Website too slow? Load as basic HTML.

John 4

Lutherbibel 2017

1 Als nun Jesus erfuhr, dass den Pharisäern zu Ohren gekommen war, dass Jesus mehr zu Jüngern machte und taufte als Johannes – 2 obwohl Jesus nicht selber taufte, sondern seine Jünger –, 3 verließ er Judäa und zog wieder nach Galiläa. 4 Er musste aber durch Samarien reisen. 5 Da kam er in eine Stadt Samariens, die heißt Sychar, nahe bei dem Feld, das Jakob seinem Sohn Josef gegeben hatte. 6 Es war aber dort Jakobs Brunnen. Weil nun Jesus müde war von der Reise, setzte er sich an den Brunnen; es war um die sechste Stunde. 7 Da kommt eine Frau aus Samarien, um Wasser zu schöpfen. Jesus spricht zu ihr: Gib mir zu trinken! 8 Denn seine Jünger waren in die Stadt gegangen, um Speise zu kaufen. 9 Da spricht die samaritische Frau zu ihm: Wie, du, ein Jude, erbittest etwas zu trinken von mir, einer samaritischen Frau? Denn die Juden haben keine Gemeinschaft mit den Samaritern. – 10 Jesus antwortete und sprach zu ihr: Wenn du erkenntest die Gabe Gottes und wer der ist, der zu dir sagt: Gib mir zu trinken!, du bätest ihn, und er gäbe dir lebendiges Wasser. 11 Spricht zu ihm die Frau: Herr, du hast doch nichts, womit du schöpfen könntest, und der Brunnen ist tief; woher hast du denn lebendiges Wasser? 12 Bist du etwa mehr als unser Vater Jakob, der uns diesen Brunnen gegeben hat? Und er hat daraus getrunken und seine Söhne und sein Vieh. 13 Jesus antwortete und sprach zu ihr: Wer von diesem Wasser trinkt, den wird wieder dürsten; 14 wer aber von dem Wasser trinkt, das ich ihm gebe, den wird in Ewigkeit nicht dürsten, sondern das Wasser, das ich ihm geben werde, das wird in ihm eine Quelle des Wassers werden, das in das ewige Leben quillt. 15 Spricht die Frau zu ihm: Herr, gib mir dieses Wasser, damit mich nicht dürstet und ich nicht herkommen muss, um zu schöpfen! 16 Spricht er zu ihr: Geh hin, ruf deinen Mann und komm wieder her! 17 Die Frau antwortete und sprach zu ihm: Ich habe keinen Mann. Jesus spricht zu ihr: Du hast richtig gesagt: »Ich habe keinen Mann.« 18 Denn fünf Männer hast du gehabt, und der, den du jetzt hast, ist nicht dein Mann; das hast du recht gesagt. 19 Die Frau spricht zu ihm: Herr, ich sehe, dass du ein Prophet bist. 20 Unsere Väter haben auf diesem Berge angebetet, und ihr sagt, in Jerusalem sei die Stätte, wo man anbeten soll. 21 Jesus spricht zu ihr: Glaube mir, Frau, es kommt die Zeit, dass ihr weder auf diesem Berge noch in Jerusalem den Vater anbeten werdet. 22 Ihr wisst nicht, was ihr anbetet; wir aber wissen, was wir anbeten; denn das Heil kommt von den Juden. 23 Aber es kommt die Stunde und ist schon jetzt, dass die wahren Anbeter den Vater anbeten werden im Geist und in der Wahrheit; denn auch der Vater will solche Anbeter haben. 24 Gott ist Geist, und die ihn anbeten, die müssen ihn im Geist und in der Wahrheit anbeten. 25 Spricht die Frau zu ihm: Ich weiß, dass der Messias kommt, der da Christus heißt. Wenn dieser kommt, wird er uns alles verkündigen. 26 Jesus spricht zu ihr: Ich bin's, der mit dir redet. 27 Unterdessen kamen seine Jünger, und sie wunderten sich, dass er mit einer Frau redete; doch sagte niemand: Was willst du?, oder: Was redest du mit ihr? 28 Da ließ die Frau ihren Krug stehen und ging hin in die Stadt und spricht zu den Leuten: 29 Kommt, seht einen Menschen, der mir alles gesagt hat, was ich getan habe, ob er nicht der Christus sei! 30 Da gingen sie aus der Stadt heraus und kamen zu ihm. 31 Unterdessen mahnten ihn die Jünger und sprachen: Rabbi, iss! 32 Er aber sprach zu ihnen: Ich habe eine Speise zu essen, von der ihr nicht wisst. 33 Da sprachen die Jünger untereinander: Hat ihm jemand zu essen gebracht? 34 Jesus spricht zu ihnen: Meine Speise ist die, dass ich tue den Willen dessen, der mich gesandt hat, und vollende sein Werk. 35 Sagt ihr nicht selber: Es sind noch vier Monate, dann kommt die Ernte? Siehe, ich sage euch: Hebt eure Augen auf und seht auf die Felder: sie sind schon reif zur Ernte. 36 Wer erntet, empfängt Lohn und sammelt Frucht zum ewigen Leben, auf dass sich miteinander freuen, der da sät und der da erntet. 37 Denn hier ist der Spruch wahr: Der eine sät, der andere erntet. 38 Ich habe euch gesandt zu ernten, wo ihr nicht gearbeitet habt; andere haben gearbeitet, und ihr seid in ihre Arbeit eingetreten. 39 Es glaubten aber an ihn viele der Samariter aus dieser Stadt um des Wortes der Frau willen, die bezeugte: Er hat mir alles gesagt, was ich getan habe. 40 Als nun die Samariter zu ihm kamen, baten sie ihn, dass er bei ihnen bleibe; und er blieb dort zwei Tage. 41 Und noch viel mehr glaubten um seines Wortes willen. 42 Und sie sprachen zu der Frau: Nun glauben wir nicht mehr um deiner Rede willen; denn wir haben selber gehört und erkannt: Dieser ist wahrlich der Welt Heiland. 43 Aber nach den zwei Tagen zog er von dort nach Galiläa. 44 Denn er selber, Jesus, bezeugte, dass ein Prophet in seiner Vaterstadt nichts gilt. 45 Als er nun nach Galiläa kam, nahmen ihn die Galiläer auf, die alles gesehen hatten, was er in Jerusalem auf dem Fest getan hatte; denn sie waren auch zum Fest gekommen. 46 Und Jesus kam abermals nach Kana in Galiläa, wo er das Wasser zu Wein gemacht hatte. Und es war ein Mann im Dienst des Königs; dessen Sohn lag krank in Kapernaum. 47 Dieser hörte, dass Jesus aus Judäa nach Galiläa gekommen war, und ging hin zu ihm und bat ihn, herabzukommen und seinen Sohn zu heilen; denn der war todkrank. 48 Da sprach Jesus zu ihm: Wenn ihr nicht Zeichen und Wunder seht, so glaubt ihr nicht. 49 Der königliche Beamte sprach zu ihm: Herr, komm herab, ehe mein Kind stirbt! 50 Jesus spricht zu ihm: Geh hin, dein Sohn lebt! Der Mann glaubte dem Wort, das Jesus zu ihm sagte, und ging hin. 51 Und während er noch hinabging, begegneten ihm seine Knechte und sagten: Dein Kind lebt. 52 Da fragte er sie nach der Stunde, in der es besser mit ihm geworden war. Und sie antworteten ihm: Gestern um die siebente Stunde verließ ihn das Fieber. 53 Da merkte der Vater, dass es zu der Stunde war, in der Jesus zu ihm gesagt hatte: Dein Sohn lebt. Und er glaubte mit seinem ganzen Hause. 54 Das ist nun das zweite Zeichen, das Jesus tat, als er aus Judäa nach Galiläa kam.

John 4

Ketab El Hayat

1 وَلَمَّا عَرَفَ الرَّبُّ أَنَّ الْفَرِّيسِيِّينَ سَمِعُوا أَنَّهُ يَتَّخِذُ تَلاَمِيذَ وَيُعَمِّدُ أَكْثَرَ مِنْ يُوحَنَّا، 2 مَعَ أَنَّ يَسُوعَ نَفْسَهُ لَمْ يَكُنْ يُعَمِّدُ بَلْ تَلاَمِيذُهُ، 3 تَرَكَ مِنْطَقَةَ الْيَهُودِيَّةِ وَرَجَعَ إِلَى مِنْطَقَةِ الْجَلِيلِ. 4 وَكَانَ لاَبُدَّ لَهُ أَنْ يَمُرَّ بِمِنْطَقَةِ السَّامِرَةِ، 5 فَوَصَلَ إِلَى بَلْدَةٍ فِيهَا، تُدْعَى سُوخَارَ، قَرِيبَةٍ مِنَ الأَرْضِ الَّتِي وَهَبَهَا يَعْقُوبُ لابْنِهِ يُوسُفَ، 6 حَيْثُ بِئْرُ يَعْقُوبَ. وَلَمَّا كَانَ يَسُوعُ قَدْ تَعِبَ مِنَ السَّفَرِ، جَلَسَ عَلَى حَافَةِ الْبِئْرِ، وَكَانَتِ السَّاعَةُ حَوَالَيْ السَّادِسَةِ.  7 وَجَاءَتِ امْرَأَةٌ سَامِرِيَّةٌ إِلَى الْبِئْرِ لِتَأْخُذَ مَاءً، فَقَالَ لَهَا يَسُوعُ: «اسْقِينِي!» 8 فَإِنَّ تَلاَمِيذَهُ كَانُوا قَدْ ذَهَبُوا إِلَى الْبَلْدَةِ لِيَشْتَرُوا طَعَاماً. 9 فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ السَّامِرِيَّةُ: «أَنْتَ يَهُودِيٌّ وَأَنَا سَامِرِيَّةٌ، فَكَيْفَ تَطْلُبُ مِنِّي أَنْ أَسْقِيَكَ؟» فَإِنَّ الْيَهُودَ لَمْ يَكُونُوا يَتَعَامَلُونَ مَعَ أَهْلِ السَّامِرَةِ. 10 فَأَجَابَهَا يَسُوعُ: «لَوْ كُنْتِ تَعْرِفِينَ عَطِيَّةَ اللهِ، وَمَنْ هُوَ الَّذِي يَقُولُ لَكِ: اسْقِينِي، لَطَلَبْتِ أَنْتِ مِنْهُ فَأَعْطَاكِ مَاءً حَيّاً!» 11 فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ: «وَلكِنْ يَاسَيِّدُ، لَيْسَ مَعَكَ دَلْوٌ، وَالْبِئْرُ عَمِيقَةٌ. فَمِنْ أَيْنَ لَكَ الْمَاءُ الْحَيُّ؟ 12 هَلْ أَنْتَ أَعْظَمُ مِنْ أَبِينَا يَعْقُوبَ الَّذِي أَوْرَثَنَا هذِهِ الْبِئْرَ، وَقَدْ شَرِبَ مِنْهَا هُوَ وَبَنُوهُ وَمَوَاشِيهِ؟» 13 فَقَالَ لَهَا يَسُوعُ: «كُلُّ مَنْ يَشْرَبُ مِنْ هَذَا الْمَاءِ يَعُودُ فَيَعْطَشُ. 14 وَلكِنَّ الَّذِي يَشْرَبُ مِنَ الْمَاءِ الَّذِي أُعْطِيهِ أَنَا، لَنْ يَعْطَشَ بَعْدَ ذَلِكَ أَبَداً، بَلْ إِنَّ مَا أُعْطِيهِ مِنْ مَاءٍ يُصْبِحُ فِي دَاخِلِهِ نَبْعاً يَفِيضُ فَيُعْطِي حَيَاةً أَبَدِيَّةً». 15 فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: «يَاسَيِّدُ، أَعْطِنِي هَذَا الْمَاءَ فَلاَ أَعْطَشَ وَلاَ أَعُودَ إِلَى هُنَا لِآخُذَ مَاءً». 16 فَقَالَ لَهَا: «اذْهَبِي وَادْعِي زَوْجَكِ، وَارْجِعِي إِلَى هُنَا». 17 فَأَجَابَتْ: «لَيْسَ لِي زَوْجٌ!» فَقَالَ: «صَدَقْتِ إِذْ قُلْتِ: لَيْسَ لِي زَوْجٌ 18 فَقَدْ كَانَ لَكِ خَمْسَةُ أَزْوَاجٍ، وَالَّذِي تَعِيشِينَ مَعَهُ الآنَ لَيْسَ زَوْجَكِ. هذا قُلْتِهِ بِالصِّدْقِ!» 19 فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: «يَاسَيِّدُ، أَرَى أَنَّكَ نَبِيٌّ. 20 آبَاؤُنَا عَبَدُوا اللهَ فِي هَذَا الْجَبَلِ، وَأَنْتُمُ الْيَهُودَ تُصِرُّونَ عَلَى أَنَّ أُورُشَلِيمَ يَجِبُ أَنْ تَكُونَ الْمَرْكَزَ الْوَحِيدَ لِلْعِبَادَةِ». 21 فَأَجَابَهَا يَسُوعُ: «صَدِّقِينِي يَاامْرَأَةُ، سَتَأْتِي السَّاعَةُ الَّتِي فِيهَا تَعْبُدُونَ الآبَ لاَ فِي هَذَا الْجَبَلِ وَلاَ فِي أُورُشَلِيمَ. 22 أَنْتُمْ تَعْبُدُونَ مَا تَجْهَلُونَ، وَنَحْنُ نَعْبُدُ مَا نَعْلَمُ، لأَنَّ الْخَلاصَ هُوَ مِنْ عِنْدِ الْيَهُودِ. 23 فَسَتَأْتِي سَاعَةٌ، بَلْ هِيَ الآنَ، حِينَ يَعْبُدُ الْعَابِدُونَ الصَّادِقُونَ الآبَ بِالرُّوحِ وَبِالْحَقِّ. لأَنَّ الآبَ يَبْتَغِي مِثْلَ هؤُلاَءِ الْعَابِدِينَ. 24 اللهُ رُوحٌ، فَلِذلِكَ لاَبُدَّ لِعَابِدِيهِ مِنْ أَنْ يَعْبُدُوهُ بِالرُّوحِ وَبِالْحَقِّ». 25 فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: «إِنِّي أَعْلَمُ أَنَّ الْمَسِيَّا، الَّذِي يُدْعَى الْمَسِيحَ، سَيَأْتِي، وَمَتَى جَاءَ فَهُوَ يُعْلِنُ لَنَا كُلَّ شَيْءٍ». 26 فَأَجَابَهَا: «إِنِّي أَنَا هُوَ الَّذِي يُكَلِّمُكِ!»  27 وَعِنْدَ ذلِكَ وَصَلَ التَّلاَمِيذُ، وَدُهِشُوا لَمَّا رَأَوْهُ يُحَادِثُ امْرَأَةً. وَمَعَ ذلِكَ لَمْ يَقُلْ لَهُ أَحَدٌ مِنْهُمْ: «مَاذَا تُرِيدُ مِنْهَا؟» أَوْ «لِمَاذَا تُحَادِثُهَا؟»  28 فَتَرَكَتِ الْمَرْأَةُ جَرَّتَهَا وَعَادَتْ إِلَى الْبَلْدَةِ، وَأَخَذَتْ تَقُولُ لِلنَّاسِ: 29 «تَعَالَوْا انْظُرُوا إِنْسَاناً كَشَفَ لِي كُلَّ مَا فَعَلْتُ! فَلَعَلَّهُ هُوَ الْمَسِيحُ؟» 30 فَخَرَجَ أَهْلُ سُوخَارَ وَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ.  31 وَفِي أَثْنَاءِ ذلِكَ كَانَ التَّلاَمِيذُ يَقُولُونَ لَهُ بِإِلْحَاحٍ: «يَامُعَلِّمُ، كُلْ» 32 فَأَجَابَهُمْ: «عِنْدِي طَعَامٌ آكُلُهُ لاَ تَعْرِفُونَهُ أَنْتُمْ». 33 فَأَخَذَ التَّلاَمِيذُ يَتَسَاءَلُونَ: «هَلْ جَاءَهُ أَحَدٌ بِمَا يَأْكُلُهُ؟» 34 فَقَالَ لَهُمْ يَسُوعُ: «طَعَامِي هُوَ أَنْ أَعْمَلَ مَشِيئَةَ الَّذِي أَرْسَلَنِي وَأَنْ أُنْجِزَ عَمَلَهُ. 35 أَمَا تَقُولُونَ: بَعْدَ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ يَأْتِي الْحَصَادُ! وَلكِنِّي أَقُولُ لَكُمْ: انْظُرُوا مَلِيّاً إِلَى الْحُقُولِ، فَهِيَ قَدْ نَضِجَتْ وَحَانَ حَصَادُهَا. 36 وَالْحَاصِدُ يَأْخُذُ أُجْرَتَهُ، وَيَجْمَعُ الثَّمَرَ لِلْحَيَاةِ الأَبَدِيَّةِ، فَيَفْرَحُ الزَّارِعُ وَالْحَاصِدُ مَعاً، 37 حَتَّى يَصْدُقَ الْقَوْلُ: وَاحِدٌ يَزْرَعُ، وَآخَرُ يَحْصُدُ. 38 إِنِّي أَرْسَلْتُكُمْ لِتَحْصُدُوا مَا لَمْ تَتْعَبُوا فِيهِ، فَغَيْرُكُمْ تَعِبُوا، وَأَنْتُمْ تَجْنُونَ ثَمَرَ أَتْعَابِهِمْ».  39 فَآمَنَ بِهِ كَثِيرُونَ مِنَ السَّامِرِيِّينَ أَهْلِ تِلْكَ الْبَلْدَةِ بِسَبَبِ كَلاَمِ الْمَرْأَةِ الَّتِي كَانَتْ تَشْهَدُ قَائِلَةً: «كَشَفَ لِي كُلَّ مَا فَعَلْتُ». 40 وَعِنْدَمَا قَابَلُوهُ عِنْدَ الْبِئْرِ دَعَوْهُ أَنْ يُقِيمَ عِنْدَهُمْ، فَأَقَامَ هُنَالِكَ يَوْمَيْنِ، 41 وَتَكَاثَرَ جِدّاً عَدَدُ الَّذِينَ آمَنُوا بِهِ بِسَبَبِ كَلاَمِهِ، 42 وَقَالُوا لِلْمَرْأَةِ: «إِنَّنَا لاَ نُؤْمِنُ بَعْدَ الآنَ بِسَبَبِ كَلاَمِكِ، بَلْ نُؤْمِنُ لأَنَّنَا سَمِعْنَاهُ بِأَنْفُسِنَا، وَعَرَفْنَا أَنَّهُ مُخَلِّصُ الْعَالَمِ حَقّاً!»  43 وَبَعْدَ قَضَاءِ الْيَوْمَيْنِ فِي سُوخَارَ، غَادَرَهَا يَسُوعُ وَسَافَرَ إِلَى مِنْطَقَةِ الْجَلِيلِ، 44 وَهُوَ نَفْسُهُ كَانَ قَدْ شَهِدَ قَائِلاً: «لاَ كَرَامَةَ لِنَبِيٍّ فِي وَطَنِهِ!» 45 فَلَمَّا وَصَلَ إِلَى الْجَلِيلِ رَحَّبَ بِهِ أَهْلُهَا، وَكَانُوا قَد رَأَوْا كُلَّ مَا فَعَلَهُ فِي أُورُشَلِيمَ فِي أَثْنَاءِ عِيدِ الْفِصْحِ، إِذْ ذَهَبُوا هُمْ أَيْضاً إِلَى الْعِيدِ.  46 وَوَصَلَ يَسُوعُ إِلَى قَانَا بِالْجَلِيلِ، حَيْثُ كَانَ قَدْ حَوَّلَ الْمَاءَ إِلَى خَمْرٍ. وَكَانَ فِي كَفْرَنَاحُومَ رَجُلٌ مِنْ حَاشِيَةِ الْمَلِكِ، لَهُ ابْنٌ مَرِيضٌ. 47 فَلَمَّا سَمِعَ أَنَّ يَسُوعَ تَرَكَ الْيَهُودِيَّةَ وَجَاءَ إِلَى الْجَلِيلِ، ذَهَبَ إِلَيْهِ وَطَلَبَ مِنْهُ أَنْ يَنْزِلَ مَعَهُ إِلَى كَفْرَنَاحُومَ لِيَشْفِيَ ابْنَهُ الْمُشْرِفَ عَلَى الْمَوْتِ. 48 فَقَالَ يَسُوعُ: «لاَ تُؤْمِنُونَ إِلاَّ إِذَا رَأَيْتُمُ الآيَاتِ وَالْعَجَائِبَ!»  49 فَتَوَسَّلَ إِلَيْهِ الرَّجُلُ وَقَالَ: «يَاسَيِّدُ، انْزِلْ مَعِي قَبْلَ أَنْ يَمُوتَ ابْنِي!» 50 أَجَابَهُ يَسُوعُ: «اذْهَبْ! إِنَّ ابْنَكَ حَيٌّ!» فَآمَنَ الرَّجُلُ بِكَلِمَةِ يَسُوعَ الَّتِي قَالَهَا لَهُ، وَانْصَرَفَ.  51 وَبَيْنَمَا كَانَ نَازِلاً فِي الطَّرِيقِ لاَقَاهُ بَعْضُ عَبِيدِهِ وَبَشَّرُوهُ بِأَنَّ ابْنَهُ حَيٌّ، 52 فَسَأَلَهُمْ فِي أَيَّةِ سَاعَةٍ تَعَافَى، أَجَابُوهُ: «فِي السَّاعَةِ السَّابِعَةِ مَسَاءَ الْبَارِحَةِ، وَلَّتْ عَنْهُ الْحُمَّى». 53 فَعَلِمَ الأَبُ أَنَّهَا السَّاعَةُ الَّتِي قَالَ لَهُ يَسُوعُ فِيهَا: «إِنَّ ابْنَكَ حَيٌّ». فَآمَنَ هُوَ وَأَهْلُ بَيْتِهِ جَمِيعاً.  54 هذِهِ الْمُعْجِزَةُ هِيَ الآيَةُ الثَّانِيَةُ الَّتِي أَجْرَاهَا يَسُوعُ بَعْدَ خُرُوجِهِ مِنَ الْيَهُودِيَّةِ إِلَى الْجَلِيلِ.

John 4

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1-3 وقتی خداوند ما، عيسی مسيح فهميد كه فريسی‌ها شنيده‌اند او بيشتر از يحيی مردم را غسل تعميد می‌دهد و شاگرد پيدا می‌كند، از يهوديه به جليل بازگشت. (درواقع شاگردان عيسی مردم را غسل می‌دادند، نه خود او.) 4 برای رفتن به جليل، لازم بود عيسی از «سامره» بگذرد. 5-8 سر راه، نزديک دهكده‌‌ء «سوخار» به «چاه يعقوب» رسيد. اين چاه در زمينی است كه يعقوب به پسر خود يوسف داده بود. عيسی از رنج سفر خسته و از گرمای آفتاب تشنه، كنار چاه نشست. ظهر بود و شاگردان او برای خريد خوراک به ده رفته بودند. در همين وقت، يكی از زنان سامری سر چاه آمد تا آب بكشد. عيسی از او آب خواست. 9 زن تعجب كرد كه يک يهودی از او آب می‌خواهد، زيرا يهوديان با تنفری كه از سامريها داشتند، با آنان حتی سخن نمی‌گفتند، چه رسد به اينكه چيزی از آنان بخواهند؛ و زن اين مطلب را به عيسی گوشزد كرد. 10 عيسی جواب داد: «اگر می‌دانستی كه خدا چه هديه‌‌ء عالی می‌خواهد به تو بدهد و اگر می‌دانستی كه من كيستم، آنگاه از من آب حيات می‌خواستی.» 11 زن گفت: «تو كه دَلوْ و طناب نداری و چاه هم كه عميق است؛ پس اين آب حيات را از كجا می‌آوری؟ 12 مگر تو از جد ما يعقوب بزرگتری؟ چگونه می‌توانی آب بهتر از اين به ما بدهی، آبی كه يعقوب و پسران و گله‌‌ء او از آن می‌نوشيدند؟» 13 عيسی جواب داد: «مردم با نوشيدن اين آب، باز هم تشنه می‌شوند. 14 ولی كسی كه از آبی كه من می‌دهم بنوشد، ابداً تشنه نخواهد شد، بلكه آن آب در وجودش تبديل به چشمه‌ای جوشان خواهد شد و او را به زندگی جاويد خواهد رساند.» 15 زن گفت: «آقا، خواهش می‌كنم قدری از آن آب به من بدهيد تا ديگر تشنه نشوم و مجبور نباشم هر روز اين راه را بيايم و برگردم.» 16 ولی عيسی فرمود: «برو شوهرت را بياور.» 17 زن جواب داد: «شوهر ندارم.» عيسی فرمود: «راست گفتی. 18 تابحال پنج بار شوهر كرده‌ای، و اين مردی كه اكنون با او زندگی می‌كنی، شوهر تو نيست. عين حقيقت را گفتی!» 19 زن كه مات و مبهوت مانده بود، گفت: «آقا، آيا شما پيامبريد!» 20 و بلافاصله موضوع گفتگو را عوض كرد و گفت: «چرا شما يهوديها اينقدر اصرار داريد كه فقط اورشليم را محل پرستش خدا بدانيد، درصورتی كه ما سامری‌ها مثل اجدادمان اين كوه را محل عبادت می‌دانيم؟» 21 عيسی جواب داد: «ای زن حرفم را باور كن. زمانی می‌رسد كه برای پرستش «پدر»، نه به اين كوه رو خواهيم آورد و نه به اورشليم. 22 شما سامری‌ها درباره‌ء كسی كه می‌پرستيد چيزی نمی‌دانيد اما ما يهودی‌ها او را می‌شناسيم، زيرا نجات بوسيله‌‌ء يهود به اين دنيا می‌رسد. 23 اما زمانی می‌آيد، و در واقع همين الان است، كه پرستندگان واقعی، «پدر» را به روح و راستی پرستش خواهند كرد. «پدر» طالب چنين پرستندگانی هست. 24 زيرا خدا روح است، و هركه بخواهد او را بپرستد، بايد به روح و راستی بپرستد. 25 زن گفت: «من می‌دانم كه مسيح به زودی می‌آيد. شما يهودی‌ها هم اين را قبول داريد و وقتی او بيايد همه‌‌ء مسايل را برای ما روشن خواهد كرد.» 26 عيسی فرمود: «من همان مسيح هستم!» 27 در همين وقت، شاگردان عيسی از راه رسيدند و وقتی ديدند او با يک زن گفتگو می‌كند، تعجب كردند، ولی هيچيک از ايشان جرأت نكرد بپرسد چرا با او صحبت می‌كند. 28 آنگاه زن كوزه‌‌ء خود را همانجا كنار چاه گذاشت و به ده بازگشت و به مردم گفت: 29 «بياييد مردی را ببينيد كه هر چه تابحال كرده بودم، به من بازگفت. فكر نمی‌كنيد او همان مسيح باشد؟» 30 پس مردم از ده بيرون ريختند تا عيسی را ببينند. 31 در اين ميان، شاگردان اصرار می‌كردند كه عيسی چيزی بخورد. 32 ولی عيسی به ايشان گفت: «من خوراكی دارم كه شما از آن خبر نداريد.» 33 شاگردان از يكديگر پرسيدند: «مگر كسی برای او خوراک آورده است؟» 34 عيسی فرمود: «خوراک من اين است كه خواست خدا را بجا آورم و كاری را كه بعهده‌‌ء من گذاشته است انجام دهم. 35 آيا فكر می‌كنيد وقت برداشت محصول چهار ماه ديگر، در آخر تابستان است؟ نگاهی به اطرافتان بيندازيد تا ببينيد كه مزرعه‌های وسيعی از جانهای مردم برای درو آماده است. 36 دروگران مزد خوبی می‌گيرند تا اين محصول را در انبارهای آسمانی ذخيره كنند. چه بركت عظيمی نصيب كارنده و دروكننده می‌شود! 37 اين مَثَل، اينجا هم صدق می‌كند كه ديگران كاشتند و ما درو كرديم. 38 من شما را می‌فرستم تا محصولی را درو كنيد كه زحمت كاشتنش را ديگران كشيده‌اند. زحمت را ديگران كشيده‌اند و محصول را شما جمع می‌كنيد!» 39 آن زن به هر كه در آن ده می‌رسيد، سخنان عيسی را بازگو می‌كرد و می‌گفت: «اين شخص هرچه در عمرم كرده بودم، به من بازگفت!» از اين جهت، بسياری از سامری‌هابه عيسی ايمان آوردند. 40 وقتی آنان بر سر چاه آب نزد عيسی آمدند، خواهش كردند كه به ده ايشان برود. عيسی نيز رفت و دو روز با ايشان ماند. 41 در همين دو روز، بسياری به پيغام او گوش دادند و به او ايمان آوردند. 42 آنگاه به آن زن گفتند: «ما ديگر فقط بخاطر سخنان تو به او ايمان نمی‌آوريم، زيرا خودمان پيغام او را شنيده‌ايم و ايمان داريم كه او نجات دهنده‌‌ء جهان است.» 43 بعد از دو روز، عيسی از آنجا به ايالت جليل رفت، 44 چون همانطور كه خود می‌گفت: «پيامبر همه جا مورد احترام مردم است، جز در ديار خويش.» 45 وقتی به جليل رسيد، مردم با آغوش باز از او استقبال كردند، زيرا در روزهای عيد در اورشليم، معجزات او را ديده بودند. 46-47 در اين سفر، به شهر قانا نيز رفت، همانجايی كه در جشن عروسی آب را تبديل به شراب كرده بود. وقتی عيسی در آنجا بسر می‌برد، افسری كه پسرش بيمار بود، از شهر كفرناحوم نزد او آمد. او شنيده بود كه عيسی از ايالت يهوديه حركت كرده و به جليل رسيده است. پس به قانا آمده، عيسی را يافت و از او خواهش كرد تا بيايد و پسر او را شفا دهد، چون پسرش در آستانه‌‌ء مرگ بود. 48 عيسی پرسيد: «تا معجزات بسيار نبينيد، ايمان نخواهيد آورد؟» 49 آن افسر التماس كرد و گفت: «خواهش می‌كنم تا پسرم نمرده، بياييد و او را شفا دهيد.» 50 آنگاه عيسی فرمود: «برگرد به خانه؛ پسرت شفا يافته است.» آن مرد به گفته‌‌ء عيسی اطمينان كرد و به شهر خود بازگشت. 51 هنوز در راه بود كه خدمتكارانش به او رسيدند و با خوشحالی مژده داده، گفتند: «ارباب، پسرتان خوب شد!» 52 پرسيد: «كی حالش بهتر شد؟» گفتند: «ديروز در حدود ساعت يک بعد از ظهر، ناگهان تب او قطع شد.» 53 پدر فهميد كه اين همان لحظه‌ای بود كه عيسی فرمود: «پسرت شفا يافته است.» پس با تمام خانواده‌‌ء خود ايمان آورد كه عيسی همان مسيح است. 54 اين دومين معجزه‌‌ء عيسی بود كه بعد از بيرون آمدن از يهوديه، در جليل انجام داد.

John 4

New International Version

1 Now Jesus learned that the Pharisees had heard that he was gaining and baptizing more disciples than John— 2 although in fact it was not Jesus who baptized, but his disciples. 3 So he left Judea and went back once more to Galilee. 4 Now he had to go through Samaria. 5 So he came to a town in Samaria called Sychar, near the plot of ground Jacob had given to his son Joseph. 6 Jacob’s well was there, and Jesus, tired as he was from the journey, sat down by the well. It was about noon. 7 When a Samaritan woman came to draw water, Jesus said to her, “Will you give me a drink?” 8 (His disciples had gone into the town to buy food.) 9 The Samaritan woman said to him, “You are a Jew and I am a Samaritan woman. How can you ask me for a drink?” (For Jews do not associate with Samaritans.[1]) 10 Jesus answered her, “If you knew the gift of God and who it is that asks you for a drink, you would have asked him and he would have given you living water.” 11 “Sir,” the woman said, “you have nothing to draw with and the well is deep. Where can you get this living water? 12 Are you greater than our father Jacob, who gave us the well and drank from it himself, as did also his sons and his livestock?” 13 Jesus answered, “Everyone who drinks this water will be thirsty again, 14 but whoever drinks the water I give them will never thirst. Indeed, the water I give them will become in them a spring of water welling up to eternal life.” 15 The woman said to him, “Sir, give me this water so that I won’t get thirsty and have to keep coming here to draw water.” 16 He told her, “Go, call your husband and come back.” 17 “I have no husband,” she replied. Jesus said to her, “You are right when you say you have no husband. 18 The fact is, you have had five husbands, and the man you now have is not your husband. What you have just said is quite true.” 19 “Sir,” the woman said, “I can see that you are a prophet. 20 Our ancestors worshiped on this mountain, but you Jews claim that the place where we must worship is in Jerusalem.” 21 “Woman,” Jesus replied, “believe me, a time is coming when you will worship the Father neither on this mountain nor in Jerusalem. 22 You Samaritans worship what you do not know; we worship what we do know, for salvation is from the Jews. 23 Yet a time is coming and has now come when the true worshipers will worship the Father in the Spirit and in truth, for they are the kind of worshipers the Father seeks. 24 God is spirit, and his worshipers must worship in the Spirit and in truth.” 25 The woman said, “I know that Messiah” (called Christ) “is coming. When he comes, he will explain everything to us.” 26 Then Jesus declared, “I, the one speaking to you—I am he.” 27 Just then his disciples returned and were surprised to find him talking with a woman. But no one asked, “What do you want?” or “Why are you talking with her?” 28 Then, leaving her water jar, the woman went back to the town and said to the people, 29 “Come, see a man who told me everything I ever did. Could this be the Messiah?” 30 They came out of the town and made their way toward him. 31 Meanwhile his disciples urged him, “Rabbi, eat something.” 32 But he said to them, “I have food to eat that you know nothing about.” 33 Then his disciples said to each other, “Could someone have brought him food?” 34 “My food,” said Jesus, “is to do the will of him who sent me and to finish his work. 35 Don’t you have a saying, ‘It’s still four months until harvest’? I tell you, open your eyes and look at the fields! They are ripe for harvest. 36 Even now the one who reaps draws a wage and harvests a crop for eternal life, so that the sower and the reaper may be glad together. 37 Thus the saying ‘One sows and another reaps’ is true. 38 I sent you to reap what you have not worked for. Others have done the hard work, and you have reaped the benefits of their labor.” 39 Many of the Samaritans from that town believed in him because of the woman’s testimony, “He told me everything I ever did.” 40 So when the Samaritans came to him, they urged him to stay with them, and he stayed two days. 41 And because of his words many more became believers. 42 They said to the woman, “We no longer believe just because of what you said; now we have heard for ourselves, and we know that this man really is the Savior of the world.” 43 After the two days he left for Galilee. 44 (Now Jesus himself had pointed out that a prophet has no honor in his own country.) 45 When he arrived in Galilee, the Galileans welcomed him. They had seen all that he had done in Jerusalem at the Passover Festival, for they also had been there. 46 Once more he visited Cana in Galilee, where he had turned the water into wine. And there was a certain royal official whose son lay sick at Capernaum. 47 When this man heard that Jesus had arrived in Galilee from Judea, he went to him and begged him to come and heal his son, who was close to death. 48 “Unless you people see signs and wonders,” Jesus told him, “you will never believe.” 49 The royal official said, “Sir, come down before my child dies.” 50 “Go,” Jesus replied, “your son will live.” The man took Jesus at his word and departed. 51 While he was still on the way, his servants met him with the news that his boy was living. 52 When he inquired as to the time when his son got better, they said to him, “Yesterday, at one in the afternoon, the fever left him.” 53 Then the father realized that this was the exact time at which Jesus had said to him, “Your son will live.” So he and his whole household believed. 54 This was the second sign Jesus performed after coming from Judea to Galilee.

John 4

Священное Писание, Восточный перевод

1 Блюстители Таурата услышали о том, что Иса приобретал и погружал в воду больше учеников, чем Яхия, 2 хотя на самом деле совершал обряд погружения в воду[1] не Иса, а Его ученики. 3 Когда Иса узнал, что о Нём говорят, Он покинул Иудею и направился обратно в Галилею. 4 Путь Его лежал через Самарию, 5 и Он пришёл в самарийский город Сихарь, расположенный недалеко от участка земли, который Якуб дал своему сыну Юсуфу[2]. 6 Там был колодец Якуба, и Иса, уставший после дороги, сел у колодца отдохнуть. Это было около полудня. 7 К колодцу пришла за водой одна самарийская[3] женщина.– Дай Мне, пожалуйста, воды напиться, – попросил её Иса. 8 Ученики Его в это время пошли в город купить еды. 9 Самарянка удивилась:– Ты иудей, а я самарянка, как это Ты можешь просить у меня напиться? (А дело в том, что иудеи не общаются с самарянами.[4]) 10 Иса ответил ей:– Если бы ты знала о даре Всевышнего и о Том, Кто просит у тебя напиться, ты бы сама попросила Его, и Он дал бы тебе живой воды. 11 Женщина сказала:– Господин, Тебе и зачерпнуть-то нечем, а колодец глубок. Откуда же у Тебя живая вода? 12 Неужели Ты больше нашего предка Якуба, который оставил нам этот колодец и сам пил из него, и его сыновья пили, и стада его пили? 13 Иса ответил:– Кто пьёт эту воду, тот опять захочет пить. 14 Тот же, кто пьёт воду, которую Я дам ему, никогда больше не будет мучим жаждой. Вода, которую Я ему дам, станет в нём источником, текущим в вечную жизнь. 15 Женщина сказала Ему:– Господин, так дай же мне такой воды, чтобы я больше не хотела пить и мне не нужно было приходить сюда за водой. 16 Он сказал ей:– Пойди, позови своего мужа и возвращайся сюда. 17 – У меня нет мужа, – ответила женщина.Иса сказал ей:– Ты права, когда говоришь, что у тебя нет мужа. 18 Ведь у тебя было пять мужей, и тот, с кем ты сейчас живёшь, не муж тебе. То, что ты сказала, совершенно верно. 19 – Господин, – сказала женщина, – я вижу, что Ты пророк. 20 Так объясни же мне, почему наши отцы поклонялись на этой горе[5], а вы, иудеи, говорите, что Всевышнему следует поклоняться в Иерусалиме? 21 Иса ответил:– Поверь Мне, женщина, настанет такое время, когда вы будете поклоняться Отцу не на этой горе и не в Иерусалиме. 22 Вы, самаряне, и сами толком не знаете, чему вы поклоняетесь, мы же знаем, чему поклоняемся, ведь спасение – от иудеев. 23 Но наступит время, и уже наступило, когда истинные поклонники будут поклоняться Небесному Отцу в духе и истине, потому что именно таких поклонников ищет Себе Отец. 24 Всевышний есть Дух, и поклоняющиеся Ему должны поклоняться в духе и истине. 25 Женщина сказала:– Я знаю, что должен прийти Масих[6] (то есть «Помазанник»); вот когда Он придёт, Он нам всё и объяснит. 26 Иса сказал ей:– Это Я, Тот, Кто говорит с тобой. 27 В это время возвратились Его ученики и удивились, увидев, что Иса разговаривает с женщиной. Но никто, однако, не спросил, что Он хотел и почему Он с ней говорил. 28 Женщина оставила свой кувшин для воды, вернулась в город и сказала людям: 29 – Идите и посмотрите на человека, который рассказал мне всё, что я сделала. Не Масих ли Он? 30 Народ из города пошёл к Исе. 31 В это время Его ученики настаивали:– Учитель, поешь что-нибудь. 32 Но Он сказал им:– У Меня есть пища, о которой вы не знаете. 33 Тогда ученики стали переговариваться:– Может, кто-то принёс Ему поесть? 34 – Пища Моя состоит в том, – сказал Иса, – чтобы исполнить волю Пославшего Меня и совершить Его дело. 35 – Разве вы не говорите: «Ещё четыре месяца, и будет жатва»? А Я говорю вам: поднимите глаза и посмотрите на поля, как они уже созрели для жатвы! 36 Жнец получает свою награду! Он собирает урожай для жизни вечной, чтобы радовались вместе и сеятель, и жнец. 37 Так исполнятся слова: «один сеет, а другой жнёт». 38 Я послал вас жать то, над чем вы не трудились. Другие много поработали, вы же пожинаете плоды их трудов. 39 Многие самаряне, жители этого города, уверовали в Ису, потому что женщина сказала:– Он рассказал мне всё, что я сделала. 40 Самаряне пришли к Нему и стали упрашивать Его остаться с ними, и Иса провёл там два дня. 41 И ещё больше людей уверовали в Него из-за Его слов. 42 Они говорили женщине:– Мы верим уже не только по твоим словам. Теперь мы сами слышали и знаем, что Этот Человек действительно Спаситель мира. 43 Через два дня Иса отправился оттуда в Галилею. 44 Он и Сам говорил, что пророк не имеет чести у себя на родине. 45 Но когда Он пришёл в Галилею, галилеяне Его радушно приняли. Они были в Иерусалиме на празднике Освобождения и видели всё, что Иса там делал. 46 Иса ещё раз посетил Кану Галилейскую, где Он превратил воду в вино. В Капернауме был один придворный, у которого был болен сын. 47 Когда этот человек услышал о том, что Иса пришёл из Иудеи в Галилею, он пришёл к Нему и умолял Его исцелить сына, который был при смерти. 48 Иса сказал ему:– Люди, почему вы не можете поверить пока не увидите чудес и знамений? 49 Но придворный лишь умолял:– Господин, пойдём, пока сын мой ещё не умер. 50 Иса ответил:– Иди, твой сын будет жить.Человек поверил слову Исы и пошёл. 51 Он был ещё в пути, когда рабы встретили его и сообщили, что мальчику полегчало. 52 Он спросил, в котором часу ему стало легче, и они сказали:– Вчера в час дня жар у него прошёл. 53 Отец понял, что это произошло именно тогда, когда Иса сказал ему: «Твой сын будет жить».Придворный и все его домашние поверили. 54 Это было второе чудо, совершённое Исой в Галилее по приходе Его из Иудеи.

John 4

中文和合本(简体)

1 主 知 道 法 利 赛 人 听 见 他 收 门 徒 , 施 洗 , 比 约 翰 还 多 , 2 ( 其 实 不 是 耶 稣 亲 自 施 洗 , 乃 是 他 的 门 徒 施 洗 , ) 3 他 就 离 了 犹 太 , 又 往 加 利 利 去 。 4 必 须 经 过 撒 玛 利 亚 , 5 於 是 到 了 撒 玛 利 亚 的 一 座 城 , 名 叫 叙 加 , 靠 近 雅 各 给 他 儿 子 约 瑟 的 那 块 地 。 6 在 那 里 有 雅 各 井 ; 耶 稣 因 走 路 困 乏 , 就 坐 在 井 旁 。 那 时 约 有 午 正 。 7 有 一 个 撒 玛 利 亚 的 妇 人 来 打 水 。 耶 稣 对 他 说 : 「 请 你 给 我 水 喝 。 」 8 ( 那 时 门 徒 进 城 买 食 物 去 了 。 〉 9 撒 玛 利 亚 的 妇 人 对 他 说 : 「 你 既 是 犹 太 人 , 怎 麽 向 我 一 个 撒 马 利 亚 妇 人 要 水 喝 呢 ? 」 原 来 犹 太 人 和 撒 玛 利 亚 人 没 有 来 往 。 10 耶 稣 回 答 说 : 「 你 若 知 道 神 的 恩 赐 , 和 对 你 说 『 给 我 水 喝 』 的 是 谁 , 你 必 早 求 他 , 他 也 必 早 给 了 你 活 水 。 」 11 妇 人 说 : 「 先 生 , 没 有 打 水 的 器 具 , 井 又 深 , 你 从 那 里 得 活 水 呢 ? 12 我 们 的 祖 宗 雅 各 将 这 井 留 给 我 们 , 他 自 己 和 儿 子 并 牲 畜 也 都 喝 这 井 里 的 水 , 难 道 你 比 他 还 大 吗 ? 」 13 耶 稣 回 答 说 : 凡 喝 这 水 的 还 要 再 渴 ; 14 人 若 喝 我 所 赐 的 水 就 永 远 不 渴 。 我 所 赐 的 水 要 在 他 里 头 成 为 泉 源 , 直 涌 到 永 生 。 」 15 妇 人 说 : 「 先 生 , 请 把 这 水 赐 给 我 , 叫 我 不 渴 , 也 不 用 来 这 麽 远 打 水 。 」 16 耶 稣 说 : 「 你 去 叫 你 丈 夫 也 到 这 里 来 。 」 17 妇 人 说 : 「 我 没 有 丈 夫 。 」 耶 稣 说 : 「 你 说 没 有 丈 夫 是 不 错 的 。 18 你 已 经 有 五 个 丈 夫 , 你 现 在 有 的 并 不 是 你 的 丈 夫 。 你 这 话 是 真 的 。 」 19 妇 人 说 : 先 生 , 我 看 出 你 是 先 知 。 20 我 们 的 祖 宗 在 这 山 上 礼 拜 , 你 们 倒 说 , 应 当 礼 拜 的 地 方 是 在 耶 路 撒 冷 。 」 21 耶 稣 说 : 妇 人 , 你 当 信 我 。 时 候 将 到 , 你 们 拜 父 , 也 不 在 这 山 上 , 也 不 在 耶 路 撒 冷 。 22 你 们 所 拜 的 , 你 们 不 知 道 ; 我 们 所 拜 的 , 我 们 知 道 , 因 为 救 恩 是 从 犹 太 人 出 来 的 。 23 时 候 将 到 , 如 今 就 是 了 , 那 真 正 拜 父 的 , 要 用 心 灵 和 诚 实 拜 他 , 因 为 父 要 这 样 的 人 拜 他 。 24 神 是 个 灵 ( 或 无 个 字 ) , 所 以 拜 他 的 必 须 用 心 灵 和 诚 实 拜 他 。 」 25 妇 人 说 : 「 我 知 道 弥 赛 亚 ( 就 是 那 称 为 基 督 的 ) 要 来 ; 他 来 了 , 必 将 一 切 的 事 都 告 诉 我 们 。 」 26 耶 稣 说 : 「 这 和 你 说 话 的 就 是 他 ! 」 27 当 下 门 徒 回 来 , 就 希 奇 耶 稣 和 一 个 妇 人 说 话 ; 只 是 没 有 人 说 : 「 你 是 要 甚 麽 ? 」 或 说 : 「 你 为 甚 麽 和 他 说 话 ? 」 28 那 妇 人 就 留 下 水 罐 子 , 往 城 里 去 , 对 众 人 说 : 29 「 你 们 来 看 ! 有 一 个 人 将 我 素 来 所 行 的 一 切 事 都 给 我 说 出 来 了 , 莫 非 这 就 是 基 督 吗 ? 」 30 众 人 就 出 城 , 往 耶 稣 那 里 去 。 31 这 其 间 , 门 徒 对 耶 稣 说 : 「 拉 比 , 请 吃 。 」 32 耶 稣 说 : 「 我 有 食 物 吃 , 是 你 们 不 知 道 的 。 」 33 门 徒 就 彼 此 对 问 说 : 「 莫 非 有 人 拿 甚 麽 给 他 吃 吗 ? 」 34 耶 稣 说 : 「 我 的 食 物 就 是 遵 行 差 我 来 者 的 旨 意 , 做 成 他 的 工 。 35 你 们 岂 不 说 『 到 收 割 的 时 候 还 有 四 个 月 』 吗 ? 我 告 诉 你 们 , 举 目 向 田 观 看 , 庄 稼 已 经 熟 了 ( 原 文 是 发 白 ) , 可 以 收 割 了 。 36 收 割 的 人 得 工 价 , 积 蓄 五 谷 到 永 生 , 叫 撒 种 的 和 收 割 的 一 同 快 乐 。 37 俗 语 说 : : 『 那 人 撒 种 , 这 人 收 割 』 , 这 话 可 见 是 真 的 。 38 我 差 你 们 去 收 你 们 所 没 有 劳 苦 的 ; 别 人 劳 苦 , 你 们 享 受 他 们 所 劳 苦 的 。 」 39 那 城 里 有 好 些 撒 玛 利 亚 人 信 了 耶 稣 , 因 为 那 妇 人 作 见 证 说 : 「 他 将 我 素 来 所 行 的 一 切 事 都 给 我 说 出 来 了 。 」 40 於 是 撒 玛 利 亚 人 来 见 耶 稣 , 求 他 在 他 们 那 里 住 下 , 他 便 在 那 里 住 了 两 天 。 41 因 耶 稣 的 话 , 信 的 人 就 更 多 了 , 42 便 对 妇 人 说 : 「 现 在 我 们 信 , 不 是 因 为 你 的 话 , 是 我 们 亲 自 听 见 了 , 知 道 这 真 是 救 世 主 。 」 43 过 了 那 两 天 , 耶 稣 离 了 那 地 方 , 往 加 利 利 去 。 44 因 为 耶 稣 自 己 作 过 见 证 说 : 「 先 知 在 本 地 是 没 有 人 尊 敬 的 。 」 45 到 了 加 利 利 , 加 利 利 人 既 然 看 见 他 在 耶 路 撒 冷 过 节 所 行 的 一 切 事 , 就 接 待 他 , 因 为 他 们 也 是 上 去 过 节 。 46 耶 稣 又 到 了 加 利 利 的 迦 拿 , 就 是 他 从 前 变 水 为 酒 的 地 方 。 有 一 个 大 臣 , 他 的 儿 子 在 迦 百 农 患 病 。 47 他 听 见 耶 稣 从 犹 太 到 了 加 利 利 , 就 来 见 他 , 求 他 下 去 医 治 他 的 儿 子 , 因 为 他 儿 子 快 要 死 了 。 48 耶 稣 就 对 他 说 : 「 若 不 看 见 神 迹 奇 事 , 你 们 总 是 不 信 。 」 49 那 大 臣 说 : 「 先 生 , 求 你 趁 着 我 的 孩 子 还 没 有 死 就 下 去 。 」 50 耶 稣 对 他 说 : 「 回 去 吧 , 你 的 儿 子 活 了 ! 」 那 人 信 耶 稣 所 说 的 话 就 回 去 了 。 51 正 下 去 的 时 候 , 他 的 仆 人 迎 见 他 , 说 他 的 儿 子 活 了 。 52 他 就 问 甚 麽 时 候 见 好 的 。 他 们 说 : 「 昨 日 未 时 热 就 退 了 。 」 53 他 便 知 道 这 正 是 耶 稣 对 他 说 「 你 儿 子 活 了 」 的 时 候 ; 他 自 己 和 全 家 就 都 信 了 。 54 这 是 耶 稣 在 加 利 利 行 的 第 二 件 神 迹 , 是 他 从 犹 太 回 去 以 後 行 的 。