1ای خدای من، ای خدای من، چرا مرا ترک كردهای؟ چرا دور ايستادهای و نالهام را نمیشنوی و به نجاتم نمیشتابی؟2شب و روز مینالم و آرامی ندارم، اما تو مرا اجابت نمیكنی.3با وجود اين، تو پاک و مقدس هستی. پدران ما تو را ستايش كردند و بر تو توكل نمودند و تو نيز ايشان را نجات دادی؛5نزد تو فرياد برآوردند و رهايی يافتند. ايشان بر تو توكل كردند و نوميد و سرافكنده نشدند.6اما من مانند كرم پست شدهام؛ مرا انسان به حساب نمیآورند. نزد قوم خود خوار و حقير شدهام.7هر كه مرا میبيند، مسخره میكند. آنها سر خود را تكان میدهند و با طعنه میگويند:8«آيا اين همان كسی است كه بر خدا توكل داشت؟ آيا اين همان شخصی است كه میگفت خدا او را دوست دارد؟ اگر خدا او را دوست دارد پس چرا نجاتش نمیدهد؟»9ای خداوند، اين تو بودی كه مرا از رحم مادرم به دنیا آوردی. وقتی هنوز در آغوش مادرم بودم، تو از من مراقبت نمودی.10از شكم مادرم، تو خدای من بودهای و مرا حفظ كردهای.11اكنون نيز مرا ترک مكن، زيرا خطر در كمين است و غير از تو كسی نيست كه به داد من برسد.12دشمنانم مانند گاوان نر سرزمين«باشان» مرا محاصره كردهاند.13همچون شيران درنده دهان خود را باز كردهاند تا مرا بدرند.14نيرويی در من نمانده است. تمام بندهای استخوانهايم از هم جدا شدهاند. دلم مانند موم آب میشود.15گلويم همچون ظرف گلی خشک شده و زبانم به كامم چسبيده. تو مرا به لب گور كشاندهای.16دشمنانم مانند سگ، دور مرا گرفتهاند. مردم بدكار و شرور مرا احاطه نمودهاند. دستها و پاهای مرا سوراخ كردهاند.17از فرط لاغری تمام استخوانهايم ديده میشوند؛ بدكاران به من خيره شدهاند.18رَخت مرا در ميان خود تقسيم كردند و بر ردای من قرعه انداختند.19ای خداوند، از من دور مشو؛ ای قوت من، به ياری من بشتاب!20جانم را از دم شمشير برهان. جان عزيز مرا از دست بدكاران نجات ده.21مرا از دهان اين شيران برهان؛ مرا از شاخهای اين گاوان وحشی نجات ده!22كارهای شگفتانگيز تو را برای برادران خود تعريف خواهم كرد. در ميان جماعت خواهم ايستاد و تو را ستايش خواهم كرد.23ای قوم خدا، او را سپاس گوييد! ای فرزندان يعقوب، وی را گرامی بداريد! ای بنیاسرائيل او را بپرستيد!24او فقيران را فراموش نمیكند و مصيبت آنها را نديده نمیگيرد؛ روی خود را از آنها بر نمیگرداند، بلكه دعای آنها را میشنود و آن را اجابت میكند.25در حضور جماعت بزرگ، تو را خواهم ستود. نذرهای خود را در حضور عزيزانت ادا خواهم نمود.26فقيران غذا خواهند خورد و سير خواهند شد. طالبان خداوند او را ستايش خواهند كرد. باشد كه آنان هميشه زندهدل و كامياب باشند!27همهٔ مردم جهان خداوند را به ياد خواهند داشت؛ همهٔ قومها به سوی خداوند بازگشت خواهند نمود و او را پرستش خواهند كرد.28زيرا فرمانروايی از آن خداوند است و او بر قومها حكومت میكند.29همهٔ متكبران در حضور او به خاک خواهند افتاد و او را سجده خواهند كرد؛ همهٔ انسانهای فانی در حضورش زانو خواهند زد!30نسلهای آينده او را عبادت خواهند كرد، زيرا از پدران خود دربارهٔ كارهای خدا خواهند شنيد.31به فرزندانی كه بعد متولد خواهند شد، گفته خواهد شد كه خداوند قوم خود را نجات داده است.
Lutherbibel 2017
Leiden und Herrlichkeit des Gerechten
1Ein Psalm Davids, vorzusingen, nach der Weise »die Hirschkuh der Morgenröte«.2Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen? Ich schreie, aber meine Hilfe ist ferne.3Mein Gott, des Tages rufe ich, doch antwortest du nicht, und des Nachts, doch finde ich keine Ruhe.4Aber du bist heilig, der du thronst über den Lobgesängen Israels.5Unsere Väter hofften auf dich; und da sie hofften, halfst du ihnen heraus.6Zu dir schrien sie und wurden errettet, sie hofften auf dich und wurden nicht zuschanden.7Ich aber bin ein Wurm und kein Mensch, ein Spott der Leute und verachtet vom Volk.8Alle, die mich sehen, verspotten mich, sperren das Maul auf und schütteln den Kopf:9»Er klage es dem HERRN, der helfe ihm heraus und rette ihn, hat er Gefallen an ihm.«10Du hast mich aus meiner Mutter Leibe gezogen; du ließest mich geborgen sein an der Brust meiner Mutter.11Auf dich bin ich geworfen von Mutterleib an, du bist mein Gott von meiner Mutter Schoß an.12Sei nicht ferne von mir, denn Angst ist nahe; denn es ist hier kein Helfer.13Gewaltige Stiere haben mich umgeben, mächtige Büffel haben mich umringt.14Ihren Rachen sperren sie gegen mich auf wie ein brüllender und reißender Löwe.15Ich bin ausgeschüttet wie Wasser, / alle meine Gebeine haben sich zertrennt; mein Herz ist in meinem Leibe wie zerschmolzenes Wachs.16Meine Kräfte sind vertrocknet wie eine Scherbe, / und meine Zunge klebt mir am Gaumen, und du legst mich in des Todes Staub.17Denn Hunde haben mich umgeben, / und der Bösen Rotte hat mich umringt; sie haben meine Hände und Füße durchgraben.18Ich kann alle meine Gebeine zählen; sie aber schauen zu und weiden sich an mir.19Sie teilen meine Kleider unter sich und werfen das Los um mein Gewand.20Aber du, HERR, sei nicht ferne; meine Stärke, eile, mir zu helfen!21Errette mein Leben vom Schwert, mein einziges Gut von den Hunden!22Hilf mir aus dem Rachen des Löwen / und vor den Hörnern der wilden Stiere – du hast mich erhört!*23Ich will deinen Namen kundtun meinen Brüdern, ich will dich in der Gemeinde rühmen:24Rühmet den HERRN, die ihr ihn fürchtet; ehrt ihn, all ihr Nachkommen Jakobs, und scheut euch vor ihm, all ihr Nachkommen Israels!25Denn er hat nicht verachtet noch verschmäht das Elend des Armen und sein Antlitz vor ihm nicht verborgen; und da er zu ihm schrie, hörte er’s.26Dich will ich preisen in der großen Gemeinde, ich will mein Gelübde erfüllen vor denen, die ihn fürchten.27Die Elenden sollen essen, dass sie satt werden; / und die nach dem HERRN fragen, werden ihn preisen; euer Herz soll ewiglich leben.28Es werden gedenken und sich zum HERRN bekehren aller Welt Enden und vor ihm anbeten alle Geschlechter der Völker.29Denn des HERRN ist das Reich, und er herrscht unter den Völkern.30Ihn allein werden anbeten alle Großen auf Erden; vor ihm werden die Knie beugen alle, / die zum Staube hinabfuhren und ihr Leben nicht konnten erhalten.31Er wird Nachkommen haben, die ihm dienen; vom Herrn wird man verkündigen Kind und Kindeskind.32Sie werden kommen und seine Gerechtigkeit predigen dem Volk, das geboren wird. Denn er hat’s getan.
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Nutzererfahrung bieten zu können.