Apostelgeschichte 20 | Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (literacki)

Paweł w Macedonii

1 Gdy zamieszki ustały, Paweł posłał po uczniów, dodał im otuchy, pożegnał się z nimi i odszedł do Macedonii.

2 Po drodze wielokrotnie przemawiał, służąc zachętą tym, których odwiedzał. Tak przybył do Grecji.

3 Tu spędził trzy miesiące. A gdy zamierzał odpłynąć do Syrii, Żydzi uknuli przeciwko niemu spisek. Postanowił zatem wrócić przez Macedonię.

4 Towarzyszył mu Sopatros, syn Pyrrosa z Berei, z Tesaloniczan Arystarchos i Sekundus, ponadto Gajusz z Derbe i Tymoteusz, a z Azjatów Tychikos i Trofimos.

5 Oni poszli pierwsi i mieli czekać na nas w Troadzie.

6 My natomiast odpłynęliśmy z Filippi po Dniach Przaśników i po pięciu dniach dołączyliśmy do nich w Troadzie, gdzie spędziliśmy siedem dni.

Wydarzenia w Troadzie

7 Pierwszego dnia po szabacie, gdy się zebraliśmy na łamanie chleba, Paweł, który miał odjechać nazajutrz, rozprawiał z nimi i przedłużył swą mowę aż do północy.

8 A w górnej sali, gdzie się zebraliśmy, było sporo lamp.

9 Był tam też pewien młody chłopiec o imieniu Eutychos. Był senny i usiadł w oknie. Ale Paweł mówił tak długo, że chłopiec zasnął i spadł z trzeciego piętra. Gdy go podniesiono, był martwy.

10 Paweł zszedł, przypadł do niego, otoczył go ramionami i powiedział: Przestańcie rozpaczać, jego dusza jest w nim.

11 Potem wrócił na górę, złamał chleb, skosztował, następnie rozmawiał z nimi do świtu, a z nastaniem dnia odszedł.

12 Chłopca natomiast odprowadzono żywego, co przyniosło wszystkim ogromną ulgę.

Podróż do Miletu

13 My tymczasem udaliśmy się jako pierwsi na statek i odpłynęliśmy do Assos, skąd mieliśmy zabrać Pawła. Tak właśnie zarządził, zamierzając odbyć drogę pieszo.

14 Z Assos, już razem z nim, przybyliśmy do Mityleny.

15 Stamtąd wyruszyliśmy i nazajutrz byliśmy na wysokości Chios, następnego dnia zawinęliśmy do Samos, a kolejnego dotarliśmy do Miletu.

16 Paweł bowiem uznał, że będzie lepiej opłynąć Efez, aby nie tracić czasu w Azji. Śpieszył się, aby — jeśli to możliwe — dzień Pięćdziesiątnicy spędzić w Jerozolimie.

17 Z Miletu natomiast posłał do Efezu wiadomość i wezwał do siebie starszych kościoła.

Mowa Pawła do starszych z Efezu

18 Gdy starsi stawili się u Pawła, on zwrócił się do nich: Wy wiecie, jak żyłem wśród was przez cały czas, od pierwszego dnia mojego pobytu w Azji.

19 Służyłem Panu z całą pokorą, wśród łez i prób, które spotykały mnie ze strony spiskujących Żydów.

20 Wiecie, że w żaden sposób nie przemilczałem niczego, co pożyteczne. Przeciwnie, przekazywałem wam to i pouczałem o tym publicznie i po domach.

21 Na podstawie świadectw wzywałem Żydów i Greków do opamiętania się przed Bogiem i do wiary w naszego Pana Jezusa.

22 A teraz ja, zobowiązany w Duchu,* idę do Jerozolimy, niepewny, co mnie tam spotka.

23 Wiem tylko — co mi zresztą Duch Święty w każdym mieście poświadcza — że czekają mnie więzy i ucisk.

24 Nie przywiązuję jednak wagi do mojego życia.* Zależy mi tylko na tym, aby dokończyć biegu oraz wykonać zadanie, zlecone przez Pana Jezusa, to znaczy służyć świadectwem dobrej nowinie o łasce Bożej.

25 A oto teraz wiem, że już więcej nie zobaczycie mojego oblicza — wy wszyscy, wśród których chodziłem, ogłaszając Królestwo.

26 Dlatego oświadczam wam w dniu dzisiejszym, że nie ponoszę winy za czyjąkolwiek krew,

27 ponieważ nie uchylałem się od głoszenia wam całego planu Boga.

28 Uważajcie na samych siebie i na całą trzodę, w której was Duch Święty ustanowił przełożonymi. Dbajcie o to, aby paść kościół Boga, który sobie nabył własną krwią.

29 Ja wiem, że po moim odejściu wejdą między was drapieżne wilki, które nie będą oszczędzać stada.

30 Również spomiędzy was samych powstaną ludzie mówiący rzeczy przewrotne, aby pociągnąć za sobą uczniów.

31 Dlatego bądźcie czujni! Pamiętajcie, że przez trzy lata, dniem i nocą, nie przestawałem ze łzami napominać każdego z was.

32 A teraz powierzam was Bogu oraz Słowu Jego łaski. Ono jest zdolne was budować i zapewnić dziedzictwo między tymi wszystkimi, którzy dostąpili uświęcenia.

33 Nie pożądałem srebra ani złota, ani niczyjej szaty.

34 Sami wiecie, że te ręce służyły potrzebom moim oraz tych, którzy byli ze mną.

35 Przez to wszystko pokazałem wam, że w ten sposób pracując, trzeba wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, który sam powiedział: Więcej szczęścia jest w dawaniu niż w braniu.

36 A gdy skończył mówić, zgiął wraz z nimi wszystkimi kolana i modlił się.

37 Nikt też nie mógł powstrzymać łez. Wszyscy rzucali się Pawłowi na szyję i całowali go.

38 Każdy odczuwał ból, szczególnie z powodu tych słów, że już nigdy nie zobaczą jego oblicza. Potem odprowadzili go na statek.

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład literacki © 2018 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

Odwiedziny Pawła w Macedonii

1 A gdy rozruchy ustały, Paweł posłał po uczniów i po dodaniu im otuchy, pożegnał się i odszedł, aby iść do Macedonii.

2 Przeszedł też tamte strony, wieloma mowami dodał im otuchy i przybył do Grecji,*

3 gdzie zabawił trzy miesiące;* a gdy zamierzał odpłynąć do Syrii, ze strony Żydów doszło do spisku przeciwko niemu, stąd powziął postanowienie, żeby wracać przez Macedonię.

4 Towarzyszył mu* zaś Sopatros,* [syn] Pyrrusa* z Berei, a z Tesaloniczan Arystarchos* i Sekundus,* również Gajusz* z Derbe i Tymoteusz, z Azjatów natomiast Tychikos* i Trofimos.*

5 Ci poszli naprzód i czekali na nas* w Troadzie.

6 My zaś odpłynęliśmy z Filippi po Dniach Przaśników* i w pięć dni przybyliśmy do nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem dni.*

Wydarzenia w Troadzie

7 Pierwszego zaś dnia po szabacie,* gdy się zebraliśmy na łamanie chleba, Paweł, który miał odjechać nazajutrz, rozprawiał z nimi i przedłużył mowę aż do północy.

8 W górnej sali zaś, gdzie się zebraliśmy, było sporo lamp.

9 Wówczas pewien młodzieniec, imieniem Eutychos, który zmorzony snem siedział na oknie, gdy Paweł długo rozprawiał, pogrążony we śnie spadł z trzeciego piętra na dół i podniesiono go martwego.

10 Paweł zaś zszedł, przypadł do niego, otoczył go ramionami i powiedział: Przestańcie rozpaczać, gdyż jego dusza jest w nim.

11 Potem wszedł na górę, złamał chleb, skosztował, rozmawiał dłuższy [czas], aż do brzasku – i tak odszedł.

12 Chłopca zaś odprowadzili żywego i odczuwano niemałą pociechę.

Podróż do Miletu

13 My zaś udaliśmy się pierwsi na statek i odpłynęliśmy do Assos,* skąd mieliśmy zabrać Pawła; tak bowiem zarządził, zamierzając sam iść pieszo.*

14 Gdy spotkał się z nami w Assos, zabraliśmy go i przybyliśmy do Mitylene.*

15 Po odpłynięciu stamtąd, następnego dnia przybyliśmy naprzeciw Chios,* a następnego zawinęliśmy do Samos,* a jeszcze na następny dotarliśmy do Miletu.*

16 Paweł bowiem uznał za lepsze opłynąć Efez, aby nie przyszło mu spędzić czasu w Azji; śpieszył się bowiem, aby, jeśli to możliwe, w dzień Pięćdziesiątnicy znaleźć się w Jerozolimie.

17 Z Miletu natomiast posłał do Efezu i wezwał prezbiterów zgromadzenia.*

Mowa Pawła do prezbiterów kościoła w Efezie

18 A gdy stawili się u niego, powiedział im: Wy wiecie, od pierwszego dnia, gdy stanąłem w Azji, jak z wami przez cały czas byłem,

19 służąc Panu z całą pokorą* wśród łez i prób, które mnie spotykały z strony spisków żydowskich,

20 jak niczego pożytecznego nie uchylałem się wam powiedzieć lub was [o tym] pouczyć publicznie i po domach,

21 poświadczając Żydom i Grekom dla [ich] opamiętania się przed Bogiem i do wiary w Pana naszego, Jezusa.*

22 A oto teraz, związany w duchu,* idę ja do Jerozolimy, nieświadom, co mnie w niej spotka,

23 prócz tego, co mi Duch Święty w każdym mieście poświadcza, mówiąc, że czekają mnie więzy i uciski.

24 Lecz żadnym rachunkiem nie wystawiam sobie wartości duszy,* byle dokonać mojego biegu oraz posługi, którą przyjąłem od Pana Jezusa, aby poświadczyć ewangelię łaski Bożej.

25 A oto teraz ja wiem, że już więcej nie będziecie oglądać mojego oblicza – wy wszyscy, między którymi przeszedłem, głosząc Królestwo.

26 Dlatego poświadczam wam w dniu dzisiejszym, że jestem czysty od krwi wszystkich,

27 gdyż nie uchylałem się od ogłaszania wam całego planu Boga.

28 Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli zgromadzenie Boga, które sobie nabył przez swą własną krew.

29 Ja wiem, że po moim odejściu wejdą do was wilki drapieżne, które nie będą oszczędzać stada;

30 także spomiędzy was samych powstaną ludzie mówiący rzeczy zwodnicze,* aby pociągnąć za sobą uczniów.

31 Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata nocami i dniami nie przestawałem ze łzami napominać każdego z was.

32 A teraz powierzam was Bogu i Słowu Jego łaski, zdolnemu zbudować i dać dziedzictwo między wszystkimi uświęconymi.

33 Srebra ani złota, ani niczyjej szaty nie pożądałem.

34 Sami wiecie, że te ręce służyły potrzebom moim i tych, którzy byli ze mną.

35 [Przez to] wszystko pokazałem wam, że w ten sposób się trudząc, trzeba wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, który sam powiedział: Bardziej szczęśliwe jest dawać niż brać.

36 A gdy to powiedział, zgiął wraz z nimi wszystkimi swoje kolana i modlił się.

37 I powstał niemały płacz wśród wszystkich, a rzucając się Pawłowi na szyję, całowali go,

38 bolejąc szczególnie z powodu słów, które wypowiedział, że już nigdy nie będą oglądać jego oblicza.* I odprowadzili go na statek.

Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza. Przekład dosłowny © 2020 Ewangeliczny Instytut Biblijny (EIB).