Website too slow? Load as basic HTML.

John 19

Lutherbibel 2017

1 Da nahm Pilatus Jesus und ließ ihn geißeln. 2 Und die Soldaten flochten eine Krone aus Dornen und setzten sie auf sein Haupt und legten ihm ein Purpurgewand an 3 und traten zu ihm und sprachen: Sei gegrüßt, König der Juden!, und schlugen ihm ins Gesicht. 4 Und Pilatus ging wieder hinaus und sprach zu ihnen: Seht, ich führe ihn heraus zu euch, damit ihr erkennt, dass ich keine Schuld an ihm finde. 5 Da kam Jesus heraus und trug die Dornenkrone und das Purpurgewand. Und Pilatus spricht zu ihnen: Sehet, welch ein Mensch! 6 Als ihn die Hohenpriester und die Diener sahen, schrien sie: Kreuzige! Kreuzige! Pilatus spricht zu ihnen: Nehmt ihr ihn hin und kreuzigt ihn, denn ich finde keine Schuld an ihm. 7 Die Juden antworteten ihm: Wir haben ein Gesetz, und nach dem Gesetz muss er sterben, denn er hat sich selbst zu Gottes Sohn gemacht. 8 Als Pilatus das hörte, fürchtete er sich noch mehr 9 und ging wieder hinein in das Prätorium und spricht zu Jesus: Woher bist du? Aber Jesus gab ihm keine Antwort. 10 Da sprach Pilatus zu ihm: Redest du nicht mit mir? Weißt du nicht, dass ich Macht habe, dich loszugeben, und Macht habe, dich zu kreuzigen? 11 Jesus antwortete: Du hättest keine Macht über mich, wenn es dir nicht von oben gegeben wäre. Darum hat, der mich dir überantwortet hat, größere Sünde. 12 Von da an trachtete Pilatus danach, ihn freizulassen. Die Juden aber schrien: Lässt du diesen frei, so bist du des Kaisers Freund nicht; wer sich zum König macht, der ist gegen den Kaiser. 13 Da Pilatus diese Worte hörte, führte er Jesus heraus und setzte sich auf den Richterstuhl an der Stätte, die da heißt Steinpflaster, auf Hebräisch Gabbata. 14 Es war aber der Rüsttag für das Passafest, um die sechste Stunde. Und er spricht zu den Juden: Sehet, euer König! 15 Sie schrien aber: Weg, weg mit dem! Kreuzige ihn! Spricht Pilatus zu ihnen: Soll ich euren König kreuzigen? Die Hohenpriester antworteten: Wir haben keinen König außer dem Kaiser. 16 Da überantwortete er ihnen Jesus, dass er gekreuzigt würde. Sie nahmen ihn aber, 17 und er trug selber das Kreuz und ging hinaus zur Stätte, die da heißt Schädelstätte, auf Hebräisch Golgatha. 18 Dort kreuzigten sie ihn und mit ihm zwei andere zu beiden Seiten, Jesus aber in der Mitte. 19 Pilatus aber schrieb eine Aufschrift und setzte sie auf das Kreuz; und es war geschrieben: Jesus von Nazareth, der Juden König. 20 Diese Aufschrift lasen viele Juden, denn die Stätte, wo Jesus gekreuzigt wurde, war nahe bei der Stadt. Und es war geschrieben in hebräischer, lateinischer und griechischer Sprache. 21 Da sprachen die Hohenpriester der Juden zu Pilatus: Schreibe nicht: Der Juden König, sondern dass er gesagt hat: Ich bin der Juden König. 22 Pilatus antwortete: Was ich geschrieben habe, das habe ich geschrieben. 23 Die Soldaten aber, da sie Jesus gekreuzigt hatten, nahmen seine Kleider und machten vier Teile, für jeden Soldaten einen Teil, dazu auch den Rock. Der aber war ungenäht, von oben an gewebt in einem Stück. 24 Da sprachen sie untereinander: Lasst uns den nicht zerteilen, sondern darum losen, wem er gehören soll. So sollte die Schrift erfüllt werden, die sagt (Psalm 22,19): »Sie haben meine Kleider unter sich geteilt und haben über mein Gewand das Los geworfen.« Das taten die Soldaten. 25 Es standen aber bei dem Kreuz Jesu seine Mutter und seiner Mutter Schwester, Maria, die Frau des Klopas, und Maria Magdalena. 26 Als nun Jesus seine Mutter sah und bei ihr den Jünger, den er lieb hatte, spricht er zu seiner Mutter: Frau, siehe, das ist dein Sohn! 27 Danach spricht er zu dem Jünger: Siehe, das ist deine Mutter! Und von der Stunde an nahm sie der Jünger zu sich. 28 Danach, als Jesus wusste, dass schon alles vollbracht war, spricht er, damit die Schrift erfüllt würde: Mich dürstet. 29 Da stand ein Gefäß voll Essig. Sie aber füllten einen Schwamm mit Essig und legten ihn um einen Ysop und hielten ihm den an den Mund. 30 Da nun Jesus den Essig genommen hatte, sprach er: Es ist vollbracht. Und neigte das Haupt und verschied. 31 Weil es aber Rüsttag war und die Leichname nicht am Kreuz bleiben sollten den Sabbat über – denn dieser Sabbat war ein hoher Festtag –, baten die Juden Pilatus, dass ihnen die Beine gebrochen und sie abgenommen würden. 32 Da kamen die Soldaten und brachen dem ersten die Beine und auch dem andern, der mit ihm gekreuzigt war. 33 Als sie aber zu Jesus kamen und sahen, dass er schon gestorben war, brachen sie ihm die Beine nicht; 34 sondern einer der Soldaten stieß mit einer Lanze in seine Seite, und sogleich kam Blut und Wasser heraus. 35 Und der das gesehen hat, der hat es bezeugt, und sein Zeugnis ist wahr, und er weiß, dass er die Wahrheit sagt, damit auch ihr glaubt. 36 Denn das ist geschehen, damit die Schrift erfüllt würde (2. Mose 12,46): »Ihr sollt ihm kein Bein zerbrechen.« 37 Und ein anderes Schriftwort sagt (Sacharja 12,10): »Sie werden auf den sehen, den sie durchbohrt haben.« 38 Danach bat Josef von Arimathäa, der ein Jünger Jesu war, doch heimlich, aus Furcht vor den Juden, den Pilatus, dass er den Leichnam Jesu abnehmen dürfe. Und Pilatus erlaubte es. Da kam er und nahm den Leichnam Jesu ab. 39 Es kam aber auch Nikodemus, der vormals in der Nacht zu Jesus gekommen war, und brachte Myrrhe gemischt mit Aloe, etwa hundert Pfund. 40 Da nahmen sie den Leichnam Jesu und banden ihn in Leinentücher mit Spezereien, wie die Juden zu begraben pflegen. 41 Es war aber an der Stätte, wo er gekreuzigt wurde, ein Garten und im Garten ein neues Grab, in das noch nie jemand gelegt worden war. 42 Dahin legten sie Jesus wegen des Rüsttags der Juden, weil das Grab nahe war.

John 19

Ketab El Hayat

1 عِنْدَئِذٍ أَمَرَ بِيلاَطُسُ بِأَنْ يُؤْخَذَ يَسُوعُ وَيُجْلَدَ. 2 وَجَدَلَ الْجُنُودُ إِكْلِيلاً مِنَ الشَّوْكِ وَضَعُوهُ عَلَى رَأْسِهِ، وَأَلْبَسُوهُ رِدَاءَ أُرْجُوَانٍ. 3 وَأَخَذُوا يَتَقَدَّمُونَ إِلَيْهِ وَيَقُولُونَ: «سَلاَمٌ، يَامَلِكَ الْيَهُودِ!»، وَيَلْطِمُونَهُ.  4 وَخَرَجَ بِيلاَطُسُ مَرَّةً أُخْرَى إِلَى الْجُمْهُورِ وَقَالَ لَهُمْ: «سَأُخْرِجُهُ إِلَيْكُمْ لِتَرَوْا أَنِّي لاَ أَجِدُ فِيهِ ذَنْباً!» 5 فَخَرَجَ يَسُوعُ وَعَلَيْهِ إِكْلِيلُ الشَّوْكِ وَرِدَاءُ الأُرْجُوَانِ. فَقَالَ لَهُمْ بِيلاَطُسُ: «هَا هُوَ الإِنْسَانُ!» 6 فَلَمَّا رَآهُ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَالْحَرَسُ صَرَخُوا: «اصْلِبْهُ! اصْلِبْهُ!» فَقَالَ لَهُمْ بِيلاَطُسُ: «بَلْ خُذُوهُ أَنْتُمْ وَاصْلِبُوهُ، فَإِنِّي لاَ أَجِدُ فِيهِ ذَنْباً!» 7 فَأَجَابَهُ الْيَهُودُ: «لَنَا شَرِيعَةٌ. وَبِحَسَبِ شَرِيعَتِنَا يَتَحَتَّمُ عَلَيْهِ الْمَوْتُ، لأَنَّهُ جَعَلَ نَفْسَهُ ابْنَ اللهِ». 8 فَعِنْدَمَا سَمِعَ بِيلاَطُسُ هَذَا الْكَلاَمَ، اشْتَدَّ خَوْفُهُ، 9 وَدَخَلَ إِلَى قَصْرِهِ وَسَأَلَ يَسُوعَ: «مِنْ أَيْنَ أَنْتَ؟» فَلَمْ يُجِبْهُ يَسُوعُ بِشَيْءٍ. 10 فَقَالَ لَهُ بِيلاَطُسُ: «أَمَا تُكَلِّمُنِي؟ أَلاَ تَعْلَمُ أَنَّ لِي سُلْطَةً أَنْ أُطْلِقَكَ، وَسُلْطَةً أَنْ أَصْلِبَكَ؟» 11 فَأَجَابَهُ يَسُوعُ «مَا كَانَ لَكَ عَلَيَّ سُلْطَةٌ قَطُّ، لَوْ لَمْ تَكُنْ قَدْ أُعْطِيَتْ لَكَ مِنْ فَوْقُ. لِذلِكَ فَالَّذِي سَلَّمَنِي إِلَيْكَ لَهُ خَطِيئَةٌ أَعْظَمُ.»  12 مِنْ أَجْلِ ذلِكَ سَعَى بِيلاَطُسُ أَنْ يُطْلِقَهُ، وَلَكِنَّ الْيَهُودَ صَرَخُوا: «إِنْ أَطْلَقْتَ هَذَا، فَلَسْتَ مُحِبّاً لِلْقَيْصَرِ. فَإِنَّ كُلَّ مَنْ يَجْعَلُ نَفْسَهُ مَلِكاً، يُعَادِي الْقَيْصَرَ».  13 فَلَمَّا سَمِعَ بِيلاَطُسُ هَذَا الْكَلاَمَ، أَمَرَ بِإِخْرَاجِ يَسُوعَ، وَجَلَسَ عَلَى كُرْسِيِّ الْقَضَاءِ فِي مَكَانٍ يُسَمَّى «الْبَلاَطَ»، وَبِالْعِبْرِيَّةِ: «جَبَّاثَا». 14 وَكَانَ الْوَقْتُ نَحْوَ السَّادِسَةِ فِي يَوْمِ الإِعْدَادِ لِلْفِصْحِ. وَقَالَ بِيلاَطُسُ لِلْيَهُودِ: «هَا هُوَ مَلِكُكُمْ!» 15 فَصَرَخُوا: «خُذْهُ! خُذْهُ! اصْلِبْهُ!» فَسَأَلَهُمْ بِيلاَطُسُ: «أَأَصْلِبُ مَلِكَكُمْ؟» فَأَجَابَهُ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ: «لاَ مَلِكَ لَنَا إِلاَّ الْقَيْصَرَ». 16 فَسَلَّمَهُ بِيلاَطُسُ إِلَيْهِمْ لِيُصْلَبَ. فَأَخَذُوا يَسُوعَ. 17 فَخَرَجَ وَهُوَ حَامِلٌ صَلِيبَهُ إِلَى الْمَكَانِ الْمَعْرُوفِ بِمَكَانِ الْجُمْجُمَةِ، وَبِالْعِبْرِيَّةِ: «جُلْجُثَةِ»، 18 وَهُنَاكَ صَلَبُوهُ وَصَلَبُوا مَعَهُ رَجُلَيْنِ، وَاحِداً مِنْ كُلِّ جَانِبٍ، وَيَسُوعُ فِي الْوَسْطِ.  19 وَعَلَّقَ بِيلاَطُسُ لاَفِتَةً عَلَى الصَّلِيبِ مَكْتُوباً عَلَيْهَا: «يَسُوعُ النَّاصِرِيُّ مَلِكُ الْيَهُودِ». 20 فَقَرَأَ اللاَّفِتَةَ كَثِيرُونَ مِنَ الْيَهُودِ، لأَنَّ الْمَكَانَ الَّذِي صُلِبَ يَسُوعُ فِيهِ كَانَ قَرِيباً مِنَ الْمَدِينَةِ. وَكَانَتِ اللاَّفِتَةُ مَكْتُوبَةً بِالْعِبْرِيَّةِ وَاللاَّتِينِيَّةِ وَالْيُونَانِيَّةِ. 21 فَقَالَ رُؤَسَاءُ كَهَنَةِ الْيَهُودِ لِبِيلاَطُسَ: «لاَ تَكْتُبْ: مَلِكُ الْيَهُودِ، بَلْ إِنَّ هَذَا الإِنْسَانَ قَالَ: أَنَا مَلِكُ الْيَهُودِ». 22 فَرَدَّ بِيلاَطُسُ: «مَا كَتَبْتُ فَقَدْ كَتَبْتُ!»  23 وَلَمَّا صَلَبَ الْجُنُودُ يَسُوعَ أَخَذُوا ثِيَابَهُ وَقَسَّمُوهَا إِلَى أَرْبَعَةِ أَقْسَامٍ، فَأَخَذَ كُلُّ جُنْدِيٍّ قِسْماً. وَأَخَذُوا الْقَمِيصَ أَيْضاً، وَكَانَ مَنْسُوجاً كُلُّهُ مِنْ قِطْعَةٍ وَاحِدَةٍ، بِغَيْرِ خِيَاطَةٍ. 24 فَقَالَ الْجُنُودُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: «لاَ دَاعِيَ لِتَمْزِيقِهِ، بَلْ لِنَقْتَرِعْ عَلَيْهِ فَنَرَى مَنْ يَكْسِبُهُ!» وَقَدْ حَدَثَ ذلِكَ لِيَتِمَّ مَا جَاءَ فِي الْكِتَابِ: «اقْتَسَمُوا ثِيَابِي بَيْنَهُمْ، وَعَلَى قَمِيصِي اقْتَرَعُوا». وَهَذَا هُوَ مَا فَعَلَهُ الْجُنُودُ.  25 وَهُنَاكَ، عِنْدَ صَلِيبِ يَسُوعَ، وَقَفَتْ مَرْيَمُ أُمُّهُ، وَأُخْتُ أُمِّهِ مَرْيَمُ زَوْجَةُ كِلُوبَا؛ وَمَرْيَمُ الْمَجْدَلِيَّةُ. 26 فَلَمَّا رَأَى يَسُوعُ أُمَّهُ، وَالتِّلْمِيذَ الَّذِي كَانَ يُحِبُّهُ وَاقِفاً بِالْقُرْبِ مِنْهَا، قَالَ لأُمِّهِ: «أَيَّتُهَا الْمَرْأَةُ، هَذَا ابْنُكِ!» 27 ثُمَّ قَالَ لِلتِّلْمِيذِ: «هذِهِ أُمُّكَ». وَمُنْذُ ذلِكَ الْحِينِ أَخَذَهَا التِّلْمِيذُ إِلَى بَيْتِهِ.  28 بَعْدَ هَذَا رَأَى يَسُوعُ أَنَّ كُلَّ شَيْءٍ قَدِ اكْتَمَلَ، فَقَالَ: «أَنَا عَطْشَانُ»، لِيَتِمَّ مَا جَاءَ فِي الْكِتَابِ. 29 وَكَانَ هُنَاكَ وِعَاءٌ مَلِيءٌ بِالْخَلِّ، فَغَمَسُوا فِي الْخَلِّ إِسْفِنْجَةً وَضَعُوهَا عَلَى زُوفَا، وَرَفَعُوهَا إِلَى فَمِهِ. 30 فَلَمَّا ذَاقَ يَسُوعُ الْخَلَّ، قَالَ: «قَدْ أُكْمِلَ!» ثُمَّ نَكَّسَ رَأْسَهُ وَأَسْلَمَ الرُّوحَ.  31 وَلَمَّا كَانَ الإِعْدَادُ يَتِمُّ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ، طَلَبَ الْيَهُودُ مِنْ بِيلاَطُسَ أَنْ تُكْسَرَ سِيقَانُ الْمَصْلُوبِينَ، فَتُؤْخَذَ جُثَثُهُمْ لِئَلاَّ تَبْقَى مُعَلَّقَةً عَلَى الصَّلِيبِ يَوْمَ السَّبْتِ، وَلاَ سِيَّمَا لأَنَّ ذلِكَ السَّبْتَ كَانَ يَوْماً عَظِيماً. 32 فَجَاءَ الْجُنُودُ وَكَسَرُوا سَاقَيْ كِلاَ الرَّجُلَيْنِ الْمَصْلُوبَيْنِ مَعَ يَسُوعَ. 33 أَمَّا يَسُوعُ، فَلَمَّا وَصَلُوا إِلَيْهِ وَجَدُوهُ قَدْ مَاتَ، فَلَمْ يَكْسِرُوا سَاقَيْهِ. 34 وَإِنَّمَا طَعَنَهُ أَحَدُ الْجُنُودِ بِحَرْبَةٍ فِي جَنْبِهِ، فَخَرَجَ فِي الْحَالِ دَمٌ وَمَاءٌ. 35 وَالَّذِي رَأَى هَذَا هُوَ يَشْهَدُ، وَشَهَادَتُهُ حَقٌّ وَهُوَ يَعْلَمُ تَمَاماً أَنَّهُ يَقُولُ الْحَقَّ، لِكَيْ تُؤْمِنُوا أَنْتُمْ أَيْضاً. 36 وَقَدْ حَدَثَ هَذَا لِيَتِمَّ مَا جَاءَ فِي الْكِتَابِ: «لَنْ يُكْسَرَ مِنْهُ عَظْمٌ!» 37 وَقَدْ جَاءَ أَيْضاً فِي مَوْضِعٍ آخَرَ مِنَ الْكِتَابِ: «سَيَنْظُرُونَ إِلَى ذَاكَ الَّذِي طَعَنُوهُ».  38 بَعْدَ ذَلِكَ طَلَبَ يُوسُفُ الَّذِي مِنَ الرَّامَةِ إِلَى بِيلاَطُسَ أَنْ يَأْذَنَ لَهُ بِأَخْذِ جُثْمَانِ يَسُوعَ، وَكَانَ يُوسُفُ هَذَا تِلْمِيذاً لِيَسُوعَ وَلَكِنْ فِي السِّرِّ، لأَنَّهُ كَانَ خَائِفاً مِنَ الْيَهُودِ، فَأَذِنَ لَهُ بِيلاَطُسُ. فَجَاءَ يُوسُفُ وَأَخَذَ جُثْمَانَ يَسُوعَ. 39 وَجَاءَ أَيْضاً نِيقُودِيمُوسُ الَّذِي كَانَ قَدْ أَتَى مِنْ قَبْلُ إِلَى يَسُوعَ لَيْلاً، وَأَحْضَرَ مَعَهُ حَوَالَيْ ثَلاَثِينَ لِتْراً مِنْ طِيبِ الْمُرِّ الْمَخْلُوطِ بِالْعُودِ. 40 فَأَخَذَا جُثْمَانَ يَسُوعَ وَلَفَّاهُ بِأَكْفَانٍ مَعَ الطِّيبِ، كَمَا كَانَتْ عَادَةُ الْيَهُودِ فِي الدَّفْنِ. 41 وَكَانَ فِي الْمَكَانِ الَّذِي صُلِبَ يَسُوعُ فِيهِ بُسْتَانٌ، وَفِي الْبُسْتَانِ قَبْرٌ جَدِيدٌ، لَمْ يَسْبِقْ أَنْ دُفِنَ فِيهِ أَحَدٌ. 42 فَدَفَنَا يَسُوعَ فِي ذَلِكَ الْقَبْرِ لأَنَّهُ كَانَ قَرِيباً، وَلأَنَّ ذلِكَ الْيَوْمَ كَانَ يَوْمَ الإِعْدَادِ عِنْدَ الْيَهُودِ.

John 19

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 آنگاه به دستور پيلاطوس عيسی را شلاق زدند 2 سربازان از خار تاجی ساختند و بر سر او گذاشتند و يک لباس بلند شاهانه‌‌ء ارغوانی رنگ به او پوشاندند؛ 3 و او را مسخره كرده، می‌گفتند: «زنده باد پادشاه يهود!» و به او سيلی می‌زدند. 4 پيلاطوس باز بيرون رفت و به يهوديان گفت: «اينک او را نزد شما می‌آورم؛ ولی بدانيد كه او بی‌تقصير است.» 5 آنگاه عيسی با تاج خار و لباس بلند ارغوانی بيرون آمد. پيلاطوس به مردم گفت: «ببينيد، اين همان شخص است.» 6 به محض اينكه چشم كاهنان اعظم و محافظين مخصوص خانه‌ء خدا به عيسی افتاد، فرياد زدند: «اعدامش كن! برصليب اعدامش كن!» پيلاطوس گفت: «شما خودتان اعدامش كنيد. چون به نظر من بی‌تقصير است.» 7 جواب دادند: «مطابق شريعت ما بايد كشته شود چون ادعا می‌كند كه پسر خداست.» 8 وقتی پيلاطوس اين را شنيد بيشتر وحشت كرد. 9 پس دوباره عيسی را به كاخ خود برد و از او پرسيد: «تو اهل كجايی!» ولی عيسی به او جواب نداد. 10 پيلاطوس گفت: «چرا جواب نمی‌دهی؟ مگر نمی‌دانی من قدرت آن را دارم كه تو را آزاد كنم يا اعدام نمايم؟» 11 عيسی فرمود: «اگر خدا اين قدرت را به تو نمی‌داد، با من هيچ كاری نمی‌توانستی بكنی. ولی گناه كسانی كه مرا پيش تو آوردند، سنگينتر از گناه توست.» 12 پيلاطوس خيلی تلاش كرد تا عيسی را آزاد سازد، ولی سران يهود به او گفتند: «اين شخص ياغی است، چون ادعای پادشاهی می‌كند. پس اگر آزادش كنی، معلوم می‌شود مطيع امپراطور نيستی.» 13 با شنيدن اين سخن، پيلاطوس عيسی را بيرون آورد و در محل سنگ‌فرش، بر مسند قضاوت نشست. 14 ظهر نزديک می‌شد و يک روز نيز بيشتر به عيد پِسَح نمانده بود. پيلاطوس به يهوديان گفت: «اين هم پادشاهتان!» 15 مردم فرياد زدند: «نابودش كن، نابودش كن! مصلوبش كن!» پيلاطوس گفت: «می‌خواهيد پادشاهتان را اعدام كنم؟» كاهنان اعظم فرياد زدند: «غير از امپراطور روم، پادشاه ديگری نداريم.» 16 پس پيلاطوس عيسی را در اختيار ايشان گذاشت تا اعدام شود. سربازان او را گرفته، بردند، 17 و صليب را بر دوشش گذاشتند و از شهر بيرون بردند تا به محلی به نام «جمجمه» رسيدند كه به زبان عبری آن را «جلجتا» می‌گويند. 18 در آنجا او را با دو نفر ديگر مصلوب كردند يكی اين طرف، يكی آن طرف و عيسی در وسط. 19 پيلاطوس دستور داد در بالای صليب او نوشته‌ای نصب كنند كه روی آن نوشته شده بود: «عيسای ناصری، پادشاه يهود.» 20 بسياری آن نوشته را كه به زبان عبری، رومی و يونانی بود خواندند، چون جايی كه عيسی را مصلوب كردند، نزديک شهر بود. 21 پس، سران‌كاهنان به پيلاطوس گفتند: «اين نوشته را عوض كنيد و بجای «پادشاه يهود» بنويسيد: «او گفت كه من پادشاه يهود هستم.»» 22 پيلاطوس جواب داد: «آنچه نوشته‌ام، نوشته‌ام و تغيير نخواهد كرد.» 23 وقتی سربازان عيسی را مصلوب كردند، لباسهای او را بين خود به چهار قسمت تقسيم نمودند؛ ولی وقتی به ردای او رسيدند، ديدند كه يكپارچه بافته شده و درز ندارد. 24 پس به يكديگر گفتند: «حيف است اين را پاره كنيم. بنابراين قرعه می‌اندازيم تا ببينيم به كه می‌رسد.» و اين مطابق پيشگويی كتاب آسمانی بود كه می‌فرمايد: «لباسهايم را ميان خود تقسيم كردند و بر ردای من قرعه انداختند.» پس سربازان نيز چنين كردند. 25 در پای صليب، مريم مادر عيسی، خاله‌‌ء عيسی، مريم زن كلوپا و مريم مجدليه ايستاده بودند. 26 وقتی عيسی مادر خود را در كنار شاگردی كه دوستش می‌داشت، ديد، به مادر خود گفت: «اين پسر تو باشد.» 27 و به آن شاگرد نيز فرمود: «او مادر تو باشد.» از آن روز به بعد، آن شاگرد مادر عيسی را به خانه‌‌ء خود برد. 28 عيسی می‌دانست كه ديگر همه چيز تمام شده است. پس برای اينكه مطابق پيشگويی كتاب آسمانی عمل كرده باشد، فرمود: «تشنه‌ام.» 29 در آنجا يک كوزه‌‌ء شراب ترشيده بود. پس اسفنجی در آن فرو كردند و بر سر نی گذاشتند و جلو دهان او بردند. 30 وقتی عيسی چشيد، فرمود: «تمام شد!» و سر خود را پايين انداخت و جان سپرد. 31 سران قوم يهود نمی‌خواستند جسدها روز بعد كه شنبه و روز اول عيد بود، بالای دار بمانند. بنابراين، از پيلاطوس خواهش كردند كه دستور بدهد ساق پايهای ايشان را بشكنند تا زودتر بميرند و جسدشان را از بالای دار پايين بياورند. 32 پس سربازان آمدند و ساق پايهای آن دو نفر را كه با عيسی اعدام شده بودند، شكستند. 33 ولی وقتی به عيسی رسيدند، ديدند كه مرده است. پس ساقهای او را نشكستند. 34 با اين همه، يكی از سربازان نيزه‌‌ء خود را به پهلوی عيسی فرو كرد كه خون و آب بيرون آمد. 35 (كسی كه اين وقايع را ديد، آنها را عيناً نوشت تا شما نيز ايمان آوريد. شهادت او راست است و او می‌داند كه حقيقت را می‌گويد.) 36 كاری كه سربازان كردند، مطابق پيشگويی كتاب آسمانی بود كه می‌فرمايد: «هيچ يک از استخوانهای او شكسته نخواهد شد.» 37 و همچنين «به او نيزه زدند و به تماشای او پرداختند.» 38 ساعتی بعد، يكی از بزرگان يهود، به نام يوسف كه اهل «رامه» بود و از ترس سران قوم، مخفيانه شاگرد عيسی شده بود، با بی‌باكی به حضور پيلاطوس رفت و اجازه خواست تا جسد عيسی را از بالای صليب پايين بياورد و بخاک بسپارد. پيلاطوس به او اجازه داد و او نيز جسد را پايين آورد و برد. 39 نيقوديموس هم كه يک شب نزد عيسی آمده بود، سی كيلو مواد خوشبو كه از مر و چوب عود درست شده بود برای مراسم تدفين آورد. 40 ايشان با هم، مطابق رسم يهود، جسد عيسی را در پارچه‌‌ء كتانی كه با مواد خوشبو معطر شده بود پيچيدند. 41 در نزديكی محل اعدام، باغ كوچكی بود و قبری تازه كه تا آن زمان كسی در آن دفن نشده بود. 42 پس چون شنبه در پيش بود و قبر نزديک، جسد عيسی را همانجا دفن كردند.

John 19

New International Version

1 Then Pilate took Jesus and had him flogged. 2 The soldiers twisted together a crown of thorns and put it on his head. They clothed him in a purple robe 3 and went up to him again and again, saying, “Hail, king of the Jews!” And they slapped him in the face. 4 Once more Pilate came out and said to the Jews gathered there, “Look, I am bringing him out to you to let you know that I find no basis for a charge against him.” 5 When Jesus came out wearing the crown of thorns and the purple robe, Pilate said to them, “Here is the man!” 6 As soon as the chief priests and their officials saw him, they shouted, “Crucify! Crucify!” But Pilate answered, “You take him and crucify him. As for me, I find no basis for a charge against him.” 7 The Jewish leaders insisted, “We have a law, and according to that law he must die, because he claimed to be the Son of God.” 8 When Pilate heard this, he was even more afraid, 9 and he went back inside the palace. “Where do you come from?” he asked Jesus, but Jesus gave him no answer. 10 “Do you refuse to speak to me?” Pilate said. “Don’t you realize I have power either to free you or to crucify you?” 11 Jesus answered, “You would have no power over me if it were not given to you from above. Therefore the one who handed me over to you is guilty of a greater sin.” 12 From then on, Pilate tried to set Jesus free, but the Jewish leaders kept shouting, “If you let this man go, you are no friend of Caesar. Anyone who claims to be a king opposes Caesar.” 13 When Pilate heard this, he brought Jesus out and sat down on the judge’s seat at a place known as the Stone Pavement (which in Aramaic is Gabbatha). 14 It was the day of Preparation of the Passover; it was about noon. “Here is your king,” Pilate said to the Jews. 15 But they shouted, “Take him away! Take him away! Crucify him!” “Shall I crucify your king?” Pilate asked. “We have no king but Caesar,” the chief priests answered. 16 Finally Pilate handed him over to them to be crucified. So the soldiers took charge of Jesus. 17 Carrying his own cross, he went out to the place of the Skull (which in Aramaic is called Golgotha). 18 There they crucified him, and with him two others—one on each side and Jesus in the middle. 19 Pilate had a notice prepared and fastened to the cross. It read: jesus of nazareth, the king of the jews. 20 Many of the Jews read this sign, for the place where Jesus was crucified was near the city, and the sign was written in Aramaic, Latin and Greek. 21 The chief priests of the Jews protested to Pilate, “Do not write ‘The King of the Jews,’ but that this man claimed to be king of the Jews.” 22 Pilate answered, “What I have written, I have written.” 23 When the soldiers crucified Jesus, they took his clothes, dividing them into four shares, one for each of them, with the undergarment remaining. This garment was seamless, woven in one piece from top to bottom. 24 “Let’s not tear it,” they said to one another. “Let’s decide by lot who will get it.” This happened that the scripture might be fulfilled that said, “They divided my clothes among them and cast lots for my garment.”[1] So this is what the soldiers did. 25 Near the cross of Jesus stood his mother, his mother’s sister, Mary the wife of Clopas, and Mary Magdalene. 26 When Jesus saw his mother there, and the disciple whom he loved standing nearby, he said to her, “Woman,[2] here is your son,” 27 and to the disciple, “Here is your mother.” From that time on, this disciple took her into his home. 28 Later, knowing that everything had now been finished, and so that Scripture would be fulfilled, Jesus said, “I am thirsty.” 29 A jar of wine vinegar was there, so they soaked a sponge in it, put the sponge on a stalk of the hyssop plant, and lifted it to Jesus’ lips. 30 When he had received the drink, Jesus said, “It is finished.” With that, he bowed his head and gave up his spirit. 31 Now it was the day of Preparation, and the next day was to be a special Sabbath. Because the Jewish leaders did not want the bodies left on the crosses during the Sabbath, they asked Pilate to have the legs broken and the bodies taken down. 32 The soldiers therefore came and broke the legs of the first man who had been crucified with Jesus, and then those of the other. 33 But when they came to Jesus and found that he was already dead, they did not break his legs. 34 Instead, one of the soldiers pierced Jesus’ side with a spear, bringing a sudden flow of blood and water. 35 The man who saw it has given testimony, and his testimony is true. He knows that he tells the truth, and he testifies so that you also may believe. 36 These things happened so that the scripture would be fulfilled: “Not one of his bones will be broken,”[3] 37 and, as another scripture says, “They will look on the one they have pierced.”[4] 38 Later, Joseph of Arimathea asked Pilate for the body of Jesus. Now Joseph was a disciple of Jesus, but secretly because he feared the Jewish leaders. With Pilate’s permission, he came and took the body away. 39 He was accompanied by Nicodemus, the man who earlier had visited Jesus at night. Nicodemus brought a mixture of myrrh and aloes, about seventy-five pounds.[5] 40 Taking Jesus’ body, the two of them wrapped it, with the spices, in strips of linen. This was in accordance with Jewish burial customs. 41 At the place where Jesus was crucified, there was a garden, and in the garden a new tomb, in which no one had ever been laid. 42 Because it was the Jewish day of Preparation and since the tomb was nearby, they laid Jesus there.

John 19

Священное Писание, Восточный перевод

1 Тогда Пилат приказал бичевать Ису. 2 Солдаты сплели венок из терновника и надели Ему на голову. Они одели Его в пурпурную мантию, 3 подходили к Нему, говоря:– Да здравствует Царь Иудеев! – и били Его по лицу. 4 Пилат вышел ещё раз и сказал народу:– Смотрите! Вот, я вывожу Его ещё раз, чтобы вы убедились, что я не нахожу в Нём никакой вины. 5 – Вот Человек, – сказал Пилат, когда Иса вышел в терновом венке и в пурпурной мантии. 6 Как только главные священнослужители и стража увидели Его, они закричали:– Распни! Распни Его!Но Пилат ответил:– Берите Его сами и распинайте, я же не нахожу в Нём никакой вины. 7 Толпа настаивала:– У нас есть Закон, и по нашему Закону Он должен умереть, потому что называет Себя Сыном Всевышнего (Масихом)![1] 8 Услышав это, Пилат ещё больше испугался. 9 Он опять вошёл во дворец и спросил Ису:– Откуда Ты?Но Иса не отвечал ему. 10 – Ты что, отказываешься говорить со мной? – сказал Пилат. – Неужели Ты не понимаешь, что у меня есть власть освободить Тебя или распять! 11 Иса ответил:– У тебя не было бы надо Мной никакой власти, если бы она не была дана тебе Всевышним. Поэтому на том, кто передал Меня тебе,[2] больший грех. 12 С этого момента Пилат искал возможности освободить Ису, но иудеи продолжали кричать:– Если ты отпустишь Этого Человека, то ты не друг императору. Каждый, кто заявляет, что он царь, – враг императору! 13 Когда Пилат это услышал, он вывел Ису, сел в судейское кресло на месте, называемом Каменный Помост, а на арамейском языке Габбэта. 14 Это было на праздничной неделе, в пятницу, около двенадцати часов дня.– Вот ваш царь, – сказал Пилат народу. 15 Они закричали:– Уведи Его вон! Вон! Распни Его!– Распять вашего царя? – спросил Пилат.– У нас нет царя, кроме императора, – отвечали главные священнослужители. 16 Тогда Пилат отдал им Ису на распятие.Они взяли Ису и повели. 17 Неся Свой крест, Иса пошёл на место, называемое Лобным[3], а на арамейском языке «Голгофа». 18 Там Ису распяли, а с Ним, по обе стороны, ещё двоих; Иса был в середине. 19 Пилат приказал прикрепить на кресте табличку с надписью: Иса из Назарета – Царь Иудеев. 20 Надпись эту читало много иудеев, так как место распятия Исы было близко к городу, а написано было на языке иудеев, по-латыни и по-гречески. 21 Главные священнослужители иудеев возразили Пилату:– Напиши не «Царь Иудеев»[4], а напиши, что Он заявляет, будто Он Царь Иудеев. 22 – Что я написал, то написал, – ответил Пилат. 23 Когда воины распяли Ису, они взяли Его верхнюю одежду и разделили на четыре части, каждому по одной. Рубашка Исы была без швов, сотканная целиком. 24 – Не будем её рвать, – решили они, – бросим лучше жребий и посмотрим, кому она достанется.Это случилось для того, чтобы исполнилось сказанное в Писании:«Они разделили между собой Мои одеждыи бросали жребий о Моём одеянии»[5].Солдаты это исполнили. 25 Недалеко от креста Исы стояли Его мать, сестра матери, Марьям – жена Клеопы и Марьям из Магдалы. 26 Иса увидел Свою мать и Своего любимого ученика, стоявшего рядом с ней.– О женщина,[6] прими его, как своего собственного сына, – сказал Иса матери. 27 Своему же ученику Он сказал:– Считай её своей матерью.С этого времени ученик этот взял её к себе в дом. 28 После того Иса, зная, что всё уже совершилось, и чтобы исполнилось Писание, сказал:– Хочу пить. 29 Там стоял кувшин с кислым вином, и солдаты, обмакнув в него губку, надели её на стебель иссопа[7] и подняли к губам Исы. 30 Иса попробовал вино и сказал:– Совершилось! Сказав это, Он уронил голову на грудь и предал дух. 31 Была пятница, и предводители иудеев не хотели, чтобы тела оставались на крестах в субботу, тем более, что эта суббота была днём великого праздника. Поэтому они попросили Пилата перебить распятым ноги[8] и снять их тела с крестов. 32 Солдаты пришли и перебили ноги сначала одному распятому рядом с Исой, а затем другому. 33 Когда же они подошли к Исе, то увидели, что Он уже мёртв, и не стали перебивать Его ног. 34 Вместо этого один из солдат пронзил копьём бок Исы, и из него сразу же потекли кровь и вода. 35 Тот, кто сам это видел, свидетельствует об этом, чтобы и вы поверили. Его свидетельство истинно, и он знает, что говорит правду. 36 Всё это произошло, чтобы исполнились слова Писания: «Ни одна из Его костей не будет переломлена»[9]. 37 И в другом месте Писания говорится: «Они будут смотреть на Того, Которого пронзили»[10]. 38 После этого Юсуф из Аримафеи попросил Пилата отдать ему тело Исы. Юсуф был учеником Исы, но тайным, из страха перед предводителями иудеев. С позволения Пилата он пришёл и забрал тело. 39 С Юсуфом был Никодим, который как-то приходил к Исе ночью. Никодим принёс около тридцати килограммов смеси из мирры[11] и алоэ. 40 Они сняли тело Исы и завернули его вместе с душистыми мазями в пелены из льняной ткани. Таков был иудейский погребальный обычай. 41 Там, где Ису распяли, был сад, и в саду – новая могильная пещера, где ещё никого не хоронили. 42 Так как это была пятница – день, когда иудеи готовятся к субботе, – а могильная пещера была рядом, то они положили там Ису.[12]

John 19

中文和合本(简体)

1 当 下 彼 拉 多 将 耶 稣 鞭 打 了 。 2 兵 丁 用 荆 棘 编 作 冠 冕 戴 在 他 头 上 , 给 他 穿 上 紫 袍 , 3 又 挨 近 他 , 说 : 恭 喜 , 犹 太 人 的 王 阿 ! 他 们 就 用 手 掌 打 他 。 4 彼 拉 多 又 出 来 对 众 人 说 : 我 带 他 出 来 见 你 们 , 叫 你 们 知 道 我 查 不 出 他 有 甚 麽 罪 来 。 5 耶 稣 出 来 , 戴 着 荆 棘 冠 冕 , 穿 着 紫 袍 。 彼 拉 多 对 他 们 说 : 你 们 看 这 个 人 ! 6 祭 司 长 和 差 役 看 见 他 , 就 喊 着 说 : 钉 他 十 字 架 ! 钉 他 十 字 架 ! 彼 拉 多 说 : 你 们 自 己 把 他 钉 十 字 架 罢 ! 我 查 不 出 他 有 甚 麽 罪 来 。 7 犹 太 人 回 答 说 : 我 们 有 律 法 , 按 那 律 法 , 他 是 该 死 的 , 因 他 以 自 己 为 神 的 儿 子 。 8 彼 拉 多 听 见 这 话 , 越 发 害 怕 , 9 又 进 衙 门 , 对 耶 稣 说 : 你 是 那 里 来 的 ? 耶 稣 却 不 回 答 。 10 彼 拉 多 说 : 你 不 对 我 说 话 麽 ? 你 岂 不 知 我 有 权 柄 释 放 你 , 也 有 权 柄 把 你 钉 十 字 架 麽 ? 11 耶 稣 回 答 说 : 若 不 是 从 上 头 赐 给 你 的 , 你 就 毫 无 权 柄 办 我 。 所 以 , 把 我 交 给 你 的 那 人 罪 更 重 了 。 12 从 此 , 彼 拉 多 想 要 释 放 耶 稣 , 无 奈 犹 太 人 喊 着 说 : 你 若 释 放 这 个 人 , 就 不 是 该 撒 的 忠 臣 ( 原 文 作 朋 友 ) 。 凡 以 自 己 为 王 的 , 就 是 背 叛 该 撒 了 。 13 彼 拉 多 听 见 这 话 , 就 带 耶 稣 出 来 , 到 了 一 个 地 方 , 名 叫 铺 华 石 处 , 希 伯 来 话 叫 厄 巴 大 , 就 在 那 里 坐 堂 。 14 那 日 是 预 备 逾 越 节 的 日 子 , 约 有 午 正 。 彼 拉 多 对 犹 太 人 说 : 看 哪 , 这 是 你 们 的 王 ! 15 他 们 喊 着 说 : 除 掉 他 ! 除 掉 他 ! 钉 他 在 十 字 架 上 ! 彼 拉 多 说 : 我 可 以 把 你 们 的 王 钉 十 字 架 麽 ? 祭 司 长 回 答 说 : 除 了 该 撒 , 我 们 没 有 王 。 16 於 是 彼 拉 多 将 耶 稣 交 给 他 们 去 钉 十 字 架 。 17 他 们 就 把 耶 稣 带 了 去 。 耶 稣 背 着 自 己 的 十 字 架 出 来 , 到 了 一 个 地 方 , 名 叫 髑 髅 地 , 希 伯 来 话 叫 各 各 他 。 18 他 们 就 在 那 里 钉 他 在 十 字 架 上 , 还 有 两 个 人 和 他 一 同 钉 着 , 一 边 一 个 , 耶 稣 在 中 间 。 19 彼 拉 多 又 用 牌 子 写 了 一 个 名 号 , 安 在 十 字 架 上 , 写 的 是 : 犹 太 人 的 王 , 拿 撒 勒 人 耶 稣 。 20 有 许 多 犹 太 人 念 这 名 号 ; 因 为 耶 稣 被 钉 十 字 架 的 地 方 与 城 相 近 , 并 且 是 用 希 伯 来 、 罗 马 、 希 利 尼 三 样 文 字 写 的 。 21 犹 太 人 的 祭 司 长 就 对 彼 拉 多 说 : 不 要 写 犹 太 人 的 王 , 要 写 他 自 己 说 : 我 是 犹 太 人 的 王 。 22 彼 拉 多 说 : 我 所 写 的 , 我 已 经 写 上 了 。 23 兵 丁 既 然 将 耶 稣 钉 在 十 字 架 上 , 就 拿 他 的 衣 服 分 为 四 分 , 每 兵 一 分 ; 又 拿 他 的 里 衣 , 这 件 里 衣 原 来 没 有 缝 儿 , 是 上 下 一 片 织 成 的 。 24 他 们 就 彼 此 说 : 我 们 不 要 撕 开 , 只 要 拈 阄 , 看 谁 得 着 。 这 要 应 验 经 上 的 话 说 : 他 们 分 了 我 的 外 衣 , 为 我 的 里 衣 拈 阄 。 兵 丁 果 然 做 了 这 事 。 25 站 在 耶 稣 十 字 架 旁 边 的 , 有 他 母 亲 与 他 母 亲 的 姊 妹 , 并 革 罗 罢 的 妻 子 马 利 亚 , 和 抹 大 拉 的 马 利 亚 。 26 耶 稣 见 母 亲 和 他 所 爱 的 那 门 徒 站 在 旁 边 , 就 对 他 母 亲 说 : 母 亲 ( 原 文 作 妇 人 ) , 看 , 你 的 儿 子 ! 27 又 对 那 门 徒 说 : 看 , 你 的 母 亲 ! 从 此 , 那 门 徒 就 接 他 到 自 己 家 里 去 了 。 28 这 事 以 後 , 耶 稣 知 道 各 样 的 事 已 经 成 了 , 为 要 使 经 上 的 话 应 验 , 就 说 : 我 渴 了 。 29 有 一 个 器 皿 盛 满 了 醋 , 放 在 那 里 ; 他 们 就 拿 海 绒 蘸 满 了 醋 , 绑 在 牛 膝 草 上 , 送 到 他 口 。 30 耶 稣 尝 ( 原 文 作 受 ) 了 那 醋 , 就 说 : 成 了 ! 便 低 下 头 , 将 灵 魂 交 付 神 了 。 31 犹 太 人 因 这 日 是 预 备 日 , 又 因 那 安 息 日 是 个 大 日 , 就 求 彼 拉 多 叫 人 打 断 他 们 的 腿 , 把 他 们 拿 去 , 免 得 尸 首 当 安 息 日 留 在 十 字 架 上 。 32 於 是 兵 丁 来 , 把 头 一 个 人 的 腿 , 并 与 耶 稣 同 钉 第 二 个 人 的 腿 , 都 打 断 了 。 33 只 是 来 到 耶 稣 那 里 , 见 他 已 经 死 了 , 就 不 打 断 他 的 腿 。 34 惟 有 一 个 兵 拿 枪 扎 他 的 肋 旁 , 随 即 有 血 和 水 流 出 来 。 35 看 见 这 事 的 那 人 就 作 见 证 ─ 他 的 见 证 也 是 真 的 , 并 且 他 知 道 自 己 所 说 的 是 真 的 ─ 叫 你 们 也 可 以 信 。 36 这 些 事 成 了 , 为 要 应 验 经 上 的 话 说 : 他 的 骨 头 一 根 也 不 可 折 断 。 37 经 上 又 有 一 句 说 : 他 们 要 仰 望 自 己 所 扎 的 人 。 38 这 些 事 以 後 , 有 亚 利 马 太 人 约 瑟 , 是 耶 稣 的 门 徒 , 只 因 怕 犹 太 人 , 就 暗 暗 的 作 门 徒 。 他 来 求 彼 拉 多 , 要 把 耶 稣 的 身 体 领 去 。 彼 拉 多 允 准 , 他 就 把 耶 稣 的 身 体 领 去 了 。 39 又 有 尼 哥 底 母 , 就 是 先 前 夜 里 去 见 耶 稣 的 , 带 着 没 药 和 沉 香 约 有 一 百 斤 前 来 。 40 他 们 就 照 犹 太 人 殡 葬 的 规 矩 , 把 耶 稣 的 身 体 用 细 麻 布 加 上 香 料 裹 好 了 。 41 在 耶 稣 钉 十 字 架 的 地 方 有 一 个 园 子 , 园 子 里 有 一 座 新 坟 墓 , 是 从 来 没 有 葬 过 人 的 。 42 只 因 是 犹 太 人 的 预 备 日 , 又 因 那 坟 墓 近 , 他 们 就 把 耶 稣 安 放 在 那 里 。