و قدوس در حق من كارهای بس بزرگ كرده است. 50 «لطف و رحمت او، نسل اندر نسل شامل حال آنانی می‌شود كه از او می‌ترسند. 51 او دست خود را با قدرت دراز كرده و متكبران را همراه نقشه‌هايشان پراكنده ساخته است. 52 سلاطين را از تخت بزير كشيده و فروتنان را سربلند كرده است. 53 گرسنگان را با نعمت‌های خود سير كرده، اما ثروتمندان را تهی دست روانه نموده است. 54 او رحمت خود را كه به اجداد ما وعده داده بود، به ياد آورده و به ياری قوم خود، اسرائيل، آمده‌است. 55 بلی، او وعده‌ء ابدی خود را كه به ابراهيم و فرزندان او داده بود، به ياد آورده است.» 56 مريم حدود سه ماه نزد اليزابت ماند. سپس به خانه خود بازگشت. 57 سرانجام، انتظار اليزابت پايان يافت و زمان وضع حملش فرا رسيد و پسری بدنيا آورد. 58 وقتی كه همسايگان و بستگان او از اين خبر آگاهی يافتند و ديدند كه خداوند چه لطف بزرگی در حق او نموده است، نزد او آمده، در شادی‌اش شريک شدند. 59 چون نوزاد هشت روزه شد، تمام بستگان و دوستان برای مراسم ختنه گرد آمدند و قصد داشتند نام پدرش، زكريا را بر او بگذارند. 60 اما اليزابت نپذيرفت و گفت: «نام او يحيی خواهد بود.» 61 گفتند: «اما در خانواده تو، كسی به اين نام نبوده است.» 62 پس با اشاره، از پدر نوزاد پرسيدند كه نام او را چه بگذارند. 63 زكريا با اشاره، تخته‌ای خواست و در برابر چشمان حيرت‌زده‌ء همه نوشت: «نامش يحيی است!» 64 در همان لحظه زبانش باز شد و قدرت سخن گفتن را باز يافت و به شكرگزاری خدا پرداخت. 65 همسايگان با ديدن تمام اين وقايع بسيار متعجب شدند، و خبر اين ماجرا در سراسر كوهستان يهوديه پخش شد. 66 هر كه اين خبر را می‌شنيد، به فكر فرو می‌رفت و از خود می‌پرسيد: «اين بچه، در آينده چه خواهد شد؟» زيرا همه می‌ديدند كه او مورد توجه خداوند قرار دارد. 67 آنگاه پدرش زكريا، از روح‌القدس پر شد و چنين نبوت كرد: 68 «خداوند، خدای اسرائيل را سپاس باد، زيرا به ياری قوم خود شتافته و ايشان را رهايی بخشيده است. 69 او بزودی برای ما نجات‌دهنده‌ای قدرتمند از نسل داود خواهد فرستاد؛ 70 چنانكه از گذشته‌های دور، از زبان انبيای مقدس خود وعده می‌داد 71 كه شخصی را خواهد فرستاد تا ما را از چنگ دشمنانمان و از دست همه آنانی كه از ما نفرت دارند، رهايی بخشد. 72-73 «خداوند نسبت به نياكان ما، رحيم و مهربان بوده است. بلی، او عهد و پيمان مقدسی را كه با ابراهيم بست، از ياد نبرده 74 و اين افتخار را نصيب ما كرده كه از دست دشمنانمان رهايی يابيم و بدون ترس و واهمه از آنان، او را عبادت نماييم 75 و تمام روزهای عمر خود را در حضور او با پاكی و عدالت بگذرانيم. 76 «و تو ای فرزند، نبی خدای تعالی ناميده خواهی شد، زيرا پيشاپيش خداوند حركت خواهی كرد تا راه او را آماده نمايی، 77 و قوم او را آگاه سازی كه با آمرزش گناهانشان نجات خواهند يافت. 78-79 اينها، همه به سبب رحمت و شفقت بی‌پايان خدای ماست. بزودی سپيده صبح از افق آسمان بر ما طلوع خواهد كرد تا بر كسانی كه در تاريكی و سايه مرگ ساكن هستند، بتابد و همه‌ء ما را به سوی آرامش و صفا هدايت نمايد.» 80 آن كودک رشد كرد و صاحب روحی توانا شد. او در بيابانها بسر می‌برد؛ تا روزی فرا رسيد كه می‌بايست خدمت خود را در ميان قوم اسرائيل آغاز كند.

Luke 1

New International Version

1 Many have undertaken to draw up an account of the things that have been fulfilled[1] among us, 2 just as they were handed down to us by those who from the first were eyewitnesses and servants of the word. 3 With this in mind, since I myself have carefully investigated everything from the beginning, I too decided to write an orderly account for you, most excellent Theophilus, 4 so that you may know the certainty of the things you have been taught. 5 In the time of Herod king of Judea there was a priest named Zechariah, who belonged to the priestly division of Abijah; his wife Elizabeth was also a descendant of Aaron. 6 Both of them were righteous in the sight of God, observing all the Lord’s commands and decrees blamelessly. 7 But they were childless because Elizabeth was not able to conceive, and they were both very old. 8 Once when Zechariah’s division was on duty and he was serving as priest before God, 9 he was chosen by lot, according to the custom of the priesthood, to go into the temple of the Lord and burn incense. 10 And when the time for the burning of incense came, all the assembled worshipers were praying outside. 11 Then an angel of the Lord appeared to him, standing at the right side of the altar of incense. 12 When Zechariah saw him, he was startled and was gripped with fear. 13 But the angel said to him: “Do not be afraid, Zechariah; your prayer has been heard. Your wife Elizabeth will bear you a son, and you are to call him John. 14 He will be a joy and delight to you, and many will rejoice because of his birth, 15 for he will be great in the sight of the Lord. He is never to take wine or other fermented drink, and he will be filled with the Holy Spirit even before he is born. 16 He will bring back many of the people of Israel to the Lord their God. 17 And he will go on before the Lord, in the spirit and power of Elijah, to turn the hearts of the parents to their children and the disobedient to the wisdom of the righteous—to make ready a people prepared for the Lord.” 18 Zechariah asked the angel, “How can I be sure of this? I am an old man and my wife is well along in years.” 19 The angel said to him, “I am Gabriel. I stand in the presence of God, and I have been sent to speak to you and to tell you this good news. 20 And now you will be silent and not able to speak until the day this happens, because you did not believe my words, which will come true at their appointed time.” 21 Meanwhile, the people were waiting for Zechariah and wondering why he stayed so long in the temple. 22 When he came out, he could not speak to them. They realized he had seen a vision in the temple, for he kept making signs to them but remained unable to speak. 23 When his time of service was completed, he returned home. 24 After this his wife Elizabeth became pregnant and for five months remained in seclusion. 25 “The Lord has done this for me,” she said. “In these days he has shown his favor and taken away my disgrace among the people.” 26 In the sixth month of Elizabeth’s pregnancy, God sent the angel Gabriel to Nazareth, a town in Galilee, 27 to a virgin pledged to be married to a man named Joseph, a descendant of David. The virgin’s name was Mary. 28 The angel went to her and said, “Greetings, you who are highly favored! The Lord is with you.” 29 Mary was greatly troubled at his words and wondered what kind of greeting this might be. 30 But the angel said to her, “Do not be afraid, Mary; you have found favor with God. 31 You will conceive and give birth to a son, and you are to call him Jesus. 32 He will be great and will be called the Son of the Most High. The Lord God will give him the throne of his father David, 33 and he will reign over Jacob’s descendants forever; his kingdom will never end.” 34 “How will this be,” Mary asked the angel, “since I am a virgin?” 35 The angel answered, “The Holy Spirit will come on you, and the power of the Most High will overshadow you. So the holy one to be born will be called[2] the Son of God. 36 Even Elizabeth your relative is going to have a child in her old age, and she who was said to be unable to conceive is in her sixth month. 37 For no word from God will ever fail.” 38 “I am the Lord’s servant,” Mary answered. “May your word to me be fulfilled.” Then the angel left her. 39 At that time Mary got ready and hurried to a town in the hill country of Judea, 40 where she entered Zechariah’s home and greeted Elizabeth. 41 When Elizabeth heard Mary’s greeting, the baby leaped in her womb, and Elizabeth was filled with the Holy Spirit. 42 In a loud voice she exclaimed: “Blessed are you among women, and blessed is the child you will bear! 43 But why am I so favored, that the mother of my Lord should come to me? 44 As soon as the sound of your greeting reached my ears, the baby in my womb leaped for joy. 45 Blessed is she who has believed that the Lord would fulfill his promises to her!” 46 And Mary said: “My soul glorifies the Lord 47 and my spirit rejoices in God my Savior, 48 for he has been mindful of the humble state of his servant. From now on all generations will call me blessed, 49 for the Mighty One has done great things for me— holy is his name. 50 His mercy extends to those who fear him, from generation to generation. 51 He has performed mighty deeds with his arm; he has scattered those who are proud in their inmost thoughts. 52 He has brought down rulers from their thrones but has lifted up the humble. 53 He has filled the hungry with good things but has sent the rich away empty. 54 He has helped his servant Israel, remembering to be merciful 55 to Abraham and his descendants forever, just as he promised our ancestors.” 56 Mary stayed with Elizabeth for about three months and then returned home. 57 When it was time for Elizabeth to have her baby, she gave birth to a son. 58 Her neighbors and relatives heard that the Lord had shown her great mercy, and they shared her joy. 59 On the eighth day they came to circumcise the child, and they were going to name him after his father Zechariah, 60 but his mother spoke up and said, “No! He is to be called John.” 61 They said to her, “There is no one among your relatives who has that name.” 62 Then they made signs to his father, to find out what he would like to name the child. 63 He asked for a writing tablet, and to everyone’s astonishment he wrote, “His name is John.” 64 Immediately his mouth was opened and his tongue set free, and he began to speak, praising God. 65 All the neighbors were filled with awe, and throughout the hill country of Judea people were talking about all these things. 66 Everyone who heard this wondered about it, asking, “What then is this child going to be?” For the Lord’s hand was with him. 67 His father Zechariah was filled with the Holy Spirit and prophesied: 68 “Praise be to the Lord, the God of Israel, because he has come to his people and redeemed them. 69 He has raised up a horn[3] of salvation for us in the house of his servant David 70 (as he said through his holy prophets of long ago), 71 salvation from our enemies and from the hand of all who hate us— 72 to show mercy to our ancestors and to remember his holy covenant, 73 the oath he swore to our father Abraham: 74 to rescue us from the hand of our enemies, and to enable us to serve him without fear 75 in holiness and righteousness before him all our days. 76 And you, my child, will be called a prophet of the Most High; for you will go on before the Lord to prepare the way for him, 77 to give his people the knowledge of salvation through the forgiveness of their sins, 78 because of the tender mercy of our God, by which the rising sun will come to us from heaven 79 to shine on those living in darkness and in the shadow of death, to guide our feet into the path of peace.” 80 And the child grew and became strong in spirit[4]; and he lived in the wilderness until he appeared publicly to Israel.

Luke 1

Священное Писание, Восточный перевод

1 Поскольку уже многие принялись составлять описание произошедших среди нас событий 2 на основе сведений, переданных нам людьми, которые с самого начала были их очевидцами и служителями Радостной Вести, 3 то и я решил, тщательно исследовав всё от начала, описать тебе, многоуважаемый Феофил, всё по порядку, 4 чтобы ты мог убедиться в достоверности того, чему был научен. 5 Во время правления Ирода[1], царя Иудеи, жил священнослужитель, которого звали Закария; он принадлежал к группе священнослужителей из смены Абияха. Его жена тоже была потомком Харуна, её звали Елизабет. 6 Оба они были праведны перед Всевышним, живя непорочно и строго соблюдая все повеления и установления Вечного[2]. 7 Но у них не было детей, потому что Елизабет была бесплодна. Они оба были уже в преклонном возрасте. 8 Однажды, когда была очередь служения смены, к которой принадлежал Закария, он нёс службу перед Всевышним. 9 В соответствии с установленным для священнослужителей порядком, ему выпало по жребию войти в храм Вечного и совершить на жертвеннике сожжение ароматических составов.[3] 10 В это время во дворе храма собралось много народа, и все молились, как это обычно и бывало при сожжении ароматических составов. 11 A Закарии в это время явился ангел, посланный Вечным. Он стоял справа от жертвенника, где сжигались ароматические составы. 12 Когда Закария увидел его, он был чрезвычайно поражён и испуган. 13 Aнгел сказал ему:– Не бойся, Закария, твоя молитва услышана. Твоя жена Елизабет родит тебе сына, и ты назовёшь его Яхия. 14 Твоё сердце наполнится счастьем и ликованием, и многие будут радоваться его рождению, 15 потому что он станет великим в глазах Вечного. Он никогда не будет пить вина или пива. От самого рождения он будет исполнен Святым Духом. 16 Многих исраилтян он обратит к Вечному, их Богу. 17 Он будет предшествовать Ему в духе и силе Ильяса[4], чтобы обратить сердца отцов к детям, а непокорных – к мудрости праведных, чтобы приготовить народ к приходу Вечного. 18 Закария спросил ангела:– Как мне поверить этому? Я ведь уже стар, и жена моя в преклонных годах. 19 Aнгел ответил:– Я – Джабраил, стоящий перед Всевышним, и я послан, чтобы сообщить тебе эту радостную весть. 20 Но сейчас, за то, что ты не поверил моим словам, которые обязательно исполнятся в своё время, ты лишишься дара речи и не будешь говорить до того дня, пока это всё не сбудется. 21 Между тем люди ждали Закарию и удивлялись, почему он так долго не выходит из храма. 22 Когда Закария вышел, он не мог говорить и вынужден был общаться с ними жестами. Все поняли, что в храме ему было видение. 23 Когда срок его служения закончился, Закария возвратился домой. 24 Вскоре его жена Елизабет забеременела и пять месяцев не выходила из дома. 25 Она говорила:– Вот что сделал для меня Вечный, по милости Своей сняв с меня позор перед людьми! 26 Когда Елизабет была на шестом месяце беременности, Всевышний послал ангела Джабраила в галилейский город Назарет, 27 к непорочной девушке по имени Марьям. Марьям была обручена с Юсуфом, потомком царя Давуда. 28 Aнгел пришёл к ней и сказал:– Здравствуй, получившая милость! С тобой Вечный! 29 Марьям эти слова очень удивили, и она размышляла, что бы значило такое приветствие. 30 Aнгел продолжал:– Не бойся, Марьям, потому что Всевышний проявил к тебе милость! 31 Ты забеременеешь и родишь сына и назовёшь Его Иса[5]. 32 Он станет великим, и Его будут называть Сыном Высочайшего (Избранным Царём)[6]. Всевышний, Вечный, даст Ему престол Его предка Давуда, 33 и Он будет царствовать над Исраилом[7] вовеки, и Его Царству не будет конца. 34 – Как это может быть? – спросила Марьям. – Ведь я ещё не была с мужчиной. 35 Aнгел ответил:– Святой Дух сойдёт на тебя, и как тень найдёт на тебя сила Высочайшего. Поэтому ребёнка, который родится у тебя, будут называть «Святой», а также «Сын Всевышнего».[8] 36 Вот и твоя родственница Елизабет тоже родит сына в её преклонные годы. О ней говорили, что она бесплодна, но она уже на шестом месяце беременности. 37 Для Всевышнего нет ничего невозможного. 38 – Я рабыня Вечного, – ответила Марьям, – пусть всё произойдёт со мной так, как ты сказал.И ангел оставил её. 39 Вскоре после этого Марьям собралась и поспешила в город, расположенный в Иудейских горах. 40 Она вошла в дом Закарии и поприветствовала Елизабет. 41 Когда Елизабет услышала приветствие Марьям, ребёнок внутри у неё встрепенулся; Елизабет наполнил Святой Дух, 42 и она громким голосом воскликнула:– Благословенна ты среди женщин, и благословен ребёнок, которого ты носишь! 43 Чем я заслужила такую милость, что ко мне пришла мать моего Повелителя? 44 Как только я услышала твоё приветствие, ребёнок во мне так и встрепенулся от радости. 45 Благословенна поверившая в то, что сказанное ей Вечным исполнится! 46 Марьям ответила:– Душа моя славит Вечного, 47 и дух мой радуется о Всевышнем, Спасителе моём, 48 потому что Он обратил вниманиена меня, Свою скромную рабыню.[9]Отныне все поколения будут называть меня благословенной, 49 потому что Всемогущий совершил такое великое дело для меня!Его имя свято![10] 50 Из поколения в поколениеОн проявляет милость к боящимся Его![11] 51 Его рукой совершены великие дела:Он рассеял гордых, в надмении сердца их, 52 сверг правителей с их престолови возвысил кротких! 53 Он насытил благами голодных,а богатых отослал ни с чем. 54-55 Он помог Своему слуге Исраилу,помня Своё обещание нашим предкам –быть милосердным к Ибрахиму[12]и его потомкам вовеки. 56 Марьям погостила у Елизабет около трёх месяцев и затем возвратилась домой. 57 Когда подошло время, Елизабет родила сына. 58 Её соседи и родственники услышали о том, что Вечный явил ей великую милость, и радовались вместе с ней. 59 На восьмой день[13] они пришли, чтобы совершить над ребёнком обряд обрезания, и хотели назвать его в честь отца Закарией. 60 Но мать ребёнка возразила:– Нет! Его будут звать Яхия. 61 Ей начали говорить:– Но ведь среди ваших родственников нет никого с таким именем! 62 Они стали жестами спрашивать отца, как бы он хотел назвать сына. 63 Закария попросил табличку для письма и, к удивлению всех, написал:– Его имя Яхия. 64 В тот же миг к нему вернулась речь, и он начал говорить, прославляя Всевышнего. 65 Всех соседей объял страх, и весть о случившемся разнеслась по всей горной части Иудеи. 66 Все, кто слышал об этом, с удивлением спрашивали:– Кем же станет этот ребёнок? – потому что сила Вечного была с ним. 67 Святой Дух наполнил Закарию, отца Яхии, и он начал пророчествовать: 68 – Благословен Вечный, Бог Исраила,[14]Который посетил Свой народ и дал избавление ему! 69 Он воздвиг нам могучего Спасителя[15]из рода Своего слуги Давуда, 70 как Он издавна обещал через Своих святых пророков, 71 что Он спасёт нас от врагови от рук тех, кто ненавидит нас. 72 Так Он проявил милость к нашим предкам,помня Своё Священное Соглашение, 73 клятву, которой Он поклялся нашему предку Ибрахиму: 74 избавить нас от рук наших врагов,чтобы мы могли без страха служить Ему, 75 живя перед Ним в святости и праведности во все дни нашей жизни! 76 И ты, дитя, будешь назван пророком Высочайшего,потому что будешь идти перед Вечным, Повелителем Сил, чтобы приготовить Ему пути,[16] 77 дать Его народу знание о спасениичерез прощение грехов, 78 по глубочайшему милосердию нашего Бога,Который пошлёт нам утреннюю Зарю с небес, 79 чтобы дать свет живущим во тьме и тени смертной[17]и направить наши стопы на путь мира! 80 Ребёнок рос и укреплялся в духе. Он жил в пустыне до того времени, когда открыто явился Исраилу.

Luke 1

中文和合本(简体)

1 提 阿 非 罗 大 人 哪 , 有 好 些 人 提 笔 作 书 , 述 说 在 我 们 中 间 所 成 就 的 事 , 是 照 传 道 的 人 从 起 初 亲 眼 看 见 又 传 给 我 们 的 。 2 a 3 这 些 事 我 既 从 起 头 都 详 细 考 察 了 , 就 定 意 要 按 着 次 序 写 给 你 , 4 使 你 知 道 所 学 之 道 都 是 确 实 的 。 5 当 犹 太 王 希 律 的 时 候 , 亚 比 雅 班 里 有 一 个 祭 司 , 名 叫 撒 迦 利 亚 ; 他 妻 子 是 亚 伦 的 後 人 , 名 叫 以 利 沙 伯 。 6 他 们 二 人 在 神 面 前 都 是 义 人 , 遵 行 主 的 一 切 诫 命 礼 仪 , 没 有 可 指 摘 的 , 7 只 是 没 有 孩 子 ; 因 为 以 利 沙 伯 不 生 育 , 两 个 人 又 年 纪 老 迈 了 。 8 撒 迦 利 亚 按 班 次 在 神 面 前 供 祭 司 的 职 分 , 9 照 祭 司 的 规 矩 掣 签 , 得 进 主 殿 烧 香 。 10 烧 香 的 时 候 , 众 百 姓 在 外 面 祷 告 。 11 有 主 的 使 者 站 在 香 坛 的 右 边 , 向 他 显 现 。 12 撒 迦 利 亚 看 见 , 就 惊 慌 害 怕 。 13 天 使 对 他 说 : 撒 迦 利 亚 , 不 要 害 怕 , 因 为 你 的 祈 祷 已 经 被 听 见 了 。 你 的 妻 子 以 利 沙 伯 要 给 你 生 一 个 儿 子 , 你 要 给 他 起 名 叫 约 翰 。 14 你 必 欢 喜 快 乐 ; 有 许 多 人 因 他 出 世 , 也 必 喜 乐 。 15 他 在 主 面 前 将 要 为 大 , 淡 酒 浓 酒 都 不 喝 , 从 母 腹 里 就 被 圣 灵 充 满 了 。 16 他 要 使 许 多 以 色 列 人 回 转 , 归 於 主 ─ 他 们 的 神 。 17 他 必 有 以 利 亚 的 心 志 能 力 , 行 在 主 的 前 面 , 叫 为 父 的 心 转 向 儿 女 , 叫 悖 逆 的 人 转 从 义 人 的 智 慧 , 又 为 主 预 备 合 用 的 百 姓 。 18 撒 迦 利 亚 对 天 使 说 : 我 凭 着 甚 麽 可 知 道 这 事 呢 ? 我 已 经 老 了 , 我 的 妻 子 也 年 纪 老 迈 了 。 19 天 使 回 答 说 : 我 是 站 在 神 面 前 的 加 百 列 , 奉 差 而 来 对 你 说 话 , 将 这 好 信 息 报 给 你 。 20 到 了 时 候 , 这 话 必 然 应 验 ; 只 因 你 不 信 , 你 必 哑 吧 , 不 能 说 话 , 直 到 这 事 成 就 的 日 子 。 21 百 姓 等 候 撒 迦 利 亚 , 诧 异 他 许 久 在 殿 里 。 22 及 至 他 出 来 , 不 能 和 他 们 说 话 , 他 们 就 知 道 他 在 殿 里 见 了 异 象 ; 因 为 他 直 向 他 们 打 手 式 , 竟 成 了 哑 吧 。 23 他 供 职 的 日 子 已 满 , 就 回 家 去 了 。 24 这 些 日 子 以 後 , 他 的 妻 子 以 利 沙 伯 怀 了 孕 , 就 隐 藏 了 五 个 月 , 25 说 : 主 在 眷 顾 我 的 日 子 , 这 样 看 待 我 , 要 把 我 在 人 间 的 羞 耻 除 掉 。 26 到 了 第 六 个 月 , 天 使 加 百 列 奉 神 的 差 遣 往 加 利 利 的 一 座 城 去 , 这 城 名 叫 拿 撒 勒 , 27 到 一 个 童 女 那 里 , 是 已 经 许 配 大 卫 家 的 一 个 人 , 名 叫 约 瑟 。 童 女 的 名 字 叫 马 利 亚 ; 28 天 使 进 去 , 对 他 说 : 蒙 大 恩 的 女 子 , 我 问 你 安 , 主 和 你 同 在 了 ! 29 马 利 亚 因 这 话 就 很 惊 慌 , 又 反 复 思 想 这 样 问 安 是 甚 麽 意 思 。 30 天 使 对 他 说 : 马 利 亚 , 不 要 怕 ! 你 在 神 面 前 已 经 蒙 恩 了 。 31 你 要 怀 孕 生 子 , 可 以 给 他 起 名 叫 耶 稣 。 32 他 要 为 大 , 称 为 至 高 者 的 儿 子 ; 主 神 要 把 他 祖 大 卫 的 位 给 他 。 33 他 要 作 雅 各 家 的 王 , 直 到 永 远 ; 他 的 国 也 没 有 穷 尽 。 34 马 利 亚 对 天 使 说 : 我 没 有 出 嫁 , 怎 麽 有 这 事 呢 ? 35 天 使 回 答 说 : 圣 灵 要 临 到 你 身 上 , 至 高 者 的 能 力 要 荫 庇 你 , 因 此 所 要 生 的 圣 者 必 称 为 神 的 儿 子 ( 或 作 : 所 要 生 的 , 必 称 为 圣 , 称 为 神 的 儿 子 ) 。 36 况 且 你 的 亲 戚 以 利 沙 伯 , 在 年 老 的 时 候 也 怀 了 男 胎 , 就 是 那 素 来 称 为 不 生 育 的 , 现 在 有 孕 六 个 月 了 。 37 因 为 , 出 於 神 的 话 , 没 有 一 句 不 带 能 力 的 。 38 马 利 亚 说 : 我 是 主 的 使 女 , 情 愿 照 你 的 话 成 就 在 我 身 上 。 天 使 就 离 开 他 去 了 。 39 那 时 候 , 马 利 亚 起 身 , 急 忙 往 山 地 里 去 , 来 到 犹 大 的 一 座 城 ; 40 进 了 撒 迦 利 亚 的 家 , 问 以 利 沙 伯 安 。 41 以 利 沙 伯 一 听 马 利 亚 问 安 , 所 怀 的 胎 就 在 腹 里 跳 动 。 以 利 沙 伯 且 被 圣 灵 充 满 , 42 高 声 喊 着 说 : 你 在 妇 女 中 是 有 福 的 ! 你 所 怀 的 胎 也 是 有 福 的 ! 43 我 主 的 母 到 我 这 里 来 , 这 是 从 那 里 得 的 呢 ? 44 因 为 你 问 安 的 声 音 一 入 我 耳 , 我 腹 里 的 胎 就 欢 喜 跳 动 。 45 这 相 信 的 女 子 是 有 福 的 ! 因 为 主 对 他 所 说 的 话 都 要 应 验 。 46 马 利 亚 说 : 我 心 尊 主 为 大 ; 47 我 灵 以 神 我 的 救 主 为 乐 ; 48 因 为 他 顾 念 他 使 女 的 卑 微 ; 从 今 以 後 , 万 代 要 称 我 有 福 。 49 那 有 权 能 的 , 为 我 成 就 了 大 事 ; 他 的 名 为 圣 。 50 他 怜 悯 敬 畏 他 的 人 , 直 到 世 世 代 代 。 51 他 用 膀 臂 施 展 大 能 ; 那 狂 傲 的 人 正 心 里 妄 想 就 被 他 赶 散 了 。 52 他 叫 有 权 柄 的 失 位 , 叫 卑 贱 的 升 高 ; 53 叫 饥 饿 的 得 饱 美 食 , 叫 富 足 的 空 手 回 去 。 54 他 扶 助 了 他 的 仆 人 以 色 列 , 55 为 要 记 念 亚 伯 拉 罕 和 他 的 後 裔 , 施 怜 悯 直 到 永 远 , 正 如 从 前 对 我 们 列 祖 所 说 的 话 。 56 马 利 亚 和 以 利 沙 伯 同 住 , 约 有 三 个 月 , 就 回 家 去 了 。 57 以 利 沙 伯 的 产 期 到 了 , 就 生 了 一 个 儿 子 。 58 邻 里 亲 族 听 见 主 向 他 大 施 怜 悯 , 就 和 他 一 同 欢 乐 。 59 到 了 第 八 日 , 他 们 来 要 给 孩 子 行 割 礼 , 并 要 照 他 父 亲 的 名 字 叫 他 撒 迦 利 亚 。 60 他 母 亲 说 : 不 可 ! 要 叫 他 约 翰 。 61 他 们 说 : 你 亲 族 中 没 有 叫 这 名 字 的 。 62 他 们 就 向 他 父 亲 打 手 式 , 问 他 要 叫 这 孩 子 甚 麽 名 字 。 63 他 要 了 一 块 写 字 的 板 , 就 写 上 , 说 : 他 的 名 字 是 约 翰 。 他 们 便 都 希 奇 。 64 撒 迦 利 亚 的 口 立 时 开 了 , 舌 头 也 舒 展 了 , 就 说 出 话 来 , 称 颂 神 。 65 周 围 居 住 的 人 都 惧 怕 ; 这 一 切 的 事 就 传 遍 了 犹 太 的 山 地 。 66 凡 听 见 的 人 都 将 这 事 放 在 心 里 , 说 : 这 个 孩 子 将 来 怎 麽 样 呢 ? 因 为 有 主 与 他 同 在 。 67 他 父 亲 撒 迦 利 亚 被 圣 灵 充 满 了 , 就 预 言 说 : 68 主 ─ 以 色 列 的 神 是 应 当 称 颂 的 ! 因 他 眷 顾 他 的 百 姓 , 为 他 们 施 行 救 赎 , 69 在 他 仆 人 大 卫 家 中 , 为 我 们 兴 起 了 拯 救 的 角 , 70 正 如 主 藉 着 从 创 世 以 来 圣 先 知 的 口 所 说 的 话 , 71 拯 救 我 们 脱 离 仇 敌 和 一 切 恨 我 们 之 人 的 手 , 72 向 我 们 列 祖 施 怜 悯 , 记 念 他 的 圣 约 ─ 73 就 是 他 对 我 们 祖 宗 亚 伯 拉 罕 所 起 的 誓 ─ 74 叫 我 们 既 从 仇 敌 手 中 被 救 出 来 , 75 就 可 以 终 身 在 他 面 前 , 坦 然 无 惧 的 用 圣 洁 、 公 义 事 奉 他 。 76 孩 子 阿 ! 你 要 称 为 至 高 者 的 先 知 ; 因 为 你 要 行 在 主 的 前 面 , 预 备 他 的 道 路 , 77 叫 他 的 百 姓 因 罪 得 赦 , 就 知 道 救 恩 。 78 因 我 们 神 怜 悯 的 心 肠 , 叫 清 晨 的 日 光 从 高 天 临 到 我 们 , 79 要 照 亮 坐 在 黑 暗 中 死 荫 里 的 人 , 把 我 们 的 脚 引 到 平 安 的 路 上 。 80 那 孩 子 渐 渐 长 大 , 心 灵 强 健 , 住 在 旷 野 , 直 到 他 显 明 在 以 色 列 人 面 前 的 日 子 。