Website too slow? Load as basic HTML.

Jeremiah 4

Lutherbibel 2017

1 Willst du dich, Israel, bekehren, spricht der HERR, so kehre dich zu mir! Und wenn du deine gräulichen Götzen von meinem Angesicht wegtust, so brauchst du nicht mehr umherzuschweifen, 2 und wenn du ohne Heuchelei recht und heilig schwörst: »So wahr der HERR lebt«, dann werden Völker sich Segen wünschen durch ihn und sich seiner rühmen. 3 Denn so spricht der HERR zu denen in Juda und zu Jerusalem: Pflüget ein Neues und säet nicht unter die Dornen! 4 Beschneidet euch für den HERRN und tut weg die Vorhaut eures Herzens, ihr Männer von Juda und ihr Leute von Jerusalem, auf dass nicht um eurer Bosheit willen mein Grimm ausfahre wie Feuer und brenne, sodass niemand löschen kann. 5 Verkündet in Juda und schreit laut in Jerusalem und sprecht: »Blast die Posaune im Lande!« Ruft mit voller Stimme und sprecht: »Sammelt euch und lasst uns in die festen Städte ziehen!« 6 Richtet in Zion ein Zeichen auf; flieht und säumet nicht! Denn ich bringe von Norden Unheil herzu und großen Jammer. 7 Es steigt herauf der Löwe aus seinem Dickicht, und der Verderber der Völker hat sich aufgemacht und ist ausgezogen von seiner Stätte, dein Land zu verwüsten und deine Städte zu verbrennen, sodass niemand darin wohnt. 8 Darum zieht den Sack an, klagt und heult; denn der grimmige Zorn des HERRN will sich nicht von uns wenden. 9 Zu der Zeit, spricht der HERR, wird dem König und den Fürsten der Mut entfallen, die Priester werden bestürzt und die Propheten erschrocken sein. 10 Ich aber sprach: Ach, Herr HERR, du hast dies Volk und Jerusalem sehr getäuscht, als du sagtest: »Es wird Friede bei euch sein«, wo doch das Schwert uns ans Leben geht! 11 Zu der Zeit wird man diesem Volk und Jerusalem sagen: »Es kommt ein heißer Wind von den kahlen Höhen aus der Wüste, geraden Weges zu der Tochter meines Volks, nicht zum Worfeln noch zum Sichten.« 12 Ja, ein Wind kommt auf mein Geheiß, der ihnen zu stark sein wird; da will ich dann mit ihnen rechten. 13 Siehe, er fährt daher wie Wolken, und seine Wagen sind wie ein Sturmwind, seine Rosse sind schneller als Adler. Weh uns! Wir sind verloren! 14 So wasche nun, Jerusalem, dein Herz von der Bosheit, auf dass dir geholfen werde. Wie lange wollen bei dir bleiben deine heillosen Gedanken? 15 Horch, Kunde kommt von Dan her und eine böse Botschaft vom Gebirge Ephraim. 16 Sagt an den Völkern, verkündet in Jerusalem: Belagerer kommen aus fernen Landen und erheben Kriegsgeschrei gegen die Städte Judas. 17 Sie lagern sich um Jerusalem her wie die Wächter auf dem Felde; denn es hat mich erzürnt, spricht der HERR. 18 Das hast du zum Lohn für deinen Wandel und dein Tun. Das kommt von deiner Bosheit, dass es so bitter um dich steht und dir bis ans Herz dringt. 19 Wie ist mir so weh, so weh! Ich winde mich. Mein Herz pocht in meiner Brust. Ich kann nicht schweigen; denn den Hall der Posaune habe ich gehört, den Lärm der Feldschlacht; 20 Niederlage auf Niederlage wird gemeldet. Denn das ganze Land wird verheert, plötzlich sind meine Hütten und meine Zelte zerstört. 21 Wie lange soll ich noch das Feldzeichen sehen und der Posaune Hall hören? 22 Aber mein Volk ist toll, mich kennen sie nicht. Töricht sind sie und ohne Einsicht; weise sind sie genug, Übles zu tun, aber Gutes zu tun verstehen sie nicht. 23 Ich sah das Land, und siehe, es war wüst und leer, sah zum Himmel, und er war finster. 24 Ich sah die Berge an, und siehe, sie bebten und alle Hügel wankten. 25 Ich sah, und siehe, da war kein Mensch, und alle Vögel unter dem Himmel waren weggeflogen. 26 Ich sah, und siehe, das Fruchtland war eine Wüste, und alle seine Städte waren zerstört vor dem HERRN und vor seinem grimmigen Zorn. 27 Denn so spricht der HERR: Das ganze Land soll wüst werden, aber ich will mit ihm doch nicht ganz ein Ende machen. 28 Darum wird das Land betrübt und der Himmel droben traurig sein; denn ich hab's geredet, ich hab's beschlossen, und es soll mich nicht gereuen, ich will auch nicht davon ablassen. 29 Alle Städte fliehen vor dem Geschrei der Reiter und Schützen. Sie sind in die dichten Wälder gelaufen und in die Felsen gestiegen. Alle Städte stehen verlassen, sodass niemand darin wohnt. 30 Was willst du dann tun, du Überwältigte? Wenn du dich schon mit Purpur kleiden und mit goldenen Kleinoden schmücken und dein Angesicht schminken würdest, so schmückst du dich doch vergeblich. Deine Freier verschmähen dich. Sie trachten dir nach dem Leben. 31 Denn ich höre ein Geschrei wie von einer Gebärenden, Angstrufe wie von einer, die in den ersten Kindsnöten ist, ein Geschrei der Tochter Zion, die da keucht und die Hände ausbreitet: Ach, weh mir! Ich muss vergehen vor den Würgern.

Jeremiah 4

Ketab El Hayat

1 وَيَقُولُ الرَّبُّ: «إِنْ رَجَعْتَ إِلَيَّ يَاشَعْبَ إِسْرَائِيلَ، وَأَزَلْتَ أَصْنَامَكَ الْمَقِيتَةَ مِنْ أَمَامِي، وَكَفَفْتَ عَنِ الضَّلاَلِ، 2 وَإِنْ حَلَفْتَ بِالْحَقِّ وَالْعَدْلِ وَالْبِرِّ قَائِلاً: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، عِنْدَئِذٍ تَتَبَارَكُ بِهِ الأُمَمُ، وَتَفْتَخِرُ.  3 لأَنَّ هَذَا مَا يُعْلِنُهُ الرَّبُّ لِرِجَالِ يَهُوذَا وَلأَهْلِ أُورُشَلِيمَ: احْرُثُوا لَكُمْ حَرْثاً، وَلاَ تَزْرَعُوا بَيْنَ الأَشْوَاكِ. 4 اخْتَتِنُوا لِلرَّبِّ، وَأَزِيلُوا قُلَفَ قُلُوبِكُمْ (أَيْ طَهِّرُوا عُقُولَكُمْ وَقُلُوبَكُمْ وَلَيْسَ أَجْسَادَكُمْ فَقَطْ) لِئَلاَّ يَتَفَجَّرَ غَضَبِي كَنَارٍ فَتُحْرِقَ وَلَيْسَ مَنْ يُخْمِدُهَا، مِنْ جَرَّاءِ أَعْمَالِكُمُ الشِّرِّيرَةِ.  5 أَذِيعُوا فِي يَهُوذَا، وَأَعْلِنُوا فِي أُورُشَلِيمَ قَائِلِينَ: انْفُخُوا بِالْبُوقِ فِي الْبِلاَدِ، وَنَادُوا بِصَوْتٍ مُرْتَفِعٍ، وَقُولُوا: احْتَشِدُوا وَلْنَدْخُلِ الْمُدُنَ الْمُحَصَّنَةَ، 6 ارْفَعُوا الرَّايَةَ دَاعِينَ لِلُّجُوءِ إِلَى صِهْيَوْنَ. لُوذُوا بِمَأْمَنٍ. لاَ تَتَقَاعَسُوا، لأَنِّي جَالِبٌ عَلَيْكُمْ مِنَ الشِّمَالِ دَمَاراً وَخَرَاباً. 7 قَدْ بَرَزَ أَسَدٌ مِنْ عَرِينِهِ، وَزَحَفَ مُدَمِّرُ الشُّعُوبِ. قَدْ أَقْبَلَ مِنْ مَكَانِهِ لِيَخْرِبَ أَرْضَكُمْ، فَتُصْبِحُ مُدُنُكُمْ أَطْلاَلاً مَهْجُورَةً مِنَ السُّكَّانِ. 8 لِذَلِكَ تَمَنْطَقُوا بِالْمُسُوحِ، وَنُوحُوا وَوَلْوِلُوا، لأَنَّ غَضَبَ الرَّبِّ الْمُحْتَدِمَ لَمْ يَرْتَدَّ عَنَّا» 9 وَيَقُولُ الرَّبُّ: «فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ يَنْهَارُ قَلْبُ الْمَلِكِ وَقُلُوبُ رِجَالِ دَوْلَتِهِ خَوْفاً. وَيَعْتَرِي الْكَهَنَةَ الْفَزَعُ، وَيَسْتَوْلِي الذُّهُولُ عَلَى الأَنْبِيَاءِ».  10 عِنْدَئِذٍ قُلْتُ: «آهِ أَيُّهَا السَّيِّدُ الرَّبُّ، حَقّاً إِنَّكَ خَدَعْتَ هَذَا الشَّعْبَ، وَأَوْهَمْتَ أَهْلَ أُورُشَلِيمَ قَائِلاً: سَيَكُونُ لَكُمْ سَلاَمٌ، وَهَا السَّيْفُ قَدْ بَلَغَ حَدَّ النَّفْسِ. 11 وَيُقَالُ فِي ذَلِكَ الْحِينِ لِهَذَا الشَّعْبِ وَلأَهْلِ أُورُشَلِيمَ: سَتَهُبُّ رِيحٌ لاَفِحَةٌ مِنْ هِضَابِ الصَّحْرَ اءِ نَحْوَ بِنْتِ شَعْبِي، لاَ تَسْتَهْدِفُ التَّذْرِيَةَ وَلاَ التَّنْقِيَةَ، 12 إِنَّمَا هِيَ رِيحٌ أَشَدُّ عُتُوّاً مِنْهَا، تَهُبُّ بِأَمْرِي، فَأُصْدِرُ أَنَا أَيْضاً أَحْكَامِي عَلَيْهِمْ».  13 انْظُرُوا، هَا هُوَ مُقْبِلٌ كَسَحَابٍ، وَمَرْكَبَاتُهُ كَزَوْبَعَةٍ، وَجِيَادُهُ أَسْرَعُ مِنَ النُّسُورِ. وَيْلٌ لَنَا لأَنَّنَا قَدْ هَلَكْنَا. 14 يَاأُورُشَلِيمُ، اغْسِلِي مِنَ الشَّرِّ قَلْبَكِ فَتَخْلُصِي. إِلَى مَتَى تَظَلُّ أَفْكَارُكِ الْبَاطِلَةُ مُتَرَعْرِعَةً فِي وَسَطِكِ؟ 15 هَا صَوْتٌ يُنَادِي مِنْ أَرْضِ ذُرِّيَّةِ دَانَ، يُعْلِنُ عَنْ وُقُوعِ كَارِثَةٍ مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ. 16 خَبِّرُوا الأُمَمَ وَأَعْلِنُوهُ لأَهْلِ أُورُشَلِيمَ: إِنَّ جَيْشَ الْمُحَاصِرِينَ مُقْبِلٌ مِنْ أَرْضٍ بَعِيدَةٍ، وَقَدْ أَطْلَقَ هُتَافَاتِ الْحَرْبِ عَلَى مُدُنِ يَهُوذَا. 17 أَحَاطُوا بِهَا كَحُرَّاسِ الْحُقُولِ لأَنَّهَا تَمَرَّدَتْ عَلَيَّ»، يَقُولُ الرَّبُّ. 18 «طُرُقُكِ وَأَعْمَالُكِ جَرَّتْ عَلَيْكِ هَذَا الْعِقَابَ، هَذَا قِصَاصُكِ وَمَا أَمَرَّهُ مِنْ قِصَاصٍ، لأَنَّهُ يَخْتَرِقُ ذَاتَ قَلْبِكِ.  19 لَشَدَّ مَا أَتَعَذَّبُ! لَشَدَّ مَا أَتَعَذَّبُ! قَلْبِي يَتَلَوَّى أَلَماً. فُؤَادِي يَئِنُّ فِي دَاخِلِي فَلاَ أَسْتَطِيعُ الصَّمْتَ، لأَنِّي سَمِعْتُ دَوِيَّ الْبُوقِ وَصَيْحَاتِ الْقِتَالِ. 20 كَارِثَةٌ فِي أَعْقَابِ كَارِثَةٍ، وَالأَرْضُ قَاطِبَةً قَدِ اسْتَحَالَتْ خَرَاباً، فَتَهَدَّمَتْ فِي لَحْظَةٍ خِيَامِي، وَبُيُوتِي تَدَمَّرَتْ بَغْتَةً. 21 إِلَى مَتَى أَظَلُّ أَرَى رَايَةَ الْمَعْرَكَةِ، وَأَسْمَعُ دَوِيَّ الْبُوقِ؟ 22 إِنَّ قَوْمِي حَمْقَى لاَ يَعْرِفُونَنِي. هُمْ أَبْنَاءٌ أَغْبِيَاءُ مُجَرَّدُونَ مِنَ الْفَهْمِ، حَاذِقُونَ فِي ارْتِكَابِ الشَّرِّ، وَجُهَلاَءُ فِي صُنْعِ الْخَيْرِ».  23 تَأَمَّلْتُ الأَرْضَ فَإِذَا هِيَ خَرِبَةٌ خَاوِيَةٌ، وَتَطَلَّعْتُ إِلَى السَّمَاءِ فَإِذَا هِيَ مُظْلِمَةٌ. 24 نَظَرْتُ إِلَى الْجِبَالِ وَإِذَا بِهَا تَرْتَجِفُ، وَإِلَى الآكَامِ وَإِذَا بِهَا تَتَقَلْقَلُ. 25 تَلَفَّتُّ حَوْلِي فَلَمْ أَجِدْ إِنْسَاناً، وَإِذَا كُلُّ الطُّيُورِ قَدْ هَرَبَتْ. 26 نَظَرْتُ وَإِذَا بِالأَرْضِ الْخَصِيبَةِ قَدْ تَحَوَّلَتْ إِلَى بَرِّ يَّةٍ، وَأَصْبَحَتْ جَمِيعُ مُدُنِهَا أَطْلاَلاً أَمَامَ الرَّبِّ وَأَمَامَ غَضَبِهِ الْمُحْتَدِمِ.  27 وَهَذَا مَا يَقُولُهُ الرَّبُّ: «سَتَحِيقُ الْوَحْشَةُ بِكُلِّ الأَرْضِ، وَلَكِنِّي لَنْ أُفْنِيَهَا. 28 فَمِنْ أَجْلِ هَذَا تَنُوحُ الأَرْضُ وَتُظْلِمُ السَّمَاوَاتُ مِنْ فَوْقُ، لأَنِّي قَدْ نَطَقْتُ بِقَضَائِي. وَهَكَذَا قَرَّرْتُ، لِذَلِكَ لاَ أَنْدَمُ وَلاَ أَرْجِعُ عَنْ عَزْمِي. 29 مِنْ جَلَبَةِ الْفَارِسِ وَرَامِي السِّهَامِ يَهْرُبُ أَهْلُ الْمُدُنِ، وَيُوْغِلُونَ فِي الْغَابَاتِ وَيَتَسَلَّقُونَ الصُّخُورَ. قَدْ أَصْبَحَتِ الْمُدُنُ جَمِيعُهَا مَهْجُورَةً لاَ يُقِيمُ فِيهَا إِنْسَانٌ. 30 وَأَنْتِ أَيَّتُهَا الْمَدِينَةُ الْمُوْحِشَةُ، مَاذَا تَصْنَعِينَ؟ مَهْمَا لَبِسْتِ الثِّيَا بَ الْقِرْمِزِيَّةَ، وَتَحَلَّيْتِ بِزِينَةٍ مِنْ ذَهَبٍ، مَهْمَا كَحَّلْتِ عَيْنَيْكِ، فَبَاطِلاً تُجَمِّلِينَ ذَاتَكِ، فَقَدْ نَبَذَكِ عُشَّاقُكِ وَسَعَوْا لِلْقَضَاءِ عَلَيْكِ. 31 لأَنِّي سَمِعْتُ صَرْخَةً كَصَرْخَةِ امْرَأَةٍ فِي مَخَاضٍ، وَأَنَّةَ عَذَابٍ كَعَذَابِ مَنْ تُقَاسِي فِي وِلاَدَةِ بِكْرِهَا. إِنَّهَا صَرْخَةُ ابْنَةِ صِهْيَوْنَ الَّتِي تَزْفِرُ لاَهِثَةً وَتَبْسُطُ يَدَيْهَا قَائِلَةً: «وَيْلٌ لِي! قَدْ غُشِيَ عَلَيَّ أَمَامَ الْقَتَلَةِ».

Jeremiah 4

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 خداوند می‌فرمايد: «ای اسرائيل، اگر نزد من بازگردی و دست از بت‌پرستی برداری و به من وفادار بمانی، 2 اگر تنها مرا خدای خود بدانی و با انصاف و راستی و درستی زندگی كنی، آنگاه همه‌ء قومهای جهان با ديدن تو بسوی من خواهند آمد و از من بركت يافته، به من افتخار خواهند نمود.» 3 خداوند به اهالی يهودا و اورشليم چنين می‌فرمايد: «زمينِ سختِ دلتان را شخم بزنيد، و تخم خوب را در ميان خارها نكاريد. 4 دل و وجود خود را از هر آلايش بزداييد، و گرنه آتش خشم من شما را بسبب تمام گناهانتان خواهد سوزاند و كسی نخواهد توانست آن را خاموش كند. 5 «شيپورها را در تمام سرزمين يهودا به صدا درآوريد! با صدای بلند فرياد برآوريد و به اهالی يهودا و اورشليم اعلان كرده، بگوييد كه به شهرهای امن و حصاردار پناه ببرند! 6 راه اورشليم را با علامت مشخص كنيد! فرار كنيد و درنگ ننماييد! چون من بلا و ويرانی مهلكی ازسوی شمال بر شما نازل خواهم كرد. 7 نابود كننده‌ء قومها مانند شيری از مخفی گاه خود بيرون آمده، بسوی سرزمين شما در حركت است! شهرهايتان خراب و خالی از سكنه خواهد شد. 8 پس لباس ماتم بپوشيد و گريه و زاری كنيد، زيرا شدت خشم خداوند هنوز كاهش نيافته است. 9 در آن روز، دل پادشاه و بزرگان از ترس فرو ريخته، كاهنان متحير و انبياء پريشان خواهند شد.» 10 (خداوندا، مردم از آنچه تو گفتی فريب خورده‌اند! چون تو به اهالی اورشليم وعده‌ء آرامش و سلامتی دادی، حال آنكه اكنون شمشير بر گلوی ايشان قرار گرفته است!) 11-12 در آن زمان خداوند از بيابان، بادی سوزان بر ايشان خواهد فرستاد نه بادی ملايم برای زدودن خاشاک خرمن، بلكه طوفانی شديد. به اين ترتيب خداوند هلاكت قوم خود را اعلام می‌كند. 13 نگاه كن! دشمن مانند ابر بسوی ما می‌آيد؛ عرابه‌های او همچون گردبادند و اسبهايش از عقاب تيزروتر. وای بر ما، چون غارت شده‌ايم! 14 ای اهالی اورشليم دلهای خود را از شرارت پاک كنيد تا نجات يابيد! تا به كی می‌خواهيد افكار ناپاک را در دلتان نگاه داريد؟ 15 قاصدان از شهر «دان» تا كوهستان «افرايم»، همه جا مصيبت شما را اعلام می‌كنند. 16 آنها می‌آيند تا به ملتها هشدار دهند و به اورشليم بگويند كه دشمن از سرزمين دور می‌آيد و عليه شهرهای يهودا غريو جنگ برمی‌آورد. 17 خداوند می‌فرمايد: «همانگونه كه كشاورزان، مزرعه‌ای را احاطه می‌كنند، دشمن هم شهر اورشليم را محاصره خواهد كرد، زيرا قوم من برضد من شورش كرده‌اند. 18 ای يهودا، اين بلايا نتيجه‌ء رفتار و كارهای خود تو است؛ مجازات تو بسيار تلخ است و همچون شمشيری در قلبت فرو رفته است.» 19 دردی طاقت‌فرسا وجودم را فرا گرفته و دلم بيتاب شده است! ديگر نمی‌توانم ساكت و آرام بمانم، چون صدای شيپور دشمن و فرياد جنگ در گوشم طنين افكنده است. 20 خرابی از پی خرابی فرا می‌رسد تا سرزمين ما را بكلی ويران كند. ناگهان، در يک چشم بهم زدن، تمام خيمه‌ها غارت می‌شوند و خانه‌ها به ويرانه تبديل می‌گردند. 21 اين وضع تا به كی طول می‌كشد؟ تا به كی بايد خروش جنگ و صدای شيپور جنگ را بشنوم؟ 22 خداوند در جواب می‌فرمايد: «تا وقتی كه قوم من در حماقتشان بمانند! چون ايشان نمی‌خواهند مرا بشناسند. آنها مثل بچه‌های نادان و احمقند؛ برای بدی كردن بسيار استادند، ولی در خوبی كردن هيچ استعدادی ندارند.» 23 به زمين نظر انداختم؛ همه جا ويران بود! به آسمان نگاه كردم؛ آن هم تيره و تار بود! 24 به كوه‌ها نظر كردم؛ به خود می‌لرزيدند و تپه‌ها از جا كنده می‌شدند. 25 نگاه كردم و ديدم نه آدمی بود و نه پرنده‌ای؛ همه گريخته بودند. 26 بوستان، بيابان گرديده و تمام شهرها از حضور خداوند و شدت خشم او خراب شده بود. 27 خداوند دستور ويرانی سرزمين يهودا را صادر كرده است. با اين همه، خداوند می‌فرمايد: «اين سرزمين بكلی ويران نخواهد شد و گروه كوچكی باقی خواهد ماند. 28 بسبب فرمانی كه بر ضد قومم صادر كرده‌ام، تمام مردم دنيا عزا خواهند گرفت و آسمانها سياه خواهند پوشيد. ولی من اراده‌ء خود را اعلام كرده‌ام و آن را تغيير نخواهم داد؛ تصميم خود را گرفته‌ام و از آن بر نخواهم گشت.» 29 اهالی شهرها از صدای نزديک شدن سواران و كمانداران فرار خواهند كرد. عده‌ای در بيشه‌ها پنهان خواهند شد و برخی به كوه‌ها خواهند گريخت. شهرها از سكنه خالی شده، مردم از ترس فرار خواهند كرد. 30 ای كه غارت شده‌ای چرا ديگر لباس فاخر می‌پوشی و خود را با جواهرات می‌آرايی و به چشمانت سرمه می‌كشی؟ از اين تلاش‌ها هيچ سودی نمی‌بری، چون يارانت از تو برگشته و قصد جانت را دارند. 31 فريادی به گوشم رسيد مانند ناله‌ء زنی كه برای اولين بار می‌زايد. اين آه و ناله‌ء قوم من است كه زير پای دشمنان خود، از نفس افتاده و دست التماس دراز كرده است!

Jeremiah 4

New International Version

1 “If you, Israel, will return, then return to me,” declares the Lord. “If you put your detestable idols out of my sight and no longer go astray, 2 and if in a truthful, just and righteous way you swear, ‘As surely as the Lord lives,’ then the nations will invoke blessings by him and in him they will boast.” 3 This is what the Lord says to the people of Judah and to Jerusalem: “Break up your unplowed ground and do not sow among thorns. 4 Circumcise yourselves to the Lord, circumcise your hearts, you people of Judah and inhabitants of Jerusalem, or my wrath will flare up and burn like fire because of the evil you have done— burn with no one to quench it. 5 “Announce in Judah and proclaim in Jerusalem and say: ‘Sound the trumpet throughout the land!’ Cry aloud and say: ‘Gather together! Let us flee to the fortified cities!’ 6 Raise the signal to go to Zion! Flee for safety without delay! For I am bringing disaster from the north, even terrible destruction.” 7 A lion has come out of his lair; a destroyer of nations has set out. He has left his place to lay waste your land. Your towns will lie in ruins without inhabitant. 8 So put on sackcloth, lament and wail, for the fierce anger of the Lord has not turned away from us. 9 “In that day,” declares the Lord, “the king and the officials will lose heart, the priests will be horrified, and the prophets will be appalled.” 10 Then I said, “Alas, Sovereign Lord! How completely you have deceived this people and Jerusalem by saying, ‘You will have peace,’ when the sword is at our throats!” 11 At that time this people and Jerusalem will be told, “A scorching wind from the barren heights in the desert blows toward my people, but not to winnow or cleanse; 12 a wind too strong for that comes from me. Now I pronounce my judgments against them.” 13 Look! He advances like the clouds, his chariots come like a whirlwind, his horses are swifter than eagles. Woe to us! We are ruined! 14 Jerusalem, wash the evil from your heart and be saved. How long will you harbor wicked thoughts? 15 A voice is announcing from Dan, proclaiming disaster from the hills of Ephraim. 16 “Tell this to the nations, proclaim concerning Jerusalem: ‘A besieging army is coming from a distant land, raising a war cry against the cities of Judah. 17 They surround her like men guarding a field, because she has rebelled against me,’ ” declares the Lord. 18 “Your own conduct and actions have brought this on you. This is your punishment. How bitter it is! How it pierces to the heart!” 19 Oh, my anguish, my anguish! I writhe in pain. Oh, the agony of my heart! My heart pounds within me, I cannot keep silent. For I have heard the sound of the trumpet; I have heard the battle cry. 20 Disaster follows disaster; the whole land lies in ruins. In an instant my tents are destroyed, my shelter in a moment. 21 How long must I see the battle standard and hear the sound of the trumpet? 22 “My people are fools; they do not know me. They are senseless children; they have no understanding. They are skilled in doing evil; they know not how to do good.” 23 I looked at the earth, and it was formless and empty; and at the heavens, and their light was gone. 24 I looked at the mountains, and they were quaking; all the hills were swaying. 25 I looked, and there were no people; every bird in the sky had flown away. 26 I looked, and the fruitful land was a desert; all its towns lay in ruins before the Lord, before his fierce anger. 27 This is what the Lord says: “The whole land will be ruined, though I will not destroy it completely. 28 Therefore the earth will mourn and the heavens above grow dark, because I have spoken and will not relent, I have decided and will not turn back.” 29 At the sound of horsemen and archers every town takes to flight. Some go into the thickets; some climb up among the rocks. All the towns are deserted; no one lives in them. 30 What are you doing, you devastated one? Why dress yourself in scarlet and put on jewels of gold? Why highlight your eyes with makeup? You adorn yourself in vain. Your lovers despise you; they want to kill you. 31 I hear a cry as of a woman in labor, a groan as of one bearing her first child— the cry of Daughter Zion gasping for breath, stretching out her hands and saying, “Alas! I am fainting; my life is given over to murderers.”

Jeremiah 4

Священное Писание, Восточный перевод

1 – Если вернёшься, Исраил, – возвещает Вечный, – если вернёшься ко Мне, удалишь мерзких идолов с глаз Моих и не будешь больше скитаться, 2 если будешь истинно, справедливо и праведно клясться: «Верно, как и то, что жив Вечный!» – то народы получат Моё благословение и прославят Моё имя. 3 Так говорит Вечный народу Иудеи и Иерусалима: – Распашите свою целину и не сейте среди колючек. 4 Обрежьте себя для Вечного, обрежьте ваши сердца[1], народ Иудеи и жители Иерусалима, а не то вспыхнет, как огонь, Мой гнев, будет гореть, и никто не потушит – из-за зла, что вы творите. 5 – Объявите в Иудее, возвестите в Иерусалиме и скажите: «Трубите в рога по всей стране!» Восклицайте и говорите: «Собирайтесь! Бежим в укреплённые города!» 6 Поднимите знамя, чтобы люди пришли на Сион! Спасайтесь бегством, не медлите! Так как с севера Я наведу беду – лютую гибель. 7 Вышел лев из своего логова; тронулся в путь палач народов. Он покинул своё место, чтобы разорить твою землю. Твои города, Иудея, превратятся в руины, не останется горожан. 8 Так наденьте рубище, рыдайте и плачьте, потому что пылающий гнев Вечного не отвратился от нас. 9 – В тот день, – возвещает Вечный, – у царя и вельмож дрогнет сердце, ужаснутся священнослужители и пророков охватит страх. 10 И я сказал: – О Владыка Вечный, как же сильно Ты обманул этот народ и жителей Иерусалима, говоря: «У вас будет мир», тогда как меч приставлен к нашему горлу. 11 – В то время этому народу и жителям Иерусалима будет сказано: «Жгучий ветер с голых вершин в пустыне дует в сторону Моего народа, но на нём ни провеять зерна, ни очистить его от сора – 12 слишком могуч этот ветер, дующий по Моему повелению. Настал час, когда Я вынесу им приговор». 13 Глядите! Он приближается, словно тучи, как ураган – его колесницы, кони его быстрее орлов. Горе нам! Мы погибли! 14 Иерусалим, очисти сердце от зла и будешь спасён. Долго ли таить тебе злые мысли? 15 Уже несётся голос от города Дана, весть о беде с гор Ефраима. 16 – Объявите народам, возвестите Иерусалиму: «Войска осаждающих идут из дальней земли, оглашая военным кличем города Иудеи. 17 Они окружат Иерусалим, как стражи полей, потому что он восстал против Меня», – возвещает Вечный. – 18 Твои пути, твои дела принесли всё это тебе. Это твоя участь. От горя разрывается твоё сердце! 19 Горе! Горе! Я корчусь от боли. Смута в сердце. Сердце колотится; я не могу молчать, потому что слышу звук рога, слышу боевой клич. 20 Беда за бедой; вся страна опустошена. В один миг погибли мои шатры, в мгновение ока – мои палатки. 21 Сколько мне ещё смотреть на знамя, слышать звуки рога? 22 – Бестолков Мой народ, Меня он не знает. Мой народ – глупые дети; нет у моих детей разума. Они мастера совершать зло, а делать добро не умеют. 23 Я смотрю на землю, но она пуста и безлика, и на небеса, но свет их погас. 24 Я смотрю на горы – они дрожат, и все холмы колеблются. 25 Я смотрю – и нет никого, и все птицы разлетелись. 26 Я смотрю – и пустыней стал плодородный край, и все города его разрушены перед Вечным, от Его пылающего гнева. 27 Так говорит Вечный: – Вся земля будет опустошена, хоть Я и не погублю её полностью. 28 Восплачет земля, и над ней почернеет небо, потому что Я так сказал и задумал – не сжалюсь и не отступлюсь. 29 От шума всадников и стрелков разбегаются все жители городов. Кто подаётся в леса, кто в горы уходит – все города оставлены, нет в них жителей. 30 Что же ты делаешь, опустошённая? Для чего одеваешься в пурпур, для чего надеваешь золото и подводишь глаза? Напрасно ты прихорашиваешься. Любовники тебя презирают и хотят отнять у тебя жизнь. 31 Слышу крик, будто женщина в родах кричит, словно стонет рожающая в первый раз, – слышу крик дочери Сиона[2], задыхается она, раскинув руки: «Горе мне! Бессильна я перед убийцами». (Jer 6:2; Jer 6:23)

Jeremiah 4

中文和合本(简体)

1 耶 和 华 说 : 以 色 列 啊 , 你 若 回 来 归 向 我 , 若 从 我 眼 前 除 掉 你 可 憎 的 偶 像 , 你 就 不 被 迁 移 。 2 你 必 凭 诚 实 、 公 平 、 公 义 , 指 着 永 生 的 耶 和 华 起 誓 ; 列 国 必 因 耶 和 华 称 自 己 为 有 福 , 也 必 因 他 夸 耀 。 3 耶 和 华 对 犹 大 和 耶 路 撒 冷 人 如 此 说 : 要 开 垦 你 们 的 荒 地 , 不 要 撒 种 在 荆 棘 中 。 4 犹 大 人 和 耶 路 撒 冷 的 居 民 哪 , 你 们 当 自 行 割 礼 , 归 耶 和 华 , 将 心 里 的 污 秽 除 掉 ; 恐 怕 我 的 忿 怒 因 你 们 的 恶 行 发 作 , 如 火 着 起 , 甚 至 无 人 能 以 熄 灭 ! 5 你 们 当 传 扬 在 犹 大 , 宣 告 在 耶 路 撒 冷 说 : 你 们 当 在 国 中 吹 角 , 高 声 呼 叫 说 : 你 们 当 聚 集 ! 我 们 好 进 入 坚 固 城 ! 6 应 当 向 锡 安 竖 立 大 旗 。 要 逃 避 , 不 要 迟 延 , 因 我 必 使 灾 祸 与 大 毁 灭 从 北 方 来 到 。 7 有 狮 子 从 密 林 中 上 来 , 是 毁 坏 列 国 的 。 他 已 经 动 身 出 离 本 处 , 要 使 你 的 地 荒 凉 , 使 你 的 城 邑 变 为 荒 场 无 人 居 住 。 8 因 此 , 你 们 当 腰 束 麻 布 , 大 声 哀 号 , 因 为 耶 和 华 的 烈 怒 没 有 向 我 们 转 消 。 9 耶 和 华 说 : 到 那 时 , 君 王 和 首 领 的 心 都 要 消 灭 ; 祭 司 都 要 惊 奇 , 先 知 都 要 诧 异 。 10 我 说 : 哀 哉 ! 主 耶 和 华 啊 , 你 真 是 大 大 地 欺 哄 这 百 姓 和 耶 路 撒 冷 , 说 : 你 们 必 得 平 安 。 其 实 刀 剑 害 及 性 命 了 。 11 那 时 , 必 有 话 对 这 百 姓 和 耶 路 撒 冷 说 : 有 一 阵 热 风 从 旷 野 净 光 的 高 处 向 我 的 众 民 ( 原 文 是 民 女 ) 刮 来 , 不 是 为 簸 扬 , 也 不 是 为 扬 净 。 12 必 有 一 阵 更 大 的 风 从 这 些 地 方 为 我 刮 来 ; 现 在 我 又 必 发 出 判 语 , 攻 击 他 们 。 13 看 哪 , 仇 敌 必 如 云 上 来 ; 他 的 战 车 如 旋 风 , 他 的 马 匹 比 鹰 更 快 。 我 们 有 祸 了 ! 我 们 败 落 了 ! 14 耶 路 撒 冷 啊 , 你 当 洗 去 心 中 的 恶 , 使 你 可 以 得 救 。 恶 念 存 在 你 心 里 要 到 几 时 呢 ? 15 有 声 音 从 但 传 扬 , 从 以 法 莲 山 报 祸 患 。 16 你 们 当 传 给 列 国 , 报 告 攻 击 耶 路 撒 冷 的 事 说 : 有 探 望 的 人 从 远 方 来 到 , 向 犹 大 的 城 邑 大 声 呐 喊 。 17 他 们 周 围 攻 击 耶 路 撒 冷 , 好 像 看 守 田 园 的 , 因 为 他 背 叛 了 我 。 这 是 耶 和 华 说 的 。 18 你 的 行 动 , 你 的 作 为 , 招 惹 这 事 ; 这 是 你 罪 恶 的 结 果 , 实 在 是 苦 , 是 害 及 你 心 了 ! 19 我 的 肺 腑 啊 , 我 的 肺 腑 啊 , 我 心 疼 痛 ! 我 心 在 我 着 面 烦 躁 不 安 。 我 不 能 静 默 不 言 , 因 为 我 已 经 听 见 角 声 和 打 仗 的 喊 声 。 20 毁 坏 的 信 息 连 络 不 绝 , 因 为 全 地 荒 废 。 我 的 帐 棚 忽 然 毁 坏 ; 我 的 幔 子 顷 刻 破 裂 。 21 我 看 见 大 旗 , 听 见 角 声 , 要 到 几 时 呢 ? 22 耶 和 华 说 : 我 的 百 性 愚 顽 , 不 认 识 我 ; 他 们 是 愚 昧 无 知 的 儿 女 , 有 智 慧 行 恶 , 没 有 知 识 行 善 。 23 先 知 说 : 我 观 看 地 , 不 料 , 地 是 空 虚 混 沌 ; 我 观 看 天 , 天 也 无 光 。 24 我 观 看 大 山 , 不 料 , 尽 都 震 动 , 小 山 也 都 摇 来 摇 去 。 25 我 观 看 , 不 料 , 无 人 ; 空 中 的 飞 鸟 也 都 躲 避 。 26 我 观 看 , 不 料 , 肥 田 变 为 荒 地 ; 一 切 城 邑 在 耶 和 华 面 前 , 因 他 的 烈 怒 都 被 拆 毁 。 27 耶 和 华 如 此 说 : 全 地 必 然 荒 凉 , 我 却 不 毁 灭 净 尽 。 28 因 此 , 地 要 悲 哀 , 在 上 的 天 也 必 黑 暗 ; 因 为 我 言 已 出 , 我 意 已 定 , 必 不 後 悔 , 也 不 转 意 不 做 。 29 各 城 的 人 因 马 兵 和 弓 箭 手 的 响 声 就 都 逃 跑 , 进 入 密 林 , 爬 上 磐 石 ; 各 城 被 撇 下 , 无 人 住 在 其 中 。 30 你 凄 凉 的 时 候 要 怎 样 行 呢 ? 你 虽 穿 上 朱 红 衣 服 , 佩 戴 黄 金 装 饰 , 用 颜 料 修 饰 眼 目 , 这 样 标 致 是 枉 然 的 ! 恋 爱 你 的 藐 视 你 , 并 且 寻 索 你 的 性 命 。 31 我 听 见 有 声 音 , 彷 佛 妇 人 产 难 的 声 音 , 好 像 生 头 胎 疼 痛 的 声 音 , 是 锡 安 女 子 ( 就 是 指 民 的 意 思 ) 的 声 音 ; 他 喘 着 气 、 ? 抄 手 , 说 : 我 有 祸 了 ! 在 杀 人 的 跟 前 , 我 的 心 发 昏 了 。