1ای خدا، شايسته است كه تو را در صهيون ستايش كنيم و آنچه را كه نذر كردهايم ادا نماييم،2زيرا تو خدايی هستی كه دعا میشنوی! همهٔ مردم به سبب گناهانشان نزد تو خواهند آمد. گناهان ما بر ما سنگينی میكنند، اما تو آنها را خواهی بخشيد.4خوشا به سعادت كسی كه تو او را برگزيدهای تا بيايد و در خيمهٔ مقدس در پيشگاه تو ساكن شود! ما از همهٔ نيكويیهای خانهٔ مقدس تو برخوردار خواهيم شد.5ای خدايی كه رهانندهٔ ما هستی، تو با كارهای عادلانه و شگفتانگيز خود پاسخ ما را میدهی. تو اميد و پشتيبان همهٔ مردم در سراسر جهان هستی.6کوهها را در جای خود محكم ساختی و قدرت مهيب خود را نشان دادی.7همانگونه كه تلاطم دريا و غرش امواج را ساكت میسازی، شورش مردم را نيز خاموش میكنی.8ساكنان زمين از كارهای شگفتانگيز تو حيرانند. فرياد شادی مردم به سبب كارهای تو از يک سوی زمين تا سوی ديگر طنينانداز است!9تو زمين را سيراب میسازی و آن را حاصلخيز میگردانی. با رودخانههای پر از آب، زمين را برای انسان بارور میسازی تا از محصولاتش استفاده كند.10شيارهای آن را سيراب میكنی و بلنديهايش را هموار میسازی. باران بر زمين میبارانی تا نباتات برويند.11با بركات خود زمين را میآرايی؛ جهان از نعمتهای تو لبريز است.12چراگاهها و تپهها پر از گلههای گاو و گوسفند است؛ واديها سرشار از غله میباشد؛ تمام جهان بانگ شادی برمیآورد و سرود میخواند!
Lutherbibel 2017
Gott krönt das Jahr mit seinem Gut
1Ein Psalm Davids, ein Lied, vorzusingen.2Gott, man lobt dich in der Stille zu Zion, und dir hält man Gelübde.3Du erhörst Gebet; darum kommt alles Fleisch zu dir.4Unsre Missetat drückt uns hart; du wollest unsre Sünde vergeben.5Wohl dem, den du erwählst und zu dir lässt, dass er wohne in deinen Vorhöfen; der hat reichen Trost von deinem Hause, deinem heiligen Tempel.6Erhöre uns nach der wunderbaren Gerechtigkeit, Gott, unser Heil, der du bist die Zuversicht aller auf Erden und fern am Meer;7der du die Berge gründest in deiner Kraft und gerüstet bist mit Macht;8der du stillst das Brausen des Meeres, das Brausen seiner Wellen und das Toben der Völker,9dass sich entsetzen, die an den Enden wohnen, vor deinen Zeichen. Du machst fröhlich, was da lebet im Osten wie im Westen.10Du suchst das Land heim und bewässerst es / und machst es sehr reich; Gottes Brünnlein hat Wasser die Fülle. Du lässt ihr Getreide gut geraten; denn so baust du das Land.11Du tränkst seine Furchen und feuchtest seine Schollen; mit Regen machst du es weich und segnest sein Gewächs.12Du krönst das Jahr mit deinem Gut, und deine Spuren triefen von Segen*.13Es triefen auch die Auen in der Steppe, und die Hügel gürten sich mit Jubel.14Die Anger sind voller Schafe, / und die Auen stehen dick mit Korn, dass man jauchzet und singet.
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Nutzererfahrung bieten zu können.