Website too slow? Load as basic HTML.

John 13

Lutherbibel 2017

1 Vor dem Passafest aber erkannte Jesus, dass seine Stunde gekommen war, dass er aus dieser Welt ginge zum Vater. Wie er die Seinen geliebt hatte, die in der Welt waren, so liebte er sie bis ans Ende. 2 Und nach dem Abendessen – als schon der Teufel dem Judas, dem Sohn des Simon Iskariot, ins Herz gegeben hatte, dass er ihn verriete; 3 Jesus aber wusste, dass ihm der Vater alles in seine Hände gegeben hatte und dass er von Gott gekommen war und zu Gott ging – 4 da stand er vom Mahl auf, legte seine Kleider ab und nahm einen Schurz und umgürtete sich. 5 Danach goss er Wasser in ein Becken, fing an, den Jüngern die Füße zu waschen und zu trocknen mit dem Schurz, mit dem er umgürtet war. 6 Da kam er zu Simon Petrus; der sprach zu ihm: Herr, du wäschst mir die Füße? 7 Jesus antwortete und sprach zu ihm: Was ich tue, das verstehst du jetzt nicht; du wirst es aber hernach erfahren. 8 Da sprach Petrus zu ihm: Nimmermehr sollst du mir die Füße waschen! Jesus antwortete ihm: Wenn ich dich nicht wasche, so hast du kein Teil an mir. 9 Spricht zu ihm Simon Petrus: Herr, nicht die Füße allein, sondern auch die Hände und das Haupt! 10 Spricht Jesus zu ihm: Wer gewaschen ist, bedarf nichts, als dass ihm die Füße gewaschen werden; er ist vielmehr ganz rein. Und ihr seid rein, aber nicht alle. 11 Denn er wusste, wer ihn verraten würde; darum sprach er: Ihr seid nicht alle rein. 12 Als er nun ihre Füße gewaschen hatte, nahm er seine Kleider und setzte sich wieder nieder und sprach zu ihnen: Wisst ihr, was ich euch getan habe? 13 Ihr nennt mich Meister und Herr und sagt es mit Recht, denn ich bin's auch. 14 Wenn nun ich, euer Herr und Meister, euch die Füße gewaschen habe, so sollt auch ihr euch untereinander die Füße waschen. 15 Denn ein Beispiel habe ich euch gegeben, damit ihr tut, wie ich euch getan habe. 16 Wahrlich, wahrlich, ich sage euch: Der Knecht ist nicht größer als sein Herr und der Gesandte nicht größer als der, der ihn gesandt hat. 17 Wenn ihr dies wisst – selig seid ihr, wenn ihr's tut. 18 Ich spreche nicht von euch allen; ich weiß, welche ich erwählt habe. Aber es muss die Schrift erfüllt werden (Psalm 41,10): »Der mein Brot aß, tritt mich mit Füßen.« 19 Schon jetzt sage ich's euch, ehe es geschieht, damit ihr, wenn es geschehen ist, glaubt, dass ich es bin. 20 Wahrlich, wahrlich, ich sage euch: Wer jemanden aufnimmt, den ich senden werde, der nimmt mich auf; wer aber mich aufnimmt, der nimmt den auf, der mich gesandt hat. 21 Als Jesus das gesagt hatte, wurde er erregt im Geist und bezeugte und sprach: Wahrlich, wahrlich, ich sage euch: Einer unter euch wird mich verraten. 22 Da sahen sich die Jünger untereinander an, und ihnen wurde bange, von wem er wohl redete. 23 Es war aber einer unter seinen Jüngern, der zu Tische lag an der Brust Jesu, den hatte Jesus lieb. 24 Dem winkte Simon Petrus, dass er fragen sollte, wer es wäre, von dem er redete. 25 Da lehnte der sich an die Brust Jesu und fragte ihn: Herr, wer ist's? 26 Jesus antwortete: Der ist's, dem ich den Bissen eintauche und gebe. Und er nahm den Bissen, tauchte ihn ein und gab ihn Judas, dem Sohn des Simon Iskariot. 27 Und nach dem Bissen fuhr der Satan in ihn. Da sprach Jesus zu ihm: Was du tust, das tue bald! 28 Niemand am Tisch aber wusste, wozu er ihm das sagte. 29 Denn einige meinten, weil Judas den Beutel hatte, spräche Jesus zu ihm: Kaufe, was wir zum Fest nötig haben!, oder dass er den Armen etwas geben sollte. 30 Als er nun den Bissen genommen hatte, ging er alsbald hinaus. Und es war Nacht. 31 Da Judas nun hinausgegangen war, spricht Jesus: Jetzt ist der Menschensohn verherrlicht, und Gott ist verherrlicht in ihm. 32 Ist Gott verherrlicht in ihm, so wird Gott ihn auch verherrlichen in sich und wird ihn bald verherrlichen. 33 Ihr Kinder, ich bin noch eine kleine Weile bei euch. Ihr werdet mich suchen. Und wie ich zu den Juden sagte, sage ich jetzt auch zu euch: Wo ich hingehe, da könnt ihr nicht hinkommen. 34 Ein neues Gebot gebe ich euch, dass ihr euch untereinander liebt, wie ich euch geliebt habe, damit auch ihr einander lieb habt. 35 Daran wird jedermann erkennen, dass ihr meine Jünger seid, wenn ihr Liebe untereinander habt. 36 Spricht Simon Petrus zu ihm: Herr, wo gehst du hin? Jesus antwortete ihm: Wo ich hingehe, kannst du mir jetzt nicht folgen; aber du wirst mir später folgen. 37 Petrus spricht zu ihm: Herr, warum kann ich dir jetzt nicht folgen? Ich will mein Leben für dich lassen. 38 Jesus antwortete ihm: Du willst dein Leben für mich lassen? Wahrlich, wahrlich, ich sage dir: Der Hahn wird nicht krähen, bis du mich dreimal verleugnet hast.

John 13

Ketab El Hayat

1 وَقُبَيْلَ عِيدِ الْفِصْحِ، وَيَسُوعُ عَالِمٌ أَنَّ سَاعَتَهُ قَدْ حَانَتْ لِيَرْحَلَ مِنْ هَذَا الْعَالَمِ إِلَى الآبِ، فَإِذْ كَانَ قَدْ أَحَبَّ خَاصَّتَهُ الَّذِينَ فِي الْعَالَمِ، أَحَبَّهُمُ الآنَ أَقْصَى الْمَحَبَّةِ: 2 فَفِي أَثْنَاءِ الْعَشَاءِ، وَكَانَ الشَّيْطَانُ قَدْ وَضَعَ فِي قَلْبِ يَهُوذَا بْنِ سِمْعَانَ الإِسْخَريُوطِيِّ أَنْ يَخُونَ يَسُوعَ، 3 وَكَانَ يَسُوعُ عَالِماً أَنَّ الآبَ قَدْ جَعَلَ كُلَّ شَيْءٍ فِي يَدَيْهِ وَأَنَّهُ مِنَ اللهِ خَرَجَ وَإِلَى اللهِ سَيَعُودُ، 4 نَهَضَ عَنْ مَائِدَةِ الْعَشَاءِ، وَخَلَعَ رِدَاءَهُ وَأَخَذَ مِنْشَفَةً لَفَّهَا عَلَى وَسَطِهِ، 5 ثُمَّ صَبَّ مَاءً فِي وِعَاءٍ لِلْغَسْلِ، وَبَدَأَ يَغْسِلُ أَقْدَامَ التَّلاَمِيذِ وَيَمْسَحُهَا بِالْمِنْشَفَةِ الَّتِي عَلَى وَسَطِهِ. 6 فَلَمَّا وَصَلَ إِلَى سِمْعَانَ بُطْرُسَ، قَالَ لَهُ سِمْعَانُ: «يَاسَيِّدُ، أَنْتَ تَغْسِلُ قَدَمَيَّ!» 7 فَأَجَابَهُ يَسُوعُ: «أَنْتَ الآنَ لاَ تَفْهَمُ مَا أَعْمَلُهُ، وَلكِنَّكَ سَتَفْهَمُ فِيمَا بَعْدُ». 8 وَلكِنَّ بُطْرُسَ أَصَرَّ قَائِلاً: «لاَ، لَنْ تَغْسِلَ قَدَمَيَّ أَبَداً!» فَأَجَابَهُ يَسُوعُ: «إِنْ كُنْتُ لاَ أَغْسِلُكَ، فَلاَ يَكُونُ لَكَ نَصِيبٌ مَعِي!» 9 عِنْدَئِذٍ قَالَ لَهُ سِمْعَانُ بُطْرُسُ: «يَاسَيِّدُ، لاَ قَدَمَيَّ فَقَطْ، بَلْ يَدَيَّ وَرَأْسِي أَيْضاً!» 10 فَقَالَ يَسُوعُ: «مَنِ اغْتَسَلَ صَارَ كُلُّهُ نَقِيّاً، وَلاَ يَحْتَاجُ إِلاَّ لِغَسْلِ قَدَمَيْهِ. وَأَنْتُمْ أَنْقِيَاءُ، وَلكِنْ لَيْسَ كُلُّكُمْ». 11 فَإِنَّ يَسُوعَ كَانَ يَعْلَمُ مَنِ الَّذِي سَيَخُونُهُ، وَلِذلِكَ قَالَ: «لَسْتُمْ كُلُّكُمْ أَنْقِيَاءَ».  12 وَبَعْدَمَا انْتَهَى مِنْ غَسْلِ أَقْدَامِهِمْ، أَخَذَ رِدَاءَهُ وَاتَّكَأَ مِنْ جَدِيدٍ، وَسَأَلَهُمْ: «أَفَهِمْتُمْ مَا عَمِلْتُهُ لَكُمْ؟ 13 أَنْتُمْ تَدْعُونَنِي مُعَلِّماً وَسَيِّداً، وَقَدْ صَدَقْتُمْ، فَأَنَا كَذَلِكَ. 14 فَإِنْ كُنْتُ، وَأَنَا السَّيِّدُ وَالْمُعَلِّمُ، قَدْ غَسَلْتُ أَقْدَامَكُمْ، فَعَلَيْكُمْ أَنْتُمْ أَيْضاً أَنْ يَغْسِلَ بَعْضُكُمْ أَقْدَامَ بَعْضٍ. 15 فَقَدْ قَدَّمْتُ لَكُمْ مِثَالاً لِكَيْ تَعْمَلُوا مِثْلَ مَا عَمِلْتُ أَنَا لَكُمْ. 16 الْحَقَّ الْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: لَيْسَ عَبْدٌ أَعْظَمَ مِنْ سَيِّدِهِ، وَلاَ رَسُولٌ أَعْظَمَ مِنْ مُرْسِلِهِ. 17 فَإِنْ كُنْتُمْ قَدْ عَرَفْتُمْ هَذَا، فَطُوبَى لَكُمْ إِذَا عَمِلْتُمْ بِهِ.  18 وَأَنَا لاَ أَقُولُ هَذَا عَنْ جَمِيعِكُمْ، فَأَنَا أَعْرِفُ الَّذِينَ اخْتَرْتُهُمْ. وَلكِنْ لاَبُدَّ أَنْ يَتِمَّ الْكِتَابُ حَيْثُ يَقُولُ: الآكِلُ مِنْ خُبْزِي، رَفَعَ عَلَيَّ عَقِبَهُ! 19 وَإِنِّي أَقُولُ لَكُمْ مَا سَيَحْدُثُ، قَبْلَ حُدُوثِهِ، حَتَّى مَتَى حَدَثَ تُؤْمِنُونَ أَنِّي أَنَا هُوَ. 20 الْحَقَّ الْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: مَنْ يَقْبَلِ الَّذِي أُرْسِلُهُ، يَقْبَلْنِي؛ وَمَنْ يَقْبَلْنِي، يَقْبَلْ الَّذِي أَرْسَلَنِي».  21 وَلَمَّا قَالَ يَسُوعُ هَذَا اضْطَرَبَتْ نَفْسُهُ وَأَعْلَنَ قَائِلاً: «الْحَقَّ الْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ وَاحِداً مِنْكُمْ سَيُسَلِّمُنِي!» 22 فَتَبَادَلَ التَّلاَمِيذُ نَظَرَاتِ الْحَيْرَةِ وَهُمْ لاَ يَدْرُونَ مَنْ هُوَ الَّذِي يَعْنِيهِ. 23 وَكَانَ التِّلْمِيذُ الَّذِي يُحِبُّهُ يَسُوعُ مُتَّكِئاً عَلَى حِضْنِهِ، 24 فَأَشَارَ إِلَيْهِ سِمْعَانُ بُطْرُسُ أَنْ يَسْأَلَ يَسُوعَ مَنْ هُوَ الَّذِي يَعْنِيهِ. 25 فَمَالَ عَلَى صَدْرِ يَسُوعَ وَسَأَلَهُ: «مَنْ هُوَ يَاسَيِّدُ؟» 26 فَأَجَابَ يَسُوعُ: «هُوَ الَّذِي أُعْطِيهِ اللُّقْمَةَ الَّتِي أَغْمِسُهَا». ثُمَّ غَمَسَ اللُّقْمَةَ وَأَعْطَاهَا لِيَهُوذَا بْنِ سِمْعَانَ الإِسْخَرْيُوطِيِّ. 27 وَبَعْدَ اللُّقْمَةِ، دَخَلَهُ الشَّيْطَانُ. فَقَالَ لَهُ يَسُوعُ: «أَسْرِعْ فِي مَا نَوَيْتَ أَنْ تَعْمَلَهُ!» 28 وَلَمْ يَفْهَمْ أَحَدٌ مِنَ الْمُتَّكِئِينَ لِمَاذَا قَالَ لَهُ ذلِكَ، 29 بَلْ ظَنَّ بَعْضُهُمْ أَنَّهُ يَأْمُرُهُ أَنْ يَشْتَرِيَ مَا يَحْتَاجُونَ إِلَيْهِ فِي الْعِيدِ، أَوْ أَنْ يُعْطِيَ الْفُقَرَاءَ بَعْضَ الْمَالِ، لأَنَّهُ كَانَ أَمِيناً لِلصُّنْدُوقِ.  30 وَمَا إِنْ تَنَاوَلَ يَهُوذَا اللُّقْمَةَ، حَتَّى خَرَجَ وَكَانَ اللَّيْلُ قَدْ أَظْلَمَ.  31 وَلَمَّا خَرَجَ يَهُوذَا، قَالَ يَسُوعُ: «الآنَ تَمَجَّدَ ابْنُ الإِنْسَانِ وَتَمَجَّدَ اللهُ فِيهِ. 32 وَمَا دَامَ اللهُ قَدْ تَمَجَّدَ فِيهِ، فَإِنَّهُ سَيُمَجِّدُهُ فِي ذَاتِهِ، وَسَرِيعاً سَيُمَجِّدُهُ. 33 يَاأَوْلاَدِي الصِّغَارَ، سَأَبْقَى عِنْدَكُمْ وَقْتاً قَصِيراً بَعْدُ، ثُمَّ تَطْلُبُونَنِي، وَلكِنِّي أَقُولُ لَكُمْ مَا سَبَقَ أَنْ قُلْتُهُ لِلْيَهُودِ: إِنَّكُمْ لاَ تَقْدِرُونَ أَنْ تَأْتُوا حَيْثُ أَنَا ذَاهِبٌ. 34 وَصِيَّةً جَدِيدَةً أَنَا أُعْطِيكُمْ: أَحِبُّوا بَعْضُكُمْ بَعْضاً، كَمَا أَحْبَبْتُكُمْ أَنَا، تُحِبُّونَ بَعْضُكُمْ. 35 بِهَذَا يَعْرِفُ الْجَمِيعُ أَنَّكُمْ تَلاَمِيذِي: إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً».  36 فَسَأَلَهُ سِمْعَانُ بُطْرُسُ: «يَاسَيِّدُ، أَيْنَ تَذْهَبُ؟» أَجَابَهُ يَسُوعُ: «لاَ تَقْدِرُ أَنْ تَتْبَعَنِي الآنَ حَيْثُ أَذْهَبُ، وَلكِنَّكَ سَتَتْبَعُنِي فِيمَا بَعْدُ». 37 فَعَادَ بُطْرُسُ يَسْأَلُ: «يَاسَيِّدُ، لِمَاذَا لاَ أَقْدِرُ أَنْ أَتْبَعَكَ الآنَ؟ إِنِّي أَبْذِلُ حَيَاتِي عِوَضاً عَنْكَ!» 38 أَجَابَهُ يَسُوعُ: «أَتَبْذِلُ حَيَاتَكَ عِوَضاً عَنِّي؟ الْحَقَّ الْحَقَّ أَقُولُ لَكَ: لاَ يَصِيحُ الدِّيكُ حَتَّى تَكُونَ قَدْ أَنْكَرْتَنِي ثَلاَثَ مَرَّاتٍ!»

John 13

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1-3 شب «عيد پِسَح» فرا رسيد و عيسی با شاگردان خود بر سر سفره‌‌ء شام نشست. عيسی می‌دانست كه اين آخرين شب عمر او بر زمين است و بزودی نزد خدای پدر به آسمان باز خواهد گشت، بنابراين محبت خود را به كمال به شاگردانش نشان داد. شيطان كه يهودای اِسخريوطی (پسر شمعون) را از قبل فريب داده بود تا به عيسی خيانت كند، در وقت شام به فكر او انداخت تا در همان شب نقشه‌‌ء خود را عملی سازد. عيسی می‌دانست كه خدا اختيار همه چيز را به دست او سپرده است و از نزد خدا آمده و بار ديگر به نزد او باز می‌گردد. 4 پس، از سرشام برخاست، لباس خود را درآورد، حوله‌ای به كمر بست، 5 آب در لگن ريخت و به شستن پايهای شاگردان و خشک كردن آنها با حوله پرداخت. 6 وقتی به شمعون پطرس رسيد، پطرس به او گفت: «استاد، شما نبايد پايهای ما را بشوييد.» 7 عيسی جواب داد: «اكنون علت كار مرا درک نمی‌كنی؛ ولی يک روز خواهی فهميد.» 8 پطرس باز اصرار كرد: «نه، هرگز نمی‌گذارم شما پاهای مرا بشوييد.» عيسی فرمود: «اگر نگذاری، رابطه‌مان قطع می‌شود.» 9 پطرس باعجله گفت: «پس حالا كه اينطور است، نه فقط پا، بلكه دست و صورتم را نيز بشوييد.» 10 عيسی جواب داد: «كسی كه تازه حمام كرده، فقط كافی است كه پايهای خود را بشويد تا تمام بدنش پاكيزه شود. شما نيز پاكيد ولی نه همه.» 11 چون عيسی می‌دانست چه كسی به او خيانت خواهد كرد؛ از اين جهت گفت كه همه‌‌ء شاگردان پاک نيستند. 12 پس از آنكه پاهای شاگردان خود را شست، لباس خود را پوشيد و سر ميز شام نشست و پرسيد: «آيا فهميديد چرا اين كار را كردم؟ 13 شما مرا استاد و خداوند می‌خوانيد، و درست می‌گوييد چون همينطور نيز هست. 14 حال، اگر من كه خداوند و استاد شما هستم، پاهای شما را شستم، شما نيز بايد پاهای يكديگر را بشوييد. 15 من به شما سرمشقی دادم تا شما نيز همينطور رفتار كنيد. 16 چون مسلماً خدمتكار از اربابش بالاتر نيست و قاصد نيز از فرستنده‌اش مهم‌تر نمی‌باشد. 17 در زندگی، سعادت در اين است كه به آنچه می‌دانيد، عمل كنيد.» 18 «اين را به همه‌‌ء شما نمی‌گويم، چون تک‌تک شما را كه انتخاب كرده‌ام، خوب می‌شناسم. كتاب آسمانی می‌گويد: «كسی كه با من نان خورده است، به من خيانت می‌كند.» و اين همين الان واقع می‌شود. 19 اين را به شما می‌گويم تا وقتی واقع شد، به من ايمان بياوريد. 20 بدانيد كه هركس فرستاده‌‌ء مرا قبول كند، مرا پذيرفته است و آنكه مرا قبول كند فرستنده‌‌ء من يعنی خدای پدر را پذيرفته است.» 21 پس از اين سخن، عيسی بشدت محزون شد و با دلی شكسته گفت: «حقيقت اين است كه يكی از شما به من خيانت خواهد كرد.» 22 شاگردان مات و مبهوت به يكديگر نگاه می‌كردند و در حيرت بودند كه عيسی اين را در باره‌‌ء چه كسی می‌گويد. 23 شاگردی كه معمولاً سر رو سينه‌‌ء عيسی می‌گذاشت و عيسی او را بسيار محبت می‌نمود، كنار عيسی نشسته بود. 24 شمعون پطرس به او اشاره كرد تا بپرسد كيست كه دست به چنين كار وحشتناكی می‌زند. 25 پس، آن شاگرد به عيسی نزديكتر شد و پرسيد: «خداوندا، آن شخص كيست؟» 26 فرمود: «آن كسی است كه يک لقمه می‌گيرم و به او می‌دهم.» آنگاه لقمه‌ای گرفت و آن را به يهودا پسر شمعون اسخريوطی داد. 27 به محض اينكه لقمه از گلوی يهودا پايين رفت، شيطان داخل او شد. پس عيسی به او فرمود: «عجله كن و كار را به پايان برسان!» 28 هيچكس به هنگام شام منظور عيسی را نفهميد. 29 فقط بعضی گمان كردند كه چون پول دست يهودا بود، عيسی به او دستور داد كه برود و خوراک بخرد و يا چيزی به فقرا بدهد. 30 يهودا لقمه را خورد و فوراً برخاست و در تاريكی شب بيرون رفت. 31 به محض اينكه يهودا از اطاق خارج شد، عيسی فرمود: «وقت من تمام شده است. بزودی جلال خدا مرا فرا خواهد گرفت و آنچه برای من پيش می‌آيد، باعث جلال و ستايش خدا خواهد شد. 32 خدا نيز بزودی بزرگی و جلال خود را به من خواهد داد. 33 ای فرزندان من كه برايم بسيار عزيز هستيد، چقدر اين لحظات كوتاهند. بزودی بايد شما را بگذارم و بروم. آنگاه همانطور كه به سران قوم يهود گفتم، همه جا بدنبال من خواهيد گشت، اما مرا نخواهيد يافت و نخواهيد توانست به جايی كه می‌روم، بياييد. 34 «پس حال، دستوری تازه به شما می‌دهم: يكديگر را دوست بداريد همانگونه كه من شما را دوست می‌دارم. 35 محبت شما به يكديگر، به جهان ثابت خواهد كرد كه شما شاگردان من می‌باشيد.» 36 شمعون پطرس پرسيد: «استاد، شما كجا می‌خواهيد برويد؟» عيسی جواب داد: «حال، نمی‌توانی با من بيايی، ولی بعد بدنبالم خواهی آمد.» 37 پطرس پرسيد: «استاد، چرا نمی‌توانم حالا بيايم؟ من حتی حاضرم جانم را فدای شما كنم.» 38 عيسی جواب داد: «تو جانت را فدای من می‌كنی؟ همين امشب پيش از بانگ خروس، سه بار مرا انكار كرده، خواهی گفت كه مرا نمی‌شناسی.»

John 13

New International Version

1 It was just before the Passover Festival. Jesus knew that the hour had come for him to leave this world and go to the Father. Having loved his own who were in the world, he loved them to the end. 2 The evening meal was in progress, and the devil had already prompted Judas, the son of Simon Iscariot, to betray Jesus. 3 Jesus knew that the Father had put all things under his power, and that he had come from God and was returning to God; 4 so he got up from the meal, took off his outer clothing, and wrapped a towel around his waist. 5 After that, he poured water into a basin and began to wash his disciples’ feet, drying them with the towel that was wrapped around him. 6 He came to Simon Peter, who said to him, “Lord, are you going to wash my feet?” 7 Jesus replied, “You do not realize now what I am doing, but later you will understand.” 8 “No,” said Peter, “you shall never wash my feet.” Jesus answered, “Unless I wash you, you have no part with me.” 9 “Then, Lord,” Simon Peter replied, “not just my feet but my hands and my head as well!” 10 Jesus answered, “Those who have had a bath need only to wash their feet; their whole body is clean. And you are clean, though not every one of you.” 11 For he knew who was going to betray him, and that was why he said not every one was clean. 12 When he had finished washing their feet, he put on his clothes and returned to his place. “Do you understand what I have done for you?” he asked them. 13 “You call me ‘Teacher’ and ‘Lord,’ and rightly so, for that is what I am. 14 Now that I, your Lord and Teacher, have washed your feet, you also should wash one another’s feet. 15 I have set you an example that you should do as I have done for you. 16 Very truly I tell you, no servant is greater than his master, nor is a messenger greater than the one who sent him. 17 Now that you know these things, you will be blessed if you do them. 18 “I am not referring to all of you; I know those I have chosen. But this is to fulfill this passage of Scripture: ‘He who shared my bread has turned[1] against me.’[2] 19 “I am telling you now before it happens, so that when it does happen you will believe that I am who I am. 20 Very truly I tell you, whoever accepts anyone I send accepts me; and whoever accepts me accepts the one who sent me.” 21 After he had said this, Jesus was troubled in spirit and testified, “Very truly I tell you, one of you is going to betray me.” 22 His disciples stared at one another, at a loss to know which of them he meant. 23 One of them, the disciple whom Jesus loved, was reclining next to him. 24 Simon Peter motioned to this disciple and said, “Ask him which one he means.” 25 Leaning back against Jesus, he asked him, “Lord, who is it?” 26 Jesus answered, “It is the one to whom I will give this piece of bread when I have dipped it in the dish.” Then, dipping the piece of bread, he gave it to Judas, the son of Simon Iscariot. 27 As soon as Judas took the bread, Satan entered into him. So Jesus told him, “What you are about to do, do quickly.” 28 But no one at the meal understood why Jesus said this to him. 29 Since Judas had charge of the money, some thought Jesus was telling him to buy what was needed for the festival, or to give something to the poor. 30 As soon as Judas had taken the bread, he went out. And it was night. 31 When he was gone, Jesus said, “Now the Son of Man is glorified and God is glorified in him. 32 If God is glorified in him,[3] God will glorify the Son in himself, and will glorify him at once. 33 “My children, I will be with you only a little longer. You will look for me, and just as I told the Jews, so I tell you now: Where I am going, you cannot come. 34 “A new command I give you: Love one another. As I have loved you, so you must love one another. 35 By this everyone will know that you are my disciples, if you love one another.” 36 Simon Peter asked him, “Lord, where are you going?” Jesus replied, “Where I am going, you cannot follow now, but you will follow later.” 37 Peter asked, “Lord, why can’t I follow you now? I will lay down my life for you.” 38 Then Jesus answered, “Will you really lay down your life for me? Very truly I tell you, before the rooster crows, you will disown me three times!

John 13

Священное Писание, Восточный перевод

1 Приближался праздник Освобождения. Иса знал, что настал час Ему покинуть этот мир и вернуться к Отцу. Полюбив Своих, находящихся в этом мире, Он полюбил их до конца. 2 Во время ужина, когда дьявол уже побудил Иуду Искариота, сына Шимона, предать Ису, 3 Иса, зная, что Отец отдал всё в руки Его, и что Он пришёл от Всевышнего и теперь возвращается к Всевышнему, 4 встал из-за стола, снял с Себя верхнюю одежду и опоясался полотенцем. 5 Потом Он налил воды в таз и начал мыть Своим ученикам ноги и вытирать их полотенцем, которым был опоясан. 6 Когда Он подошёл к Шимону Петиру, тот сказал Ему:– Повелитель, Ты хочешь мыть мне ноги?! 7 Иса сказал ему:– Сейчас ты не понимаешь, что Я делаю, но позже поймёшь. 8 – Ты никогда не вымоешь моих ног! – возразил Петир.Иса ответил:– Если Я не омою тебя, то у тебя нет со Мной ничего общего. 9 Шимон Петир ответил:– Тогда, Повелитель, омой мне не только ноги, но и руки и голову! 10 Иса ответил:– Омытого нет нужды мыть, разве только ноги, так как всё его тело чисто. Вы ведь чисты, хотя и не все. 11 Он знал, кто предаст Его, и поэтому сказал, что не все чисты. 12 Окончив мыть ученикам ноги, Иса снова оделся и, возвратившись, возлёг на Своём месте за столом.– Вы понимаете, что Я сделал для вас? – спросил Он их. – 13 Вот вы называете Меня Учителем и Повелителем, и правильно, потому что Я и есть Учитель и Повелитель. 14 Поэтому, если Я, ваш Повелитель и Учитель, омыл вам ноги, то вы тоже должны мыть ноги друг другу. 15 Я показал вам пример, чтобы и вы делали то же, что Я сделал вам. 16 Говорю вам истину: раб не больше своего господина, и посланный не больше пославшего его. 17 Если вы это знаете и так поступаете, то вы благословенны. 18 – Я не говорю о всех вас. Тех, кого Я избрал, Я знаю, но слова Писания: «Тот, кто ест Мой хлеб, пошёл против Меня»[1], – должны исполниться. 19 Говорю вам обо всём заранее, чтобы, когда это произойдёт, вы поверили, что Я и есть Тот, за Кого Себя выдаю[2]. 20 Говорю вам истину: кто принимает посланного Мною, тот принимает и Меня, и кто принимает Меня, тот принимает и Пославшего Меня. 21 Сказав это, Иса произнёс в большом волнении:– Говорю вам истину: один из вас предаст Меня. 22 Ученики стали растерянно переглядываться между собой и спрашивать, кого Он имел в виду. 23 Один из учеников, которого Иса любил,[3] возлежал у стола рядом с Ним. 24 Шимон Петир показал ему жестом:– Спроси, кого Он имеет в виду? 25 Откинувшись назад к Исе, ученик спросил:– Повелитель, кто это? 26 Иса ответил:– Тот, кому Я подам этот кусок хлеба, обмакнув его в блюдо.И обмакнув кусок, Иса протянул его Иуде Искариоту, сыну Шимона. 27 Как только Иуда взял хлеб, в него вошёл сатана.– Делай быстро то, что собираешься делать, – сказал ему Иса. 28 Никто из возлежавших за столом не понял, зачем Иса сказал ему это. 29 Иуда отвечал за сумку с общими деньгами, и некоторые подумали, что Иса попросил его купить необходимое к празднику или же раздать часть денег бедным. 30 Взяв хлеб, Иуда сразу же вышел. Была ночь. 31 Когда Иуда вышел, Иса сказал:– Теперь Я, Тот, Кто был Ниспослан как Человек, прославлен, а во Мне прославлен Всевышний. 32 Если Всевышний прославлен во Мне, то Всевышний прославит в Себе и Меня, и немедленно прославит. 33 Дети Мои, недолго Мне ещё быть с вами. Вы будете искать Меня, и, как Я говорил предводителям иудеев, так говорю и вам: туда, куда Я иду, вы не можете прийти. 34 Я даю вам новое повеление: любите друг друга. Как Я вас полюбил, так и вы любите друг друга. 35 Все узнают, что вы Мои ученики, если вы будете любить друг друга! 36 Шимон Петир спросил Его:– Повелитель, куда Ты идёшь?Иса ответил:– Туда, куда Я иду, ты сейчас со Мной пойти не сможешь, но позже ты пойдёшь. 37 Петир спросил:– Повелитель, почему я не могу идти за Тобой сейчас? Да я готов даже жизнь отдать за Тебя. 38 Иса тогда сказал:– Ты отдашь за Меня свою жизнь? Говорю тебе истину: не успеет сегодня и петух пропеть, как ты трижды отречёшься от Меня.

John 13

中文和合本(简体)

1 逾 越 节 以 前 , 耶 稣 知 道 自 己 离 世 归 父 的 时 候 到 了 。 他 既 然 爱 世 间 属 自 己 的 人 , 就 爱 他 们 到 底 。 2 吃 晚 饭 的 时 候 , 魔 鬼 已 将 卖 耶 稣 的 意 思 放 在 西 门 的 儿 子 加 略 人 犹 大 心 里 。 3 耶 稣 知 道 父 已 将 万 有 交 在 他 手 里 , 且 知 道 自 己 是 从 神 出 来 的 , 又 要 归 到 神 那 里 去 , 4 就 离 席 站 起 来 , 脱 了 衣 服 , 拿 一 条 手 巾 束 腰 , 5 随 後 把 水 倒 在 盆 里 , 就 洗 门 徒 的 脚 , 并 用 自 己 所 束 的 手 巾 擦 乾 。 6 挨 到 西 门 彼 得 , 彼 得 对 他 说 : 主 阿 , 你 洗 我 的 脚 麽 ? 7 耶 稣 回 答 说 : 我 所 做 的 , 你 如 今 不 知 道 , 後 来 必 明 白 。 8 彼 得 说 : 你 永 不 可 洗 我 的 脚 ! 耶 稣 说 : 我 若 不 洗 你 , 你 就 与 我 无 分 了 。 9 西 门 彼 得 说 : 主 阿 , 不 但 我 的 脚 , 连 手 和 头 也 要 洗 。 10 耶 稣 说 : 凡 洗 过 澡 的 人 , 只 要 把 脚 一 洗 , 全 身 就 乾 净 了 。 你 们 是 乾 净 的 , 然 而 不 都 是 乾 净 的 。 11 耶 稣 原 知 道 要 卖 他 的 是 谁 , 所 以 说 : 你 们 不 都 是 乾 净 的 。 12 耶 稣 洗 完 了 他 们 的 脚 , 就 穿 上 衣 服 , 又 坐 下 , 对 他 们 说 : 我 向 你 们 所 做 的 , 你 们 明 白 麽 ? 13 你 们 称 呼 我 夫 子 , 称 呼 我 主 , 你 们 说 的 不 错 , 我 本 来 是 。 14 我 是 你 们 的 主 , 你 们 的 夫 子 , 尚 且 洗 你 们 的 脚 , 你 们 也 当 彼 此 洗 脚 。 15 我 给 你 们 做 了 榜 样 , 叫 你 们 照 着 我 向 你 们 所 做 的 去 做 。 16 我 实 实 在 在 的 告 诉 你 们 , 仆 人 不 能 大 於 主 人 , 差 人 也 不 能 大 於 差 他 的 人 。 17 你 们 既 知 道 这 事 , 若 是 去 行 就 有 福 了 。 18 我 这 话 不 是 指 着 你 们 众 人 说 的 , 我 知 道 我 所 拣 选 的 是 谁 。 现 在 要 应 验 经 上 的 话 , 说 : 同 我 吃 饭 的 人 用 脚 踢 我 。 19 如 今 事 情 还 没 有 成 就 , 我 要 先 告 诉 你 们 , 叫 你 们 到 事 情 成 就 的 时 候 可 以 信 我 是 基 督 。 20 我 实 实 在 在 的 告 诉 你 们 , 有 人 接 待 我 所 差 遣 的 , 就 是 接 待 我 ; 接 待 我 , 就 是 接 待 那 差 遣 我 的 。 21 耶 稣 说 了 这 话 , 心 里 忧 愁 , 就 明 说 : 我 实 实 在 在 的 告 诉 你 们 , 你 们 中 间 有 一 个 人 要 卖 我 了 。 22 门 徒 彼 此 对 看 , 猜 不 透 所 说 的 是 谁 。 23 有 一 个 门 徒 , 是 耶 稣 所 爱 的 , 侧 身 挨 近 耶 稣 的 怀 里 。 24 西 门 彼 得 点 头 对 他 说 : 你 告 诉 我 们 , 主 是 指 着 谁 说 的 。 25 那 门 徒 便 就 势 靠 着 耶 稣 的 胸 膛 , 问 他 说 : 主 阿 , 是 谁 呢 ? 26 耶 稣 回 答 说 : 我 蘸 一 点 饼 给 谁 , 就 是 谁 。 耶 稣 就 蘸 了 一 点 饼 , 递 给 加 略 人 西 门 的 儿 子 犹 大 。 27 他 吃 了 以 後 , 撒 但 就 入 了 他 的 心 。 耶 稣 便 对 他 说 : 你 所 做 的 , 快 做 罢 ! 28 同 席 的 人 没 有 一 个 知 道 是 为 甚 麽 对 他 说 这 话 。 29 有 人 因 犹 大 带 着 钱 囊 , 以 为 耶 稣 是 对 他 说 : 你 去 买 我 们 过 节 所 应 用 的 东 西 , 或 是 叫 他 拿 甚 麽 周 济 穷 人 。 30 犹 大 受 了 那 点 饼 , 立 刻 就 出 去 。 那 时 候 是 夜 间 了 。 31 他 既 出 去 , 耶 稣 就 说 : 如 今 人 子 得 了 荣 耀 , 神 在 人 子 身 上 也 得 了 荣 耀 。 32 神 要 因 自 己 荣 耀 人 子 , 并 且 要 快 快 的 荣 耀 他 。 33 小 子 们 , 我 还 有 不 多 的 时 候 与 你 们 同 在 ; 後 来 你 们 要 找 我 , 但 我 所 去 的 地 方 你 们 不 能 到 。 这 话 我 曾 对 犹 太 人 说 过 , 如 今 也 照 样 对 你 们 说 。 34 我 赐 给 你 们 一 条 新 命 令 , 乃 是 叫 你 们 彼 此 相 爱 ; 我 怎 样 爱 你 们 , 你 们 也 要 怎 样 相 爱 。 35 你 们 若 有 彼 此 相 爱 的 心 , 众 人 因 此 就 认 出 你 们 是 我 的 门 徒 了 。 36 西 门 彼 得 问 耶 稣 说 : 主 往 那 里 去 ? 耶 稣 回 答 说 : 我 所 去 的 地 方 , 你 现 在 不 能 跟 我 去 , 後 来 却 要 跟 我 去 。 37 彼 得 说 : 主 阿 , 我 为 甚 麽 现 在 不 能 跟 你 去 ? 我 愿 意 为 你 舍 命 ! 38 耶 稣 说 : 你 愿 意 为 我 舍 命 麽 ? 我 实 实 在 在 的 告 诉 你 , 鸡 叫 以 先 , 你 要 三 次 不 认 我 。